โชคร้าย..(50)

เมื่อรู้ว่าคนที่ต้องการพบกับฉันนั้นเป็นเชอรี่ จึงบอกให้พี่ดวงพาเธอเข้ามา ในขณะที่ฉันไปรอเธอข้างในห้องทำงาน

และไม่นานพี่ดวงก็พาเชอรี่เข้ามา แล้วเธอก็ออกไป ทิ้งฉันกับอดีตเพื่อนอยู่กันสองคน เชอรี่เดินสำรวจห้องทำงานฉันไปทั่ว โดยที่ฉันนั่งมองเธออยู่โดยไม่ได้พูดอะไร จนเธอเอ่ยปากขึ้นมาก่อน

"ห้องทำงานใหญ่ดีหนิ"พูดจบเธอก็เดินไปนั่งไขว่ห้างบนโซฟา

"มีอะไรก็ว่ามา ฉันไม่ได้มีเวลามาก"

"เมื่อคืนแกไปบ้านไค?"พอสิ้นประโยคฉันก็เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสาว.

"ใช่"ฉันตอบกลับไปสั้น ๆ ตามความจริง

"ไม่ถามหน่อยเหรอว่าฉันรู้ได้ยังไง"เชอรี่พูดพร้อมยกยิ้มมุมปาก ซึ่งก็ทำให้อยากรู้ขึ้นมา และอยากรู้ว่าเธอจะมาไม้ไหนด้วย

"...."ฉันมองหน้าเธอบ่งบอกว่า เออใช่อยากรู้

"ไคบอกกับฉัน"คำตอบของเธอทำให้ฉันสะกิดหัวใจ ทำไมไคต้องบอกกับเพื่อนฉัน เขาบอกเพื่ออะไรกัน

"...."คำถามฉันผุดขึ้นเต็มหัวแต่ก็ไม่กล้าที่จะปริปากถามหญิงสาวตรงหน้า

"ที่ไคพาเธอไปบ้าน...ก็แค่ทำให้แกตายใจแกคงจะคิดว่าไคคิดว่าแกเป็นคนสำคัญสินะ แต่ไม่ใช่เลย เขายังอยากจะแก้แค้นแกอยู่ที่แกทำให้เพื่อนรักของเขาต้องตาย!"ว่าจบ เชอรี่ก็หยัดกายขึ้นแล้วเดินตรงมาที่โต๊ะทำงานฉันเธอเอามือทั้งสองค้ำที่โต๊ะแล้วโน้มหน้ามาใกล้ ๆ ฉัน

"แต่จริง ๆ แล้ว ฉันนี้แหละที่ทำให้มันตาย ฮ่า ๆ ๆ "เชอรี่พูดจบก็หัวเราะออกมาราวกับคนบ้า ปัง!

ฉันเอามือทุบที่โต๊ะแล้วยืนขึ้น

"ในที่สุดแกก็สารภาพออกมาสักทีนะ"ฉันกดเสียงทุ้มต่ำแล้วจ้องหน้าเพื่อนสาวตาแข็ง.

"หึ แล้วไง ฉันจะสารภาพหรือไม่ ก็ไม่ได้ทำให้ฉันเดือนร้อนอะไร เพราะยังไงคนที่ถูกมองเป็นฆาตกรก็คือแก"

"ไม่คิดเลยนะว่าแกจะเป็นคนแบบนี้ เสียเวลาว่ะ ที่ทนคบกับคนอย่างแก"

"คิดว่าฉันอย่างคบกับแก?"

"เหอะ..งั้นเราก็ต้องเป็นศัตรูกันสินะ"ฉันแค่นเสียงหัวเราะออกมาแล้วเดินออกมาหยุดยืนประจันหน้ากับเชอรี่

"แกคิดเหรอว่า ไคจะรักคนอย่างแก ถ้าไครู้ว่าต้นเหตุที่ไฟฟ์ต้องฆ่าตัวตายเป็นเพราะแก ไคก็ไม่เอาแกไว้เหมือนกัน"

"แกคิดว่า..ถ้าแกไปบอกไคแล้วไคจะเชื่อ?"เชอรี่พูดพร้อมกับเอามือกอดอก แล้วส่งสายตามองฉันหัวจรดเท้า

"มีหลักฐาน?"เธอพูดต่อ

"...."ฉันยืนจ้องหน้าเพื่อนด้วยความแค้น มือกำหมัดแน่น

"ถ้าแกไม่อยากเป็นเหยื่อ..ให้ไคแก้แค้น แกก็ไปจากเขาซะ"

"แกสั่งฉัน? เหอะ"ฉันพูดจบก็แค้นหัวเราะออกมาแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น

"....."เชอรี่กอดอกแล้วเดินเข้ามาใกล้ ๆ ฉันท่าทางเอาเรื่องมาก จนฉันต้องถอยหลังไปตั้งหลัก แต่เธอก็ประชิดตัวเข้ามาเรื่อย ๆ ฉันจึงยกมือผลักที่ไหล่เธอ

"แกจะทำอะไร"

"ที่ฉันมาบอกแกเพราะความหวังดี...ยังไงไคก็เชื่อจนสนิทใจแล้วว่าแกทำให้เพื่อนเขาต้องตาย เขาไม่มีวันที่จะรักคนอย่างแกหรอก"เชอรี่เดินเข้ามาผลักร่างฉันอย่างแรงจนล้มลงไปกองที่พื้น โดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัว

แต่พอฉันจะหยัดกายลุกขึ้นก็รู้สึกเหมือนอะไรไหลออกมาทางช่องคลอด มันรู้สึกเยอะมาก พอก้มมองดู

"เลือด!"ฉันอุทานขึ้นด้วยความตกใจ

"แกมาประจำเดือนเหรอ..สกปรก!"เชอรี่พูดพร้อมกับยืนกอดอกมองฉัน

"ฉะ ฉันปวดท้อง.."ใช่ ฉันรู้สึกปวดท้องมาก ทั้ง ๆ ที่เวลาฉันมีรอบเดือนฉันไม่เคยปวดเลย

"เหอะ!..น่ารำคาญฉันไปดีกว่า"ว่าจบ เชอรี่ก็เดินออกไปโดยที่ไม่ได้สนใจฉันที่นั่งอยู่กับกองเลือดที่ไหลออกมาเยอะมาก และแทบยังเจ็บ ๆ หน่วง ๆ จนช่วงนั้นแทบจะไม่มีแรงลุกเลย

แต่ฉันก็พยายามจับโต๊ะแล้วพาตัวเองลุกขึ้น อย่างคนไม่มีเรี่ยวแรง ฉันหยิบโทรศัพท์ โทรหาพี่ดวงทันที เพราะเธออยู่ใกล้ที่สุดในตอนนี้

ไม่นานพี่ดวงก็รีบเข้ามา เธอดูตกใจมากที่ขาของฉันทั้งสองเปื้อนไปด้วยเลือด

"คุณไอ..ทำไม.."

"ช่วยไอด้วย.."ฉันเอ่ยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่พอสิ้นเสียงฉันก็สลบไป

.

ฉันลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงที่โรงพยาบาล ที่ข้อมือมีสายน้ำเหลือปักอยู่ พอมองไปรอบห้อง ก็เห็นพี่ดวงที่นั่งอยู่เธอเห็นฉันตื่น เธอก็รีบเดินมาหยุดที่ข้าง ๆ เตียงฉันสังเกตว่าดวงตาเธอแดง ๆ

"พี่ดวงเป็นอะไรหรือเปล่า"ฉันเอ่ยถาม ทั้งที่ตัวเองรู้สึกเพลียมากจะหยัดกายลุกขึ้นก็ไม่มีแรง

"ยังไม่ต้องขยับนะคะคุณไอ.."พี่ดวงพูดปรามฉันทันที

"ไอเป็นอะไรเหรอคะ"

"เอ่อ...."ยังไม่ทันที่พี่ดวงจะตอบก็มีคนเข้ามาพอดี นั้นคือพี่หมอคีย์ และอีกคนที่เดินตามติด ๆ สีหน้าเขาดูเศร้าดวงตาแดงก่ำ นั้นก็คือไค ฉันมองพวกเราด้วยความสงสัย

"พี่หมอคีย์"ฉันยกมือไหว้เขา พี่ดวงถอยออกมาให้พี่หมอคีย์กับไคมายืนแทนที่ ไคเอื้อมมาจับมือฉันไปกุมไว้แน่น

"นายมาได้ยังไง..ไม่เรียนเหรอ"พูดจบก็พยายามสะบัดมือออก แต่ไคก็จับเอาไว้

"ปล่อย.."

"ทำไมเธอถึงไม่ดูแลลูก.."พอสิ้นเสียง ฉันก็หันขวับไปที่ไค แล้วสลับไปมองพี่หมอคีย์ด้วย

"มะ.หมายความว่ายังไง"

"ไอตั้งท้องได้สามสัปดาห์แล้ว"พี่หมอคีย์เป็นคนพูด ส่วนไคได้แต่จับมือฉันแล้วก้มหน้าลง

ในหัวฉันปั่นป่วนไปหมด มันเป็นข่าวดีกับฉันใช่ไหม ตอนแรกก็ไม่ได้อยากจะมี แต่พอรู้ว่าฉันมีลูก หัวใจของฉันมันพองโต และมีความสุขจัง ฉันใช้มืออีกข้างลูบที่ท้องตัวเอง แต่ต้องชะงักเมื่อพี่หมอคีย์พูดขึ้นอีกประโยคหนึ่ง

"แต่...เขาไม่อยู่แล้ว"

"ห๊ะ!..ไม่อยู่หมายความว่า.."

"ไอแท้ง.."พี่หมอคีย์พูดจบก็ก้มหน้าลงท่าทางสีหน้าเชาดูเสียใจอยู่เหมือนกัน รวมถึงไคที่ยังคงก้มหน้ากุมมือฉันไว้แน่น

"แท้ง.."หยดน้ำตาก็ไหลออกมา..เมื่อรู้ว่าลูกฉันไม่ได้อยู่กับฉัน

"เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอไม่ระวังตัว ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าเธอท้อง ทำไมเธอถึง.."ไคเงยหน้าขึ้นมาต่อว่าฉันด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ฉันเห็นว่าน้ำตาเขาคลอเบ้า

"เป็นเพราะฉัน?.."ฉันพูดจบแล้วเบือนหน้าหนี น้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุดฉันจึงสะบัดมือออกจากมือไค แล้วเช็ดน้ำตาแบบลวก ๆ ก่อนที่จะหันกลับมาที่เขา

"ออกไป.."

"ไอ..ฉะ ฉัน"

"บอกให้ออกไป"ฉันตวาดใส่เขาดังขึ้น

"ไอเธอบอกฉันมาสิ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น หรือว่าใครทำร้ายเธอ บอกฉัน"

"ออกไป.."ฉันไม่ตอบอะไรเขา ได้แต่เอ่ยปากไล่อย่างเดียวเพราะตอนนี้ฉันไม่อยากจะเจอหน้าเขา

"ไอ.."

"ถ้านายไม่ออกไป..ฉันจะตายตามลูก จะได้สมใจนาย.."ว่าจบ ฉันกำลังจะดึงเข็มที่มือออก

"อย่านะไอ..ฉันไปก็ได้ แต่เธออย่าทำอะไรโง่ ๆ เลยนะ"ไคพูดจบ ก็หันหลังเดินคอตกออกไป

"พักผ่อนเยอะ ๆ นะ อย่าคิดมาก"พี่หมอคีย์พูดกับฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนที่จะเดินตามน้องชายตัวเองออกไป พี่ดวงก็ได้เดินเข้ามาแทน

"จะให้พี่บอกคุณอุ่นไหมคะ"

"อย่านะคะ..ไอขอร้องอย่าบอกแม่ ไม่ว่าจะกับใครทั้งนั้น เรารู้กันแค่นี้ก็พอ ไหน ๆ ลูกไอก็ไม่อยู่แล้ว"ฉันพูดน้ำเสียงสั่น ๆ แล้วยังเอามือลูบที่ท้องตัวเองอยู่ ทั้งที่รู้ว่าไม่มีลูกอยู่ในท้องแล้ว

"คุณเชอรี่ใช่ไหมที่..."พี่ดวงเอ่ยขึ้นฉันจึงหันไปที่เธอ

"มันเป็นอุบัติเหตุ"ที่ตอบไปแบบนั้นก็เพราะฉันคิดว่าเชอรี่ ไม่รู้ว่าฉันกำลังตั้งท้อง แต่ถ้าเธอรู้..เธอคงจะไม่ทำฉันรุนแรง..หรือฉันคิดผิด?

"คุณไอแน่ใจนะคะว่าเป็นอุบัติเหตุ"พี่ดวงถามขึ้น สีหน้าของเธอดูไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่

"ไอจะพิสูจน์..ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ หรือเธอตั้งใจ"พี่ดวงผงกหัวรับ

ฉันยังต้องนอนที่โรงพยาบาล จึงโทรหาเอมให้มาอยู่เป็นเพื่อน และโกหกแม่ว่าฉันไปนอนคอนโดเอม ไม่อยากให้แม่รู้ กลัวท่านจะเครียด เพราะตอนนี้น้องฉันในท้องแม่ก็เริ่มใหญ่ขึ้นแล้ว

เอมมาหาฉันด้วยสีหน้าโมโห เพราะฉันได้เล่าทุกอย่างให้เพื่อนฟังไปแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

"แกจะห้ามฉันทำไม..ฉันจะไปถามมันให้รู้เรื่องว่ามันตั้งใจ หรือมันไม่รู้ว่าแกท้อง"

"ฉันคิดว่าเชอรี่ไม่น่าจะรู้ ฉันยังไม่รู้เลย"ฉันตอบกลับไปอย่างใจเย็น

"แกก็ยังใจเย็นอยู่ได้ ลูกแกทั้งคนนะเว้ย"พอสิ้นเสียง จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลออกมา

"ฉันขอโทษ"เอมเข้ามาลูบแขนฉัน สีหน้ารู้สึกผิด

"มันคงเป็นเวรกรรมของฉัน.."พูดจบก็ถอนหายใจออกมา

"ฉันทำให้ไฟฟ์ต้องฆ่าตัวตาย กรรมมันก็เลยตกมาที่ลูกฉัน ทำให้เขาไม่มีบุญที่จะได้เกิดมาดูโลก"

"อย่าคิดมากสิแก"

"....."ฉันยกมือเช็ดน้ำตาตัวเอง เพื่อสลัดความเศร้าทิ้งไป

"แล้วไค.."

"ฉันคิดว่า..มันควรจะจบสักทีแล้ว"

"แกหมายความว่าอะไร"

"ฉันควรที่จะหักห้ามใจตัวเองไม่ให้รักเขาได้แล้ว ยังไงไคก็ไม่มีทางยกโทษให้ฉันหรอก และไม่มีวันที่เขาจะรักฉันแน่นอน"

"....."

"มีแต่ฉันที่รักเขา ยอมเขาทุกอย่าง ฉันควรที่จะต้องรักตัวเองสักที.."คราวนี้เป็นสิ่งที่ฉันจะทำจริง ๆ แล้ว ตัดใจจากเขาสักที ฉันรู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยมามากพอแล้ว หัวใจฉันบอบซ้ำเกินไปแล้ว พอกันที ความรักโง่ ๆ ของตัวเอง

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥