Chapter 2: Handsome Stranger

VIENNA SOILE ZARIAH

“Hayop ka, Jerry…”

Napasinghot ako habang patuloy sa paglalakad.

Suot ko pa rin ang hoodie na dala ko kanina. Nakayuko ang ulo ko habang hinahabol ang bawat hakbang na para bang kapag mas mabilis akong makakalayo, mas mabilis ko ring maiiwan ang sakit na nararamdaman ko.

Pero hindi pala gano'n.

Kahit gaano ako kalayo, dala-dala ko pa rin ang sakit.

Tatlong taon.

“Tatlong taon, Jerry…” mahina kong sambit habang pinupunasan ang luhang patuloy na bumabagsak sa pisngi ko. “Tatlong taon akong naging tanga.”

Napatawa ako.

Pero walang saya sa tawang iyon.

Mapait.

Masakit.

“Ang galing mo naman.”

Napailing ako habang naglalakad.

“Akala ko ako na. Akala ko ako lang.”

Napahinto ako sandali at tumingala sa madilim na kalangitan.

“Bakit?”

Wala namang sumagot.

Kaya muli akong naglakad.

Maya-maya pa ay napadaan ako sa isang convenience store. Hindi ko alam kung bakit ako huminto roon. Siguro dahil gusto kong bumili ng tubig.

O baka gusto ko lang ng dahilan para hindi muna umuwi.

Pumasok ako at bumili ng isang bote ng alak.

Paglabas ko, agad ko iyong binuksan at uminom.

Isang lagok.

Dalawa.

Tatlo.

Hanggang sa naramdaman kong umiinit na ang aking lalamunan. Hindi ko na alam kung ilang minuto akong naglakad habang umiinom.

Hindi ko rin alam kung ilang beses akong napahinto dahil parang umiikot ang mundo sa paligid ko.

“Y*wa ka, Jerry…” nanggagalaiti kong sambit.

Napahawak ako sa pader nang biglang mawalan ng balanse ang katawan ko.

“Sinungaling ka…”

Napatawa na naman ako habang nakapikit.

“Sinabi mong ako lang.”

Huminga ako nang malalim.

“Sinabi mong mahal mo ako.”

Isang luha na naman ang dumaloy.

“Sinabi mong hindi mo ako sasaktan.”

Napakuyom ako ng kamao.

“Sinungaling!”

Napalingon ako sa ilang taong napadaan sa akin.

May ilan sa kanila ang napatingin. May ilan ding nagpatuloy lamang sa paglalakad.

Wala akong pakialam.

“JERRY!" bigla akong napasigaw. “PUT*NGINA MO!”

Napaubo ako pagkatapos.

“Bakit mo ginawa sa akin 'yon?!”

Walang sumagot.

Kaya muli akong naglakad. Paika-ika. Hindi na pantay ang mga hakbang ko at ilang beses akong muntik nang matumba.

“Hindi naman ako naging masamang girlfriend…”

Napasinghot ako.

“Hindi naman ako nangaliwa.”

Napatingin ako sa bote ng alak na hawak ko.

“Hindi naman ako nanloko.”

Bahagya akong ngumiti, ngunit muli ring bumagsak ang luha ko.

“Bakit hindi ako sapat?”

Tahimik akong naglakad.

Hanggang sa bigla akong napahinto.

Hindi ko na alam kung ano ang mas masakit—ang ulo kong umiikot, ang dibdib kong naninikip, o iyong alaala ng dalawang taong pinakamamahal ko na nagtaksil sa akin.

“Jerry…”

Mahina na lamang ang boses ko.

“Put*ngina mo ulit. Y*wa ka at sana ay lumaki pa ang isang itlog mo at maging kasing laki iyon ng kamao mo..." usal ko na para bang sinusumpa ko siya.

Muli akong humakbang.

Mas mabilis.

Ayaw ko nang magsalita.

Ayaw ko nang umiyak.

Ayaw ko nang mag-isip.

Gusto ko lang umuwi.

Gusto ko lang matulog.

At sana, paggising ko bukas ay mawala na itong sakit na nararamdaman ko.

Pero ilang hakbang pa lamang ang nagagawa ko nang..

“Awww!”

Napaatras ako dahil sa lakas ng pagkakabangga ko.

“Ang sakit…”

Napahawak ako sa noo ko.

“Anong klaseng poste 'tong nabangga ko?"

Muli akong napaatras.

Nakasimangot ako habang dahan-dahang itinataas ang tingin ko.

“Ang tigas naman…”

Ngunit natigil ang reklamo ko.

Dahil hindi poste ang nasa harapan ko.

Isang lalaki.

Isang napakatangkad na lalaki.

Napatingala ako nang husto para makita ang mukha niya.

At sa sandaling iyon…

Parang biglang tumahimik ang buong paligid.

Hindi ko alam kung dahil lang ba sa kalasingan.

O dahil sa kanya.

Pero ang unang bagay na napansin ko ay ang mga mata niya.

Maganda.

Matalim.

At kakaiba.

Parang may kung anong lalim na hindi ko kayang ipaliwanag.

Tahimik lamang siyang nakatingin sa akin.

Naka-black shirt siya at bahagyang gusot ang buhok. Hindi ko alam kung bakit, pero parang pamilyar siya sa akin. Hindi ko lang nakikita nang maayos ang mukha niya dahil madilim at halos walang ilaw sa kinaroroonan naming dalawa.

“Hindi ka ba marunong tumingin sa dinadaanan mo?” malalim ang boses niya.

Napakurap ako. “Huh?”

Bahagyang kumunot ang noo niya.

“Okay ka lang?”

Tinitigan ko lamang siya.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero may kung anong kakaibang pakiramdam na unti-unting bumabalot sa dibdib ko.

Hindi iyon saya.

Hindi rin lungkot.

Hindi galit.

Hindi ko alam kung ano.

Siguro dahil sa alak.

Siguro dahil sa lahat ng sakit na nararamdaman ko.

O siguro dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin na para bang nakikita niya kung ano ang nararamdaman ko ngayon.

“Bakit ganyan ka tumingin?” tanong ko.

Napabuntong-hininga ako.

Hindi siya sumagot.

Sa halip, bahagya siyang yumuko para tingnan ako nang mas maayos.

“Lasing ka ba?"

“Hindi.”

Mabilis akong umiling.

“Tipsy lang.”

“Halos hindi ka na nga makatayo nang maayos tapos sasabihin mong tipsy ka lang?" asik niya.

Napatingin ako sa sarili kong mga paa.

"Hindi nga ako lasing... halikan pa kitang eh," bulalas ko. Kitang-kita ko ang paggalaw ng kanyang kilay.

"That's not how you talk to strangers, Kid..." tugon niya sa akin at parang nagpantig ang kilay ko nang marinig ko ang huling salita na sinabi niya.

Para bang isang gasolina iyon na mas nagpalakas ng apoy sa katawan ko.

"Hindi na ako bata...baka kapag hinalikan kita ay manghina ka at bumigay ka sa 'kin?" panghahamom ko sa kanya.

May kung anong kumislap sa mga mata niya. He was about to ignore me, walk pass me...but i grabbed his elbow. Hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas kong iyon at nagawa ko siyang paharapin sa akin.

At sa mga sandaling nahawakan ko na ang kwelyo ng kanyang damit ay malakas ko iyong hinila pababa. Hanggang sa nagpantay na ang mga mata naming dalawa at walang pagdadalawang-isip kong siniil ng halik ang labi niya.