Kau Campakkan Aku, Kutemukan Penggantimu

Fourteen years ago

“Rafael! Bilis! Mauubos na yung strawberries!”

Hindi nawala ang tingin ni Rafael mula sa librong binabasa niya.

“Hindi mauubos ang strawberries, Olivia.”

“Paano mo nalaman?”

“Because nobody eats that many strawberries.”

“Excuse me? I can!”

“Good for you.”

Sa edad na walo, tila walang ibang gustong gawin si Olivia Villareal kundi guluhin ang tahimik na mundo ni Rafael. Sa edad na siyam, naniniwala naman si Rafael na sapat nang hindi pansinin ang batang babae para tumahimik ito.

Mali siya.

“Rafael Edson Montenegro.”

“What?”

“Look at me.”

Napabuntong-hininga siya. “I’m looking.”

“Do you think fairies are real?”

“No.”

“Why?”

“Because they’re not.”

“Have you ever seen one?”

“Have you?”

Saglit na napaisip si Olivia. “Hindi pa. Pero that doesn’t mean they don’t exist.”

“Okay.”

“Ang boring mo talaga kausap.”

“Then talk to someone else.”

“Wala akong gustong kausap kundi ikaw.”

Natigil si Rafael sa pag-flip ng pahina. Hindi niya alam ang isasagot, kaya nagkunwari siyang abala sa libro.

Ngumisi si Olivia. “See? You like me.”

“I didn’t say that.”

“But you didn’t say no.”

“Olivia.”

“Rafael.”

“Go away.”

“Make me.”

Nagkatinginan sila. Sa huli, inilipat ni Rafael ang bag niya sa bench para bigyan ito ng puwang.

“Happy?”

“Very.”

Umupo si Olivia at inilapag ang basket ng strawberries. Gusot ang puting damit niya at may maliit na gasgas sa tuhod, patunay na kanina pa siya tumatakbo sa hardin.

Iniabot niya kay Rafael ang isang strawberry.

“I don’t want one,” sabi nito.

“Hindi kita tinatanong kung gusto mo. I’m giving you one.”

“That’s not how giving works.”

“Just eat it!”

Kinuha na lang ni Rafael ang strawberry para matapos na ang usapan. Ngumiti si Olivia na para bang nanalo siya sa isang kompetisyon.

“Ang dali mo namang pasunurin.”

“Don’t get used to it.”

“Too late.”

Nang mapansing bigla itong natahimik, napatingin si Rafael sa kaniya.

“What’s wrong?”

“Nothing.”

“Are you sure?”

Nagkibit-balikat si Olivia. “Dad said we might have to leave soon.”

Nawala ang interes ni Rafael sa libro. “Leave where?”

“London. Maybe.”

“For how long?”

“I don’t know.”

“Then don’t go.”

Napatingin siya kay Rafael. “Ano?”

“Wag kang umalis.”

“It’s not my decision, Rafael. Tingin mo ba hindi ko sinubukang sabihin kay Dad na ayoko?”

Mas malakas ang boses niya kaysa dati. Hindi sanay si Rafael na makita siyang ganoon. Palaging masaya si Olivia, laging may kuwento, at tila walang problemang hindi kayang ayusin ng isang yakap o ng isang pirasong strawberry.

“I’m sorry,” sabi niya.

“It’s okay.”

“Umiiyak ka?”

“No!”

“Your eyes are red.”

“Yung hangin kasi.”

“Walang hangin.”

“Rafael!”

“Okay, okay.”

Pinilit ni Olivia na ngumiti. “Hindi pa naman sure kung aalis kami. Baka magbago pa isip ni Dad. At kung aalis man kami, babalik din ako.”

Tiningnan siya ni Rafael. “Promise?”

Sandali siyang nag-alinlangan, saka iniabot ang maliit na daliri.

“Promise.”

Hindi maintindihan ni Rafael kung bakit bumigat ang dibdib niya. Sanay siyang may mga taong umaalis sa buhay niya, pero iba ang ideyang hindi na niya makikita si Olivia sa hardin at hindi na siya guguluhin habang nagbabasa.

“Tara,” biglang aya ni Olivia. “I’ll show you my secret place.”

“Ayoko.”

“Please, Rafael?”

Napabuntong-hininga siya at isinara ang libro. “Fine.”

Masayang hinila siya ni Olivia papunta sa maliit na gazebo sa likod ng puno ng mangga.

“It’s our secret place,” anunsiyo nito.

“Kailan pa?”

“Just now.”

“That’s not how secrets work.”

“Can you stop arguing with me?”

“I’ll try.”

Sa ibabaw ng maliit na mesa ay may kahong nakabalot sa asul na tela. Inalis ni Olivia ang balot at ipinakita ang isang lumang music box na yari sa kahoy, may gintong disenyo sa gilid at bituing nakaukit sa takip.

“Dad gave it to me,” paliwanag niya. “He said I should keep it safe.”

“Safe from what?”

“Hindi niya sinabi.”

“Does it work?”

“Of course!”

Pinihit ni Olivia ang maliit na susi sa ilalim nito. Isang malumanay na melody ang pumuno sa gazebo. Apat na natatanging nota ang paulit-ulit na naririnig, na para bang may kasunod pang himig na hindi mahanap.

Napatingin si Rafael sa kahon. Pamilyar ang tunog, kahit hindi niya matukoy kung saan niya iyon narinig.

“You know this song?” tanong ni Olivia.

“No.”

“Parang alam mo.”

“Hindi nga.”

Hinawakan ni Olivia ang bituing nakaukit sa takip. “Dad said it belonged to someone in our family a long time ago. Sabi niya, minsan, naaalala ng mga tao ang mga bagay na nakalimutan nila kapag naririnig nila ang melody.”

“That’s impossible.”

“Maybe for you.”

“Music can’t make people remember everything.”

“Not everything. Just little things. A person, a place, or a promise.”

Umiling si Rafael. “Your dad says strange things.”

Natawa si Olivia. “He does. Pero he’s usually right.”

Muli niyang pinaandar ang music box at sinabayan ng pagkanta ang himig. Hindi namalayan ni Rafael na nakikinig na lamang siya sa malinaw at magandang tinig nito.

Nang matapos ang kanta, ngumiti si Olivia. “It’s unfinished.”

“Maybe it’s supposed to sound that way.”

“No. I want to finish it.”

“How?”

“I’ll sing, and you’ll learn to play the piano. Then we’ll finish the song together.”

Tumaas ang kilay ni Rafael. “You’re making plans for me without asking.”

“Because if I ask, you’ll say no.”

“Exactly.”

“Kaya hindi na ako nagtatanong.”

Hindi na siya nakipagtalo. Sa halip, tumingin siya sa music box habang si Olivia ay muling binalot ito sa tela.

“Promise me something,” sabi nito.

“What now?”

“Kapag nagkita tayo ulit, we’ll finish our song.”

“What if you don’t come back?”

Nawala ang ngiti ni Olivia. “Babalik ako.”

“You don’t know that.”

“Neither do you.”

Iniabot nito ang maliit na daliri. “Pinky promise.”

“We’re not five anymore.”

“I’m eight. You’re nine. We’re still kids.”

“Unfortunately.”

Sa wakas, ikinawit ni Rafael ang daliri niya sa daliri nito.

“Fine. I promise.”

Nagliwanag ang mukha ni Olivia. “I’ll keep the music box safe. Pagbalik ko, tatapusin natin ang kanta.”

“Our song?” tanong niya.

“Yes. Ours.”

Hindi na siya kumontra. Hindi niya alam kung bakit, pero gusto niyang maniwalang may mga pangakong hindi basta nawawala.

Pagsapit ng hapon, dumating ang ama ni Olivia, si Julian Villareal.

“There you are, baby.”

Tumakbo si Olivia upang yakapin siya. Ngumiti si Julian habang hinahaplos ang buhok ng anak.

“Were you behaving?”

“Of course!”

“Really? I heard someone arguing about strawberries.”

“Dad!”

Tumawa si Julian bago lumapit kay Rafael at tinapik ang balikat nito.

“Taking care of my daughter?”

“She takes care of herself,” sagot ni Rafael.

“That’s true.” Ngunit nang mapansin ni Julian ang music box sa mga kamay ni Olivia, biglang nagbago ang kaniyang ekspresyon.

“You brought the music box?”

“Yes, Dad. I showed it to Rafael.”

“Did you?”

Tumango si Olivia, walang napansing kakaiba sa mukha ng ama. “He thinks the song might be supposed to sound unfinished.”

Tumingin si Julian kay Rafael. “And what do you think?”

Nag-alinlangan ang bata. “Maybe some things aren’t meant to be finished.”

Pinagmasdan siya ni Julian bago ngumiti nang bahagya. “Maybe. Or perhaps someone simply hasn’t found the right ending yet.”

Maya-maya, hinawakan niya ang balikat ng anak. “Come on, baby. Your mom is waiting.”

“Already?”

Lumingon si Olivia kay Rafael. “See you tomorrow?”

Gusto niyang sabihing oo, pero ang lumabas sa bibig niya ay, “If you want.”

Ngumiti si Olivia. “Of course I do!”

Kumaway siya habang papalayo kasama ang kaniyang ama. Pinanood sila ni Rafael hanggang mawala sila sa paningin niya.

Hindi niya alam na iyon na pala ang huling araw na makakasama niya si Olivia, ang batang babaeng ang iniisip lamang ay strawberries, fairy tales, at isang kantang hindi pa tapos.

Makalipas ang tatlong linggo, umalis ng bansa ang pamilya Villareal.

Pagkalipas ng anim na buwan, namatay si Julian.

Nalaman ni Rafael ang balita mula sa matatandang miyembro ng pamilya Montenegro. At nang gabing iyon, may narinig siyang usapan sa labas ng home office ng kaniyang ama.

“Sir, paano na ang batang babae?” tanong ng isang hindi pamilyar na lalaki.

Sumagot ang kaniyang ama, si Alejandro Montenegro.

“Wala siyang alam.”

“Paano kung malaman niya ang totoong nangyari?”

Sandaling katahimikan ang namagitan sa kanila.

“Then make sure she never discovers what really happened to her father.”

Nanlamig si Rafael. Dahan-dahan siyang umatras mula sa p***o, pilit inuunawa ang narinig. Sa unang pagkakataon, natakot siya sa mga bagay na kayang gawin ng sarili niyang ama.

At isang tanong ang paulit-ulit na umalingawngaw sa isip niya.

Ano ang totoong nangyari kay Julian Villareal?

At bakit handang gawin ng kaniyang ama ang lahat upang hindi ito malaman ni Olivia?