ตอนที่ 5 ไฟในตัวลุกโชน 2

พอมาถึงบ้าน เด็กสาววิ่งขึ้นลงห้องตัวเองอยู่หลายรอบ ไฟในตัวลุกโชน แม่ที่กำลังล้างผักอยู่ในครัว ได้แต่มองลูกสาววิ่งวุ่น อดที่จะยิ้มตามไม่ได้

เด็กสาวหยุดนิ่ง มองหาตามซอกชั้นต่าง ๆ ในบ้าน ก่อนจะตะโกนลั่นบ้าน

“แม่ ! แม่เห็นหนังสือคณิตฯหนูไหม ?”

“อยู่ในชั้นตู้ทีวี” แม่ตะโกนกลับ

เธอรวบรวมหนังสือวางทับกันชั้นหนา นั่งลงโซฟานุ่มรับตัวในห้องรับแขก

“หนูขอนมด้วยนะคะแม่” เด็กสาวรวบผมมัด พร้อมปากที่คาบยางรัดผม

“ได้จ้าลูก รอสักครู่นะ” แม่ได้แต่ยืนยิ้มอยู่ต่อหน้าตู้เย็นเครื่องใหญ่ ก่อนจะเปิดเทนมเต็มแก้ว

“นี่จ้า” แม่วางแก้วนมไว้ข้าง ๆ กองหนังสือหนา ยิ้มออกมาด้วยสีหน้าชื่นใจ แล้วเดินกลับที่ครัว

ขณะที่แม่ยืนล้างผัก ก็ได้แต่ยิ้ม ยิ้ม แล้วยิ้มอยู่อย่างนั้น รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความปริ่มใจ ที่เห็นลูกสาวจอมแก่นตั้งใจขนาดนี้

หลังจากงานในมือเสร็จทีละอย่าง แม่ผละเวลาหยิบผลไม้ในตู้เย็น พลางเหลือบมองดูลูกสาวที่ตั้งใจอ่านหนังสือ จึงนำผลไม้หลายชนิดมาล้าง ค่อย ๆ บรรจงปอกเปลือก เพราะรู้ว่าลูกสาวไม่กินเปลือกผลไม้ทุกชนิด

แอปเปิลลูกโต ถูกมีดสับแบ่งชิ้นอย่างสวยงาม แตงโมแดงฉ่ำที่แม่แกะเมล็ดออกจนหมด วางข้างกัน ส้มปอกเปลือกพร้อมเส้นใยออกเกลี้ยง วางเรียงซ้อน สีส้มตัดแดงของแตงโมอย่างสวยงาม พลางยื่นแขนหยิบส้อมเล็กจิ้มลงที่ชิ้นแตงโม

แม่ถือจานผลไม้ หวังจะไปให้ลูกสาวที่กำลังตั้งใจอ่านหนังสือสอบ แต่สิ่งที่เห็นทำเอาแม่แทบจะยึดรอยยิ้มก่อนหน้าคืนทั้งหมด

... เด็กสาวหน้าฟู้บทับแขนลงกับหนังสือหน้าสี่ ที่เปิดค้างไว้

แม่อมยิ้มส่ายหน้า เอ็นดูในความพยายามอ่านหนังสือในสี่หน้าของลูกสาว ก่อนจะค่อย ๆ วางจานผลไม้ลงด้วยความเบามือ

“แม่วางไว้ตรงนี้นะ”

.

.

.

ณ บ้านก้องกิจตระกูล

เด็กหนุ่มเดินเข้ามาสวมกอดแม่จากข้างหลัง อย่างเงียบ ๆ ใบหน้าแนบชิดเนื้อนุ่มของแม่ที่กำลังหั่นผัก

“ผมมีเรื่องที่ต้องรู้” เด็กหนุ่มพูดเสียงอื้อผ่านแผ่นหลังของแม่

“เรื่องนั้นมันต้องสำคัญมากแน่เลย” แม่วางมีดในมือลง หันกลับมาพูดคุยกับลูกชาย ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เด็กหนุ่มทำสีหน้าเศร้าปนความอยากรู้

“ผมอยากรู้มากจริง ๆ”

“ว่ามาสิลูก ถ้าแม่ตอบได้แม่จะตอบนะ” แม่นั่งยองลงตรงหน้า

“ป๊อบเขาป่วยเป็นอะไรเหรอครับ ร้ายแรงมากไหม แล้วจะหายไหม ?” เด็กหนุ่มเรียงคำถามยาว ด้วยน้ำเสียงตึงเครียด

แม่อ้ำอึ้ง เกรงว่าตอบไป ก็กลัวจะเป็นการกล่าวล่วงต่อผู้เป็นบุรุษที่สาม จะไม่ตอบ ก็กลัวจะเป็นคำถามคาใจของลูกชาย

แม่ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“เอิ่ม ... หนูป๊อบน่ะ ...”

“แม่ไม่ได้คิดว่าจะต้องเล่าให้ลูกฟังหรอกนะ แต่แม่ว่าตอนนี้ลูกก็โตพอที่จะรู้แล้วล่ะ” สองมือของแม่จับลงที่ไหล่ทั้งสองข้างของลูกชาย

“หนูป๊อบน่ะ ... เขาเป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจไม่แข็งแรง ถ้าเกิดความเศร้ามาก ๆ หรือดีใจมาก ๆ หรืออะไรก็ตามที่ทำให้หัวใจเต้นเร็วมาก ๆ หนูป๊อบก็จะมีอาการทันที”

“รักษาหายไหมครับ” เด็กหนุ่มถามอีกครั้ง ด้วยสีหน้าวิตก

“แม้รู้มาว่าโรคนี้รักษาไม่หาย หรืออาจจะหาย แม่ก็ไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้ทำได้เพียงประคองอาการน่ะนะ” แม่ไขข้อข้องใจของลูกชาย สีหน้าของเด็กหนุ่มดูจะเข้าใจ เพราะด้วยเขาเป็นคนที่หัวไวเข้าใจง่ายมาแต่ไหนแต่ไร เรื่องบางอย่างเขาก็พอจะเข้าใจได้ง่ายกว่าที่คิด

“ผมเข้าใจแล้วครับ” เด็กหนุ่มพูดขึ้น ก่อนจะกลับขึ้นห้องที่ชั้นสอง ด้วยสีหน้านิ่งเรียบ

เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงเตียงนุ่ม หยิบนิยายข้างหมอนที่อ่านไปแล้วค่อนเล่ม กางออกปิดลงบนหน้า

“ให้แม่เอาข้าวขึ้นไปให้ไหม” เสียงแม่ตะโกนจากชั้นล่าง

เด็กหนุ่มตะโกนกลับ

“ไม่ครับ เดี๋ยวผมลงไปกิน”

“โรคหัวใจ ...” เด็กหนุ่มพึมพำออกเสียงอยู่คนเดียว

“กานต์ลูก ... ลงมากินข้าวตอนที่กำลังร้อน ๆ นะ” แม่ตะโกนกลับขึ้นมาอีกครั้ง

“ครับแม่” เด็กหนุ่มตะโกนกลับไปสวนความห่วงใยของแม่ ด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างจะอึดอัดใจจากสิ่งที่กำลังคิดอยู่ในหัว

เด็กหนุ่มพยายามสลัดความคิดในหัวทิ้ง รวมถึงเรื่องที่สมัครห้องเรียนพิเศษ แทนที่จะหยิบหนังสือเตรียมสอบมาอ่าน แต่กลับหยิบนิยายเล่มใหม่ ที่เพิ่งเก็บเงินค่าขนมซื้อมาหมาด ๆ ขึ้นอ่านแทน

ในเวลาว่าง เด็กหนุ่มมักจะชอบอ่านนิยายเอามาก ๆ อาจด้วยความที่เขาเป็นลูกคนเดียว พ่อทำงานต่างบ้าน แม่ทำงานอยู่แต่บ้าน เพื่อนเล่นที่สนิทก็ไม่ค่อยจะแข็งแรงเหมือนเพื่อนคนอื่นเขา สิ่งที่คลายเหงาให้กับเด็กหนุ่ม ก็มีเพียงการอ่านนิยาย คบหากับเพื่อนในจินตนาการ ด้วยเหตุนี้อาจเป็นผลสะท้อนให้เขาเป็นคนที่อ่อนโยนเอามาก ๆ ทั้งภายในและภายนอก