ตอนที่ 34 เสียใจ

หลังจากที่ง้อเขาจนหายโกรธทุกอย่างก็เป็นปกติเช่นทุกวันแต่วันนี้เธอจะใจกล้าหน่อย

หญิงสาวค่อยๆ ขยับออกจากเตียงนอนอย่างแผ่วเบาเนื่องจากเขานอนหลับอยู่ตอนนี้ก็เป็นเวลาบ่ายกว่าๆ เธอจึงอาศัยเวลานี้เพื่อไปสืบค้นห้องลับห้องนั้น

เธอกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปทางหลังจนเปิดประตูลงมาในห้องใต้ดินจนได้

ทุกอย่างถูกสแกนความปลอดภัยโดยร่างกายของเขาแต่เธอพอจะมีทางเข้ามาได้เพราะรหัสผ่าน

23 XXX XXXX

เธอลองเดาสิ่งที่น่าจะเป็นไปได้อย่างมั่วๆ แต่สุดท้ายก็กดเดาถูกเฉยเลย เธอเดินเข้ามาสำรวจภายในห้องและมันก็ไม่ใช่ก้องเก็บของอย่างที่เขาบอกเธอสักนิด

เขาปิดบังอะไรเธออยู่งั้นหรอ!?

คิดได้ดังนั้นเธอจึงรีบสำรวจห้องนี้อย่างโดยเร็วในห้องนี้มีหลายอย่างแต่สิ่งที่เอะใจเธอที่สุดคือยาพวกนั้น

เธออ่านข้อมูลยาไปเรื่อยๆจนไปเอะใจกับยาบางอย่างที่มันทำให้เธอตะหงิดใจ

ยาควบคุมระบบประสาท ยาสลายฤทธิ์ของยาคุมกำเนิด!? มือบางสั่นเล็กน้อยเอื้อมไปหยิบตัวยาทั้งสองขึ้นมาอ่านให้ละเอียดว่ามันจะใช่สิ่งที่เธอคิดหรือเปล่า

"คนดีถึงกำหนดฉีดยาคุมกำเนิดอีกวันที่เท่าไหร่คะ?"

ชายหนุ่มที่รู้สึกตัวเล็กน้อยก่อนจะใช้มือคลำหาร่างเล็กที่นอนข้างๆ แต่เธอหายไปจนเขาดีดตัวลุกขึ้นโดยเร็ว

"เจ้าขา! ไปไหนคะ" เขาเริ่มมองหาเธอในห้องนอนแต่ไม่พบก่อนจะเข้าไปดูในห้องน้ำก็ไม่มีจึงเอะใจแต่ก็ต้องคิดในเเง่ดีไว้ก่อนจึงรีบเดอนลงไปดูฉันล่างทั่วบ้านแต่ก็ไม่พบที่ชายหาดก็ไม่มีวินาทีนั้นมันทำให้ใจเขากระตุก

หรือว่า...…

คิดได้ดังนั้นก็วิ่งออกไปทางสวนหลังบ้านที่เรือนกระจกโดยเร็วเพราะไม่อยากให้เธอเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น

ภาวนาอย่าให้เธอเปิดไปเจอห้องหลังชั้นหนังสือเลย ห้องลับของเขา

"เจ้าขา!!!" เธออยู่ที่นี่จริงๆด้วยแต่การที่เธอยืนอยู่นิ่งๆ มันเหมือนกับคนที่เพิ่งเจออะไรบางอย่างแบบไม่ทันตั้งตัว

"มาที่นี่ทำไมคะ พี่บอกว่ายังไงห้องมันเหม็นอับ" เขาพยายามที่จะไม่ใส่อารมณ์กับเธอ

"นี่มันคือยาอะไรคะ มันคือยาอะไรพี่คีย์ก็อธิบายมาสิ!!"

"..." ทันทีที่เธอพูดขึ้นพร้อมหยิบยาในมือมันทำให้เขาใจกระตุกวูบ!!

"มันคือยาที่พี่คีย์ใช้ควบคุมเจ้าขาทุกวันใช่มั้ยคะ" ร่างเล็กเอ่ยมองสามีหนุ่มอย่างตัดพ้อหลังจากที่รู้ความจริงว่าที่ผ่านมาเขาใช้ยาพวกนี้กับเธอมาตลอด

"ยาอะไรคะพี่ไม่เข้าใจ" เขายังคงพูดยิ้มๆ เดินเข้ามาสวมกอดเธอเบาๆ ก่อนจะหยิบยาวออกมาจากมือเธอ

"อย่ามาทำเหมือนไม่รู้อะไรเลยค่ะทุกอย่างที่พี่พูดมามีอะไรบ้างที่เจ้าขาเชื่อได้!" เธอร้องไห้ต่อหน้าเขาเพื่อรอให้เขาสารภาพมันออกมา

"กลับบ้านเถอะอย่าพูดอะไรไร้สาระแบบนี้อีกพี่ไม่ชอบ" ชายหนุ่มพูดเสียงดุๆ ก่อนจะดึงแขนเธอออกมาจากห้องใต้ดิน

"บ้านหรอ บ้านไหนคะ?"

"เจ้าขาอย่างี้เง่า มีเหตุผลหน่อย!?" นี่แหละที่ใช้ยาเพราะนิสัยเดิมของเธอก็ไม่ใช่เหมือนตอนนี้เธอจะพูดอะไรโดยไม่ฟังเหตุผลสักนิด

และเขาก็ไม่อยากให้เธอเที่ยวกลางคืนเหมือนตอนที่ยังไม่คบกันเพื่อให้เธอเป็นเด็กดี เชื่อฟัง เขาจึงต้องใช้ยาที่คิดสูตรขึ้นมาเอง

"ก็นี่ไงคะบ้านของเรา"

"ไม่ใช่ค่ะนี่ไม่ใช่บ้านของเราบ้านของเจ้าขาคือบ้านป๊ากับม๊าอยู่" เธอเถียงเขาก่อนจะเดินออกไป

"อย่าดื้อ!! พี่ไม่อยากทำร้ายเธอ" เขาพูดเสียงรอดไรฟันก่อนจะกระชากร่างเล็กเข้ามาชนแผงอกแกร่งของตัวเองและรีบอุ้มพาดบ่าแกร่งโดยที่เธอกรีดร้องต่อต้าน

"ปล่อยนะ ปล่อยเจ้าขาเดี๋ยวนี้ ปล่อย อย่ามาใช้กำลังแบบนี้พี่เป็นบ้าไปแล้วหรอ!!" กำปั้นเล็กทุบแผ่นหลังของเขาอย่างแรงแต่เขาไม่สะทกสะท้านสักนิด

ตุ๊บ!! เขาโยนเธอลงบนเตียงอย่างแรงจนเธอจุก ย้ำว่าโยน!!

"ใช่พี่มันบ้าบ้าเพราะเธอไง!!! นี่แหละคือบ้านของเราไม่ใช่ที่นั่นอีกต่อไปและพี่จะบอกให้นะว่าเธอจะไม่มีวันได้ไปจากพี่อีก!!"

เขาเหมือนไม่ใช่คนเดิมที่เธอรู้จักเพราะเขาคนนี้เหมือนซาตานร้ายมากกว่า

"นี่พี่บ้าไปแล้วหรอ!? พี่จะมากักขังเจ้าขาแบบนี้ไม่ได้!!" เธอตวาดใส่หน้าเขา

"แล้วเธอคิดว่าจะไปจากพี่ได้้งั้นหรอ คิดว่าหนีออกไปได้ว่างั้น!? เธอเป็นของพี่เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น จำเอาไว้!" ดวงตาของเขามีเพียงแค่เปลวเพลิงไม่หลงเหลือความอ่อนโยนเลยสักนิด

"ไม่ใช่!!! เจ้าขาจะหย่าเพราะถ้าพี่ยังเป็นแบบนี้ชีวิตคู่ของเราสองคนก็คงไปไม่รอด!!" เธอพูดคำว่าหย่าเพื่อให้เขาได้สติขึ้นมา

"เอากันมาตั้งห้าปีคิดว่าจะไปได้ง่ายๆงั้นหรอ!? ที่อยากหย่าคือจะไปเอากับมันว่างั้น!!"

เพี๊ยะ!! เธอมองเขาทั้งน้ำตาก่อนจะตบหน้าของเขาเต็มแรงเพราะเขาดูถูกเธอ

"อย่ามาพูดจาแบบนี้กับเจ้าขาเราสองคนเป็นเพื่อนกัน!!" เธอพูดกับเขากี่ครั้งต่อกี่ครั้งเขาไม่ฟังจริงๆสินะ

"เหอะ กล้าตบหน้าผัวตัวเองเพราะมัน!? เธออย่าคิดว่าฉันจะใจดีกันเธอตลอดนะเจ้าขาที่ฉันไม่ทำอะไรเธอก็เพราะว่าฉันรักเธอไง!"

"..." เธอใจกระตุกเมื่อเขาเปลี่ยนสรรพนามแทนกันกับเธอเป็นห่างเหินราวกับคนไม่ได้รักกัน

"จำใส่หัวสมองเอาไว้ซะว่าอย่าพูดเรื่องหย่าออกมาอีก เรื่องวันนี้ฉันจะลืมและเราก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม!" เขาพูดได้เห็นแก่ตัวมาก ลืมงั้นเหรอแล้วเธอหล่ะเธอจำเป็นต้องลืมว่างั้น?

"ไม่ค่ะเจ้าขาไม่ลืม จะให้ลืมได้ไงว่าพี่เลวขนาดไหนถึงขั้นใช้ยาควบคุมเมียตัวเองอย่างกับทาส!!" เขาคงคิดว่าเรื่องที่เขาทำกับเธอเป็นเรื่องปกติของสามีภรรยาทำกันสินะ

*****************************

บ่ายๆที่เท่ากับว่าสองทุ่ม🤣

ช่วงนี้เลยไม่ค่อยว่างเลยค่ะน้องชายกำลังโต ดื้อมาก

ยังไม่แก้คำผิด