ログイン“I never loved you. You were never meant to be in my life—you just showed up, uninvited, and ruined everything like a curse I never asked for.” Iyon ang pinakamasakit na katagang narinig ni Zenie sa kanyang asawa na si Aice Bustillos, ang CEO ng Nexora, isang leading car company sa Pilipinas. Isang magandang buhay ang tanging hinangad ni Zenie, kaya’t labis ang kanyang tuwa nang makilala niya si Aice. Ngunit sa loob ng walong taong pagiging mag-asawa nila ay walang ibang hinangad si Zenie kung ‘di ang maging maganda ang kanilang pagsasama, ngunit kabaliktaran iyon sa kanyang inaasam. Simula na maging mag-asawa sila ni Aice ay hindi niya naramdaman ang pagmamahal nito ni kahit isang beses, kung ‘di puro panunumbat dahil sa pagsira sa buhay nito at sa buhay ni Naiana, ang childhood sweetheart ni Aice. Kahit anong gawin niya para tanggapin ng pamilya ni Aice ay hindi siya nito magawang tanggapin, dahil ang gusto rin ng mga ito ay si Naiana para sa kanilang anak. With all the pain Zenie had endured, where will it lead her? Will she rise and reclaim her worth—or will it destroy her? Or will it ignite a fire in her to make every person who mocked her regret ever crossing her?
もっと見るANNALISA
The man I was carrying a child for asked me to prepare my own rejection ceremony, on the same day I found out our baby's heart might not survive the month.
I had been sitting in Dr. Faison's office for twenty minutes before he finally said the words I had been dreading since I woke up this morning with stomach pains and an oblivious husband talking on the phone with his first love.
The fetus is viable," Dr. Faison said, "but the heart rate is severely unstable and inconsistent with what is expected of the fetus. At the rate we are tracking, you have a window of approximately one month before the pregnancy becomes a miscarriage. You need a medical intervention before then''
I had always wanted a child, it was a dream of mine, now that dream was here but I was being told It might not become a reality.
"What kind of intervention?" I asked.
He had leaned forward in his chair, his hands folded on the desk, and told me something I had not expected.
Proximity to its father. Specifically — the Alpha's scent, especially the sire that was involved in the making. Not just that, I needed to have a lot of physical contact. Shared sleeping space. The baby's heart, he explained, was responding to an absence. A gap where that presence should have been. Without it, the pregnancy would not hold.
I had sat with that for a long time on the drive home. My hands were on the steering wheel, as I tried to focus on the path in front of me.
Antonio had not touched me in over a year.
The one time he had barely a month ago— the one time in four years of marriage that he had come to my room, drunk on whiskey and carried grief in his heart that I had not fully understood at the time — he had not been there with me at all. Not really. He had said her name. Christiana. While he took me, over and over and I laid there and told myself that it was worth it.
He had not remembered it the next morning. I had known that when I saw him eating breakfast and ignoring me, just like he did daily that whatever had happened the night before had been buried in him somewhere he did not intend to go looking.
But I had not forgotten.
And now, three weeks later, I discovered that I was pregnant.
I parked in front of the Greenwood estate and sat in the car for a moment before I got out, staring at the huge mansion sprawled ahead. I grew up in this house. Not as a daughter of it but almost something similar to that, I was a child brought home by Antonio's father after my parents died, given a room and meals and told that I would be the mate to Antonio once I grew up. I had followed Antonio around as a teenager the way lonely children follow anyone who lets them, and he had tolerated it the way older boys tolerate things that they hated but were persistent.
His father had decided we were perfect for each other.
We were not.
Antonio had known it longer than I had. But I had not understood it fully until the wedding night when he sat across from me in a room full of white flowers and pack elders and looked at me with the expression of a man who had swallowed something bitter and decided he was going to live with the taste of it forever.
That was the moment my heart went cold, but I still loved him, and I believed my love could change him. But now, I wasn’t sure I could change anything anymore—maybe only a child could keep him here.
How pathetic I was...
I found him in his study. He was standing at the window when I pushed open the door, his back towards me. He turned when he heard me come in, and his face arranged itself into his usual expression he had reserved just for me; blank, distant, neutral. The look of a man clocking the presence of something he neither needed nor wanted to engage with.
"I need to talk to you," I said breaking the silence instead, I had to do it now, rip it out and tell him before I would lose my cool.
"So do I." He turned fully and moved to his desk, picking up his pen, setting it back down. A habit. "Christiana is back."
I already knew. The whole pack had known since yesterday. She had driven through the front gates in a white car with the windows down and her hair loose, and the whispers had started before she even stepped out. His first love. His true fated mate. The woman he had been in love with since before I ever existed in his life in any meaningful way. The woman who had been the bane in my marriage not working out, because my husband could not leave the past behind and focus on building something with me.
But I didn’t have the luxury of caring about Christiana right now.
Not when my child was running out of time.
"Antonio," I said. I stepped fully into the room and pulled the door shut behind me.
"I'm pregnant——"
“Prepare the Moon Rite, Annalisa”, he said at the exact same time, his voice cutting cleanly through mine. “I’m going to claim my fated mate.”
NASA biyahe si Zenie ng biglang mag-ring ang kanyang phone at nakita niya ang isang pamilyar na number. Walang alinlangan na sinagot niya ang tawag.“Hello?”“Are you ready?”Napatingin si Zenie sa labas ng bintana ng taxi at humugot ng isang malalim at tahimik na buntong-hininga bago sumagot.“Yes, tita.”“That’s good. See you at the airport.”“Yes, tita.”At matapos noon ay naputol na ang tawag. Muli nagpakawala ng isang malalim na buntong-hininga si Zenie at napatingin sa kanyang phone kung saan naroon ang picture nilang mag-asawa at ng kanyang anak.“Maybe… this really is the best for us.”Nang makarating si Zenie sa kanyang apartment ay kaagad siyang naligo at nag-ayos ng kanyang sarili. Nakaimpake na rin siya ng kanyang mga gamit na kailangan niyang dalhin. Mag-ala singko ng umaga ng makarating siya sa airport. Iginala niya ang kanyang mga mata para hanapin ang kanyang Tita Mercedes.“Zen!” tawag ng kanyang tita dahilan para maituon ang pansin sa direksyon kung saan nagmula ang b
NAGISING si Zenie na mabigat ang mga mata. Hindi niya alam kung kailan siya nawalan ng malay matapos ang ginawa sa kanya ni Aice. Ibinaling niya ang kanyang tingin sa gawing kaliwa niya at doon niya nakita ang kanyang asawa na mahimbing na natutulog. Sa hindi niya alam na dahilan ay may luhang tumukas sa kanyang mga mata. Hindi niya alam pero may kung anong kirot siyang nararamdaman.Bakit? Bakit ngayon lang, Aice?Nang sandaling iyon gusto niyang gising ang kanyang asawa—komprontahin sa lahat ng mga ginawa nito sa kanya at kung bakit ngayon gusto niya ng makakawala ay saka naman ito ayaw siyang bitawan. Andaming tanong ang gusto niyang mabigyan ng kasagutan ngunit natatakot siya na baka sa sandaling marinig niya ang sagot ay mas lalo siyang masaktan. Ngunit ang mas kinakatakot niya ay kung ang sagot na marinig niya ay ang pumigil sa kanya para iwanan niya si Aice. Pinunasan niya ang luha sa kanyang pisngi ngunit pinagtataksalin siya ng kanyang mga luha at patuloy pa rin ito sa pag-ag
MALALIM at marahas ang ginawang paghalik ni Aice kay Zenie. Iyon ang unang beses na nagkaroon silang muli ng physical intimacy ng kanyang asawa sa loob ng walong taon nilang pagsasama. Hindi magawang paliwanag ni Zenie kung ano ba ang dapat niyang maramdaman ng sandaling iyon—tuwa o pandidiri?“No other man can have you except me!” mariing wika ni Aice na muling inangkin ang kanyang mga labi.Nang marinig iyon ni Zenie ay may kung anong kirot at pait siyang naramdaman. Hindi niya inaasahan ang ganoon. Hindi ganoon ang kanyang ginusto. Nangulila siya sa atensyon, pagmamahal at aruga ng kanyang asawa ngunit hindi niya ginusto na umabot sa puntong pupwersahin at babastusin siya ng kanyang asawa.At dahil doon ay buong lakas niyang tinuhod sa maselan na parte si Aice para mapapilipit ito sa sakit.“Fuck! What the—”Hindi nagawang matapos ni Aice ang kanyang sasabihin ng sundan ni Zenie ng isang malakas na sampal ang lumanding sa pisngi nito. Hindi naka
LUMIPAS ang mga oras at mas lalong nabalot ng tensyon ang buong kasalahan pasado na alas dose ng madaling araw ngunit wala pa ring naririnig si Aice na balita sa kanyang asawa.Mahigpit niyang ikinuyom ang kanyang mga kamay sa labis na pagkasiphayo na kanyang nararamdaman. “Fuck! Where on earth are you, Zen?” iritang tanong nito sa sarili.Ito ang unang beses na kain siya ng sarili niyang emosyon. Hindi niya magawang malagay at ang alam niyang magpapakalma sa kanya ng sandaling iyon ay ang makita ang presensya ng kanyang asawa.“What the hell is going on in your head, acting like this?”Sa inis ay nilagok nito ng buo ang laman ng kanyang kopita at patuloy na naging ganoon ang senaryo sa mga nagdaang oras. Nakailang bote na ito ng wine at unti-unti na ring tinatalaban ng alak ang kanyang isipan ngunit wala pa rin si Aice naririnig sa kanyang tauhan kung nahanap na ba o may impormasyon na ito sa kanyang asawa. Napatingin ito sa kanyang phone at pasado alas
ISANG nakakabinging katahimikan ang bumalot sa pagitan nina Zenie. Hindi niya maipaliwanag pero simula ng hindi niya pinakinggan ang sinabi ng kanyang Tita Mercedes ay nagbago na ang pakikitungo nito sa kanya—ang dating maamo at malambing na pakikitungo ay napalitan ng lamig at sungit.“Why do you
NAKAUPO si Zenie sa isang cafe shop malapit sa kanyang apartment habang Kinakain siya ng sarili niyang isipan. Pansin na ang pangingitim sa ilalim ng kanyang mga mata na buhat ng ilang araw na rin na pagpupuyat sa mga papeles niyang kailangang gawin. Ngunit liban doon ay iniisip niya kung paano ni
TAHIMIK na pinagmamasdan ni Aice ang nagsisitingkarang ilaw ng siyudad sa kanyang opisina habang iniinom nang dahan-dahang ang whiskey sa kanyang kristal na baso na kumikislap sa dilim dahil sa malamlam na ilaw na nagmumula sa kanyang maliit na lampara. Tahimik siyang nag-iisip habang dahan-dahan
NEXORA BOARD ROOM,“No! You can’t be serious!” umaalmang tutol ni Naiana nang sandaling makalabas ang sekretarya nito ng opisina.Nanatiling tahimik si Aice.“Babe!” sigaw ni Naiana na kinukuha ang atensyon ng binata.Nanatiling kalmado si Aice dahilan para hindi ito magawang mabasa ni Naiana kung a






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
レビュー