บทที่6 กลิ่น

บรรยากาศภายในห้องทำงานกว้างขวางบนชั้นผู้บริหารสูงสุดของเอ็มไพร์ทาวเวอร์ในยามบ่ายแก่ๆ นั้นตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด กองเอกสารสัญญาก่อสร้างโครงการเมกะโปรเจกต์ใหม่วางระเกะระกะอยู่เต็มโต๊ะทำงานตัวใหญ่ 

ออสตินนั่งหน้าเครียด คิ้วขมวดจนเป็นปม นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะถี่รัวบ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่พุ่งสูง

"คุณมินตรา!"

เสียงทุ้มต่ำตวาดเรียกชื่อเลขาหน้าห้องผ่านอินเตอร์คอม เสียงนั้นดังก้องจนมินตราที่กำลังนั่งจัดตารางของเจ้านายเดือนนี้อยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง ปากกาในมือแทบร่วง

"คะ... ค่ะท่านประธาน!" เธอกดปุ่มตอบรับเสียงสั่น

"เข้ามานี่เดี๋ยวนี้ เอาสรุปโครงการที่ระยองมาด้วย ผมต้องการตัวเลขที่แน่นอนตอนนี้!"

"รับทราบค่ะ"

มินตราถอนหายใจเฮือกใหญ่ ขยับแว่นตากรอบหนาให้เข้าที่ จัดทรงวิกผมทรงป้าให้ดูรุงรังน้อยที่สุด ก่อนจะคว้าแฟ้มเอกสาร

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป รังสีที่ไม่น่าเข้าใกล้จากร่างสูงที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานก็แผ่พุ่งออกมา ออสตินเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่งด้วยสายตาตำหนิ

"ช้า... ฉันเรียกสามวินาทีต้องถึงโต๊ะ" เขาบ่นอุบ

"ขอประทานโทษค่ะท่าน พอดีดิฉัน..."

"ช่างเถอะ มาดูนี่" ออสตินตัดบท กวักมือเรียกเธออย่างเอาแต่ใจ "ตัวเลขตรงงบประมาณวัสดุตรงนี้... ทำไมมันไม่ตรงกับที่ฝ่ายจัดซื้อเสนอมา"

มินตราเดินเข้าไปหยุดยืนหน้าโต๊ะ รักษาระยะห่างประมาณสองเมตรตามกฎความปลอดภัยของหัวใจและร่างกาย

"เอ่อ... ตรงไหนคะท่าน" เธอชะเง้อคอมองจากระยะไกล

"ยืนอยู่ตรงนั้นจะไปเห็นอะไร!" ออสตินเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหงุดหงิด "สายตาเธอก็แย่อยู่แล้ว เข้ามาใกล้ๆ สิ! มาชี้ให้ฉันดูว่าเธอคำนวณยังไง!"

"ตะ... แต่กฎบอกว่าห้ามเข้าใกล้ท่านเกิน..."

"ฉันเป็นคนตั้งกฎ ฉันก็ยกเลิกกฎได้ มานี่!"

ออสตินออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด มินตราจำใจต้องก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่อย่างเสียไม่ได้ เธอเดินอ้อมไปยืนด้านข้างเก้าอี้ของเขา พยายามกลั้นหายใจเพื่อไม่ให้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาเข้ามาปั่นป่วนความรู้สึก

"ตรงนี้ค่ะท่าน..." นิ้วเรียว ชี้ลงไปที่ตารางตัวเลขยิบย่อยในเอกสาร "ฝ่ายจัดซื้อคำนวณรวมภาษีมูลค่าเพิ่มแล้ว แต่ฝ่ายบัญชียังไม่ได้รวมค่ะ ดิฉันเลยทำหมายเหตุไว้ตรงนี้..."

ออสตินก้มลงมองตามนิ้วของเธอ ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากมือเธอเพียงคืบ เขาพยักหน้าเบาๆ อย่างเข้าใจในความรอบคอบของเธอ

"อืม... รอบคอบดี"

แต่ในขณะที่เขากำลังจะเงยหน้าขึ้นเพื่อสั่งงานต่อ จมูกโด่งสันของชายหนุ่มก็ได้กลิ่นที่เข้ามาป่วนเขาในฝันทุกคืน

ออสตินชะงักค้าง ร่างกายแข็งทื่อ มือที่กำลังจับปากกาหยุดนิ่งกลางอากาศ 

กลิ่นเดียวกันเปี๊ยบ กลิ่นที่ทำให้เขาคลุ้มคลั่งและโหยหามาตลอด 5 ปี

แต่... มันจะมาจากยัยป้าแว่น คนนี้ได้ยังไง

"ท่านประธานคะ... เป็นอะไรหรือเปล่าคะ"

มินตราถามเมื่อเห็นเจ้านายนิ่งเงียบไปผิดปกติ เธอเริ่มใจคอไม่ดี หรือว่าเธอคำนวณตัวเลขผิด หรือว่าเขาจับได้ว่าเธอแอบด่าเขาในใจ

ทันใดนั้น...

หมับ!

"ว้าย!"

มินตราวีดร้องด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ มือหนาพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเธอเอาไว้แน่น แล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างบางเสียหลักเซถลาลงไปนั่งแหมะอยู่บนตักแกร่งของเขา

หญิงสาวรู้สึกเหมือนจะตัวสั่น ใจเต้นระทึก 

สมองประมวลผลไม่ทันว่าเกิดอะไรขึ้น 

"ท่านจะทำอะ..."

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบประโยค ใบหน้าคมคายของออสตินก็ซุกไซ้เข้ามาที่ซอกคอขาวเนียนของเธออย่างรวดเร็วและดุดัน 

"ฮื้อ!"

มินตราตัวแข็งทื่อ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว สัมผัสจากปลายจมูกโด่งและลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอ ทำให้สติของเธอแทบกระเจิดกระเจิง

มินตรากลั้นหายใจ พยายามยกมือขึ้นดันใบหน้าของเขาออก 

ไม่ติดเงินเดือนแปดหมื่น เธอจะกระชากผมเขาให้หน้าหงาย แล้วเสยด้วยหมัดขวาเข้าที่ปลายคาง

ออสตินหลับตาลง สูดดมกลิ่นหอมนั้น เขาเผลอไผลไปชั่วขณะ ลืมไปว่าผู้หญิงในอ้อมกอดคือ ป้าแว่นเลขาหน้าปลวกที่เขาดูถูก ลืมว่านี่คือที่ทำงาน เขารู้แค่ว่า... เขาต้องดม

ไม่ใช่แค่ดมในฝัน…

ปลายจมูกคมไล่จากซอกคอขึ้นมาที่หลังหู ขบเม้มเบาๆ มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามเอวบางที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อตัวใหญ่ สัมผัสได้ถึงส่วนเว้าส่วนโค้งที่ซ่อนรูป เหลือเชื่อมาก ยัยป้านี่หุ่นดีแต่ปกปิดเอาไว้

แย่แล้ว... แย่แน่ๆ

เสียงเตือนภัยดังลั่นในหัวของมินตรา หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก 

และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ... ร่างกายของเธอกำลังทรยศ มันเริ่มอ่อนระทวยไปกับสัมผัสของเขา เหมือนเมื่อ 5 ปีก่อนไม่มีผิด

"ปละ... ปล่อยค่ะท่าน!"

มินตราพยายามรวบรวมสติ ดันอกแกร่งออกสุดแรง แต่มันเหมือนเอาไม้จิ้มฟันไปงัดท่อนซุง ออสตินไม่ขยับเลยสักนิด แถมยังเงยหน้าขึ้นมาจ้องตาเธอในระยะประชิด

ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้และแรงปรารถนาบางอย่างที่น่าหวาดหวั่น

"หอม..." เสียงทุ้มครางแผ่วในลำคอ "ทำไมกลิ่นเหมือน... เธอ… เคยไปงานสวมหน้ากากเมื่อห้าปีก่อนไหม”

ออสตินเงยหน้ามองใบหน้าที่สวมแว่นแถมยังมีกระกระจายเต็มหน้า

เขารู้ว่าไม่มีทางที่ยัยป้าเฉิ่มจะเป็นผู้หญิงคนนั้น แต่เขาก็ยังอยากจะถาม

"นะ หน้ากากอะ อะไรคะ" เธอตอบเสียงตะกุกตะกัก พยายามหลบสายตาที่เหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงวิญญาณ

"หน้ากากที่ฉันถอดทิ้ง" ออสตินยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบชนกัน “ถอดทั้งหน้ากาก ทั้งชุด ฉันจำกลิ่นนี้ได้”

สายตาของเขาเริ่มจับจ้องสำรวจใบหน้าเธออย่างละเอียด พยายามมองหาความผิดปกติภายใต้แว่นตาหนาเตอะและจุดกระปลอมๆ นั่น

"มะ ไม่ใช่ ดิ…ฉันค่ะ"

มินตราตั้งสติ เธอรีบล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทตัวโคร่ง เมื่อมือเล็กๆสัมผัสกับขวดยาหม่องน้ำที่เธอพกมาด้วย ก็รีบกดสเปรย์ลงบนมือตัวเองทันที

"กะ กลิ่นดิฉัน เป็นกลิ่นนี้ค่ะท่าน ไม่ใช่กลิ่นคนที่ใส่หน้ากากแน่ๆค่ะ"

เธอยกมือที่ชุ่มไปด้วยกลิ่นยาหม่องน้ำขึ้นป้ายที่แก้มของตัวเอง แล้วป้ายบนจมูกโด่งๆนั่น

“อะไรของคุณ..."

กลิ่นฉุนของเมนทอล พิมเสน และสมุนไพรเข้มข้นก็ฟุ้งออกมา ตัดฉับอารมณ์วาบหวามเมื่อครู่จนขาด

"เฮ้ย! กลิ่นอะไรวะเนี่ย!" ออสตินผงะหงายหลัง กลิ่นหอมละมุนเมื่อกี้หายวับไป เหลือแต่กลิ่นเหมือนคนแก่ตามวัด

ออสตินผลักเลขาจอมเพี้ยนลงจากตักด้วยความรังเกียจ ความโรแมนติกหายวับไปกับตา

มินตราเซถลาไปยืนบนพื้นทันที

"ออกไป..." ออสตินตะโกนไล่

"ขอโทษค่ะท่าน"

"ฉันบอกให้ออกไป!"

"ค่ะๆ ไปแล้วค่ะ"

มินตราถอนหายใจรีบคว้าแฟ้มเอกสาร แล้ววิ่งหนีออกจากห้องทำงานท่านประธานด้วยความเร็วแสง ทิ้งให้ชายหนุ่มนั่งหอบหายใจฟึดฟัดอยู่คนเดียวในห้อง

ออสตินทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้ ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ เพื่อเรียกสติ กลิ่นยาหม่องฉุนๆ ยังลอยวนเวียนกลบกลิ่นหอมละมุนเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น

"บ้าจริง..." เขาสบถกับตัวเองอย่างหัวเสีย "ฉันเป็นบ้าอะไรวะเนี่ย ไปเกิดอารมณ์กับยัยป้าแว่นนั่นได้ยังไง?"

เขาถอนหายใจแต่ลึกๆ ในใจ... ความสงสัยยังคงไม่จางหาย

สัมผัสเมื่อครู่ตอนที่มือกอดเอวเธอ มันช่างพอดีมือเหลือเกิน...

และแววตาตื่นตระหนกคู่นั้น... ภายใต้กรอบแว่นหนาเตอะ มันช่างเหมือนดวงตาของหญิงสาวในคืนนั้นอย่างน่าประหลาด

"มินตรา..." ออสตินพึมพำชื่อนั้นเบาๆ สายตาจ้องมองประตูที่เพิ่งปิดลงอย่างครุ่นคิด 

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรออกหาลูกน้องคนสนิท

"เบลก... ฉันมีเรื่องให้ตรวจสอบเกี่ยวกับเลขาคนใหม่... เอาแบบละเอียดที่สุดเท่าที่จะหาได้!"

ทันทีที่พ้นบานประตูไม้บานใหญ่ของห้องทำงานท่านประธาน ร่างระหงภายใต้ชุดเสื้อผ้าตัวโคร่งก็แทบจะทรุดลงกองกับพื้นพรม

มินตราหอบหายใจหนักหน่วง มือบางยกขึ้นทาบอกข้างซ้ายที่หัวใจกำลังเต้นกระหน่ำ ความรู้สึกร้อนวูบวาบ เมื่อครู่ยังคงตกค้างอยู่ ไม่ยอมจางหายไปง่ายๆ 

หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น แข้งจาแทบไม่มีแรง แล้วรีบสาวเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินตรงดิ่งไปยังห้องน้ำหญิงที่อยู่ตรงมุมสุดของทางเดิน โชคดีที่เวลานี้ไม่มีพนักงานคนอื่นอยู่

มินตราผลักประตูห้องน้ำเข้าไปแล้วรีบกดล็อกลูกบิดทันที หญิงสาวทิ้งตัวพิงผนังอย่างหมดแรง ขาสั่นเทาจนเธอต้องค่อยๆ รูดตัวลงนั่งชันเข่ากับพื้นกระเบื้อง

“บ้า... บ้าที่สุด...”

เสียงหวานลอดไรฟันออกมาด้วยความเจ็บใจ น้ำตาคลอ

เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะความกลัว... แต่เธอกำลังร้องไห้เพราะความโกรธ

เธอโกรธตัวเอง

“ทำไม... ทำไมต้องรู้สึก”

สัมผัสจากวงแขนแกร่งที่รัดรึงรอบเอว ไอร้อนผ่าวจากลมหายใจที่เป่ารดต้นคอ และกลิ่นกายผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ของออสติน มันยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูกและผิวเนื้อของเธอ

ห้าปีที่ผ่านมา... เธอพยายามหลีกหนี พยายามลืมเลือนค่ำคืนนั้น

เธอคิดว่าตัวเองเข้มแข็งพอ แต่เพียงแค่เขาแตะต้องตัวเธอ... เพียงแค่เขาเข้าใกล้นิดเดียว ร่างกายที่ทรยศของเธอกลับตอบสนองเขาอย่างน่าไม่อาย

ความวูบวาบที่ก่อตัวขึ้นในช่องท้องน้อยเมื่อครู่คือหลักฐานชั้นดีที่ตอกย้ำว่า เธอยังลืมรสสัมผัสของเขาไม่ได้

“มินตรา แกอย่าบ้าให้มาก อย่าบ้า…”

หญิงสาวพร่ำบอกตัวเอง พยุงร่างลุกขึ้นยืนหน้ากระจกบานใหญ่

ภาพที่สะท้อนกลับมาคือหญิงสาวในคราบป้าเฉิ่มผมเผ้ารุงรัง แว่นตาหนาเตอะ และใบหน้าที่ลงรองพื้นหนาจนดูหมองคล้ำ

แต่นัยน์ตากลมโตภายใต้กรอบแว่นนั้นกลับไหวระริกและฉ่ำน้ำ

มือเรียวยกขึ้นแตะที่ซอกคอตัวเอง... จุดที่ปลายจมูกโด่งของออสตินเพิ่งกดลงมาสูดดมเมื่อครู่ ความร้อนจากริมฝีปากของเขายังคงทิ้งร่องรอยความรู้สึกวาบหวามเอาไว้

“อย่าหวั่นไหวเด็ดขาด... จำหน้าลูกไว้ นึกถึงหน้าออโต้กับอะตอมไว้”

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “คุณมันอันตรายเกินไป... ออสติน”

ต่อไปเธอจะต้องระวังตัวมากกว่านี้

หญิงสาวหยิบกระดาษทิชชู่มาซับหน้า จัดวิกผมทรงรังนก ขยับแว่นตาให้เข้าที่

ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไปด้วยท่าทีที่พยายามจะเข้มแข็ง... 

แม้ว่าภายในใจจะยังคงสั่นไหวก็ตาม