16

“คราวนี้ก็ตาผมแล้วนะ” กุมภ์พลิกร่างน้อยอ่อนปวกเปียกลงใต้ร่างอีกครั้ง เขาจับขาของเธอขึ้นพาดบ่า ก่อนจะกระแทกกายเข้าหาเป็นจังหวะระรัว

กุลยาจิกมือกับผ้าปูเตียงแน่น ท่วงท่านี้ทำให้เขาสับสะโพกเข้าหาลึกสุดใจ ยิ่งสะโพกของเธอลอยไม่ติดพื้นยิ่งเป็นเป้านิ่งให้เขาอัดกระแทกเข้าหาหนักหน่วงแม่นยำมากยิ่งขึ้น เสียงหอบหายใจของเธอประสานกับเขาระงม ทุกอย่างกำลังจะจบสิ้น ก่อนที่ลาวาแห่งความร้อนจากร่างกายของเขาจะสาดซัดเข้ามาในตัวของเธอเต็มเหนี่ยว

กุมภ์กอดรัดร่างของกุลยาเอาไว้แนบอก ในขณะที่หญิงสาวหอบหายใจสะท้าน เธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งด้วยสติสัมปชัญญะครบถ้วน เธอไม่โวยวายหรือด่าว่าอะไรเขาทั้งสิ้นเพราะว่ารอบนี้มันก็เหมือนกับทุกครั้งที่เธอสมยอมเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่ความรู้สึกผิดกับพจน์มันท่วมท้นอยู่ในหัวใจดวงน้อย ๆ

หลังจากวันนั้นเธอก็ไม่ได้เจอหน้ากุมภ์จนถึงวันงานเลี้ยงที่ถูกจัดขึ้นบนเกาะ งานเลี้ยงในช่วงค่ำเต็มไปด้วยความสนุกสนาน บรรยากาศของงานให้ความรู้สึกสดชื่นสำหรับใครหลายคน แตกต่างจากกุลยาที่เธอเอาแต่ขบคิดเรื่องราวมากมายอยู่ในหัว ไม่รู้ว่าต่อจากนี้ไปเธอจะทำยังไงดีกับชีวิต

อาหารทะเลเลิศรสถูกจัดตกแต่งอย่างสวยงาม วางเอาไว้ให้แขกในงานได้รับประทานกันอย่างเอร็ดอร่อย เป็นอาหารแบบบุฟเฟต์ที่สามารถเลือกรับประทานได้ตามชอบแบบไม่อั้น

“นายหัวไม่เต้นรำเหรอคะ” กุลธิดาเอ่ยถามชายหนุ่มเจ้าของเกาะที่ไม่ได้เจอหน้ากันหลายวัน เหลือบไปมองพี่สาวจอมจืดชืดของตัวเองที่วันนี้แต่งตัวสวยกว่าทุกวัน ชุดราคาแพงเรียบหรูดูดีที่กุลยาสวมใส่อยู่ทำให้เธอดูโดดเด่นที่สุดในงาน พี่สาวของเธอคงไม่มีปัญญาหาชุดดี ๆ แบบนี้มาสวมใส่ หากไม่เพราะกุมภ์จัดการให้ เธอเชื่อแบบนั้นอย่างสนิทใจ เพราะรสนิยมของเขาดีกว่าพี่สาวของเธอหลายขุม ดูอย่างที่เขาแต่งตัววันนี้สิ ดูดีกว่าผู้ชายทุกคนบนเกาะ

“ผมชวนพี่สาวของคุณไปเต้นรำแต่เขาไม่ยอมไปน่ะครับ” กุมภ์เอ่ยตอบแต่สายตามองคนที่ทำให้เขาตกตะลึงไม่วางตา เขาให้นุชรีหาชุดสวย ๆ ให้      กุลยาสวมใส่ แต่ไม่คิดว่าเธอสวมแล้วจะสวยขนาดนี้

ย้อนไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้...

“คุณนุช”

“อะไรคะคุณพี่ชาย”

“หาเสื้อผ้าสวย ๆ ให้สักชุด”

“หาให้ใคร”

“เมียคุณกุมภ์”

“แค่ก ๆ ๆ” นุชรีสำลักตบอกไปมาเบา ๆ

“คุณกุมภ์มีเมียตอนไหน ไม่เห็นคุณนุชรู้เลย” คนเอ่ยถามใบหน้า       เหลอหลา

“ตอนนี้แหละ หาเสื้อผ้าสวย ๆ ให้เมียคุณกุมภ์ด้วย คืนนี้มีงานเลี้ยงส่งแขกกลับขึ้นฝั่งไม่ใช่เหรอ ไม่อยากให้เขาต้องใส่ผ้าถุงกับเสื้อแขนยาวไปออกงาน”

“ฮ่า ๆ ๆ” นุชรีหัวเราะพี่ชายจนท้องคัดท้องแข็ง

“หัวเราะอะไรของเรา” กุมภ์เอ่ยถามเสียงดุ ๆ

“คุณกุมภ์”

“ทำไม”

“รสนิยมโคตรห่วยแตก ใครเขาเอาชุดแบบนั้นให้เมียใส่กันเล่า”

“คุณกุมภ์เอง” กุมภ์ตอบหน้าตาเฉย

“ก็ว่าอยู่”

“ว่าอะไร”

“รสนิยมคุณกุมภ์โคตรห่วย แล้วก็ชุดของพี่ที่มีอยู่ไม่ต้องใส่ออกงานนะ เดี๋ยวน้องจัดการให้เอง” นุชรีรีบเบรกพี่ชายเอาไว้จนตัวโก่ง

“คุณนุชจะหาชุดอะไรมาให้คุณกุมภ์ใส่ ไม่เอาหรอก สิ้นเปลือง ชุดคุณกุมภ์ก็มีอยู่แล้ว”

“คุณกุมภ์จะใส่เสื้อเล กางเกงผ้าผูกเอว ลากแตะเข้าไปในงานเหรอ”

นุชรีส่ายหน้าไปมาจนผมยุ่ง

“ทำไมจะไม่ได้”

“โหย... เจ้าของเกาะแต่งตัวเหมือนคนงานตากปลาเค็ม” นุชรีพูดไปหัวเราะไป

“แต่งหรูแค่ไหนก็ต้องซัก”

“รสนิยมน่ะคุณกุมภ์เข้าใจไหม” นุชรีขำพี่ชาย มารดาของกุมภ์หรือก็มีศักดิ์เป็นป้าแท้ ๆ ของเธอมักจะขอร้องให้เธอจัดหาเสื้อผ้าให้กุมภ์สวมใส่อยู่เสมอ เขาชอบแต่งตัวสบาย ๆ ซึ่งบางทีมันก็ไม่เหมาะไม่ควร ไม่ถูกกาลเทศะ กุมภ์เป็นพวกขวางโลก บอกว่าใครเชิญไปไหน ก็ต้องรับให้ได้ที่เขาจะสวมใส่เสื้อผ้าแบบที่ชอบ

ดูเอาเถอะ! พี่ชายของเธอกวนประสาทแค่ไหน

“เดี๋ยวจัดให้ทั้งผัวทั้งเมีย รับรองว่าแจ่ม ถ้าไม่แจ่มให้มาถีบยอดหน้าคุณนุชเลย” นุชรีผู้มีรสนิยมยอดเยี่ยมยิ้มให้พี่ชาย

กุมภ์ต้องโดนน้องสาวจับแต่งตัวด้วยชุดที่เธอจัดหาให้ เรียบหรูดูดี หล่อเท่ในสายตาของเธอ แต่กุมภ์ก็บ่นว่าไม่ชอบเท่าใดนัก อีกทั้งนาฬิกาเรือนละหลายแสนบาทที่นุชรีชอบนักหนาบอกว่าเขาใส่แล้วดูดีถูกยัดเข้ามาที่ข้อมือด้วยรอยยิ้มยัดเยียด ที่บอกเป็นนัยๆ ว่าถ้าไม่สวมจะโดนตบกะโหลก

“คุณกุมภ์จะบ่นทำไมนี่ น้องนุ่งอุตส่าห์จัดหาให้”

“ดีนะที่นุ่ง ถ้าไม่นุ่งนี่ฝันร้าย”

“อ๊าย... ตบปากสิบทีคุณกุมภ์ ปากเหรอนั่น”

“ก็มันจริงไหมล่ะ ตอนเด็ก ๆ ชอบแก้ผ้าอาบน้ำ อีสุกอีใสเพิ่งหาย ก้นลายยิ่งกว่าตุ๊กแก”

“อ๊าย! ไอ้คุณกุมภ์ อยากโดนถีบยอดอกว่างั้น”

“อย่า!” กุมภ์เบรก

“กลัวลูกเตะของคุณนุชใช่ไหม”

“เปล่า กางเกงคุณนุชซิปแตก”

“ว้าย! ทำไมไม่รีบบอก” นุชรีรีบกุมเป้ากางเกงเอาไว้

“ช่วงนี้น้ำหนักขึ้นเหรอ ยัดกางเกงแล้วซิปแตก”

“คุณกุมภ์ตบปากเดี๋ยวนี้ แรง ๆ เลย รู้ไหมว่าเขาไม่ให้ทักเรื่องน้ำหนัก มันหยาบคาย”

“เรากลับมาเรื่องชุดกันต่อ” กุมภ์มองน้องสาวเอาเสื้อแขนยาวที่สวมใส่อยู่มาผูกที่เอวเพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้า

“คุณนุชจัดการให้ซะอย่าง รับรองว่าแจ่มที่สุดในสามโลก” นุชรียิ้มหวานให้พี่ชาย

“นี่เราคงไม่จับเมียพี่แต่งตัวเป็นนางเอกลิเกหรอกนะ”

“มาแล้วค่ะ” เสียงของพนักงานที่นำชุดมาส่งให้ที่เกาะพูดเสียงหวาน ทำให้ศึกย่อม ๆ ระหว่างสองพี่น้องต้องหยุดชะงักลงไปในทันที กุมภ์หันไปมองหญิงสาวที่เขาตู่ว่าเป็นเมียตัวเอง ก่อนจะตกตะลึงกับความสวยหวานน่ารักของคนตรงหน้า

“เป็นไงคุณกุมภ์ ตกตะลึงไปเลยเหรอ” นุชรียิ้มกว้างกระแทกไหล่พี่ชายเบาๆ ชอบใจในผลงานของตัวเองไม่น้อย

“อะแฮ่ม ก็งั้น ๆ แหละ” คนไม่อยากยอมรับว่าเมียสวยเดินเข้าไปหาแล้วโอบกอดอย่างภาคภูมิใจ นุชรีถึงกับกลอกตาไปมาแต่ก็แอบเห็นว่าพี่ชายตัวดียิ้มน้อยยิ้มใหญ่ชอบใจที่เห็นกุลยาแต่งตัวออกมาด้วยเสื้อผ้าที่เธอจัดหาให้

“นายหัวคะ งั้นเราไปเต้นรำกันสักเพลงไหมคะ” กุลธิดาเอ่ยชวน ทำให้กุมภ์ต้องหลุดจากภวังค์ความคิดของตัวเอง

“ก็ดีนะครับ” กุมภ์ตอบคำถามของกุลธิดาแต่หันไปมองหน้ากุลยา ก่อนจะยักคิ้วให้เธอ กุลยาเลยรีบเอ่ยขึ้นเพื่อขัดขวางคนทั้งคู่

“ฉันอยากเต้นรำกับคุณแล้วละ” เธอรีบพูดขึ้นมา ทำเอากุลธิดาแสดงสีหน้าไม่ชอบใจขึ้นมาในทันทีที่เห็นพี่สาวมีอาการหวงก้างกุมภ์เช่นนี้

“ก็ดีเหมือนกัน ผมกำลังอยากเต้นรำกับคุณอยู่เลย งั้นผมขอตัวก่อนนะครับคุณธิดา” กุมภ์รีบพากุลยาออกไปเต้นรำด้วยหัวใจลิงโลด

“ฉันบอกแล้วไงว่าห้ามยุ่งกับน้องสาวของฉัน” กุลยาพูดขึ้น

“ผมก็ไม่ยุ่งแล้วไง ยุ่งกับคุณแทน” คนเจ้าเล่ห์ยกยิ้มตรงมุมปาก

“ฉันไม่ได้อยากยุ่งหรือเต้นรำกับคุณหรอกนะ เข้าใจเอาไว้ซะด้วย แค่ไม่อยากให้คุณใกล้ชิดกับน้องสาวของฉันเท่านั้น”

“เอาเป็นว่าผมรับรู้แล้วกัน แต่น้องสาวของคุณท่าทางจะโกรธคุณนะที่คุณหึงผม ไม่อยากให้ผมไปเต้นรำกับเขา”

“ใครหึงคุณกัน ฉันไม่ได้หึงคุณเสียหน่อย”

“อ้าว... แต่ท่าทีของคุณเมื่อครู่ คืออาการหวงก้าง ไม่อยากให้ผัวตัวเองไปเต้นรำกับผู้หญิงคนอื่นนะ โอ๊ย!” กุมภ์ร้องเสียงหลงเมื่อโดนคนในอ้อมแขนกระทืบเท้าเต็ม ๆ แรง

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ฉันไม่ทันระวัง เลยเหยียบเท้าคุณเข้าให้” กุลยารีบเอ่ยขอตัวทำท่าจะผละหนีแต่กุมภ์หันไปขอโทษคนรอบข้างที่เขาทำเสียงดัง ทุกคนพยักหน้าให้ยิ้ม ๆ เขาก็รีบโอบร่างที่กำลังจะหนีมากอดรัดแน่นเอาไว้แน่นขึ้น