Partager

ข้ารวยเพียงนี้เลยหรือ

Auteur: l3oonm@
last update Date de publication: 2026-01-24 22:24:06

ฟางซินนางเพียงแค่วาดรูปออกมาให้เสี่ยวชิงและสาวใช้ช่วยปักลาย นางลองทำแล้วในยามที่เบื่อไม่มีอะไรทำ ใบไม้หนึ่งใบนางยังปักออกมาบิดเบี้ยวน่าเกลียดจึงได้ล้มเลิกไป

หมิงม่านถูกพี่สาวทั้งสองกลั่นแกล้ง แต่นางก็หาได้หงุดหงิดไม่ ด้วยได้ของที่ต้องการแล้ว อีกอย่างลูกหมูน้อยสามตัวที่ปักอยู่บนถุงเหอเปานางก็ไม่เคยเห็นที่ใดมาก่อน ของแปลกตาเช่นนี้เอาไปอวดผู้อื่นได้ดี

“ของพี่หญิงเยว่ เป็นเจ้าแมวอ้วนขี้เกียจ มิใช่ว่าท่านก็เป็นเหมือนลายปักหรือ” มือเล็กป้อมของหมิงม่านปิดปากหัวเราะอย่างชอบใจที่ได้เอาคืนพี่สาว

“เหอะ ม่านเออร์รู้จักเอาคืนผู้อื่นแล้ว ต่อไปข้าไม่แบ่งขนมให้เจ้ากินแน่” หมิงเยว่จิ้มจมูกน้องสาวคนเล็กอย่างเอ็นดู

เสียงพูดคุยหัวเราะของสตรีทั้งสามดังไปจนถึงห้องตำราของซูเหยี่ยนจื้อที่อยู่ข้างริมสวนดอกไม้ ยามนี้บุรุษทั้งสามคนกำลังยืนมองมาทางที่สตรีทั้งสามนั่งอยู่

หลี่เต๋อซิ่วกับคุณชายหาน หานตงฉาง บุตรชายของกั๋วกงคู่หมั้นของหมิงเยว่ มาพูดคุยเรื่องตำรากับซูเหยี่ยนจื้อ

“ข้าได้ยินว่าหลังจากญาติผู้น้องของเจ้ากลับมาจากจวนข้า นางก็ล้มป่วยเพิ่งจะหายดีจริงหรือ” หลี่เต๋อซิ่วยังไม่ละสายตาไปจากฟางซิน ที่ยิ้มแย้มพูดคุยกับพี่สาวน้องสาว

“อืม ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด”

ซูเหยี่ยนจื้อหันหน้าหนีไปทางอื่น นับจากวันที่นางล้มป่วย เขาก็ยังไม่เคยพบหน้านางอีกเลย เพิ่งจะได้มาพบยามนี้ ใบหน้าของนางมิได้ซีดขาว เนื้อตัวก็ไม่ได้ผอมบางดังเดิมอีกแล้ว

เขาได้ยินสาวใช้รายงานท่านแม่ว่า เถียนฟางซินกินข้าวได้มากกว่าเมื่อก่อน ยามนั้นยังแปลกใจไม่น้อย นางไม่ได้กลัวว่ารูปร่างจะเสียเหมือนสตรีอื่นหรือไง ถึงได้กินข้าวมื้อหนึ่งถึงสองชาม ยังไม่รวมขนมที่นางให้สาวใช้ออกไปซื้อมาเก็บไว้ให้นางกินระหว่างวันอีกหลายกล่องใหญ่

“เจ้าก็อย่าได้ตำหนินางนักเลย เด็กสาวก็เช่นนี้ นางชื่นชมเจ้ามิใช่เรื่องดีหรอกหรือ” หานตงฉางอดจะเย้าแหย่สหายของตนไม่ได้

“เจ้าพูดอันใด นางเป็นญาติผู้น้องของข้า ถึงต่อให้ไม่ใช่แต่ก็ไม่ควรพูดถึงสตรีเช่นนี้” เขาเอ่ยออกมาอย่างไม่พอใจ ทั้งยังไม่อยากยอมรับว่าฟางซินมีใจให้เขาด้วย

“เป็นข้าปากมากไปเอง ถึงนางจะเป็นเด็กกำพร้า แต่ใบหน้าของนางก็ชวนให้บุรุษกว่าครึ่งเมืองถวิลหาได้แล้ว ไหนจะสมบัติที่ติดตัวนางมาอีก ไม่รู้ว่าจะออกเรือนให้ผู้ใด” หานตงฉางเป็นคนที่คิดเช่นใดก็พูดออกมา จึงมิได้สนใจสีหน้าของคนที่ฟัง

“พูดถึงนางให้น้อยหน่อย ข้าคร้านที่จะฟังเรื่องของนาง หากไม่มีเรื่องอื่นแล้ว พวกเจ้าก็กลับไปเถิด”

“ได้อย่างไร เจ้ารับปากแล้วว่าจะประลองหมากกับข้าสักสองสามกระดานอย่างไรเล่า” หลี่เต๋อซิ่วรีบเดินตามซูเหยี่ยนจื้อเข้าไปในห้องตำรา

ทางฝั่งสตรีต่างก็แยกย้ายกันกลับเรือน ฟางซินนางกลับไปนั่งข้างหน้าต่างแล้วเริ่มลงมือวาดรูปเล่นอีกครั้ง

“คุณหนูหากลวดลายพวกนี้ไปอยู่ในแบบชุดคงน่ามองไม่น้อยเลยเจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงจ้องมองรูปดอกไม้นานาชนิดที่ฟางซินวาดอย่างตื่นเต้น

“อืม...ก็จริง ข้าร่างแบบชุดออกมาให้เจ้าตัดให้ดีกว่า จะได้เอาไปให้พี่หญิงเยว่กับน้องหญิงม่านด้วย”

“คุณหนู ส่งแบบให้หลงจู๊ที่ร้านค้าเอาไปตัดวางขาย คงขายดีไม่น้อยเลยเจ้าค่ะ”

“หื้ม...ข้ามีร้านขายผ้าด้วยหรือ” ฟางซินเอ่ยถามอย่างสนใจ

“โถ่...บ่าวก็ลืมไปว่าคุณหนูจำสิ่งใดไม่ได้ นอกจากร้านขายผ้า ยังมีร้านเครื่องหอม เครื่องประทินโฉม เหลาอาหาร เหลาสุรา ร้านข้าวสาร” เสี่ยวชิงไล่ชื่อร้านค้าให้ฟางซินฟังจนนางหูอื้อไปหมด

“ข้ารวยเพียงนี้เลยหรือ” นางเองก็ตกใจไม่น้อย

“เจ้าค่ะ นายท่านกับฮูหยินก่อนจะสิ้นทิ้งทรัพย์สินไว้ให้คุณหนูมหาศาล ฮูหยินผู้เฒ่าจึงต้องรับคุณหนูมาดูแล กลัวว่าหากอยู่ข้างนอกจะถูกผู้อื่นหลอกหมดตัวเจ้าค่ะ”

“เจ้าไปเอาสมุดบัญชีกับรายการทรัพย์สินมาให้ข้าดูหน่อย” ฟางซินคันไม้คันมือจนอยากตรวจสอบเองว่ามีมากน้อยเพียงใด

เสี่ยวชิงเห็นคุณหนูกระตือรือร้นสนใจทรัพย์สินของตนก็รีบร้อนออกไปหารายการกับสมุดบัญชีมาให้ทันที

เมื่อฟางซินรับมาเปิดออกดู ใบหน้าของนางก็บิดเบี้ยวทันที ตัวอักษรโบราณที่เห็นช่างชวนให้ปวดหัวนัก นางอ่านแทบไม่ออก มีบางตัวที่อ่านได้ แต่เมื่อรวมเป็นประโยคก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าใดนัก ตัวเลขที่เคยเห็นก็ไม่มี เป็นเพียงตัวอักษรที่น่าจะบ่งบอกจำนวนยอมเงินเท่านั้น

“ก่อนที่ข้าจะจัดการเรื่องบัญชีคงต้องหาอาจารย์มาสอนเสียก่อน” เมื่อคิดได้ดังนี้ จึงได้รีบร้อนไปรบกวนฮูหยินผู้เฒ่าทันที

แต่ไม่คิดว่าระหว่างทางที่เดินไปเรือนฮูหยินผู้เฒ่าจะพบเข้ากับซูเหยี่ยนจื้อและสหายของเขาอีกสองคน ฟางซินจะหลบก็ไม่ทันแล้ว นางจึงต้องเดินเข้าไปคารวะทั้งสามคน

“คารวะญาติผู้พี่ คุณชายหลี่และ เอ่อ...”

บุรุษทั้งสามแปลกใจไม่น้อย หานตงฉางเคยพบเจอฟางซินอยู่บ่อยครั้ง พวกเขาจึงแปลกใจที่นางจดจำไม่ได้

“ผู้นี่คุณชายหาน” เสียงเย็นของซูเหยี่ยนจื้อเอ่ยบอกฐานะของสหายอีกคนให้ฟางซินรู้

“คุณหนูเถียน ข้าพบเจอเจ้าอยู่หลายหนเจ้าจำข้ามิได้จริงหรือ” เขาอดจะถามออกมาด้วยความสงสัยไม่ได้

“เอ่อ...ก่อนหน้านี้ข้าตกน้ำ พอฟื้นขึ้นมาความทรงจำเดิมจึงไม่เหลือเจ้าค่ะ” นางเกาแก้มแก้เก้ออย่างทำตัวไม่ถูก

ซูเหยี่ยนจื้อหรี่ตามองนางอย่างคาดคั้น แต่ก็เห็นฟางซินเอาแต่ก้มหน้าไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองหรือสนใจผู้ใด หลี่เต๋อซิ่วเองก็ตกใจเช่นกัน ที่ว่านางป่วยหนักคงหนักมากจริงๆ

“หากไม่มีเรื่องใดแล้ว ข้าน้อยขอตัวก่อนเจ้าค่ะ” นางย่อกายลงอย่างนอบน้อมก่อนจะพาสาวใช้เดินไปที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่า

“นางสูญเสียความทรงจำหรือเนี่ย” หลี่เต๋อซิ่วยังมองตามแผ่นหลังของฟางซินไป

“...” ซูเหยี่ยนจื้อมิได้พูดสิ่งใดออกมา เรื่องนี้เขาเองก็ไม่เคยรู้เรื่องมาก่อน

หลังจากส่งสหายออกจากจวนไปแล้ว ซูเหยี่ยนจื้อก็ถูกสาวใช้ของฮูหยินผู้เฒ่ามาแจ้งให้ไปพบฮูหยินผู้เฒ่าที่เรือน

“จื้อเออร์มาแล้ว ญาติผู้น้องของเจ้ามาขอความช่วยเหลือ นางอยากเชิญอาจารย์หญิงมาสอนนาง ข้าเองก็เห็นด้วย เจ้าพอจะแนะนำให้นางได้หรือไม่”

ฟางซินยังคงนั่งก้มหน้านิ่งอยู่ข้างท่านย่าของเขา นับจากเกิดเรื่องดูเหมือนว่านางสงบเสงี่ยมขึ้นเยอะ ทั้งยังไม่เคยมองหน้าเขาตรงๆ เลยสักครั้ง

“ก่อนหน้านี้คุณชายหลี่บอกเรื่องอาจารย์หญิงที่สอนคุณหนูหลี่ หยุดสอนนางแล้ว ข้าจะลองไปสอบถามให้ขอรับ”

“ดีดี ซินซิน ญาติผู้พี่เจ้ารับปากแล้ว ขาดเหลือสิ่งใดเจ้าก็มาบอกข้าก็แล้วกัน” ฮูหยินผู้เฒ่าย่อมยินดีที่ฟางซินนางคิดจะหาความรู้ใส่ตัว

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านยาย ขอบคุณญาติผู้พี่เจ้าค่ะ” เดิมทีนางก็ไม่อยากจะรบกวนเขา แต่จะให้นางไปตามหาอาจารย์หญิงเองก็คงจะไม่ได้

ทั้งสองออกมาจากเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าพร้อมกัน จะว่าพร้อมก็ไม่ได้ ฟางซินรอให้ซูเหยี่ยนจื้อเดินห่างออกไปก่อน นางถึงได้เดินตามหลังออกมา แต่ไม่คิดว่านางจะเดินมาทันเขาเสียได้

“เจ้าจะเล่นลูกไม้อันใดอีก เมื่อก่อนไม่เห็นอยากจะหาความรู้ใส่ตัวเช่นนี้ ดีแต่หาเรื่องใส่ตัวมากกว่า”

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ข้ากลายเป็นญาติผู้น้อง ของพระรองตัวร้าย   บทแถม

    องค์ชายใหญ่วัยสิบสองหนาว กลายเป็นสหายของซูเฉิงหานด้วยมีความชอบที่คล้ายกัน องค์ชายรองกับสนิทสนมกับเถียนฮวนซูถึงแม้จะเรียกได้ว่าองค์ชายทั้งสองสนิทสนมกับฝาแฝด แต่น้อยครั้งนักที่จะได้เข้ามาเที่ยวเล่นในตำหนักเล่อฝูกงจู่ ด้วยบุตรสาวคนโตของซูเหยี่ยนจื้อ นับเป็นสาวงามไม่ต่างจากผู้เป็นมารดา ด้วยใบหน้าที่คล้ายฟางซินทำให้ซูเหยี่ยนจื้อหวงบุตรสาวคนโตของตนยิ่งนักซูเจียวหว่าน วัยเพียงหกหนาว ผิวขาวราวหิมะ ริมฝีปากแดงอิ่ม ดวงตากลมโตสว่างราวกับดวงดาวในยามค่ำคืน ไม่ว่าผู้ใดพบเห็นก็อดที่จะหลงรักไม่ได้ จ้าวอินเถาเองก็มักจะเรียกให้นางเข้าไปพบในวังหลวง แต่ก็น้อยครั้งนัก ซูเหยี่ยนจื้อมักจะอ้างว่าบุตรีคนโตของตนร่างกายอ่อนแอ จึงมิให้ออกจากตำหนักแต่บ่าวไพร่ในจวนต่างก็รู้ดีว่าหว่านวานน้อยคนนี้มีร่างกายอ่อนแอเสียที่ไหน นางติดซูเฉิงหานยิ่งกว่าพี่ชายฝาแฝดของนางเสียอีก หากซูเฉิงหานปีนต้นไม้ นางก็ปีนตามองค์ชายรอง เยี่ยจวิน มาหาเถียนฮวนซูที่จวนเพื่อสอบถามเรื่องบทกลอน ทั้งสองจึงพากันมาสนทนาที่ศาลาริมน้ำในสวนดอกไม้ตุบ “โอ๊ยยย” เสียงร้องของเด็กสาวตัวน้อยดังขึ้น เถียนฮวนซูรู้ได้ทันทีว่าเป็นน้องสาวของตนจึงได้รีบวิ่งไป

  • ข้ากลายเป็นญาติผู้น้อง ของพระรองตัวร้าย   บทสรุป

    ผ่านมาสามปี เด็กแฝดทั้งสองเติบโตขึ้นจนรู้ความ ฟางซินก็เริ่มตั้งครรภ์อีกครั้ง สี่คนพ่อแม่ลูกยังคงสลับไปพักระหว่างสองจวนอย่างเสมอเด็กแฝด พอเริ่มรู้ความ จึงพบความแตกต่างของตนเอง เหตุใดทั้งสองจึงใช้แซ่ไม่เหมือนกัน อีกทั้งเหตุใดท่านพ่อถึงไม่ได้พักอยู่ในตระกูลซู แต่มาอยู่ในตำหนักกงจู่ของท่านฟางซินจึงต้องเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เข้าใจง่ายให้ทั้งสองได้รับรู้ หลังจากที่ซูเฉิงหานได้รู้ว่าต่อไป ตนเองจะต้องไปอยู่ตระกูลซูก็เริ่มไม่สดใสร่าเริงเช่นเดิม“หานเออร์ ไม่รักท่านปู่ท่านย่าหรือ เจ้าเป็นพี่ชายคนโต ต่อไปต้องปกป้องน้องๆ ทุกคน ซูเออร์เป็นน้องชายของเจ้า ถึงแม้ว่าเขาจะใช้คนละแซ่กับเจ้า แต่ก็เกิดจากข้าและท่านแม่ของเจ้าเหมือนกัน ยามนี้เจ้าอาจจะยังไม่เข้าใจถึงความจำเป็นที่ต้องให้เจ้าสองพี่น้องใช้ต่างแซ่ แต่ต่อไปเจ้าจะเข้าใจพ่อและแม่” ซูเหยี่ยนจื้อค่อยๆ พูดสอนสองพี่น้อง ที่ดูจะมึนงง ยังไม่เข้าใจเรื่องราวกระจ่างนัก“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าใช้แซ่ซูหรือแซ่เถียนไม่สำคัญ แต่ท่านจะไม่ทิ้งข้าใช่หรือไม่ขอรับ” ฟางซินมองบุตรชายอย่างรักใคร่ ก่อนจะดึงตัวเขาเข้ามาสวมกอด“แม่กับพ่อจะทิ้งเจ้าได้อย่างไร หานเออร์ ใช้แซ่

  • ข้ากลายเป็นญาติผู้น้อง ของพระรองตัวร้าย   เสียงอ้อนวอนของซูเหยี่ยนจื้อ

    มีเพียงชุนมามาที่ยังมีสติ นางอดขำกับท่าทางโง่งมของนายท่านไม่ได้ จึงได้แต่ยิ้มขอบคุณหมอหลวง ก่อนจะพาเดินออกไปส่งด้านนอก และมอบตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงให้อย่างใจกว้าง ชุนมามายังส่งสาวใช้ไปแจ้งที่จวนตระกูลซูและจวนกั๋วกงเรื่องที่ฟางซินนางตั้งครรภ์แล้ว ของที่เตรียมเอาไว้ ก็ให้เสี่ยวชิงเป็นผู้นำไปมอบให้แทนอ้อ...ลืมบอกไป เสี่ยวชิงแต่งงานกับอาต๋าเมื่อสามเดือนที่แล้ว ทั้งคู่ได้รับสินสอดและสินเดิมจากฟางซินไปไม่น้อย เรียกได้ว่า หากออกไปตั้งตัวก็ทำให้อยู่อย่างสุขสบายได้ เพียงแต่ทั้งคู่เลือกที่จะอยู่เคียงข้างผู้เป็นนายต่อไปซูเหยี่ยนจื้อก้มมองท้องที่ยังมองไม่ออกของฟางซินอย่างยินดี องค์รัชทายาทได้พระโอรสพระองค์แรกจากจ้าวอินเถา เมื่อห้าเดือนก่อน และสิ่งที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดขึ้น เฟยเมี่ยวตั้งครรภ์ได้อีกครั้ง หากจะบอกว่าเป็นความชอบของฟางซินก็ย่อมได้ เมื่อนางเขียนสูตรอาหารบำรุงร่างกายให้เฟยเมี่ยวกินดื่มมาหลายเดือน“ข้าเป็นอันใดไป” ฟางซินรู้สึกมึนหัวจนไม่อาจลุกขึ้นนั่งได้“เจ้าตั้งครรภ์แล้วซินซิน” ซูเหยี่ยนจื้อล้มตัวลงนอนด้านข้างของนาง พร้อมทั้งดึงตัวนางเข้ามาสวมกอดเอาไว้อย่างหลวมๆ ด้วยกลัวว่าจะโดนท้อง

  • ข้ากลายเป็นญาติผู้น้อง ของพระรองตัวร้าย   คิดจะขุดต้นเหมยมาปลูก

    สองสามีภรรยาคู่ใหม่ ยกน้ำชาคารวะผู้อาวุโสทุกคนในจวนตระกูลซู ผู้อาวุโสมอบของขวัญให้ทั้งคู่ ก่อนจะลุกกลับไปนั่งประจำที่ของตนเอง และเริ่มนำของที่เตรียมมามอบให้ทุกคนในตระกูลซูซูเหวินและหลางซื่อสีหน้าเหมือนกลืนหวงเหลียนอย่างไรอย่างนั้น ข้าวของที่ฟางซินนำมามอบให้ ห้าคันรถ บ้ารองได้เพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้น แต่ไม่ใช่กับหมิงม่านนางได้เครื่องประดับ ผ้าไหมเนื้อดี ของเล่นที่ฟางซินนางเลือกมีอีกหนึ่งหีบใหญ่“ขอบคุณเจ้าค่ะพี่สะใภ้ ข้าคิดไว้แล้วว่าท่านไม่ลืมน้องสาวเช่นข้าแน่นอน” หมิงม่านถือกำไลสีเลือดไว้ในมืออย่างชอบใจ ตอนนี้นางอายุใกล้เก้าหนาวแล้ว ย่อมต้องรักสวยรักงามเป็นธรรมดา“ข้าจะลืมเจ้าได้อย่างไร หากไม่มีสิ่งใดทำ ไว้ไปค้างที่ตำหนักของข้าหลายวันๆ ก็แล้วกัน”“จริงนะเจ้าคะ พี่ใหญ่ท่านอย่าห้ามข้าเล่า” หมิงม่านยกมือห้ามซูเหยี่ยนจื้อที่เหมือนอยากจะห้ามไม่ให้นางไป“หึ พูดมากเกินไปแล้ว เจ้าจะไปทำไม ไม่ต้องเรียนกับอาจารย์หญิงหรืออย่างไร” ซูเหยี่ยนจื้อปรายตามองหมิงม่าน จนนางต้องหุบปากและนั่งเล่นกำไลในมือไปแทนหลังจากกินมื้อเข้าร่วมกับทุกคน ซูเหยี่ยนจื้อแยกตัวไปพูดคุยกับซูยวนที่ห้องตำรา หลางซื่อที่ไม่รู้จ

  • ข้ากลายเป็นญาติผู้น้อง ของพระรองตัวร้าย   พาเขยใหม่กลับบ้านเดิม

    สหายคนอื่นต่างก็ทยอยเข้ามาคารวะสุราซูเหยี่ยนจื้อ องค์รัชทายาทรั้งอยู่หลังจากหานตงฉางถูกพาออกไปแล้วอีกเพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้น ด้วยเห็นสายตาของสหายที่มองมาอย่างขอความเห็นใจ หากองค์รัชทายาทยังไม่เสด็จกลับ ซูเหยี่ยนจื้อก็ไม่อาจปลีกตัวหลบหนีเข้าห้องหอได้ซูเหยี่ยนจื้อเดินวนคารวะสุรามงคลทุกคนครบหนึ่งรอบก็แอบหนีเข้าห้องหอไปแล้ว ฟางซินหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หนาหลายชั้นออก ชุนมามาก็นำอาหารเข้ามาให้นางรองท้องก่อน ยังทานไม่เรียบร้อย ซูเหยี่ยนจื้อก็เดินโซเซเข้ามาในห้องหอ โดยมีอาต๋าและเสี่ยวไฉช่วยประคองเข้ามา“บ่าวจะไปเตรียมน้ำแกงสร่างเมามาให้เจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงเหลือบมองอาต๋าอย่างเขินอายก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป“ท่านกินอะไรมาหรือยัง” ฟางซินถลึงตามองซูเหยี่ยนจื้อที่จ้องมองนางราวกับอยากจะกลืนกินลงไปตอนนี้เสีย ทั้งที่ผ่านในห้องยังมีคนอยู่ไม่น้อยเลย“ไม่กินแล้ว พวกเจ้าออกไปเถิด” ซูเหยี่ยนจื้อส่งสายตาให้ชุนมามาพาสาวใช้ภายในห้องออกไป“เจ้าค่ะ” ชุนมามาอมยิ้มก่อนจะโบกมือให้สาวใช้พาออกไป ดูท่าน้ำแกงสร่างเมาคงไม่ต้องดื่มแล้วซูเหยี่ยนจื้อยิ้มกรุ้มกริ่มมองฟางซินที่เริ่มจะระแวงแล้ว “ทะ ท่าน ท่านจะอาบน้ำก่อนหร

  • ข้ากลายเป็นญาติผู้น้อง ของพระรองตัวร้าย   เจ้าบ่าวนั่งอยู่ในเกี้ยว

    ซูเหยี่ยนจื้อที่โดนถากถางกับมีสีหน้าระรื่นยิ้มรับเรื่องสนุกที่เกิดขึ้น “พระองค์มิทรงอยากมาอยู่กับกระหม่อม เหตุใดถึงไม่กลับไปเล่าพ่ะย่ะค่ะ”“เหอะ” องค์รัชทายาทจะกลับได้อย่างไร ทั้งเฟยเมี่ยวและจ้าวอินเถา ต่างรบเร้าให้เขาช่วยออกหน้ามาอยู่ที่จวนตระกูลซู เพื่อแสดงให้คนทั้งเมืองหลวงเห็นว่า องค์รัชทายาทเห็นด้วยที่ซูเหยี่ยนจื้อแต่งเข้าตำหนักกงจู่ และให้ความสำคัญกับทั้งสองคนมากเพียงใดหานตงฉางเองก็มาร่วมด้วยเช่นกัน ภรรยาของตนมิอาจกลับมาช่วยเหลืองานที่บ้านเดิมได้ และซูเหยี่ยนจื้อเองก็เป็นสหายของเขา ตอนที่เขาเองจึงต้องมานั่งเบื่อไม่ต่างจากองค์รัชทายาทหานตงฉางอดจะถากถางออกมาไม่ได้ “เจ้านี่มัน...ช่างทำให้ผู้คนอิจฉาไม่จบสิ้นเสียจริง แต่งช้ากว่าสหายคนอื่น ทั้งยังไม่ต้องช่วยผู้ใดออกสินสอด แต่พวกข้าต้องนำของมาช่วยเติมสินเจ้าบ่าวให้เจ้า”“เจ้าเปลี่ยนมาแต่งเข้าตระกูลซูดีหรือไม่ ข้าจะได้มอบทรัพย์สินทั้งหมดให้เจ้าดูแลแทน”“พอเลย!!! ท่านพ่อ ท่านแม่ข้ามิได้พูดง่ายเช่นเจ้า อีกอย่างข้ายังต้องสืบทอดตำแหน่งกั๋วกงต่อจากบิดา จะยอมยกให้เจ้ารองผู้โง่เขลาได้อย่างไร” แต่ละจวนก็มีเรื่องภายในจวนที่แตกต่างออกไป จวนกั๋ว

  • ข้ากลายเป็นญาติผู้น้อง ของพระรองตัวร้าย   ส่งสินสอดไปจวนตระกูลซู

    ซูเหวินกับหลางซื่อก้มหน้าลงซ่อนดวงตาที่เปล่งประกาย การได้ครอบครองทรัพย์สินและจัดการค่าใช้จ่ายเองนับเป็นความต้องการของสองสามีภรรยามานานแล้ว ต่อไปไม่ว่าเรื่องใดก็ไม่ต้องบอกกล่าวจินซื่อก่อนซูยวนกับจินซื่อเอ่ยอย่างไม่เห็นด้วยอีกหลายประโยค แต่เมื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่าซูต้องการจะแบ่งให้ชัดเจน จำต้องทำตามคำ

    last updateDernière mise à jour : 2026-04-03
  • ข้ากลายเป็นญาติผู้น้อง ของพระรองตัวร้าย   เจ้ามีสิ่งใดคู่ควรกับข้า

    ฟางซินรั้งอยู่ที่หมู่บ้านชนบทนานเกือบสามเดือนถึงได้เดินทางกลับเมืองหลวง ทั้งชาวบ้านและผู้ติดตามต่างอาลัยอาวรณ์ไม่น้อย แม้แต่องครักษ์ฉินเองก็ยังไม่อยากกลับ จนนางต้องรับปากว่าอีกไม่นานจะพาพวกเขามาเก็บผลไม้ที่จะออกผลตอนฤดูหนาวในอีกสี่เดือนข้างหน้า ถึงได้โห่ร้องออกมาอย่างดีใจ“ชุนมามา ท่านต้องอยู่เป็นบ

    last updateDernière mise à jour : 2026-04-01
  • ข้ากลายเป็นญาติผู้น้อง ของพระรองตัวร้าย   หมู่บ้านชนบท

    จินซื่อมัวแต่ตกตะลึงจึงมิได้รั้งตัวฟางซินเอาไว้ ตอนที่พูดคุยกันก็ให้สาวใช้ออกไปทั้งหมด พอจะตามไปก็เห็นฟางซินนางพาชุนมามาและสาวใช้กลับตำหนักของนางเสียแล้ว จินซื่อร้อนใจจนไม่รู้จะทำเช่นใดได้แต่เดินอย่างว้าวุ่นอยู่ภายในห้องของนาง จนสามีและซูเหยี่ยนจื้อกลับมาจากจวนกั๋วกง“เกิดเรื่องใดขึ้น เจ้าเป็นอันใด

    last updateDernière mise à jour : 2026-04-01
  • ข้ากลายเป็นญาติผู้น้อง ของพระรองตัวร้าย   ยอมใจอ่อน

    ชุนมามายังไม่พอใจกับการแสดงออกของหลางซื่อและหลานทั้งสองของนาง ติดที่ฟางซินเคยได้รับความเมตตาจากตระกูลซู มิเช่นนั้นนางคงได้ออกปากตำหนิการกระทำของพวกเขาแล้ว“สองวันเท่านั้น ท่านอดกลั้นเอาไว้ก่อน” ฟางซินอมยิ้มมองชุนมามาอย่างหยอกล้อ เสี่ยวชิงรู้นิสัยของหลางซื่อดี ยังอดที่จะรังเกียจความคิดของนางไม่ได้น

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-31
Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status