9.2 | แค่วันนี้วันเดียว

               “รดา!”

               น้ำเสียงแข็งกระด้างของสุมาลีที่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้อมลรดาที่ยืนหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างสะดุ้งสุดตัว แล้วหันขวับมาทันที

               “คุณสุมีอะไรกับรดาเหรอคะ” หญิงสาวถามเสียงเรียบทว่าแฝงไว้ด้วยความสุภาพ

               “ฉันแค่อยากมาย้ำไม่ให้เธอลืมหน้าที่ของตัวเอง”

               “รดาทราบค่ะว่าต้องทำอะไรบ้าง”

               “ก็ดี หน้าที่ของเธอระบุไว้ในสัญญาชัดเจนแล้ว ขอให้ทำแค่นั้น หลังจากคิณหายดี และเธอคลอดลูกชายเรียบร้อยแล้ว ฉันขอให้ออกไปจากชีวิตคิณกับเด็กทันที ห้ามคิดที่จะจับลูกชายฉันไปเป็น ‘สามี’ ของเธอจริงๆ เด็ดขาด เพราะฉันจะไม่มีวันยอม!”

               “ไปบอกคุณอคิณเถอะค่ะ เพราะทุกวันนี้คนที่เกาะติดรดาคือเขา รดาก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ถ้าถึงวันนั้น คุณอคิณจะยอมปล่อยรดาไปหรือเปล่า”

               “เธอตั้งใจยั่วโมโหฉันใช่มั้ย” สุมาลีกำมือแน่นด้วยความโกรธจัด

               “รดาแค่พูดความจริง ขนาดเมื่อคืนนี้คุณอคิณยังสั่งให้รดามานอนเฝ้า รดาจะนอนที่โซฟาก็ไม่ยอม ต้องบังคับให้นอนเตียงเดียวกัน” อมลรดาพูดหน้าตาย แต่ในใจแอบยิ้มเมื่อเห็นแววตาที่เต้นระริกด้วยความโกรธขึ้งของผู้อาวุโสตรงหน้า เธอไม่ได้ตั้งใจต่อปากต่อคำกับผู้ใหญ่ แต่ถ้าจะให้ผู้ใหญ่หาเรื่องโขกสับทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิดอยู่ฝ่ายเดียวก็ไม่ใช่นิสัย “รดาขอตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวคุณอคิณจะเรียกหา” ว่าแล้วก็หมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้สุมาลีตีอกชกลมอยู่คนเดียว

อมลรดากลับเข้ามาในห้องพักของอคิณ เป็นจังหวะเดียวกับที่แพรวาถูกสุมาลีโทร. ตามให้กลับพอดี

               “คุณแม่โทร. ตามแล้ว พี่ต้องไปแล้วนะ” แพรวาบอกกับน้องชาย แล้วหันไปพูดกับอมลรดา “พี่ฝากคิณด้วยนะรดา ถ้าดื้อมากนักก็จับตีก้นได้เลย พี่อนุญาต”

               “ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะพี่แพร” คนเป็นน้องชายประท้วงเสียงดัง

               อมลรดายิ้ม “คุณอคิณรับปากรดาไว้แล้วว่าจะทำตัวสงบเสงี่ยม ไม่ดื้อ ไม่ซน”

               “แค่วันนี้วันเดียว” อคิณรีบบอก

               “รดาทำยังไงถึงกำราบจอมดื้อได้อยู่หมัดขนาดนี้” แพรวาประหลาดใจ “ขนาดพี่กับคุณแม่ทั้งบังคับ ทั้งขอร้อง แต่คิณก็ไม่เคยจะยอมทำตามสักครั้ง”

               “คุณแม่รออยู่ไม่ใช่เหรอพี่แพร ไม่รีบไปเดี๋ยวก็ระเบิดลงหรอก” อคิณไล่พี่สาวเพราะยิ่งอยู่ แพรวาก็ยิ่งพูดให้เขารู้สึกเสียหน้ามากขึ้นทุกที

               “จริงด้วย มัวแต่เมาท์เพลิน” ว่าแล้วแพรวาก็รีบเดินเร็วๆ ออกไป

               “ที่ข้างนอก คุณเจอแม่ผมหรือเปล่า” อคิณถามเมื่อเห็นอมลรดาเอาแต่ทำหน้าเคร่งเครียด

               “เจอค่ะ”

               “คุณแม่พูดอะไรกับคุณ”

               “ทำไมคุณถึงคิดว่าคุณแม่คุณจะพูดอะไรกับฉัน” อมลรดาย้อนถามหน้านิ่ง

               “หลังจากคุณออกไปไม่นาน คุณแม่ก็เดินออกไป ผมคิดว่าคุณแม่ต้องตามออกไปพูดอะไรกับคุณแน่นอน”

               “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” หญิงสาวตอบปัด “ท่านแค่เตือนไม่ให้ฉันลืม ‘หน้าที่’ ของตัวเองและอย่าทำเกินหน้าที่เท่านั้น”

อคิณเข้าใจทันทีว่าแม่ ‘กลัว’ ที่จะได้อมลรดามาเป็นลูกสะใภ้ตัวจริง ซึ่งก็ตรงกับที่แพรวาเตือน ว่าถ้าไม่อยากมีปัญหากับสุมาลีหรือคุณปู่ก็อย่าคิดอะไรเกินเลยกับอมลรดานอกเหนือจากเงื่อนไขในสัญญา สำหรับอคิณ สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการรักษาตำแหน่งประธานโรงแรม ส่วนอมลรดาไม่มีค่ามากพอที่จะทำให้เขาทิ้งทุกอย่างเพื่อเธอได้

อคิณพาอมลรดานั่งเฮลิคอปเตอร์โดยสารส่วนตัวจากดาดฟ้าโรงพยาบาลมาลงจอดที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์หลังบ้านพักส่วนตัวซึ่งปลูกอยู่เชิงดอยอำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ในเวลาก่อนเที่ยงเล็กน้อย บ้านพักของเขาเป็นบ้านสไตล์โมเดิร์นสองชั้นขนาดใหญ่ มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกที่ทันสมัยครบครัน และอยู่ห่างไกลจากหมู่บ้านของชาวบ้านซึ่งเหมาะกับการหลบซ่อนตัวจากผู้ที่กำลังปองร้ายทั้งคู่อยู่มาก

               บ้านหลังใหญ่ แต่มีคนงานเพียงแค่สามคนคือ ป้านิ่ม หญิงร่างท้วมวัยราวห้าสิบปีซึ่งรับตำแหน่งแม่ครัว ลุงปั้นสามีป้านิ่ม เป็นคนขับรถควบตำแหน่งคนสวน และแววตา หลานสาววัยรุ่นของป้านิ่มเป็นคนทำงานบ้านทั่วไป

               “นี่คุณรดา เมียฉันเอง” อคิณบอกกับลูกจ้างทั้งสามคนที่นั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่ที่พื้นหน้าโซฟาที่เจ้าของบ้านและภรรยาสาวนั่งอยู่

               “คุณอคิณ” อมลรดากระทุ้งข้อศอกใส่ชายหนุ่มที่นั่งตัวติดกันเบาๆ ด้วยความเขินที่ถูกแนะนำแบบนั้น

               “เขินเหรอ” อคิณหัวเราะอย่างอารมณ์ดีแล้วหอมแก้มนุ่มไปหนึ่งฟอด ยิ่งทำให้หญิงสาวอายมากขึ้นไปอีก “ถ้าหอมต่อหน้าคนอื่นแล้วเขิน งั้นก็เข้าห้องกันเถอะ”

               “คุณอคิณ!” หญิงสาวปรามเสียงดุ แล้วรีบพยุงคนช่างกวนประสาทเข้าห้องเพราะกลัวจะถูกทำอะไรต่อมิอะไรต่อหน้าคนอื่นอีก

               “ก้อง ฝากจัดการต่อด้วยนะ” อคิณหันกลับมาสั่งงาน

               “ครับท่านประธาน” เลขาหนุ่มรับคำ

               คล้อยหลังผู้เป็นเจ้านาย ก้องภพก็สั่งงานต่ออย่างรู้หน้าที่ “ลุงปั้นต้องไปรับเจ้าหน้าที่กายภาพบำบัดจากโรงพยาบาลในเมืองมาที่นี่ทุกวันตอนเก้าโมง คุณอคิณจะต้องทำกายภาพบำบัดตั้งแต่เก้าโมงครึ่งถึงสิบเอ็ดโมงครึ่ง เสร็จแล้วก็ไปส่งเขากลับด้วย เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้เลยนะ”

               “ครับคุณก้อง” คนขับรถวัยห้าสิบห้าปีรับคำ

               “ห้องกายภาพบำบัดเรียบร้อยดีมั้ยแววตา” ก้องภพถามต่อ

               “เรียบร้อยดีค่ะ”

               “ส่วนป้านิ่ม ให้เตรียมอาหารและผลไม้ตามรายการที่ผมส่งมาให้ติดบ้านไว้ทุกวัน ห้ามขาดเด็ดขาด”

               “ค่ะคุณก้อง ป้าจำได้ว่าต้องทำไก่ดำตุ๋นยาจีนให้คุณอคิณทุกอาทิตย์ ผักผลไม้บำรุงกำลังวังชาของผู้ชาย และที่ขาดไม่ได้ก็คือน้ำทับทิม มีทั้งผลทับทิมสดและน้ำทับทิมคั้นสดเลยค่ะ”         

แววตาได้ยินแล้วก็อดสงสัยไม่ได้ “คุณอคิณอยากมีลูกมากเหรอคะคุณก้อง ถึงได้โด๊ปหนักขนาดนี้”

               “เรื่องของเจ้านายน่านังแวว นายสั่งให้ทำอะไรก็ทำ อย่าถามมาก” ป้านิ่มปรามหลานสาวที่เพิ่งพามาทำงานที่นี่ด้วยกันเป็นเดือนแรก ซึ่งแววตายังไม่เคยรับใช้อคิณมาก่อนจึงไม่รู้นิสัยเจ้านาย “คุณอคิณไม่ชอบให้ยุ่งเรื่องส่วนตัว ถ้าแกยังอยากทำงานที่นี่ ก็อย่าพูดมาก”

               “จ้ะป้า” แววตายิ้มแหยให้ผู้เป็นป้าแล้วหันไปยิ้มหวานให้ก้องภพ ซึ่งหนุ่มหน้าตี๋ก็ทำเป็นมองไม่เห็นเสียอย่างนั้น