คุณหมอขา อย่าเย็นชานักเลย

โรงพยาบาล “เร็วเข้า”“มีนอย่าพึ่งเป็นอะไรนะมีน”“ญาติผู้ป่วยรอด้านนอกนะครับ”“หมอกวินทร์มาหรือยัง”“คุณหมอมาแล้วครับ”“คนไข้รู้สึกตัวอยู่ไหม”“สะลึมสะลือครับ”“หัวใจเต้นปกติ บาดแผลภายนอก ศีรษะถูกกระทบกระเทือน แผลเปิด เตรียมเย็บแผล”แสงไฟที่ส่องมากับสายตาคู่นั้นทำเอามินตรา นักออกแบบสาวรู้สึกว่าคุ้นเคยและเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่เธอในตอนนี้ไม่สามารถพูดอะไรได้ เสียงพูดคุยรอบๆค่อยๆเบาลงพร้อมกับสติที่หายไปมินตราจำได้ว่าพึ่งกลับมาจากงานที่ต่างจังหวัดและขับรถกลับเข้ากรุงเทพฯ รถตู้ส่วนตัวที่เธอนั่งมาเกิดเสียหลักและได้ยินว่าเบรกไม่อยู่เพราะความลื่นของถนนที่ฝนตกหนักทำให้รถนั้นเสียหลักลงข้างทาง และภาพก็ตัดไปทันทีห้องพิเศษ“อือ…เจ็บจัง”“มีน มีนฟื้นแล้ว ริต้าเร็วเข้ารีบตามหมอมา”มีนค่อยๆลืมตาขึ้นมองไปยังคนที่เข้ามาจ้องเธออยู่“มีน รู้สึกเป็นยังไงบ้าง”“แก้ม ทำไมแกมาอยู่นี่”“เฮ้อ ใจหายใจคว่ำหมด ริต้าโทรไปบอกฉันว่ารถที่แกนั่งมาประสบอุบัติเหตุตกข้างทาง นี่ดีนะที่ไม่เป็นอะไรมาก”“อืม แล้วงานล่ะ” “เรียบร้อยดี ได้สัญญามาแล้ว เดือนหน้าก็เริ่มงานได้เลย”“ค่อยยังชั่วหน่อย ถือว่าไม่ได้เจ็บตัวฟรีละนะ”“น

“หมอคะ”หมอขิมหันไปมองหน้าคนที่ถาม เขาพูดด้วยความโมโหบางทีคำพูดนี้อาจจะแรงไปหรือเปล่า เขาจึงหันกลับไป“หมออยากจะทิ้งก็ทิ้งสิคะ แต่ตราบใดที่มีนอยู่ที่นี่ต้องมีสักอย่างที่มีนรู้ว่าหมอชอบอะไร มีนจะพยายามค่ะ”เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจพร้อมกับกรอกตาไปมา พูดไปก็เปล่าประโยชน์ นี่เธอไม่ได้ฟังที่เขาบอกเลยสักนิด เขาว่าเขาพูดแรงแล้วนะ หรือจะต้องบอกเธอไปตรงๆเลยว่าเขาทั้งรำคาญและไม่อยากได้อะไรจากเธอ แต่เมื่อหันไปมองหน้าเธออีกครั้ง เขากลับพูดอะไรไม่ออก จนโมโหตัวเองและเดินกลับออกมาอย่างรวดเร็ว“เฮ้อ….อีกสองวัน เตรียมตัวกินแห้วซะละมั้ง”อีกสองวันก่อนออกจากโรงพยาบาล“นี่มันอะไรกันเนี่ย…แก้วตา!!”เสียงที่ดังออกมาจากห้องพักคุณหมอทำเอาพยาบาลสาวหน้าห้องต้องมองหน้ากันและรีบวิ่งเข้าไปที่ห้องพักคุณหมอทันที“คุณหมอ มีอะไร…โห…นี่มัน…”“ผมต้องถามคุณมากกว่า นี่มันอะไรกัน”“เอ่อ ….แก้วตาพึ่งจะเข้าเวรมา ไม่ทราบเลยค่ะ”“ให้คนเอาไปทิ้งให้หมด”“แต่ว่าคุณหมอคะ นี่มันเยอะมากนะคะ”“อีกห้านาที ผมจะกลับมาใหม่ ผมไม่อยากเห็นของพวกนี้อีก”“ค่ะๆ”กวินทร์เดินออกมาจากห้องพักและตรงไปที่ห้องแลปทันทีพร้อมกับพยาบาลที่เคาน์เตอร์ที่

มินตรากำแฟ้มในมือแน่น เธอรู้สึกว่าหัวโล่งและว่างเปล่าไปหมด ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอะไรก่อนดี “คุณมีนคะ”“ริต้า มีนอยากไปเดินเล่น พยุงไปหน่อยสิ”“ได้ค่ะ”ริต้ามองมีนอย่างเป็นห่วง เธอไม่อยากจะบอกเรื่องนี้ แต่เพราะอีกฝั่งหนึ่งก็กำลังจ้องที่จะหาวิธีการขอให้เธอมอบไตให้กับลูกสาวของเขา ทังๆที่มินตราก็เป็นลูกสาวของภูวดลเช่นกัน แต่ทำไมมินตราต้องเป็นคนที่เสียสละทุกครั้ง ก่อนหน้านี้เธอก็พึ่งเสียแม่ไป“ริต้า ทำไมโลกดูเหมือนไม่ยุติธรรมเลยเนอะ”“คุณมีน อย่าพูดแบบนั้นเลยนะคะ ริต้า…”มินตราเงยหน้ามองฟ้าที่ดูสดใสมากๆในวันนี้ แต่ในใจเธอกลับหม่นหมองเหลือเกิน แพรวา ลูกของภูวดลกับภรรยาน้อยที่เขาพาเข้ามาหลังจากที่แม่เธอล้มป่วย สุดท้ายบงกชก็อาศัยช่วงเวลาที่แม่เธอป่วย รวบกิจการและหุ้นของแม่เธอไปแม่เธอป่วยหนักจนต้องผ่าตัด แต่พ่อของเธอกลับไม่ดูดำดูดี เงินและอำนาจการตัดสินใจอยู่ที่บงกช มินตรากราบขอร้องพ่อขอให้ช่วยแม่ของเธอไว้ แต่เขาได้แต่ส่ายหน้าพร้อมกับปล่อยแม่เธอตายไปต่อหน้า ด้วยความกลัวว่าสังคมจะตราหน้าว่าเขาทิ้งลูก ภูวดลจึงส่งมินตราไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เธอใช้เงินทั้งหมดที่เขาส่งให้และทำงานอย่างหนักระหว่า

มินตรานิ่งไปทันที นี่หรือเรื่องที่เขาอยากจะคุยกับเธอ เรื่องของแพรวา ที่สุดแล้วเขาก็รู้จนได้สินะว่าเธอคือเป้าหมายที่คนพวกนั้นอยากจะได้ไตเพื่อไปรักษาแพรวา“คุณหมอมาถามเรื่องนี้ทำไมคะ”“ผมพึ่งได้รับเคสคนไข้มา และ…”“มีนไม่มีอะไรจะคุย เรื่องคนไข้ของคุณหมอก็ดี หรือเรื่องอาการป่วยของเธอก็ช่าง ทุกอย่างนี้ไม่เกี่ยวกับมีน ขอตัวค่ะ”“คุณมินตรา!! หยุดก่อน ผมไม่ได้ตั้งใจจะถามเรื่องนั้น ผมแค่อยากรู้ว่าทำไมคุณถึงไปมีเรื่องกับญาติผู้ป่วยของผม”“ผู้ป่วยของผม” หึ ใช่สิ ตอนนี้แพรวาคือคนไข้ของเขา และเขาคือหมอเจ้าของไข้และคงเลื่อนขั้นเป็นอย่างอื่นในเร็ววันนี้ เธอไม่ได้หันไปมองเขาอีก“ไม่มี เราไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกัน คุณหมออย่าได้เอาเรื่องนี้มาถามอีกเลยค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วมีนขอตัว ริต้าคงรออยู่ข้างล่างนานแล้ว ลากันตรงนี้เลยก็แล้วกันนะคะ”“เดี๋ยวครับ”มีนเดินไปบิดลูกบิดประตู แต่หมอขิมดันประตูห้องประชุมเอาไว้ไม่ให้เธอเปิดพร้อมกับมือที่เอื้อมไปจับมือเธอที่ลูกบิดเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอเปิดประตู มินตรารู้สึกเริ่มไม่ปลอดภัย เธอจึงต้องโจมตีเขาก่อนเพื่อให้เขายอมปล่อย“หมอคะ ปล่อยค่ะ”“ผมยังคุยกับคุณไม่จบ”มีนจำเป็

“เอ๊ะ แต่ว่าน้องแพรกินยานี้มานานมากแล้วนะคะ”“และบางครั้งก็กินเกินขนาด และกินติดต่อกันมานานแล้ว ใช่ไหมครับ”“ใช่ค่ะ แต่อาการก็ไม่หายเสียที”“พวกคุณรักษาผิดทางมาตั้งแต่แรก รักษาแบบมักง่ายเอายาแรงมากินเพื่อให้อาการหาย แต่นั่นไม่ได้ทำให้อาการผู้ป่วยดีขึ้น แต่มันแค่ไปหยุดภาวะนั้นเอาไว้ชั่วคราว ไม่ใช่การรักษา และยานี่เป็นยาอันตรายและส่งผลกับไตโดยตรง หากว่าก่อนหน้านี้มีแค่โรคหอบ และเลือกรักษาด้วยวิธีปกติตั้งแต่แรกก็คงไม่มีโรคไตวายเฉียบพลันเข้ามาหรอกครับ”บงกชอ้าปากค้าง เหมือนว่าเป็นเรื่องที่คุณหมอแค่อธิบายให้เธอฟัง แต่ทำไมฟังดูแล้วเหมือนกับด่าพวกเธออย่างรุนแรง แม้แต่คนที่นอนป่วยอยู่ก็ถึงกับลุกขึ้นมา“พี่ขิมคะ อย่าไปตำหนิคุณแม่เลยค่ะ เป็นเพราะแพรไม่ดีเองที่ไมรักษาสุขภาพจนต้องเดือดร้อนคนอื่น พี่มีนเกลียดแพรก็ถูกแล้วค่ะคุณแม่ อย่าโทษพี่หมอเลยค่ะ"เขาหันไปมองคนที่เริ่มน้ำตาคลอที่นั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับแสดงท่าทางน่าสงสารนั่น"ผมจะเสนอแนววิธีการรักษา อันที่จริงแล้วอาการป่วยของคุณแพรวาไม่ได้รุนแรงถึงขนาดที่จะต้องปลูกถ่ายไตหรือรับไตจากคนอื่นขนาดนั้น แค่หยุดยาแก้โรคหอบนี่และหันไปรักษาอย่างถูกวิธีก็ร