คุณหมอขา อย่าเย็นชานักเลย

คุณหมอขา อย่าเย็นชานักเลย

last updateHuling Na-update : 2025-03-31
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
42Mga Kabanata
3.8Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

“แผลที่คอที่จริงต้องติดพลาสเตอร์หน่อย” “ไม่ต้องหรอกค่ะ มีนค่อนข้างรีบน่ะค่ะคุณหมอ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว….” “ให้เขารอสักหน่อยคงไม่ถึงกับตายหรอกมั้งครับ!!” พี่หมอกวินทร์ (หมอขิม) ผู้แสนเย็นชา ปากร้าย จอมซึนตัวพ่อ น้องมินตรา สาวสวย CEO บริษัทออกแบบและตกแต่งภายในชื่อดัง สาวมั่นแห่งยุค เมื่อทั้งคู่มาเจอกันในสถานการณ์ที่เขาเป็นแพทย์เจ้าของไข้ และเธอ คือผู้ป่วยตัวแสบที่จ้องจะกินหมอ แต่ๆๆ....เรื่องไม่ได้ง่ายแบบนั้นเมื่อ.... นางเอกของเรา จีบพระเอกอยู่ดีๆก็ถูกแม่เลี้ยงบุกมาตบถึงห้องพักเลยจ้า โอ้แม่!! แรงมากก จากหมอจอมซึน เย็นชา เธอจะละลายหัวใจหมอกวินทร์ได้หรือไม่ ....... อย่าลืมติดตามกันนะคะ รับรองว่า แซ่บ เผ็ด!! มันส์ เลือดพุ่ง ไม่แพ้คู่อื่นเลยจ้าา...... แอบบอกไว้ก่อนว่าพี่หมอมีบุคลิคขัดแย้งราวกับมี 2 คน ในร่างเดียวนะคะเมื่ออยู่กับแฟน พี่หมอจะเปลี่ยนไป

view more

Kabanata 1

ตอนที่ 1 อุบัติเหตุรัก

Chapter one 

Rayna

"You're not going to school today until you're done cleaning!" My mother roared at me. 

I turned, startled, "I'm done with my chores, ma." 

Her only response was a resounding slap that has my neck snapping to the side. I cup my flaming cheeks. 

"You useless girl," she snarled,  advancing at me, "How dare you talk back to me? It seems you're beginning to get too audacious." 

I staggered away from the wrath blazing in her eyes. 

"What's going on up there, darling?" Uncle Timothy's voice barked from below. 

I glanced over my shoulder to see my silver haired uncle standing in the middle the living room and glaring up at me. 

"She refused to do the cleaning," mother smirked at me. 

"Th-that's not true," I rushed to say, "I've cleaned the house already." 

"What about the garage at the back? Did you clean it?" She raised one brow at me. 

I gaped at her. Since when did cleaning the garage become one of my duties too? As if it wasn't enough that I had to clean this endless mausoleum from top to bottom every single day, still cook, do the dishes and any other errand they required. 

As far as I knew, the garage wasn't in use and hadn't been in use in years. 

"But nobody ever goes there," I said carefully. 

Weeds had overgrown the small garage and the wooden walls were so rotten, I doubted it was safe for anybody to be inside there. The whole place needed to be bulldozered. 

Green eyes narrowed at me, "It's high time people started going there again." 

"Why are you bothering explaining yourself to her?" My uncle snapped, "If she wants to continue living under our roof and being taken care of, she had better get that garage sparkling." 

Taken care of? I was the one who was taking care of myself and them. I was more than earning my place here. I did the work of more than a dozen house staff. 

I glanced down at my red and peeling hands, "I have a test today. I'm not lying, it's the truth, you can call Mrs Rivers to confirm." 

My mother snorted, "I don't care if you have your final exam today, you're going to do what I said you should do or you won't leave this house."

I ground my teeth together. This was exactly what had happened to me last year. I had missed so many days and even missed some of my finals. 

The result was that I didn't join my classmates to graduate. I was determined to leave highschool so i could be able to disappear with my degree at least. I couldn't go through everything I had gone through in my mother and uncle's hands only to leave empty handed. 

"It seems to me like little Rayna now think she's so grown," the man below growled, "Well, in that case, I don't think we need to continue feeding you."

For the last six months, I had been surviving on only scraps from their table, so it wasn't like there would be any difference. 

I kept my gaze downcast to hide the hatred blazing in my eyes. I didn't want to receive another of my mother's slaps. 

"Get to work you maggot," she snapped. 

"Yes, ma'am," I replied meekly and made to rush to the attic where my room was located. 

"Where do you think you're going?" Her cold voice stopped me in my tracks, "Is that the way to the garage?" 

"Actually, ma'am, I'm headed to my room to change out of my uniform," I explained. 

Her lips pulled back in a sneer, "Do you think I have time to wait around for you to make fashion choices? Get to work, now!" 

My uniform was already hanging on by threads and I was sure I would look like someone who had just crawled out of her grave by the time I got to school. 

"Please, ma'am," I gasped, "It won't take me more than a minute to change out of my uniform." 

Another slap landed on the other side of my face, this one with enough fury behind it to send me crashing into the rail of the staircase and almost toppling down. 

"Arrrgh," I cried out as my hip knocked painfully into the wooden edge. 

"So your uniform is of more importance than my precious time?" Mother hissed, "If you aren't at the garage in the next second, I'll pull you out of that school completely. It seems it's becoming too much of a distraction." 

With a horrified yelp, I took to my heels, flying down the curving staircase, past my leering uncle and out the back door leading to the abandoned garage. 

Tears filled my eyes as I pushed open the heavy wooden doors and stared into the dark space. 

I coughed as dust filled my nose and it only made my eyes water more. I looked around to make sure I couldn't be seen from the house before stripping my uniform white shirt off. 

A hand over my mouth and nose, I grabbed the cleaning supplies right outside the door and stepped into the garage. 

As I began to clean, I couldn't help but wonder why my own mother hated me so much. Sometimes I tried to convince myself that she wasn't really my mother, I imagined that my real mother was out there, searching for me and when she found me, she'll embrace me and love me. 

Or maybe my father would come for me. 

I didn't know who he was or if he was even alive. My mother had refused to tell me anything about him. Even going as far as to become violent when I tried to press the issue. 

I sighed and continued to scrub the floors, tired of my own impossible fantasies. 

Nobody was coming to save me. 

My name is Rayna Giancarlo and I'm an abused daughter. 

But not for much longer. I was going to get my degree and leave this life far behind me. 





Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
42 Kabanata
ตอนที่ 1 อุบัติเหตุรัก
โรงพยาบาล “เร็วเข้า”“มีนอย่าพึ่งเป็นอะไรนะมีน”“ญาติผู้ป่วยรอด้านนอกนะครับ”“หมอกวินทร์มาหรือยัง”“คุณหมอมาแล้วครับ”“คนไข้รู้สึกตัวอยู่ไหม”“สะลึมสะลือครับ”“หัวใจเต้นปกติ บาดแผลภายนอก ศีรษะถูกกระทบกระเทือน แผลเปิด เตรียมเย็บแผล”แสงไฟที่ส่องมากับสายตาคู่นั้นทำเอามินตรา นักออกแบบสาวรู้สึกว่าคุ้นเคยและเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่เธอในตอนนี้ไม่สามารถพูดอะไรได้ เสียงพูดคุยรอบๆค่อยๆเบาลงพร้อมกับสติที่หายไปมินตราจำได้ว่าพึ่งกลับมาจากงานที่ต่างจังหวัดและขับรถกลับเข้ากรุงเทพฯ รถตู้ส่วนตัวที่เธอนั่งมาเกิดเสียหลักและได้ยินว่าเบรกไม่อยู่เพราะความลื่นของถนนที่ฝนตกหนักทำให้รถนั้นเสียหลักลงข้างทาง และภาพก็ตัดไปทันทีห้องพิเศษ“อือ…เจ็บจัง”“มีน มีนฟื้นแล้ว ริต้าเร็วเข้ารีบตามหมอมา”มีนค่อยๆลืมตาขึ้นมองไปยังคนที่เข้ามาจ้องเธออยู่“มีน รู้สึกเป็นยังไงบ้าง”“แก้ม ทำไมแกมาอยู่นี่”“เฮ้อ ใจหายใจคว่ำหมด ริต้าโทรไปบอกฉันว่ารถที่แกนั่งมาประสบอุบัติเหตุตกข้างทาง นี่ดีนะที่ไม่เป็นอะไรมาก”“อืม แล้วงานล่ะ” “เรียบร้อยดี ได้สัญญามาแล้ว เดือนหน้าก็เริ่มงานได้เลย”“ค่อยยังชั่วหน่อย ถือว่าไม่ได้เจ็บตัวฟรีละนะ”“น
Magbasa pa
ตอนที่ 2 ละลายภูเขาน้ำแข็ง
หลังจากวันนั้นหมอขิมก็ไม่ค่อยได้เข้ามาที่ห้องของเธอบ่อย เขาจะมาตรวจเฉพาะเวลาที่ลงตามรอบเท่านั้น และเข้ามาพร้อมกับพยาบาลราวๆสองถึงสามคนเสมอ “ยังปวดแผลอยู่ไหมครับ”“ปวดค่ะ และเริ่มคันๆแล้วค่ะ”“คัน??”“ค่ะ คันที่แผลค่ะ”“อ้อ…เดี๋ยวคุณจัดยาตัวนี้ให้เธอด้วยเอาไว้ทาจะได้ไม่ทิ้งแผลเป็น”“ค่ะคุณหมอ”“หมอคะ ทำไมวันนี้มาช้าจังเลยละคะ”“ตอนนี้ยังปวดหัวอยู่ไหมครับ”หมอขิมไม่ตอบคำถามเธอและถามคำถามที่เกี่ยวกับอาการป่วยเท่านั้น“ไม่ปวดแล้วค่ะ แต่ว่า…”“ถ้าอย่างนั้นบ่ายนี้หมอจะแกะผ้าพันแผลออกและเปลี่ยนเป็นพลาสเตอร์กันน้ำให้แทนจะได้ทำความสะอาดง่ายขึ้น”“หมอมาเปลี่ยนให้เองใช่ไหมคะ”“อาการอื่นเป็นยังไงบ้างครับ มีอาการอยากอาเจียนบ้างไหม”“ไม่ค่ะ ปกติดี”“อาหารละครับ มีแพ้อะไรไหม”“แพ้กุ้งอย่างเดียวนอกนั้นกินได้หมดค่ะ หมอชอบกินแซนด์วิชทูน่าไหมคะ”มินตรายังส่งสายตาหวานไปให้เขาโดยไม่สนใจพยาบาลสาวที่แอบขำอยู่ด้านหลังกับความพยายามของเธอ แต่ดูเหมือนว่าหมอกวินทร์จะไม่ใส่ใจเธอสักนิด“ต้องการอะไรเพิ่มเติมไหมครับ”“อย่างอื่นไม่เอา แต่หมอเลิกงานกี่โมงคะ”“พยาบาลพิเศษต้องการไหมครับ”“ไม่เอาค่ะ แค่หมอแวะมาบ่อยๆก็พอ
Magbasa pa
ตอนที่ 3 ทำร้ายร่างกาย
“หมอคะ”หมอขิมหันไปมองหน้าคนที่ถาม เขาพูดด้วยความโมโหบางทีคำพูดนี้อาจจะแรงไปหรือเปล่า เขาจึงหันกลับไป“หมออยากจะทิ้งก็ทิ้งสิคะ แต่ตราบใดที่มีนอยู่ที่นี่ต้องมีสักอย่างที่มีนรู้ว่าหมอชอบอะไร มีนจะพยายามค่ะ”เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจพร้อมกับกรอกตาไปมา พูดไปก็เปล่าประโยชน์ นี่เธอไม่ได้ฟังที่เขาบอกเลยสักนิด เขาว่าเขาพูดแรงแล้วนะ หรือจะต้องบอกเธอไปตรงๆเลยว่าเขาทั้งรำคาญและไม่อยากได้อะไรจากเธอ แต่เมื่อหันไปมองหน้าเธออีกครั้ง เขากลับพูดอะไรไม่ออก จนโมโหตัวเองและเดินกลับออกมาอย่างรวดเร็ว“เฮ้อ….อีกสองวัน เตรียมตัวกินแห้วซะละมั้ง”อีกสองวันก่อนออกจากโรงพยาบาล“นี่มันอะไรกันเนี่ย…แก้วตา!!”เสียงที่ดังออกมาจากห้องพักคุณหมอทำเอาพยาบาลสาวหน้าห้องต้องมองหน้ากันและรีบวิ่งเข้าไปที่ห้องพักคุณหมอทันที“คุณหมอ มีอะไร…โห…นี่มัน…”“ผมต้องถามคุณมากกว่า นี่มันอะไรกัน”“เอ่อ ….แก้วตาพึ่งจะเข้าเวรมา ไม่ทราบเลยค่ะ”“ให้คนเอาไปทิ้งให้หมด”“แต่ว่าคุณหมอคะ นี่มันเยอะมากนะคะ”“อีกห้านาที ผมจะกลับมาใหม่ ผมไม่อยากเห็นของพวกนี้อีก”“ค่ะๆ”กวินทร์เดินออกมาจากห้องพักและตรงไปที่ห้องแลปทันทีพร้อมกับพยาบาลที่เคาน์เตอร์ที่
Magbasa pa
ตอนที่ 4 คนไข้คนใหม่
“คุณมีสิทธิ์ที่จะฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายในครั้งนี้ เขาทำคุณบาดเจ็บ และยังรับผิดชอบจ่ายค่ารักษาพยาบาลคุณทั้งหมด”“ว่ายังไงนะคะคุณหมอ คุณบอกว่า…”“ใช่ครับ เขารับผิดชอบจ่ายค่ารักษาทั้งหมดของคุณให้กับทางโรงพยาบาลและ..”“ฉันไม่รับ ฉันจะจ่ายค่ารักษาเองค่ะ”“แต่ว่าทางโรงพยาบาลออกใบเสร็จ…”“พวกคุณจะทำอย่างไรฉันไม่สน แต่ฉันไม่รับความช่วยเหลือใดๆจากเขาทั้งนั้น”“แต่ว่า เขาเป็น…”“คุณหมอคะ มีีนเหนื่อยแล้ว หมอช่วยจัดการเรื่องนี้แทนมีนทีนะคะ เงินนั่นจะเอาไปที่ไหนก็ทำไป แต่มีนยืนยันว่าจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลเองทุกบาททุกสตางค์”“คุณแน่ใจแล้วนะว่า…”มินตราล้มตัวลงอย่างเหนื่อยล้าและหันหลังให้กับเขาและไม่พูดอะไรอีก เขาไม่เคยเห็นเธอเงียบแบบนี้มาก่อน เธออยู่โรงพยาบาลนี้มาเกือบหนึ่งสัปดาห์ เขาชินกับการที่เธอยั่วโมโหและคอยถามเขาไม่หยุดแบบนั้น แต่พอเห็นเธอในสภาพนี้กลับรู้สึกแปลกๆ แต่นี่เป็นเรื่องในครอบครัว ซึ่งนั่นไม่เกี่ยวกับเขา“ถ้าอย่างนั้นหมอจะจัดการให้เอง เอาเป็นว่าหมอจะนำเอกสารที่เขาจ่ายค่ารักษามาให้คุณและเคลมเงินคืนกันไปก็แล้วกันนะครับ เพราะเอกสารและใบเสร็จออกมาแล้ว”“ขอบคุณค่ะ”กวินทร์เดินออกมาจากห้อง
Magbasa pa
ตอนที่ 5 ขอออกจากโรงพยาบาล
มินตรากำแฟ้มในมือแน่น เธอรู้สึกว่าหัวโล่งและว่างเปล่าไปหมด ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอะไรก่อนดี “คุณมีนคะ”“ริต้า มีนอยากไปเดินเล่น พยุงไปหน่อยสิ”“ได้ค่ะ”ริต้ามองมีนอย่างเป็นห่วง เธอไม่อยากจะบอกเรื่องนี้ แต่เพราะอีกฝั่งหนึ่งก็กำลังจ้องที่จะหาวิธีการขอให้เธอมอบไตให้กับลูกสาวของเขา ทังๆที่มินตราก็เป็นลูกสาวของภูวดลเช่นกัน แต่ทำไมมินตราต้องเป็นคนที่เสียสละทุกครั้ง ก่อนหน้านี้เธอก็พึ่งเสียแม่ไป“ริต้า ทำไมโลกดูเหมือนไม่ยุติธรรมเลยเนอะ”“คุณมีน อย่าพูดแบบนั้นเลยนะคะ ริต้า…”มินตราเงยหน้ามองฟ้าที่ดูสดใสมากๆในวันนี้ แต่ในใจเธอกลับหม่นหมองเหลือเกิน แพรวา ลูกของภูวดลกับภรรยาน้อยที่เขาพาเข้ามาหลังจากที่แม่เธอล้มป่วย สุดท้ายบงกชก็อาศัยช่วงเวลาที่แม่เธอป่วย รวบกิจการและหุ้นของแม่เธอไปแม่เธอป่วยหนักจนต้องผ่าตัด แต่พ่อของเธอกลับไม่ดูดำดูดี เงินและอำนาจการตัดสินใจอยู่ที่บงกช มินตรากราบขอร้องพ่อขอให้ช่วยแม่ของเธอไว้ แต่เขาได้แต่ส่ายหน้าพร้อมกับปล่อยแม่เธอตายไปต่อหน้า ด้วยความกลัวว่าสังคมจะตราหน้าว่าเขาทิ้งลูก ภูวดลจึงส่งมินตราไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เธอใช้เงินทั้งหมดที่เขาส่งให้และทำงานอย่างหนักระหว่า
Magbasa pa
ตอนที่ 6 จูบเพื่อปล่อย....
มินตราฟังเขาเงียบๆ แต่มือก็พับเสื้อเก็บลงกระเป๋าพร้อมกับพูดกับเขา“แต่มีนมีงานด่วนที่ต้องรีบเข้าไปสะสางค่ะ”“ผมเป็นหมอเจ้าของไข้ ผมเป็นคนตัดสินใจ”“แต่มีนมีความจำเป็นจริงๆค่ะ ถ้าแผลไม่หายดีหรือเกิดการติดเชื้อ มีนค่อยกลับมาก็ได้ คุณหมอเซ็นให้มีนออกจากโรงพยาบาลเถอะค่ะ หมอเองก็มีคนไข้คนอื่นที่ต้องดูแลไม่ใช่เหรอคะ ที่สำคัญ คุณคงรำคาญมีนมามากพอแล้ว”“เกิดอะไรขึ้น หรือว่า…เพราะว่า…”“มีนบอกแล้วยังไงละคะ มีนต้องรีบไปทำงาน นี่มีนหยุดมาเกือบสิบวันแล้วนะคะ ทำไมคะ หรือหมออยากได้ของขวัญจากมีนอีกงั้นเหรอคะ มีนส่งให้คุณหมอได้ทุกวันเลยนะคะ”“คนไข้ครับ นั่งและตั้งสติฟังหมอก่อนนะครับ ที่ผมไม่อนุญาตให้คุณออกในตอนนี้เพราะแผลคุณมีโอกาสติดเชื้อได้ง่าย แผลที่หน้าผากก็ยังไม่แห้งเราก็ต้องรักษาต่อเนื่อง และพรุ่งนี้คุณก็ต้องเขาสแกนอีกครั้งดูว่ามีอาการแทรกซ้อนอื่นๆหรือไม่ นี่คือหลักการในการรักษาครับ ฟังหมอนะครับ”“มีนกลับมาสแกนได้นี่คะ หรือไม่ก็สแกนตอนนี้และรอฟังผลเลย แต่ยังไงมีนก็จะออกจากโรงพยาบาลค่ะ”“คุณมินตรา ผมขอเหตุผลที่คุณต้องการจะออกจากที่นี่ นอกจากเหตุผลเรื่องงานที่ฟังไม่ขึ้นนี่ด้วย”“มีนหายแล้วค่ะคุณห
Magbasa pa
ตอนที่ 7 2 จูบในหนึ่งวัน
มินตรานิ่งไปทันที นี่หรือเรื่องที่เขาอยากจะคุยกับเธอ เรื่องของแพรวา ที่สุดแล้วเขาก็รู้จนได้สินะว่าเธอคือเป้าหมายที่คนพวกนั้นอยากจะได้ไตเพื่อไปรักษาแพรวา“คุณหมอมาถามเรื่องนี้ทำไมคะ”“ผมพึ่งได้รับเคสคนไข้มา และ…”“มีนไม่มีอะไรจะคุย เรื่องคนไข้ของคุณหมอก็ดี หรือเรื่องอาการป่วยของเธอก็ช่าง ทุกอย่างนี้ไม่เกี่ยวกับมีน ขอตัวค่ะ”“คุณมินตรา!! หยุดก่อน ผมไม่ได้ตั้งใจจะถามเรื่องนั้น ผมแค่อยากรู้ว่าทำไมคุณถึงไปมีเรื่องกับญาติผู้ป่วยของผม”“ผู้ป่วยของผม” หึ ใช่สิ ตอนนี้แพรวาคือคนไข้ของเขา และเขาคือหมอเจ้าของไข้และคงเลื่อนขั้นเป็นอย่างอื่นในเร็ววันนี้ เธอไม่ได้หันไปมองเขาอีก“ไม่มี เราไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกัน คุณหมออย่าได้เอาเรื่องนี้มาถามอีกเลยค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วมีนขอตัว ริต้าคงรออยู่ข้างล่างนานแล้ว ลากันตรงนี้เลยก็แล้วกันนะคะ”“เดี๋ยวครับ”มีนเดินไปบิดลูกบิดประตู แต่หมอขิมดันประตูห้องประชุมเอาไว้ไม่ให้เธอเปิดพร้อมกับมือที่เอื้อมไปจับมือเธอที่ลูกบิดเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอเปิดประตู มินตรารู้สึกเริ่มไม่ปลอดภัย เธอจึงต้องโจมตีเขาก่อนเพื่อให้เขายอมปล่อย“หมอคะ ปล่อยค่ะ”“ผมยังคุยกับคุณไม่จบ”มีนจำเป็
Magbasa pa
ตอนที่ 8 ภูเขาน้ำแข็งเริ่มละลาย
มือถือคีมที่ชุบแอลกอฮอล์ไว้ชะงักลงทันทีเมื่อเธอรับสายคนแปลกหน้า เขาไม่ควรรู้สึกอะไรกับคนไข้ แต่ก็…..“เจ็บหน่อยนะครับ”มินตราไม่ได้ตอบอะไรระหว่างที่เขาแตะแอลกอฮอล์เพื่อฆ่าเชื้อ เธอไม่ได้มองหน้าเขา ในตอนนี้เองที่หมอกวินทร์เผลอมองใบหน้าขาวเนียนนั่นโดยไม่รู้ตัว เขาพึ่งสังเกตว่าขนตาเธองอนยาวสวยแค่ไหน แก้มเธอขาวมากเพียงใด และ…ริมฝีปากนั่นก็…..“หมอจะใส่ยาให้นะครับ”“ค่ะ”มินตราตอบกลับไปเพียงเท่านั้น เขาพึ่งรู้ว่าดวงตากลมโตนั้นมีเสน่ห์เพียงใดเมื่อได้มองแบบนี้ เขาไม่รู้มาก่อนว่าคนตรงหน้านั้นน่ารักมากเพียงใดเมื่อเธอไม่คอยวุ่นวายและพูดมากๆ ถามสิ่งที่เขาไม่อยากตอบ จนทำให้เขาอยาก….นึกจูบเธอขึ้นมาอีกครั้ง เหมือนกับที่เธอ….เคยทำกับเขา ....“เจ็บเหรอครับ”หมอขิมถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ทำให้คนที่ถูกถามทำหน้าไม่ถูก และแอบหวั่นไหวไปกับน้ำเสียงนั้น“นิดหน่อยค่ะ แผลยังไม่แห้งอีกเหรอคะ มีพลาสเตอร์แปะแบบนี้ ไปไหนอายเค้าแย่เลยค่ะ”“งั้นวันนี้หมอจะเปลี่ยนเป็นพลาสเตอร์ใสให้นะครับ เห็นแค่ผ้าซับนิดเดียว จะได้ทำอะไรสะดวกมากขึ้น”“ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณหมอ แล้วตกลง ต้องมาโรงพยาบาลอีกเหรอคะ”“อืม
Magbasa pa
ตอนที่ 9 มีพิรุธ
“เอ๊ะ แต่ว่าน้องแพรกินยานี้มานานมากแล้วนะคะ”“และบางครั้งก็กินเกินขนาด และกินติดต่อกันมานานแล้ว ใช่ไหมครับ”“ใช่ค่ะ แต่อาการก็ไม่หายเสียที”“พวกคุณรักษาผิดทางมาตั้งแต่แรก รักษาแบบมักง่ายเอายาแรงมากินเพื่อให้อาการหาย แต่นั่นไม่ได้ทำให้อาการผู้ป่วยดีขึ้น แต่มันแค่ไปหยุดภาวะนั้นเอาไว้ชั่วคราว ไม่ใช่การรักษา และยานี่เป็นยาอันตรายและส่งผลกับไตโดยตรง หากว่าก่อนหน้านี้มีแค่โรคหอบ และเลือกรักษาด้วยวิธีปกติตั้งแต่แรกก็คงไม่มีโรคไตวายเฉียบพลันเข้ามาหรอกครับ”บงกชอ้าปากค้าง เหมือนว่าเป็นเรื่องที่คุณหมอแค่อธิบายให้เธอฟัง แต่ทำไมฟังดูแล้วเหมือนกับด่าพวกเธออย่างรุนแรง แม้แต่คนที่นอนป่วยอยู่ก็ถึงกับลุกขึ้นมา“พี่ขิมคะ อย่าไปตำหนิคุณแม่เลยค่ะ เป็นเพราะแพรไม่ดีเองที่ไมรักษาสุขภาพจนต้องเดือดร้อนคนอื่น พี่มีนเกลียดแพรก็ถูกแล้วค่ะคุณแม่ อย่าโทษพี่หมอเลยค่ะ"เขาหันไปมองคนที่เริ่มน้ำตาคลอที่นั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับแสดงท่าทางน่าสงสารนั่น"ผมจะเสนอแนววิธีการรักษา อันที่จริงแล้วอาการป่วยของคุณแพรวาไม่ได้รุนแรงถึงขนาดที่จะต้องปลูกถ่ายไตหรือรับไตจากคนอื่นขนาดนั้น แค่หยุดยาแก้โรคหอบนี่และหันไปรักษาอย่างถูกวิธีก็ร
Magbasa pa
ตอนที่ 10 มารยา!!
บ่ายวันนั้น“ครับคุณพ่อ อะไรนะครับ แต่ว่าตอนบ่ายผมมีนัดคนไข้เอาไว้…. ก็ได้ครับที่ไหนครับ ได้ครับ”สายด่วนจากคุณเกริกเกียรติทำให้กวินทร์ต้องรีบจัดแจงและถอดเสื้อกาวน์และเดินออกจากห้องพักแพทย์ทันทีร้านอาหาร“ขิม ทางนี้ลูก”กวินทร์เดินไปหาคุณพ่อที่มาถึงก่อนหน้านั้นพร้อมกับ….“คุณภูวดล สวัสดีครับ”“สวัสดีหลานชาย ขอโทษที่ต้องรบกวนเวลานะ”“ครับ คุณพ่อ เรียกผมมามีอะไรเหรอครับ”“คุณภูวดล ลองคุยกับตาขิมเถอะครับ เรื่องนี้ผมคงตัดสินใจเองไม่ได้”กวินทร์หันไปมองหน้าภูวดลสลับกับพ่อของเขาที่เป็นรองผู้อำนวยการที่โรงพยาบาล “คือว่า ลุงมีเรื่องอยากจะขอให้คุณหมอช่วย อาการของแพรวาถึงขั้นวิกฤตแล้ว ตอนนี้ต้องจำเป็นต้องได้รับการรักษาอย่างเร่งด่วน ดังนั้นลุงเลยจำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากคนคนหนึ่ง”“คุณภูวดลหมายถึงใครเหรอครับ”แม้เขาจะทราบอยู่แล้วว่าภูวดลหมายถึงใคร แต่เขาจะช่วยในเรื่องนี้ได้ยังไงในเมื่อมินตราเองก็เข้าใจผิดเขาอยู่ในเรื่องนี้เช่นกัน“คือลุงแค่..ลุงแค่อยากไปคุยกับลูกสาวอีกคน แต่ว่า…เรื่องของลุงกับลูกสาวคนนี้..มินตราน่ะ คนที่เคยเป็นคนไข้ของคุณหมอ”“คุณมินตราเป็นลูกของคุณลุงงั้นเหรอครับ แต่ทำไมวั
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status