เข้าสู่ระบบกลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
และแล้ว...เรื่องราวการเดินทางสู่เมืองหลวงของทีมพี่ใหญ่ทั้งหมดก็ได้ข้อสรุปอย่างเป็นทางการ อีกทั้งมันยังได้สร้างความตื่นเต้นดีใจให้กับเด็ก ๆ ทุกคนเป็นอย่างยิ่ง และในเย็นวันหนึ่งก่อนการเดินทาง...ที่บ้านพักของครอบครัวเกา...เกาซูอวี้กำลังง่วนอยู่กับการจัดกระเป๋าเดินทางของตัวเอง โดยมีหลิวซินคอ
และในเย็นวันนั้นเอง...เกาซูอวี้และพรรคพวกดั้งเดิมทั้งสามคน ก็ได้ขี่จักรยานมุ่งหน้าไปยังเคหะชุมชนแห่งใหม่ ซึ่งเป็นที่อยู่ใหม่ของครอบครัวหลี่หู่และเพื่อน ๆ ของเขาที่ได้รับค่าตอบแทนที่เป็นธรรมและย้ายออกมาจากย่านชุมชนเก่าหลังการเวนคืนที่ดิน บรรยากาศที่นี่แตกต่างจากที่เดิมโดยสิ้นเชิง มันเป็นต
ในขณะที่เกาเจี้ยนกั๋วกำลังต่อสู้กับการฟื้นฟูร่างกายของตนเองที่โรงพยาบาลอยู่นั้น...ที่อีกด้านหนึ่งของหมู่บ้านทหาร...หวงเจิ้งหรงก็กำลังต่อสู้กับสงครามในรูปแบบของตนเองเช่นกัน แม้ร่างกายภายนอกของเขาจะฟื้นตัวได้ดี แผลผ่าตัดที่แขนเริ่มแห้งและตกสะเก็ด แต่ทว่า...ผลพวงจากการติดเชื้อ แบคทีเรียกินเ
และแล้วกำแพงความเข้มแข็งที่แม่ลูกสี่...พยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายวันก็พังทลายลงในที่สุด...น้ำตาที่เคยกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจควบคุม ร่างของเธอทรุดลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง... "เขา...เขาจะกลับมาเดินได้เหมือนเดิมไหมลูก...เขาจะ..." เธอเอ่ยถามลูกสาวด้วยเสียงที่สั่นเครือจนแทบจับใจความ







