4

หมอยังพูดไม่ทันจบ ไม่นึกเลยว่าหลินโยวหรานก็คว้าหลอดทดลองเหล่านั้นฟาดลงกับพื้นอย่างแรง

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่อยากมีลูกกับเขา”

ใบหน้าของหลินโยวหรานซีดเผือด แต่แววตากลับแน่วแน่

“ไม่ว่าโป๋ซือหานจะให้พวกคุณเท่าไหร่ ฉันจะให้สิบเท่า อย่าบอกเขา”

คุณหมอตกใจมาก “แต่... แต่ถ้าคุณโป๋ถามขึ้นมา...”

“ก็ค่อยว่ากันเมื่อเขาถาม”

หลินโยวหรานพูดอย่างใจเย็น

ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะจากไป เธอก็จะไปให้หมดไม่มีอะไรเหลืออยู่

หลินโยวหรันก้มมองเศษหลอดทดลองบนพื้น ส่วนลึกในใจรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย

ครั้งหนึ่ง เธอเคยตั้งตารอที่จะมีลูกกับโป๋ซือหาน

แต่ตอนนี้...

เธอยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างเย้ยหยัน หลินโยวหรานเดินจากไปทันที

...

หลินโยวหรานจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลเอง

เมื่อกลับถึงบ้าน กลิ่นอายของโป๋ซือหานที่อยู่ทุกหนแห่งในห้องกลับทำให้เธอหายใจไม่ออก

ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจไปที่สนามล่าสัตว์เพื่อผ่อนคลาย

เมื่อก่อนตอนที่หลินโยวหรานอยู่ยุโรป งานอดิเรกที่เธอชื่นชอบที่สุดคือการขี่ม้าล่าสัตว์

แต่ในประเทศจีน วัฒนธรรมการล่าสัตว์ไม่ค่อยพัฒนาเท่าไหร่ ตอนที่หลินโยวหรานกลับมาใหม่ ๆ ยังไม่มีที่ให้ล่าสัตว์เลย

พอแม่บุญธรรมรู้เรื่อง ก็ใช้เงินซื้อภูเขาทั้งลูกมาปรับปรุงเป็นสนามล่าสัตว์ และโอนให้เป็นชื่อของหลินโยวหราน

ปกติหลินโยวหรานมักจะมาขี่ม้าล่าสัตว์ที่นี่เมื่อรู้สึกไม่สบายใจ

เพราะทุกอย่างที่นี่ถูกสร้างขึ้นด้วยมาตรฐานสูงสุด ทำให้ได้รับความนิยมมากขึ้นเรื่อย ๆ ในสังคมชั้นสูงของจีน

หลินโยวหรานเพิ่งมาถึงประตูสนามล่าสัตว์ ก็เห็นรถมายบัคสีดำคุ้นตาคันหนึ่ง

พอประตูรถเปิดออก โป๋ซือหานก็ก้าวลงจากรถ

เขายังคงอุ้มหลินชิงเสวี่ยในท่าเจ้าหญิงอยู่

หลินชิงเสวี่ยพูดอย่างเขินอาย “ซือหาน คุณวางฉันลงเถอะค่ะ ฉันเดินเองได้”

แต่โป๋ซือหานไม่หยุด “ฝนเพิ่งตก พื้นมีน้ำขัง”

ใบหน้าของหลินชิงเสวี่ยแดงก่ำขึ้นอีก เมื่อถูกวางลงที่หน้าประตู เธอก็เห็นหลินโยวหราน และตกตะลึงไปชั่วขณะ

“พี่?”

โป๋ซือหานที่เพิ่งเห็นหลินโยวหราน

เขาจึงขมวดคิ้วทันที

เขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้หมอโทรมาบอกเขาว่าหลินโยวหรานเกิดปฏิกิริยาเครียด

ตอนนั้นเขาแค่ยืนยันว่าหลินโยวหรานไม่มีอันตรายถึงชีวิตแล้ว จึงไม่ได้สนใจอีก

แต่ไม่คิดว่าเธอจะมาปรากฏตัวที่นี่

เมื่อเห็นสีหน้าของหลินโยวหรานที่ยังคงซีดเผือด โป๋ซือหานก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

“หลินโยวหราน เธอมาทำอะไรที่นี่?”

หลินโยวหรานเพิ่งจะรู้สึกตัว “ฉันมาขี่ม้า”

หลินชิงเสวี่ยและโป๋ซือหานไม่ได้มากันแค่สองคน พวกเขายังพาเพื่อนมาด้วยหลายคน

เมื่อได้ยินคำตอบของหลินโยวหราน พวกเขาก็หัวเราะขึ้นมาทันที

“ขี่ม้า? หลินโยวหราน เธอขี่ม้าเป็นด้วยเหรอ?”

“ใช่แล้ว เธอคิดว่าการขี่ม้าล่าสัตว์ มันเหมือนกับการขี่ลาในชนบทของเธอรึไง? ระวังคอหักนะ!”

แม้ว่าพ่อแม่บุญธรรมของหลินโยวหรานจะเป็นเจ้าของกลุ่มบริษัทการเงินในยุโรป แต่เนื่องจากมีเบื้องหลังเกี่ยวกับมาเฟีย หลินโยวหรานจึงต้องใช้ชีวิตอย่างเงียบ ๆ มาตลอด แม้แต่คนในตระกูลหลินก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

ดังนั้นทุกคนจึงคิดไปเองว่าหลินโยวหรานเติบโตมาในครอบครัวธรรมดา ไม่เคยเห็นโลกกว้างมาก่อน

พี่น้องของโป๋ซือหานบางคนถึงกับผิวปากอย่างเสียมารยาท

“หลินโยวหราน ไม่เป็นไรนะ ถ้าเธอขี่ไม่เป็น เดี๋ยวฉันพาเธอขี่เอง เธออยากนั่งข้างหน้าหรือข้างหลังฉันล่ะ?”

“ข้างหลังดีกว่าอยู่แล้วสิ ลูกใหญ่สองลูกเบียดกัน สั่นกระเพื่อมไปมา อื้อหือ! แค่คิดก็เร้าใจแล้ว!”

บรรดาลูกคุณหนูตัวแสบหัวเราะเสียงดัง แววตาสำรวจเรือนร่างหลินโยวหรานอย่างหยาบคาย

โป๋ซือหานกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว แววตายิ่งเย็นชาขึ้น

สุดท้ายหลินชิงเสวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“พอแล้ว พวกคุณอย่าพูดถึงพี่สาวฉันแบบนั้นเลย”

การห้ามปรามที่ดูเหมือนไม่เจ็บปวดอะไร กลับทำให้พี่น้องของเธอหลายคนพูดจาประชดประชันขึ้นมา

“จะมาโทษคนอื่นไม่ได้หรอกนะชิงเสวี่ย ใครใช้ให้พี่สาวเธอหน้าเหมือนนางจิ้งจอกล่ะ”

“ใช่แล้ว ทั้งที่เป็นฝาแฝด ทำไมหลินโยวหรานถึงได้ไม่เหมือนชิงเสวี่ยเลยสักนิด หน้าตาดูบ้าน ๆ ไร้ราคาจัง”

เมื่อครั้งที่หลินโยวหรานถูกตระกูลหลินตามหาจนเจอ พ่อแม่ตระกูลหลินกลับตัดใจจากหลินชิงเสวี่ยที่เลี้ยงดูมาหลายปีไม่ได้ ดังนั้นจึงประกาศต่อสาธารณะว่าทั้งสองคนเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพวกเขา

เพียงแต่ตอนที่คลอดออกมา หลินโยวหรานถูกสลับตัวไปเพียงคนเดียว

ด้วยเหตุนี้ทุกคนจึงคิดว่าหลินชิงเสวี่ยและหลินโยวหรานเป็นพี่น้องแท้ ๆ กัน

หลินชิงเสวี่ยเหลือบมองหลินโยวหรานอย่างกังวลใจ กลัวว่าเธอจะเปิดเผยความจริง แต่ไม่คิดว่าหลินโยวหรานกลับหันหลังเดินเข้าสนามล่าสัตว์ไปทันที

หลินชิงเสวี่ยถอนหายใจโล่งอก แล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง

“พอแล้ว ไม่พูดเรื่องนี้กันแล้ว พวกเราไปล่าสัตว์กันเถอะ ได้ยินมาว่าที่นี่มีหมาป่าขาวด้วยนี่นา ว่ากันว่าถ้าล่าหมาป่าขาวมามอบให้คนที่รักได้ ก็จะอยู่ด้วยกันชั่วนิรันดร์ไม่พรากจากกันไป”

พูดจบหลินชิงเสวี่ยก็มองโป๋ซือหานอย่างเขินอาย

คนกลุ่มหนึ่งรีบเปลี่ยนอุปกรณ์และขี่ม้าเข้าป่าอย่างรวดเร็ว

หลินโยวหรานเลือกเส้นทางที่ต่างจากพวกเขาเป็นพิเศษ แต่ไม่นึกเลยว่าไม่นานก็เริ่มมีฝนตก

ภูเขาแห่งนี้ฝนตกแล้วเกิดดินถล่มได้ง่าย หลินโยวหรานจึงรีบออกมาจากภูเขาทันที

แต่ไม่คิดว่าพอกลับมาถึงห้องโถง ก็เห็นหลินชิงเสวี่ยกับพวกพ้องกำลังร้อนใจกันอยู่

มีเพียงโป๋ซือหานที่ไม่อยู่ที่นี่

เธอเดินเข้าไปหาพลางขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น?”

“แย่แล้วพี่!” หลินชิงเสวี่ยร้องไห้ออกมา “ซือหานติดอยู่ในภูเขา!”