로그인공유
บทที่ 17 จีบต่อได้
게시일:
2026-11-02 20:14:22“แม่จะไปอยู่บ้านลุงคณินเหรอ”
เพลงพิณชะงักอยู่กลางห้องนอน เธอเพิ่งกลับถึงบ้านไม่ถึงสิบนาที กระเป๋ายังวางอยู่ปลายเตียง ส่วนต้นเพลงที่ควรหลับไปแล้วกลับยืนกอดหมอนอยู่หน้าประตู หน้าตาบึ้งตึงจนคิ้วแทบชนกัน
“ใครบอกต้นคะ”
“ไม่มีใครบอก”
“แล้วทำไมถามแม่แบบนั้น”
เด็กชายไม่ตอบ เดินผ่านเธอไปปีนขึ้นเตียง ดึงผ้าห่มมาคลุมถึงอก
เพลงพิณมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปนั่งข้าง ๆ
“วันนี้ต้นเป็นอะไรครับ”
“ต้นจะนอน”
“แม่รู้ แต่เมื่อกี้ต้นถามแม่อยู่”
“ไม่ถามแล้ว”
เพลงพิณถอนหายใจเบา ๆ พักหลังลูกชายไม่ชอบคณิน เธอรู้มาตลอด แต่คิดว่าเป็นเพราะยังไม่คุ้นกับคนแปลกหน้าที่เข้ามาใกล้แม่ จึงไม่เคยบังคับให้ต้นเพลงต้องชอบเขา
คืนนี้มันดูไม่ใช่แค่นั้น
“ต้นโกรธที่แม่ไปกินข้าวกับลุงคณินเหรอ”
เด็กชายดึงผ้าห่มสูงขึ้น
“แม่ไปกับลุงอีกแล้ว”
“ใช่ แม่เพิ่งไปกินข้าวกับลุงมา”
“แม่ชอบลุงเหรอ”
คำถามตรงเสียจนเพลงพิณเงียบไป ต้นเพลงหันมามองทันที
“แม่จะไปอยู่กับลุงใช่ไหม”
“เดี๋ยวนะ ทำไมต้นคิดว่าแม่จะไปอยู่กับลุง”
“ก็แม่ไปกับลุง”
“แม่ไปกินข้าว ไม่ได้ย้ายบ้าน”
“ถ้าแม่ชอบลุง แม่ก็ต้องไปอยู่บ้านลุง”
“ใครบอกครับ”
“ต้นรู้!”
เสียงเล็กดังขึ้นทันที เพลงพิณมองลูก แล้วเห็นดวงตาที่เริ่มแดง
“ถ้าแม่ไป ต้นไม่ให้ไป!”
“ต้น”
“แม่อยู่บ้านนี้!”
“แม่ก็อยู่บ้านนี้”
“ไม่จริง!”
ต้นเพลงปาหมอนลงบนเตียง ก่อนน้ำตาจะไหล
“แม่จะไปอยู่กับลุง แล้วต้นจะอยู่กับใคร!”
เพลงพิณนิ่งไป ความหงุดหงิดที่มีอยู่หายไปทันที เธอเอื้อมมือไปหาลูก แต่ต้นเพลงขยับหนีจนหลังติดหัวเตียง
“ต้นครับ มาหาแม่ก่อน”
“ไม่เอา”
“งั้นแม่ไปหาเอง”
เพลงพิณขยับเข้าไป ดึงตัวลูกเข้ามากอด คราวนี้เด็กชายดิ้นเพียงนิดเดียวก่อนซุกหน้าลงกับอกเธอ
“แม่ไม่ไปไหน”
“แม่ไปกับลุง”
“แม่ไปกินข้าวแล้วก็กลับมา เห็นไหม แม่กลับมาแล้ว”
ต้นเพลงไม่พูด
“ต่อให้วันหนึ่งแม่ชอบใคร หรือมีใครเข้ามาในชีวิตแม่ ต้นกับน้องก็ยังเป็นลูกแม่เหมือนเดิม”
“แต่แม่ต้องอยู่กับต้น”
“อยู่สิ”
“ทุกวัน”
เพลงพิณลูบหลังลูกช้า ๆ
“บางวันต้นยังไปนอนกับพ่อเลย”
“ไม่เหมือนกัน”
“ตรงไหน”
เด็กชายเงียบ
“พ่อเป็นพ่อ”
“ใช่ พ่อก็เป็นพ่อ ไม่มีใครมาแทนพ่อได้”
ต้นเพลงเงยหน้าขึ้น ดวงตาเปียกชื้น “แล้วลุงล่ะ”
“ลุงก็คือลุงคณิน”
“ลุงจะเอาแม่ไปไหม”
เพลงพิณเกือบหลุดหัวเราะ แต่พอเห็นสีหน้าลูกก็หัวเราะไม่ออก
“ไม่มีใครเอาแม่ไปได้ครับ แม่เดินเองได้”
“แม่!”
“โอเค ๆ ไม่แกล้งแล้ว”
เธอเช็ดน้ำตาให้ลูก
“แม่ไม่ทิ้งต้น ไม่ทิ้งน้อง แล้วก็ไม่มีใครมาแย่งแม่ไป เข้าใจไหม”
ต้นเพลงยังทำหน้าบึ้ง
“ถ้าลุงมาอีกล่ะ”
“ต้นไม่อยากให้ลุงมาเหรอ”
เด็กชายเม้มปาก คำตอบที่เพลงพิณคิดว่าจะได้กลับไม่ออกมา
“ต้นไม่รู้”
เธอมองลูก
“ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร”
“แต่แม่ห้ามไปบ้านลุง”
“แม่ยังไม่เคยไปเลยครับ”
“ก็ห้ามไป”
“ครับ”
“แล้วห้ามแต่งงาน”
เพลงพิณแทบสำลัก
“ไปถึงนั่นเลยเหรอ”
“ห้าม”
“รับทราบครับคุณต้นเพลง”
เด็กชายจ้องหน้าแม่เหมือนยังไม่เชื่อเต็มที่ ก่อนยื่นแขนมากอดเอวเธอแน่น เพลงพิณกอดตอบ เพิ่งเข้าใจคืนนี้เองว่า สิ่งที่ต้นเพลงพยายามผลักออกไปไม่ใช่คณิน แต่เป็นความเปลี่ยนแปลงที่เด็กห้าขวบยังไม่รู้ว่าจะพาอะไรออกไปจากชีวิตตัวเองบ้าง
คณินเงียบไปพักหนึ่งหลังฟังเธอเล่า
เพลงพิณโทรหาเขาตอนเกือบสี่ทุ่ม หลังกล่อมลูกจนหลับและออกมานั่งที่ระเบียง
“ผมทำอะไรให้เขาคิดแบบนั้นหรือเปล่า”
“ไม่น่าจะใช่คุณหรอกค่ะ”
“แต่ผมเข้าไปในพื้นที่ของเขา”
เพลงพิณเงียบ
คณินพูดต่อ “ช่วงนี้ผมคงไปบ้านคุณบ่อยเกินไป”
“ก็ไม่ได้บ่อยขนาดนั้น”
“สำหรับผมอาจไม่บ่อย สำหรับเด็กห้าขวบไม่รู้”
คราวนี้เธอเถียงไม่ออก
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนคณินพูด
“งั้นผมถอยก่อนก็ได้”
เพลงพิณขมวดคิ้ว “ถอยไปไหน”
“ไม่ไปบ้านคุณ ไม่เจอเด็ก ๆ สักพัก”
“แล้ว?”
“รอให้เขาสบายใจกว่านี้”
“แล้วคุณจะหายไปเลยหรือไง”
“ถ้าจำเป็น”
เพลงพิณลุกขึ้นจากเก้าอี้โดยไม่รู้ตัว
“ไม่ต้องค่ะ”
คณินเงียบ
เธอเองก็เพิ่งรู้ว่าตอบเร็วเกินไป
“เพลงหมายถึง...ไม่ต้องหายไป แค่ให้เวลาต้นหน่อย”
“คุณแน่ใจ?”
“ค่ะ เรื่องลูก เพลงจัดการเอง คุณไม่ต้องพยายามเอาใจเขา ไม่ต้องซื้อของ ไม่ต้องทำให้เขาชอบคุณด้วย”
“ผมยังไม่ได้คิดจะซื้ออะไรเลยนะครับ”
“กันไว้ก่อน คุณเป็นคนชอบแก้ปัญหา”
“ผมดูแย่ขนาดนั้นเลย?”
“บางทีก็ค่ะ”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากปลายสาย
เพลงพิณนั่งลงอีกครั้ง
“ต้นต้องรู้ก่อนว่าไม่มีใครมาแย่งแม่เขา แล้วค่อยว่ากัน”
“ครับ”
“แล้วคุณก็ไม่ต้องหลบเขาเหมือนตัวเองทำอะไรผิด”
“รับทราบครับ”
เพลงพิณหรี่ตา ทั้งที่เขามองไม่เห็น
“ทำไมพูดง่ายจัง”
“เพราะเรื่องลูก คุณรู้ดีกว่าผม”
คำตอบธรรมดา แต่ทำให้เธอเงียบไปนิดหนึ่ง
คณินไม่พยายามเป็นคนที่รู้ทุกอย่างอีกแล้ว อย่างน้อยก็เรื่องนี้
“เพลง”
“คะ”
“งั้นผมถามเรื่องของผมได้ไหม”
“เรื่องอะไร”
“ผมต้องให้เวลาต้น”
“ค่ะ”
“แล้วแม่ต้นล่ะครับ”
เพลงพิณเม้มปาก
“อะไรแม่ต้น”
“ต้องให้เวลาด้วยไหม”
“คุณก็ให้มาตลอดไม่ใช่เหรอ”
“ผมถามว่าต้องถอยไหม”
เธอรู้ทันทีว่าโดนถามกลับเข้าให้แล้ว ก่อนหน้านี้คณินเป็นคนเข้ามาหา ส่วนเธอแค่ไม่ผลักออก
เขาทัก เธอตอบ
เขาชวน เธอไปเมื่อว่าง
เขามาหา เธอให้เข้ามา
จนกระทั่งเมื่อวาน เธอเป็นฝ่ายชวนเขาไปกินข้าวเอง ไม่มีเรื่องงาน ไม่มีลูก ไม่มีปัญหาให้ช่วย และคืนนี้พอเขาบอกว่าจะถอย คำแรกที่ออกจากปากเธอกลับเป็น ไม่ต้อง
เพลงพิณยกมือแตะหน้าผาก
ผู้ชายปลายสายก็ใจเย็นเหลือเกิน ไม่ช่วยเปลี่ยนเรื่องให้เลย
“คณิน”
“ครับ”
“บางทีคุณก็ถามเยอะนะ”
“คำถามเดียวเองครับ”
“แต่เรื่องมาก”
“งั้นไม่ตอบก็ได้”
น้ำเสียงเขาไม่ได้งอน ไม่ได้เร่ง
ยิ่งทำให้เธอหงุดหงิดตัวเอง เพลงพิณมองประตูกระจกที่สะท้อนเงาตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูด
“แม่ต้น...จีบต่อได้ค่ะ”
ปลายสายเงียบ
เธอรอ
หนึ่งวินาที
สองวินาที
“คณิน?”
“ครับ”
“ได้ยินไหม”
“ได้ยินครับ”
“แล้วเงียบทำไม”
“กำลังจำอยู่”
เพลงพิณหลุดหัวเราะ “เว่อร์แล้ว”
“ผมรอมาตั้งนานนะครับ”
“แค่นี้?”
“แค่นี้ก็ดีมากแล้วครับ”
น้ำเสียงเขาฟังพอใจจนเธอเริ่มเสียเปรียบ
“ถ้าเรื่องมาก เพลงเปลี่ยนใจนะ”
“งั้นผมหยุดแล้วครับ”
“ดีค่ะ”
“ราตรีสวัสดิ์ครับ”
“ค่ะ”
“เพลง”
“อะไรอีก”
“ขอบคุณนะครับ”
เพลงพิณกดตัดสายทันที ไม่อย่างนั้นผู้ชายคนนี้คงได้ใจมากกว่านี้ เธอเดินกลับเข้าห้อง ก่อนแง้มประตูห้องลูกดูอีกครั้ง
ต้นเพลงหลับไปแล้ว แขนข้างหนึ่งกอดตุ๊กตา อีกข้างพาดไปบนหมอนว่าง ๆ ข้างตัว
เพลงพิณดึงผ้าห่มให้ลูก แล้วก้มจูบหน้าผากเบา ๆ
โทรศัพท์ในมือสั่น
คณิน: ผมหยุดเรื่องมากแล้วครับ แต่ขอถามอีกอย่างได้ไหม
เพลงพิณมองข้อความอย่างระแวง
เพลง: ไม่ได้ค่ะ
อีกฝ่ายอ่านทันที แล้วเงียบไปจริง ๆ เพลงพิณรออยู่พักหนึ่ง ไม่มีข้อความใหม่ เธอเดินออกจากห้องลูกไปได้สามก้าวก็หยุด ก่อนก้มพิมพ์เอง
เพลง: จะถามอะไร
คราวนี้คำตอบมาแทบจะทันที
คณิน: พรุ่งนี้ผมเริ่มจีบต่อได้กี่โมงครับ
เพลงพิณยืนมองหน้าจอ ก่อนหลุดหัวเราะออกมา เธอเป็นคนเปิดประตูเองแท้ ๆ
แต่เริ่มรู้สึกแล้วว่าอาจเปิดกว้างไปหน่อย.
최신 챕터
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 23 วันที่เขาเกือบได้คะแนน
“ลุงเป็นลูกค้าค่ะ ห้ามเป็นเจ้าของร้าน”คณินนั่งคุกเข่าอยู่หน้าร้านขายของพลาสติกกลางห้องรับแขกสีหน้าจริงจังราวกับกำลังเจรจาสัญญาหลักร้อยล้าน“แล้วซื้ออะไรได้บ้างครับ”เพลงขวัญกวาดของบนโต๊ะเล็กมาตรงหน้า“ทั้งหมด”“ทั้งหมดเท่าไร”เด็กหญิงคิดอยู่พักหนึ่ง“ห้าร้อย”คณินหยิบธนบัตรของเล่นขึ้นมานับ “มีสองร้อยครับ”“งั้นติดไว้ก่อน”เพลงพิณที่กำลังถือแก้วกาแฟเดินออกจากครัวถึงกับหยุด“ใครสอนคะเนี่ย”“ขวัญรู้เอง”“เก่งเรื่องที่ไม่ควรเก่งมาก”คณินเงยหน้ามองเธอ “ร้านนี้ให้เครดิตง่ายนะครับ”“ระวังนะคะ ตอนจ่ายจริงอาจมีดอกเบี้ย”“แม่!” เพลงขวัญประท้วง “ขวัญไม่ขายดอกไม้”เพลงพิณหลุดหัวเราะ ตรงโซฟาต้นเพลงที่นั่งต่อรถของเล่นอยู่คนเดียวเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนก้มลงเหมือนไม่สนใจตั้งแต่กลับจากบ้านศิรากรเมื่อเช้าเด็กชายไม่ได้กันคณินออกเหมือนครั้งก่อน แต่ก็ยังรักษาระยะอย่างชัดเจนคณินเองไม่ได้เข้าไปชวนเขามาตามที่เพลงพิณเป็นฝ่ายบอกเมื่อคืนว่าถ้าว่างให้แวะมากินกาแฟได้และตั้งแต่มาถึงก็ถูกเพลงขวัญลากไปเปิดร้านจนยังไม่ได้ดื่มกาแฟสักคำ“ลุงต้องกินอันนี้ด้วย”เพลงขวัญยื่นแครอตพลาสติกให้คณินรับมา “ต้องกินจริงไหมคร
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 22 ชอบลุงไม่ได้แปลว่าไม่รักพ่อ
“ลุงคณินมาอยู่บ้านเราสิ”ช้อนในมือเพลงพิณหยุดกลางอากาศคณินที่กำลังช่วยเพลงขวัญตักไข่ตุ๋นก็หยุดเหมือนกันมีเพียงคนพูดที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองเพิ่งโยนระเบิดลงกลางโต๊ะอาหาร“มาอยู่กับขวัญ”เด็กหญิงวัยสามขวบพูดต่ออย่างอารมณ์ดี “จะได้กินข้าวด้วยกันทุกวัน”“ไม่ได้!”ต้นเพลงตะโกนขึ้นจนเพลงขวัญสะดุ้งเพลงพิณวางช้อนทันที “ต้นครับ”“ไม่ให้ลุงอยู่!”“พี่ต้นเสียงดัง” เพลงขวัญทำหน้ามุ่ย“ก็ขวัญพูดไม่ดี!”“ตรงไหนไม่ดี”“ไม่ดี!”“ต้นเพลง”คราวนี้เพลงพิณเรียกเต็มชื่อ เด็กชายจึงเงียบแต่ใบหน้ายังแดงจัดคณินไม่ได้พูดอะไรเขาวางช้อนของเพลงขวัญลงแล้วเลื่อนแก้วน้ำให้เด็กหญิงแทน“กินน้ำก่อนครับ”เพลงขวัญดื่มไปหนึ่งอึกแล้วหันกลับมาหาพี่ชายอีก“ขวัญชอบลุง”ต้นเพลงลุกพรวดจากเก้าอี้“ห้ามชอบ!”เด็กหญิงเบิกตา“ทำไม”“ก็ห้าม!”“ต้น!”เสียงเพลงพิณดังขึ้นพร้อมกับที่ลูกชายผลักเก้าอี้ออกจนเกิดเสียงครูดพื้นต้นเพลงหันหลังวิ่งขึ้นบันไดไปทันที เสียงประตูห้องปิดดังตามมาเพลงขวัญมองตาม ก่อนเบะปาก“พี่ต้นดุขวัญ”“แม่รู้ค่ะ”เพลงพิณลูบศีรษะลูกสาว แล้วหันไปทางคณิน“ขอโทษนะคะ”“ไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ”“แต่”“ไปดูลูกก่อนเถอะ”
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 21 คนที่ต้องออกจากบริษัท
“พี่เพลงกำลังสงสัยผมเหรอครับ”เพลงพิณวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ คนตรงหน้ายังเป็นคนเดิมที่เธอเคยโทรหาเวลามีปัญหาเรื่องโรงงาน เคยฝากให้ดูตัวเลขแทนในวันที่เธอต้องพาลูกไปหาหมอ และเคยเป็นคนบอกเธอเองว่าพี่เพลงไปทำหน้าที่ของพี่เถอะ ทางนี้ผมจัดการให้ตอนนั้นเธอเชื่อ วันนี้จึงได้นั่งอยู่ตรงนี้“เพลงยังไม่ได้พูดว่าสงสัย”“แต่พี่เรียกผมมาคุยเรื่องเอกสารพวกนี้”เขาเหลือบมองแฟ้มบนโต๊ะ เพลงพิณเปิดเพียงสองหน้า ทั้งที่ในลิ้นชักข้างตัวมีมากกว่านั้นหลายเท่า“งั้นอธิบายให้เพลงฟังหน่อยค่ะ เงินก้อนนี้จ่ายค่าอะไร”เขาก้มดู“น่าจะค่าโปรโมตช่วงที่เราขยายช่องทางครับ ตอนนั้นรายการเยอะมาก”“บริษัทนี้ทำอะไรให้เรา”“จำรายละเอียดไม่ได้แล้วครับพี่ มันนานแล้ว”“ใครเป็นคนเสนอให้ใช้”“ฝ่ายการตลาดหรือเปล่า”“เพลงถามคุณค่ะ”เขาเงยหน้าขึ้น “ผมจำไม่ได้จริง ๆ”เพลงพิณพยักหน้าแล้วพลิกอีกแผ่น“แล้วล็อตนี้ล่ะคะ ของออกจากคลัง แต่ไม่มีปลายทาง”“ช่วงนั้นระบบเรามั่วมาก พี่เพลงก็รู้”“รู้ค่ะ”“สต็อกก็ไม่ตรง เอกสารก็ลงย้อนหลัง คนเข้าออกบริษัทตั้งกี่คน”“ค่ะ”คำตอบสั้น ๆ ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปเอง เพลงพิณไม่เถียง เพราะหลายอย่างที่เขาพูดเป
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 20 สิ่งที่ต้องทิ้ง
“ตัวนี้ตัดไม่ได้ค่ะพี่เพลง”เพลงพิณเงยหน้าจากยอดขายบนจอ“ทำไม”“มันเป็นตัวแรกของแบรนด์เลยนะคะ”คำตอบนั้นทำให้คนในห้องประชุมเงียบไปนิดหนึ่ง เพลงพิณมองกระปุกครีมที่วางอยู่กลางโต๊ะ แพ็กเกจรุ่นแรกถูกปรับมาหลายครั้งแล้ว แต่ชื่อยังเหมือนเดิม สินค้าตัวนี้อยู่กับเธอมาตั้งแต่วันที่บริษัทมีพนักงานไม่กี่คน ตั้งแต่ยอดขายหลักหมื่นยังทำให้ทุกคนดีใจกันทั้งออฟฟิศและตอนนี้มันกำลังขาดทุน“สามเดือนหลังขายได้เท่าไร”พนักงานเปิดตัวเลขให้ดู“แล้วขั้นต่ำโรงงาน?”อีกตัวเลขตามมาไม่ต้องคำนวณซ้ำก็เห็นคำตอบ“ตัดค่ะ”“แต่ถ้าหยุดแล้วจะเอากลับมาผลิตใหม่ยากนะคะ”“รู้ค่ะ”“ลูกค้าเก่ายังถามหาอยู่”“ถามกับซื้อไม่เหมือนกัน”เพลงพิณเลื่อนกระดาษอีกแผ่นมาตรงหน้า“เราผลิตหนึ่งรอบ สต็อกค้างกี่เดือน”ไม่มีใครตอบ“เกือบห้าเดือนค่ะ” เธอตอบเอง “ระหว่างนั้นเราจ่ายค่าของ ค่าคลัง แล้วสุดท้ายลดราคาเพื่อระบายอีก ถ้าขายต่อเพราะเสียดาย เราก็เสียเงินต่อเพราะเสียดาย”พนักงานอีกคนถอนหายใจ“เสียดายจริง ๆ ค่ะ”“พี่ก็เสียดาย”เพลงพิณหยิบปากกาขีดชื่อผลิตภัณฑ์ออก“แต่ตอนนี้เราไม่ได้มีเงินพอจะเก็บทุกอย่างที่รักไว้”ไม่มีใครค้านอีกรายการต่อไป
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 19 วันรุ่งขึ้นเขายังมา
บทที่ 19 วันรุ่งขึ้นเขายังมา“เมื่อวานผมยังไม่ได้ตอบคุณ”เพลงพิณเงยหน้าจากเอกสาร คณินโทรมาตอนเก้าโมงกว่า ขณะที่เธอกำลังไล่รายการภาระกับตัวเลขชุดใหม่ซึ่งไม่ได้ทำให้อารมณ์ดีขึ้นเลย“เรื่องอะไรคะ”“เรื่องที่ถามว่าผมจะเปลี่ยนใจไหม”มือที่ถือปากกาหยุด“อ๋อ”เมื่อคืนเธอรออยู่ตั้งนาน เช้านี้กลับทำเป็นจำแทบไม่ได้“ผมตกใจครับ”ตรงดีเหลือเกิน“เพลงรู้แล้วค่ะ เมื่อวานคุณเงียบจนเพลงเกือบได้ยินเสียงเครื่องคิดเลขในหัว”คณินหัวเราะเบา ๆ“เก้าสิบกว่าล้าน ใครได้ยินแล้วไม่ตกใจ ผมว่าคนนั้นน่ากลัวกว่า”เพลงพิณหลุดยิ้ม“แล้วคิดเสร็จหรือยังคะ”“ยังครับ”รอยยิ้มหายทันที“อ้าว”“เพราะผมยังไม่รู้ว่าตัวเลขเก้าสิบกว่าล้านนั้นประกอบด้วยอะไรบ้าง”เพลงพิณเอนหลังพิงเก้าอี้“หมายความว่าไง”“หนี้ที่ต้องจ่ายจริงเท่าไร เจรจาได้เท่าไร แล้วส่วนที่เกิดจากความเสียหายหรือรายการผิดปกติ มีโอกาสเรียกคืนแค่ไหน คุณแยกได้หรือยัง”คำถามไม่ได้ทำให้เธออึดอัด เพราะเป็นสิ่งเดียวกับที่เธอกำลังทำอยู่“กำลังแยกค่ะ”“ดีครับ”“แล้ว?”“แล้วคุณก็ทำต่อ”เพลงพิณเงียบไปนิดหนึ่ง “แค่นี้?”“ครับ”“คุณโทรมาเพื่อบอกให้เพลงทำงานต่อ?”“ผมโทรมาตอบเรื่
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 18 เกือบร้อยล้าน
“ตัวเลขนี้รวมทุกอย่างแล้วใช่ไหมคะ”เพลงพิณถามทั้งที่สายตายังอยู่บนกระดาษแผ่นเดิมผู้เชี่ยวชาญที่เธอเลือกมาช่วยรวบรวมภาระทั้งหมดเลื่อนเอกสารอีกชุดมาตรงหน้า“เท่าที่ตรวจได้ตอนนี้ครับ เงินกู้ ยอดค้างโรงงาน เจ้าหนี้การค้า เงินที่ต้องคืนตัวแทน แล้วก็ภาระตามสัญญาที่ยังไม่ถึงกำหนด”เพลงพิณไล่สายตาลงมาตามตัวเลขทีละบรรทัด ก่อนหน้านี้เธอรู้ว่าหนี้เยอะ รู้ด้วยว่าถ้ารวมสิ่งที่ยังไม่ถูกเรียกเก็บ ตัวเลขต้องแย่กว่าที่เห็นในบัญชีแต่การรู้กับการเห็นมันอยู่ตรงหน้าเป็นคนละเรื่องกัน“เก้าสิบ...” เธอหยุดอ่าน “ล้านกว่า”“ครับ”“ถ้ารวมรายการที่ยังตรวจไม่จบล่ะคะ”ชายตรงหน้าลังเลแค่นั้นเพลงพิณก็รู้คำตอบ“ใกล้ร้อย?”“มีโอกาสครับ”เธอพิงพนักเก้าอี้ ห้องประชุมเงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศเกือบร้อยล้านเงินจำนวนนี้มากพอให้เธอนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าต้องขายครีมกี่กระปุกถึงจะได้กำไรเท่านั้นเพลงพิณหยิบปากกาขึ้นมา“แยกให้เพลงอีกทีนะคะ อันไหนเป็นหนี้ที่ต้องจ่ายแน่ อันไหนกำลังเจรจา อันไหนยังโต้แย้งได้ แล้วก็อันไหนเกิดจากการตัดสินใจของเพลงเอง”อีกฝ่ายพยักหน้า “ได้ครับ”“ส่วนรายการที่สงสัยว่ามีปัญหา อย่าเพิ่งหักออกจ
다른 추천
หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.6K 조회수ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง
ชีสเค้ก89162.7K 조회수รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา81.3K 조회수ล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ104.1K 조회수The Host’s Beloved คนโปรดของโฮสต์
Molin-T242 조회수คู่แท้ของพี่ชายเลี้ยงจอมอัลฟ่า
KaiKitto81 조회수บ่วงเสน่หา พ่อสามี
พิมพ์ใจ95 조회수นางร้ายจากเรื่องไหนไม่รู้ แต่เรื่องนี้ฉันคือนางเอก
เด็กหญิงพุงกลม235 조회수
