จับโจรมีค่าหัว

ชายหน้าบากยกมือกุมหัวของเขาที่โดนก้อนหินกระแทกลูกน้องอีกสามคนของชายหน้าบากเมื่อเห็นดังนั้นก็รีบพุ่งมาที่เจิ้งซูอี้ทันที นางกระโดดถีบยอดอกพวกเขาทีละคนอย่างรวดเร็วจากนั้นทั้งมือและเท้าของนางก็ประเคนหมัดใส่พวกเขาสามคนจนสลบไป ก่อนจากมานางยังหักแขนของชายหน้าบากที่จับถุงเงินที่แม่นางหวังท่านแม่ของหลิวอันอันทำให้นาง

“เฮอะ!!คิดขโมยเงินของข้ามันยังเร็วไปร้อยปี”

เมื่อได้ถุงเงินกลับมาแล้วเจิ้งซูอี้ก็เดินย้อนกลับมาหาหลิวตงจวิ้นและหลิวซีฮันที่รอนางอยู่ใกล้กับตลาด

“กลับมาแล้วหรือเหตุใดถึงได้หุนหันวิ่งออกไปเช่นนี้”

หลิวตงจวิ้นไม่รู้ว่าถุงเงินของเจิ้งซูอี้ถูกนักล้วงกระเป๋าฉกไป เขาคิดว่านางเพียงต้องการจะเข้าห้องน้ำอย่างเร่งด่วนเพียงเท่านั้น

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ท่านอยากซื้ออะไรอีกหรือไม่”

เจิ้งซูอี้หันไปถามหลิวตงจวิ้นหลังจากซื้อถังหูลู่อีกสองไม้คืนให้หลิวซีฮัน หลิวตงจวิ้นพยักหน้าจากนั้นพวกเขาก็แวะร้านธัญพืชเพื่อซื้อแป้งข้าวสารกับเครื่องปรุงบางอย่างแล้วกลับหมู่บ้านไป

ใกล้เที่ยงสามพ่อลูกก็เข็นรถลากมาถึงหมู่บ้านตระกูลสือ จางซานเหนียงที่ชอบมายืนจับกลุ่มคุยกับพวกสตรีที่ว่างงานใต้ต้นไม้ใหญ่กลางหมู่บ้านเห็นรถลากของหลิวตงจวิ้นขนของมากมายนางจึงรีบเดินเข้าไปดู

“เจ้ารองซื้ออะไรมาจากอำเภอหรือเยอะแยะเชียว”

จางซานเหนียงกำลังยื่นมือไปเพื่อจะเปิดดู แต่เจอสายตาของเจิ้งซูอี้ที่จ้องเขม็งมาที่นางนางจึงต้องหดมือกลับ เจิ้งซูอี้ละความสนใจจากจางซานเหนียงนางรีบเดินตามให้ทันหลิวตงจวิ้นที่เข็นรถลากไปไกลแล้ว จางซานเหนียงถุยน้ำลายลงพื้นตามหลังเจิงซูอี้ด้วยท่าทางดูถูกหลังจากที่นางเดินผ่านไป

“คิดว่าข้าอยากรู้มากนักหรือ ก็คงเป็นแค่พวกสิ่งของไม่มีราคาคอยดูเถอะข้าจะฟ้องท่านแม่ให้มาจัดการกับพวกเจ้าทีหลัง”

จางซานเหนียงรีบวิ่งกลับไปที่เรือนตระกูลหลิวทันที เพื่อรายงานสิ่งที่นางเห็นกับแม่เฒ่าจาง

“ท่านแม่รู้หรือไม่ว่าบ้านเจ้ารองเดี๋ยวนี้ไม่เห็นหัวพวกเราแล้ว ข้าแค่ขอดูของในรถลากพวกเขาเท่านั้นถึงกับจ้องข้าอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ ไม่รู้ว่าเข้าเมืองไปครานี้พวกเขาซื้ออะไรกลับมาบ้างขนกลับมาเต็มคันรถเชียว

หากเป็นเมื่อก่อนของพวกนั้นต้องเป็นของบ้านเราแต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว พวกเขาไม่เห็นหัวท่านที่เป็นคนเลี้ยงดูแม้แต่น้อย แค่เนื้อหมูไม่กี่ชั่งก็ยังไม่ให้ ช่างอกตัญญูยิ่งนัก”

แม่เฒ่าจางเมื่อได้ยินเช่นนั้นนางก็ถลึงตาใส่สะใภ้ใหญ่ที่ปากไม่มีหูรูด

“พวกมันผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว”

แม่เฒ่าจางถามจางซานเหนียง

“ไม่นานเจ้าค่ะ น่าจะยังเก็บของไม่เสร็จ”

แม่เฒ่าจางลุกเดินออกจากเรือนไปทันที จางซานเหนียงที่คิดว่าของในรถลากทั้งหมดอาจจะเป็นของตนนางก็รีบวิ่งตามแม่เฒ่าจางที่เดินนำลิ่วไปไกลแล้ว เมื่อมาถึงเรือนของหลิวตงจวิ้นก็เป็นเวลาที่พวกเขาขนของเสร็จพอดี สายตาของนางแสดงความโลภออกมาเมื่อมองไปที่ของที่ซื้อพวกเจิ้งซูอี้ซื้อมา

“อาจวิ้นวันนี้เข้าเมืองไปขายของป่าหรือซื้ออะไรมาเยอะแยะเชียว พอออกมาอยู่เองก็เป็นอย่างนี้ไม่รู้จักอดออมเอาอย่างนี้ดีหรือไม่ เจ้าให้แม่เก็บเงินเอาไว้ให้เจ้าก่อน เจ้าต้องการใช้เมื่อใดก็ค่อยมาเอาที่แม่”

เจิ้งซูอี้หัวเราะออกมาด้วยความโมโห นางไม่นึกว่ายายเฒ่าผู้นี้นอกจากจะหน้าไม่อายแล้วยังโลภมากอีก เจิ้งซูอี้หรี่ตามองแม่เฒ่าจางจากนั้นจึงหยิบถุงเงินที่ท่านแม่ทำให้นางออกมาโยนขึ้นลงต่อหน้านาง ถุงเงินที่มีก้อนเงินสี่ตำลึงอัดแน่นอยู่ด้านใน

สายตาของแม่เฒ่าจางกับจางซานเหนียงจ้องมาที่ถุงเงินในมือของเจิ้งซูอี้ไม่วางตาพวกเขากลืนน้ำลายลงคอแสดงความโลภออกมาอย่างไม่ปิดบัง เจิ้งซูอี้หยุดโยนถุงเงินจากนั้นจึงนำมันไปวางที่มือหวังเจียอี๋

“เจ้า!!ทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรนางเด็กปีศาจ”

แม่เฒ่าจางตะโกนออกมาด้วยความโมโห

“ข้าอุตส่าห์หวังดีแต่พวกเจ้ากลับทำเช่นนี้ระวังสวรรค์จะลงโทษโดนนรกสูบ”

แม่เฒ่าจางก่นด่าเจิ้งซูอี้ที่ไม่นำถุงเงินมาให้ตน

“นี่ยายเฒ่า ถ้าเจ้าหวังดีมากเหตุใดไม่ไปช่วยหัวหน้าหมู่บ้านเก็บเงินเล่า เขามีเยอะกว่าพวกข้าเสียอีก”

แม่เฒ่าจางถึงกับอึ้งไปเพราะไม่รู้จะตอบโต้นางกลับไปอย่างไร

“หัวหน้าหมู่บ้านไม่ได้เป็นอันใดกับข้าเหตุใดข้าต้องไปดูแลเก็บเงินให้เขา”

แม่เฒ่าจางเถียงคอเป็นเอ็น เจิ้งซูอี้เลิกคิ้วมองแม่สามีลูกสะใภ้ที่แสนจะหน้าไม่อายคู่นี้

“แล้วเจ้าเป็นอะไรกับพวกข้าถึงต้องมาเก็บเงินให้บ้านข้า รีบไสหัวไปซะยายเฒ่าก่อนที่สวรรค์จะลงโทษในความโลภของเจ้าอีก”

พูดจบเจิ้งซูอี้ก็สะกิดก้อนหินพุ่งไปที่หน้าผากของจางซานเหนียง

“โอ๊ย!!ท่านแม่หัวข้าโดนอะไรก็ไม่รู้”

จางซานเหนียงยกมือขึ้นปิดหน้าผากที่บวมปูดของตน แม่เฒ่าจางตัวแข็งไปทันทีนางกลอกตามองไปรอบๆ ท่าทางหวาดกลัว

“ฝากไว้ก่อนเถอะ”

แม่เฒ่าจางพูดเพียงเท่านั้นก็วิ่งหนีไปทิ้งเอาไว้เพียงจางซานเหนียงที่ยังอยากดูของที่พวกเขาซื้อมา

“เอ่อ..คือ”

เจิ้งซูอี้สะกิดหินก้อนใหญ่กว่าเดิมครั้งนี้โดนจมูกของนางจนเลือดไหลออกมา

“โอ๊ย!!เลือด...จมูกของข้าท่านแม่ช่วยข้าด้วย”

จางซานเหนียงกุมจมูกของตนวิ่งตามหลังแม่เฒ่าจางไป หลิวตงจวิ้นถอนหายใจออกมาอย่างรำคาญเมื่อไหร่พวกเขาจะเลิกมาราวีพวกตนสักทีนะ เจิ้งซูอี้เหมือนจะรู้ความคิดของหลิวตงจวิ้น นางจึงวางแผนบางอย่างเอาไว้ในใจคนเดียว

ที่อำเภอหลิงจือ มีคนแจ้งว่าพบโจรล้วงกระเป๋าที่เคยย่องเบาเรือนเศรษฐีที่ติดในใบประกาศจับ มือปราบประจำที่ว่าการอำเภอหลิง จื่อจึงรีบรุดตามไปดู ในตรอกพบชายฉกรรจ์สี่คนนอนสลบอยู่ไม่ไกลจากตลาด หนึ่งในนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัสแขนหักทั้งสองข้าง มือปราบจึงนำพวกเขาไปขังเอาไว้ที่ห้องขังของอำเภอรอการไต่สวน

“เหตุใดต้องทำถึงเพียงนี้ด้วยเล่าพ่ะย่ะค่ะ”

องครักษ์คนสนิทถามผู้เป็นนายด้วยความไม่เข้าใจ ก็แค่โจรกระจอกปล่อยเอาไว้อย่างนั้นอีกไม่นานก็คงมีคนมาพบ เหตุใดองค์ชายห้าแห่งราชวงศ์ซีหยวนต้องลงไปสั่งการด้วยตนเอง

“จื่อรุ่ยเจ้าไม่เห็นวิธีที่นางทำกับโจรพวกนั้นหรือ”

จื่อรุ่ยองค์รักคนสนิทที่เติบโตมาข้างกายองค์ชายห้าซีหยวนไห่หนานยังคงไม่เข้าใจในสิ่งที่นายของตนพยายามจะสื่อ

“เด็กสาวคนนั้น ท่าทางการต่อสู้ของนางเหมือนใครบางคนที่ข้ารู้จัก”

จื่อรุ่ยเข้าใจทันทีหลังจากที่เจ้านายของเขาบอกว่าเหมือนคนที่รู้จัก นั่นหมายความว่ามีเพียงไม่กี่คนที่องค์ชายห้าผู้ที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานมากกว่าองค์รัชทายาทให้ความสนใจ หนึ่งในนั้นคือเจิ้งซูอี้ บุตรสาวเพียงคนเดียวของแม่ทัพเจิ้ง

นางเป็นดั่งไข่มุกที่ตระกูลเจิ้งให้ความสำคัญที่สุด นางมีพี่ชายและน้องชายมากมายแต่ตระกูลเจิ้งกลับมีบุตรสาวเพียงคนเดียว นางเติบโตมาใต้ปีกของแม่ทัพใหญ่เจิ้งเหวินซงท่านปู่ของนางและได้ร่ำเรียนวิทยายุทธมาจากอาจารย์คนเดียวกันกับเขาคือผู้บัญชาการด่านหน้าของแคว้นซีหยวนโจวเลี่ยงเหว่ย

“ตอนนี้นางได้รับบาดเจ็บนี่พ่ะย่ะค่ะกระหม่อมได้ยินว่านางกลับมาที่หนานหยางแล้ว”

ซีหยวนไห่หนานหมุนจอกชาในมือด้วยความเคยชิน

“อืม”

เขาตอบเสียงเนือยๆ เหมือนไม่ได้กระตือรือร้นที่จะไปพบนาง หลังจากที่เจิ้งซูอี้ตามแม่ทัพใหญ่ไปที่ชายแดนทั้งเขาและนางก็ไม่ได้เจอกันมาสามปีแล้ว แต่เมื่อได้เห็นลีลาการต่อสู้ของเด็กสาวผู้นั้น เขากลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

“จื่อรุ่ยให้คนไปตรวจสอบประวัติของนาง ข้าอยากรู้ว่าเหตุใดเด็กสาวชาวบ้านถึงได้มีวิชาการต่อสู้ที่ข้าคุ้นเคยนัก”

จื่อรุ่ยทำความเคารพจากนั้นจึงออกจากห้องไป ซีหยวนไห่หนานมองออกไปนอกหน้าต่างโรงเตี๊ยมด้วยสายตาเหม่อลอย ไม่มีใครสามารถเดาได้ว่าในหัวของเขากำลังคิดสิ่งใด