โจรวิ่งราว

“ท่านพ่อท่านอยากจะขายเนื้อพวกนี้หรือว่าเก็บเอาไว้กินเจ้าคะ”

เจิ้งซูอี้ถามหลิวตงจวิ้นที่ยังไม่หลุดออกจากภวังค์ของตนเอง เขาหันมามองบุตรสาวเมื่อได้ยินนางเรียก

“ขะ..ขายพรุ่งนี้พ่อจะเป็นคนนำเนื้อพวกนี้กับไก่ป่าไปขายเอง”

เจิ้งซูอี้นิ่งคิดเล็กน้อย นางอยากจะเข้าไปในอำเภอเช่นเดียวกัน เพื่อหาข่าวเกี่ยวกับตระกูลเจิ้ง

“ท่านพ่อพรุ่งนี้ให้ข้าตามท่านไปด้วยได้หรือไม่ ข้ามีบางอย่างที่อยากได้เจ้าค่ะ”

เจิ้งซูอี้หาข้ออ้างเพื่อตามหลิวตงจวิ้นเข้าไปในอำเภอ ทั้งที่ความจริงนางไม่ได้อยากได้อะไรเลย

“นั่นสิ อันอันของเราก็โตเป็นสาวแล้วนี่นา เนอะ”

ประโยคสุดท้ายหลิวตงจวิ้นหันมาพูดกับภรรยาของตน ทั้งสองคนยิ้มให้กันท่าทางดูมีความสุข หลิวซีฮันยืนกระสับกระส่ายอยู่ด้านข้างเขาดึงแขนเสื้อของเจิ้งซูอี้เบาๆ

“ท่านพี่ข้าก็อยากไปเที่ยวอำเภอเหมือนกัน”

เจิ้งซูอี้ก้มมองร่างเล็กของน้องชาย

“ได้สิ”

นางรับปากเด็กชายที่ตัวสูงเลยเข่าของนางมาไม่มาก เพราะตลอดห้าปีพวกเขาไม่เคยได้ทานอาหารดีๆ เลยสักมื้อ ร่างกายของหลิวซีฮันจึงโตช้ากว่าเด็กทั่วไปที่อายุเท่ากัน

“ชะ..เช่นนั้นข้าต้องเตรียมตัวอย่างไรบ้าง”

เจิ้งซูอี้เลิกคิ้วมองเด็กชายที่มีท่าทางดีใจเหมือนกำลังทำอะไรไม่ถูก ดูเหมือนว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่ที่หลิวซีฮันได้เข้าไปในอำเภอ

“เลิกตื่นเต้นได้แล้วมาทานข้าวกันเถอะ”

หวังเจียอี๋ดันหลังบุตรชายคนเล็กให้เดินเข้าไปในเรือน เจิ้งซูอี้มองตามทั้งสองจากนั้นนางจึงหัวเราะออกมาอย่างจนใจ

“หัวเราะทำไมหรือ หรือว่าลูกไม่ตื่นเต้นนี่ก็เป็นครั้งแรกของลูกที่ได้เข้าไปในอำเภอเหมือนกันนะ”

หลิวตงจวิ้นพูดทิ้งเอาไว้เพียงเท่านั้นเขาก็เดินตามสองแม่ลูกเข้าไปในเรือนปล่อยให้เจิ้งซูอี้ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูกตามลำพัง หลิวอันอันอายุเท่าไหร่กันสิบสี่หรือสิบห้า เหตุใดนางถึงไม่เคยออกจากบ้านไปไหนเลย ที่เจิ้งซูอี้สงสัยเช่นนั้นก็ไม่แปลกเพราะแม่เฒ่าจางกดขี่คนในบ้านหลิวตงจวิ่นให้ทำงานตลอด อย่าว่าแต่ออกจากเรือนเลยแค่หายไปเวลานางเรียกหาก็ต้องถูกตีแล้ว เจิ้งซูอี้ส่ายหัวเลิกคิดถึงเรื่องนั้น

วันต่อมาในช่วงเช้ามืดหลิวตงจวิ้นและเจิ้งซูอี้ได้เตรียมเนื้อกวางและไก่ป่าที่พวกเขาจับมาเมื่อวานใส่ในรถลากที่หลิวตงจวิ้นยืมมาจากสหายของเขา หลิวซีฮันยังคงสะลึมสะลือเพราะตอนนี้ยังไม่สว่างดี หวังเจียอี๋ท่านแม่ของเขาต้มน้ำให้เด็กชายล้างหน้าจากนั้น ทำเจียนปิ่งไส้เนื้อให้พวกเขาทั้งสามคนนำติดตัวไปกินระหว่างทาง

อำเภอหลิงจือห่างจากหมู่บ้านตระกูลสือราวยี่สิบลี้ พวกเขาออกเดินตั้งแต่เช้ามืดใช้เวลาลาราวหนึ่งชั่วยามก็มาถึงแล้ว เมื่อฟ้าสางหลิวตงจวิ้นและเจิ้งซูอี้ก็เดินมาถึงทางเข้าอำเภอ พวกเขาเข็นรถลากตรงไปที่เหลาอาหารที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอหลิงจือที่มีชื่อว่าเหลาอาหาร ฮุ่ยเหอ ด้านข้างมีชาวบ้านหลายคนที่นำวัตถุดิบมาขายให้ที่นี่ หลิวตงจวิ้นเองก็เป็นขาประจำเช่นกัน

“อ้าวหลิวตงจวิ้นมาแล้วหรือหายไปหลายวันเลยนะวันนี้มีอะไรมาเล่า”

ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปีทักทายหลิวตงจวิ้นด้วยท่าทางเป็นกันเอง

“พอดีมีธุระนิดหน่อยเลยไม่ได้ขึ้นเขาขอรับ ผู้ดูแลหม่าวันนี้ข้ามีเนื้อกวางมาด้วยชำแหละเรียบร้อยไม่ทราบว่าท่านจะรับซื้อหรือไม่”

หลิวตงจวิ้นคุยกับผู้ดูแลกหม่าด้วยท่าทางนอบน้อม เจิ้งซูอี้มองภาพนั้นแล้วนางได้แต่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เหตุใดเขาต้องทำถึงเพียงนี้หากที่นี่ไม่รับซื้อก็แค่ไปที่อื่น จำเป็นต้องทำตนเองให้ดูต่ำต้อยขนาดนี้เลยหรือก็แค่ผู้ดูแลเหลาอาหารเล็กๆ เท่านั้น

เพราะนางอยู่ที่สูงมาตลอดนางเลยไม่เคยเข้าใจชาวบ้านธรรมดาที่ต้องหาเช้ากินค่ำ พวกเขาไม่มีสิทธิ์ทำตัวเย่อหยิ่งเพราะสำหรับผู้ที่มีอำนาจอยู่ในมือแล้วนั้นเพียงแค่โบกมือเบาๆ พวกเขาก็ย่อยยับแล้ว สำหรับชาวบ้านตาดำๆ ความนอบน้อมเท่านั้นถึงจะทำให้พวกเขาอยู่รอดได้

“อันเอ๋อวันนี้เราขายเนื้อกวางกับไก่ป่าได้ตั้งห้าตำลึงเชียว ลูกบอกมาเลยว่าอยากได้อะไร พ่อจะซื้อให้ทั้งนั้น”

หลังจากขายเนื้อกวางและไก่ป่าเสร็จพวกเขาก็เดินย้อนกลับมาทางตลาด เผื่อว่าบุตรสาวและบุตรชายจะอยากซื้ออะไรบ้าง หลิวซีฮันที่นั่งอยู่ในรถลากจ้องมองสิ่งต่างๆ ที่ดูแปลกใหม่เต็มไปหมด เขาไม่เคยเห็นคนมากมายเพียงนี้ ท่าทางตื่นเต้นจนเกินเหตุของเขาทำให้เจิ้งซูอี้หัวเราะออกมาอย่างจนใจ

“ข้าอยากกินถังหูลู่”

สายตาวิบวับของหลิวซีฮันเรียกรอยยิ้มของสองพ่อลูกได้เป็นอย่างดี เจิ้งซูอี้เดินไปซื้อถังหูลู่ที่เด็กชายอยากกินมาให้เขาสองไม้ แต่นางยังไม่ทันที่จะได้ยื่นถังหูลู่ให้เด็กชายก็ถูกคนเดินกระแทกจนถังหูลู่สองไม้หล่นจากมือนาง

เจิ้งซูอี้มองตามชายที่เดินชนนางด้วยสายตามครุ่นคิด จากนั้นนางจึงคลำไปที่ถุงเงินที่นางเก็บเอาไว้ในแขนเสื้อจึงพบว่ามันหายไปแล้ว

 

“ท่านพ่อรออยู่ที่นี่ก่อนนะเจ้าคะ”

พูดเพียงเท่านั้นเจิ้งซูอี้ก็วิ่งตามชายผู้นั้นไปทันที

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ”

นางตะโกนตามหลัง ชายผู้นั้นหันกลับมามองเจิ้งซูอี้เล็กน้อยจากนั้นจึงเริ่มออกวิ่ง เจิ้งซูอี้วิ่งตามไปไม่นานเขาก็เลี้ยวเข้าไปในตรอก เมื่อนางตามไปจึงเห็นว่าที่นั่นมีชายฉกรรจ์อีกสามคนคอยอยู่

“โอ๊ะ!! ดูซิว่ามีใครตามมาด้วย ทำงานของเจ้าอย่างไรถึงได้ทำให้เหยื่อรู้ตัว”

ชายหน้าบากท่าทางกักขฬะมองมาที่เจิ้งซูอี้ไม่วางตา ถึงนางจะอายุเพียงสิบสี่สิบห้าแต่ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มที่ได้มาจากมารดาก็ทำให้นางดูงดงามตั้งแต่ยังไม่ทันได้ปักปิ่น ชายหน้าบากย่างสามขุมมาที่เจิ้งซูอี้ด้วยความย่ามใจ

“แม่นางน้อยเจ้าไล่ตามสิ่งนี้มาหรือ”

ชายหน้าบากโยนถุงเงินในมือขึ้นลงแสดงท่าทางยียวน เจิ้งซูอี้จำได้ว่ามันเป็นถุงเงินของท่านแม่ที่ทำให้หลิวอันอันบนนั้นยังมีชื่อของนางปักอยู่

“คืนถุงเงินนั่นมาซะแล้วข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป”

เจิ้งซูอี้เอ่ยเสียงเย็นอย่างอดทน นางไม่อยากต้องมาเสียเวลาวุ่นวายกับเรื่องไร้สาระ ตอนนี้น้องชายของนางรอทานถังหูลู่อยู่

“อยากได้ถุงเงินอย่างนั้นหรือ เช่นนั้นเจ้าก็ต้องยอมเป็นเมียพวกข้าซะก่อน ต่อให้เงินมากกว่านี้ข้าก็หาให้เจ้าได้”

ชายหน้าบากเลียริมฝีปากแสดงท่าทางกักขฬะออกมา เพราะคิดว่าเจิ้งซูอี้เป็นเพียงแม่นางน้อยที่ไร้พิษสงเท่านั้น จึงไม่กลัวว่านางจะสามารถทำอะไรพวกเขาได้ เจิ้งซูอี้ถอนหายใจออกมาอย่างรำคาญ นางสะกิดก้อนหินที่อยู่ใต้เท้าพุ่งเข้าใส่หัวของชายหน้าบาก เขาตกใจจนปล่อยถุงเงินนางจึงรีบคว้ามันเอาไว้

“โอ๊ย!!นางบ้า”