หมูป่า

เจิ้งซูอี้ให้หลิวซีฮันนั่งเฝ้าตะกร้าเอาไว้จากนั้นนางจึงไปยืนบนโขดหินข้างลำธารที่ห่างออกมา ทุกอย่างเงียบสงบมีเพียงเสียงน้ำไหลและสายลมพัดเอื่อยๆ เจิ้งซูอี้หลับตาทำสมาธิสัมผัสสิ่งต่างๆ รอบข้าง นางไม่รู้ว่าวรยุทธของนางจะยังใช้ได้กับร่างของหลิวอันอันหรือไม่

เมื่อเจิ้งซูอี้ลืมตาขึ้นนางซัดไม้ไผ่ลงไปในน้ำเต็มแรง จากนั้นดึงมันขึ้นมา ปลาเฉ่ายวี (ปลาจีน) ตัวใหญ่ก็ดิ้นไปมาอยู่ในซีกไม้ไผ่ของนาง หลิวซีฮันตบมือเสียงดังด้วยความดีใจชาวบ้านแถวนี้อยากจะกินปลานั้นช่างยากนักเพราะมันว่ายน้ำรวดเร็วหากไม่ใช่คนที่มีฝีมือจริงไหนเลยจะจับมันมาทำอาหารได้ เจิ้งซูอี้โยนมันไปให้หลิวซีฮันที่นั่งรออยู่บนฝั่ง

เมื่อนางจับปลาได้หกเจ็ดตัวเจิ้งซูอี้จึงหยุดมือแล้วพาหลิวซีฮันเดินขึ้นเขาเก็บผักป่าเพื่อไปทำอาหารให้ท่านแม่ที่กำลังบาดเจ็บของพวกเขา

“ท่านพี่ท่านเก่งมากเลย”

หลิวซีฮันใช้ขาสั้นๆ เดินตามหลังนางพลางส่งเสียงเจื้อยแจ้วเหมือนนกกระจิบ เจิ้งซูอี้เดินช้าลงเพื่อให้หลิวซีฮันตามทัน เขาอายุห้าขวบแล้วเป็นช่วงอายุที่กำลังดีในการฝึกวรยุทธ

ตอนที่นางเริ่มฝึกกับท่านปู่นางพึ่งจะแค่สามขวบเท่านั้น เจิ้งซูอี้วางแผนฝึกเด็กน้อยน้องชายของหลิวอันอันให้เก่งกาจเพื่อที่เขาจะได้สามารถปกป้องครอบครัวนี้ได้ เพราะบางทีในอนาคตนางอาจจะออกไปจากที่นี่ เมื่อนางไม่อยู่นางจะได้วางใจฝากเขาเอาไว้ได้

เจิ้งซูอี้พาหลิวซีฮันเดินเข้าไปในภูเขาจนกระทั่งมองไม่เห็นร่องรอยของชาวบ้านที่เข้ามาหาของป่า ถึงแม้จะเดินมานานแทบไม่ได้หยุดพักแต่หลิวซีฮันที่เดินตามนางมากลับไม่บ่นสักคำ เขาค่อนข้างจะมีความอดทนนางชอบส่วนนั้นของเขา เด็กคนนี้เป็นต้นกล้าที่ดีในการฝึกวรยุทธ

เจิ้งซูอี้สอนหลิวซีฮันขุดหลุมทำกับดักจับสัตว์ป่า นางใช้ปลาที่จับมาได้ส่วนหนึ่งเป็นเหยื่อจากนั้นปิดปากหลุมด้วยใบไม้และใช้ดินกลบเล็กน้อย ทั้งสองเดินห่างออกมาจากตรงนั้นแล้วปีนขึ้นไปบนต้นไม้เพื่อรอดูผลงาน

ผ่านไปราวสองชั่วยามที่พวกเขานั่งอยู่บนต้นไม้ เสียงเดินของหมูป่าตัวเขื่องที่ใช้จมูกดมๆ เดินตามกลิ่นมาเมื่อถึงหลุมที่เจิ้งซูอี้และหลิวซีฮันขุดเอาไว้มันจึงตกลงไป เสียงร้องแหลมเสียดแก้วหูของเจ้าหมูป่าเพราะตกใจจนหลิวซีฮันต้องยกมือขึ้นมาปิดหูไว้ เจิ้งซูอี้ไม่รอช้านางกระโดดเพียงครั้งเดียวก็ลงมาจากต้นไม้ได้

จากนั้นจึงวิ่งตรงไปที่หมูป่าชะตาขาดตัวนั้น มันพยายามดิ้นรนเพื่อขึ้นจากหลุมกับดัก นางใช้ไม้ปลายแหลมที่เหลาเตรียมเอาไว้แทงไปที่คอของหมูป่าทันที หลุมที่ขุดเอาไว้ไม่ลึกมากนางจึงต้องรีบเร่งเช่นนี้เพราะกลัวว่ามันจะหนีไปได้ เสียงเขาเจ้าหมูป่าเงียบไปเจิ้งซูอี้จึงกลับไปรับหลิวซีฮันลงมาจากต้นไม้ จากนั้นสองพี่น้องจึงช่วยกันลากหมูป่ากลับไปที่เรือนของตน

เจิ้งซูอี้และหลิวซีฮันกลับมาถึงเรือนของพวกเขาก็เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว ทั้งสองคนใช้กำลังทั้งหมดไปกับการลากหมูป่ากลับมาที่เรือน เมื่อมาถึงหน้าเรือนเจิ้งซูอี้และหลิวซีฮันจึงหมดแรงล้มตัวนอนที่หน้าเรือนไม่ขยับไปไหน

หลิวตงจวิ้นได้ยินเสียงจึงออกไปดูเมื่อเห็นบุตรสาวและบุตรชายนอนอยู่หน้าเรือนตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดและมีหมูป่าตัวใหญ่กว่าพวกเขาสองคนรวมกันนอนตายอยู่ก็ตกใจคิดว่าเด็กๆ ถูกเจ้าหมูป่าทำร้ายจนเลือดอาบ

“เกิดอะไรขึ้นเด็กๆ พวกเจ้าได้รับบาดเจ็บหรือ”

หลิวตงจวิ้นจับบุตรชายและบุตรสาวพลิกดูทีละคนเพื่อหาบาดแผล ทั้งสองคนหมดแรงจนไม่สามารถขัดขืนการกระทำของท่านพ่อได้แล้ว เจิ้งซูอี้โบกมือปฏิเสธ

“ท่านพ่อพวกเราไม่ได้เป็นอะไรเจ้าค่ะ เลือดพวกนี้เป็นของหมูป่าท่านไม่ต้องเป็นห่วง”

จากนั้นนางจึงดันตะกร้าที่ใส่ปลาเอาไว้หลายตัวมาตรงหน้าหลิวตงจวิ้น

“ท่านรับไม้ต่อทีตอนนี้ข้าเหนื่อยมาก ไปเถอะซีฮันไปอาบน้ำกัน”

กล่าวจบสองพี่น้องก็ลากร่างอันเหนื่อยล้าเดินเข้าเรือนไปทิ้งให้หลิวตงจวิ้นมองตามหลังพวกเขาไปอย่างมึนงง หลิวตงจวิ้นมองไปที่หมูป่าที่นอนตายอยู่หน้าเรือนอย่างจนใจ เขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรกับมันดี จึงไปตามสหายของเขาสองสามคนให้มาช่วยชำแหละเนื้อหมู่ป่าที่เรือน

“อาจวิ้นข้าดีใจกับเจ้านัก พวกเราเข้าป่าล่าสัตว์มาด้วยกันหลายปีเพียงนี้แต่กลับจับหมูป่าไม่เคยได้เลย เจ้านี่ช่างเก่งกาจจริงๆ หลังจากที่ตัดขาดกับสกุลหลิวแล้วดูเหมือนว่าดวงของเจ้าจะดีขึ้นด้วยนะ”

อู๋เซียนเว่ยสหายสนิทของหลิวตงจวิ้นเอ่ยเย้า หลิวตงจวิ้นได้แต่พยักหน้ายิ้มรับแต่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เขาจะบอกสหายเหล่านี้ได้อย่างไรว่าหมูป่าตัวนี้บุตรสาวและบุตรชายทั้งสองเป็นคนลากลงมาจากภูเขา หากว่าบอกไปชาวบ้านได้มองพวกเขาเป็นตัวประหลาดแน่ไม่ว่าเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับคนในครอบครัวเขาจะรับเอาไว้เองทั้งหมด

แล้วข่าวลือเรื่องที่หลิวตงจวิ้นจับหมูป่าได้ก็แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้าน มีคนมาเยือนที่เรือนของเขาไม่ขาดสายเพื่อให้เขาช่วยขายเนื้อหมูป่าในราคาที่ถูกกว่าตลาดให้พวกตน หลิวตงจวิ้นแบ่งเนื้อหมูป่าให้สหายที่มาช่วยชำแหละไปบางส่วน เขาเก็บเอาไว้กินเพียงเล็กน้อยจากนั้นจึงขายทั้งหมดไป เจิ้งซูอี้ไม่สนใจว่าหลิวตงจวิ้นจะทำอย่างไรกับเนื้อหมูป่าเหล่านั้น วันนี้นางเหนื่อยมากแม้แต่อาหารเย็นนางก็ไม่ลุกขึ้นมาทาน ทั้งนางและหลิวซีฮันหลับยาวไปจนถึงเช้าของอีกวัน

แม่เฒ่าจางเมื่อรู้ว่าหลิวตงจวิ้นจับหมูป่าได้ก็ตีอกชกตัวด้วยความโมโห ความจริงถ้าหากยังไม่ตัดขาดกันเนื้อหมูทั้งหมดต้องเป็นของบ้านหลิวของนาง เป็นเพราะเจ้าเด็กขี้ขโมยคนนั้นแท้ๆ ที่ทำให้เรื่องมันบานปลายเช่นนี้

“ท่านแม่ข้าอยากกินเนื้อ”

หลิวลี่จูและหลิวลี่หมิงบุตรชายและบุตรสาวฝาแฝดอายุหกขวบของหลิวเฟยหลงบุตรชายคนเล็กของแม่เฒ่าจาง ร้องไห้ออกมาระหว่างที่กำลังทานอาหารเช้า เนื้อทั้งหมดของแม่เฒ่าจางนางเก็บเอาไว้ให้หลิวฟู่เฉิงหลานชายคนโปรดเท่านั้นคนในเรือนคนอื่นไม่มีสิทธิ์กินแม้แต่ตัวนางเอง

เวลาทานอาหารหลิวฟู่เฉิงจะทานในห้องส่วนตัวของเขาไม่ทานรวมกับคนอื่น เขาให้เหตุผลว่าตนจะต้องอ่านตำราไม่อยากให้ใครมารบกวนเพื่อที่ปีหน้าเขาจะได้สอบจีว์เหรินให้ได้ ทุกคนต่างคาดหวังในตัวเขาจึงได้ตามใจและให้ทุกอย่างที่เขาต้องการ