Se connecter“แต่นี่เป็นเรื่องของครอบครัวข้า หากไม่ให้ข้าสอดปากเช่นนั้นจะปล่อยให้พวกท่านฮุบเอาสิ่งของที่เป็นของท่านปู่แท้ๆ ของข้าไปเช่นนั้นหรือ ท่านปู่ของข้าหายไปเกือบสามสิบปีใครๆ ต่างก็คิดว่าท่านอาจจะตายไปแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ยืนยันเรื่องนั้นเลยนี่ หากวันหนึ่งท่านปู่ของข้ากลับมาที่นี่อีกครั้งจะให้เขานอนข้างถนนเช่นนั้นหรือ ท่านที่เป็นคนตระกูลหลิวเช่นเดียวกันไม่คิดว่าตนเองใจร้ายไปหน่อยหรือไม่”
เจิ้งซูอี้เอามือไพล่หลังยืนคุยกับหลิวเจี้ยนกั๋วด้วยท่าทางสง่างามต่างจากนางคนเดิมที่เอาแต่ก้มหน้าหวาดกลัวอยู่ตลอดเวลา มองดูแล้วช่างแปลกตายิ่งนัก เพราะนางติดนิสัยยามเมื่อคุยกับเหล่าทหารใต้บัญชาจึงทำให้นางแสดงท่าทางเช่นนั้นออกมาโดยไม่รู้ตัว
“เจ้า..!!”
ผู้เฒ่าหลิวไม่สามารถโต้แย้งนางได้เพราะสิ่งที่เจิ้งซูอี้พูดนั้นล้วนแต่เป็นความจริง
“เจ้าพูดเช่นนั้นก็ไม่ถูกเสียทั้งหมด”
เสียงทุ้มนุ่มดังมาจากด้านหลังของชาวบ้าน พวกเขาต่างแหวกออกเป็นสองทางให้ชายหนุ่มรูปงานในชุดบัณฑิตสีขาวเดินเข้ามา ในความทรงจำของหลิวอันอันเด็กหนุ่มมผู้นี้คือลูกพี่ลูกน้องของนางชื่อหลิวฟู่เฉิงบุตรชายของหลิวตงหัวกับจางซานเหนียงสะใภ้ใหญ่
หลิวฟู่เฉิง เป็นหลานชายหัวแก้วหัวแหวนของแม่เฒ่าจางนางทั้งรักทั้งหลงหลานชายผู้นี้มาก มีสิ่งใดที่ดีนางจะประเคนให้เขาทั้งหมดแม้แต่หลิวเฟยหลงบุตรชายคนเล็กของนางที่นางรักมากยังเป็นรอง ไข่ไก่ก็เช่นเดียวกันไข่ทุกฟองในเล้านางจะนับเอาไว้ทั้งหมดเพื่อเก็บเอาไว้ให้หลิวฟู่เฉิงกินคนเดียว แม้แต่ผู้เฒ่าหลิวเองก็ไม่มีสิทธิ์ได้กิน
“ท่านอารองได้ท่านปู่กับท่านย่าเลี้ยงดูมาจนโตหากจะกตัญญูแทนบิดาแท้ๆ ของเขาก็ไม่แปลกไม่ใช่หรือ”
หลิวฟู่เฉิงใช้ความกตัญญูเอามาเป็นข้ออ้างเพื่อยึดทรัพย์สินของหลิวตงเฟิงปู่ของหลิวอันอัน และดูเหมือนชาวบ้านต่างก็เห็นด้วยกับคำพูดของบัณฑิตซิ่วไฉผู้นี้ เขาสอบได้ซิ่วไฉเมื่อปีก่อนทำให้ชาวบ้านต่างให้ความนับถือ คนสกุลหลิวเดินยืดอกเชิดหน้าได้ก็เพราะเขา แต่ทุนในการศึกษาของหลิวฟู่เฉิงล้วนมาจากทรัพย์สินของหลิวตงเฟิงและเงินของหลิวตงจวิ้นที่ทำงานหามา
ก่อนที่หลิวฟู่เฉิงจะเข้าสอบซิ่วไฉผู่เฒ่าหลิวต้องการให้แยกบ้าน แต่มีเพียงหลิวตงจวิ้นเท่านั้นที่ต้องออกจากบ้านตระกูลหลิวมาอยู่กระท่อมที่ห่างไกล เมื่อหมดประโยชน์คนพวกนี้ก็เฉดหัวหลิวตงจวิ้นและครอบครัวออกมาเพราะไม่ต้องการให้พวกเขามีส่วนร่วมกับเกียรติยศที่หลิวฟู่เฉิงนำมาสู่ตระกูล
“ออ...อย่างนั้นหรือ เช่นนั้นที่ท่านพ่อของข้าทำมาตลอดยี่สิบปียังทดแทนบุญคุณของพวกเจ้าไม่หมดอีกอย่างหรือ ในที่นี้มีใครไม่รู้บ้างว่าท่านพ่อของข้าทำงานหาเงินเลี้ยงดูพวกเจ้าตระกูลหลิวทุกคน ข้าถามหน่อยทุกวันนี้เงินที่เจ้านำกลับไปที่สถานศึกษานั้นเป็นผู้ใดที่หามา ท่าพ่อหรือท่านแม่ของเจ้า”
เจิ้งซูอี้พูดออกมาอย่างไม่ไว้หน้าหลิวฟู่เฉิงและคนตระกูลหลิวในความทรงจำของหลิวอันอันที่หลิวตงจวิ้นเคยเล่าให้ฟัง เขาออกจากตระกูลหลิวตอนอายุสิบห้าไปทำงานเป็นผู้คุ้มกันสินค้า เงินทั้งหมดที่เขาหามาล้วนแต่ส่งมาที่ตระกูลหลิวทั้งหมด
พออายุยี่สิบเขาได้พาหวังเจียอี๋กลับมาที่สกุลหลิวด้วย ทั้งสองไม่แม้แต่จะได้จัดงานแต่งงาน ตั้งแต่นั้นมาตลอดสิบห้าปีทั้งหลิวตงจวิ้นและหวังเจียอี๋ต่างก็กลายเป็นเสาหลักทำงานหาเงินมาให้คนตระกูลหลิวใช้แต่คนทั้งสองกลับไม่เคยปริปากบ่น พวกเขาทำได้เพียงยอมรับและอดทนเท่านั้น
จนกระทั่งก่อนสอบซิ่วไฉของหลิวฟู่เฉิงผู้เฒ่าหลิวได้คุยเรื่องการแยกบ้านกับหลิวตงจวิ้น ผู้เฒ่าหลิวให้พวกเขาแยกออกไปโดยมีมันเทศไม่กี่ชั่งกับที่นอนเก่าๆ และเสื้อผ้าเท่านั้น แต่หลิวตงจวิ้นกลับรู้สึกโล่งใจที่ตนจะได้พาครอบครัวหลุดพ้นเสียที
แต่แล้วมันกลับไม่เป็นเช่นนั้น ถึงพวกเขาจะแยกบ้านออกมาทั้งภรรยาและบุตรสาวบุตรชายยังต้องไปทำงานรับใช้คนตระกูลหลิวอยู่ดี ทำงานหนักให้พวกเขาเพียงใดแต่ก็ไม่สามารถกินอาหารของตระกูลหลิวได้ เพราะแม่เฒ่าหลิวให้เหตุผลว่าพวกเขาได้แยกบ้านกันแล้ว แต่เมื่อยามต้องทำนาคนทั้งบ้านเขาจะต้องไปช่วยพวกเขาจนกว่าจะเสร็จ ทั้งที่ทำนาช่วยคนตระกูลหลิวแต่พวกเขากลับต้องกลับมากินอาหารของตนเอง
หลิวตงจวิ้นไม่เคยเอ่ยต่อว่าเพราะเขาคิดว่าเพียงแค่ก้มหน้าทำไปให้จบๆ จะได้ไม่ต้องมีเรื่องให้ทะเลาะกัน แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะสิ้นสุดความอดทนของเขาแล้ว คนซื่อตรงอย่างหลิวตงจวิ้นถึงกับเถียงแม่เฒ่าหลิวออกมา ยอมกลายเป็นคนอกตัญญูในสายตาของชาวบ้านเพื่อให้ครอบครัวตนเองได้หลุดพ้น
“หึ!! เช่นนั้นข้าขอถามเจ้าหน่อยหลิวฟู่เฉิงบัณฑิตซิ่วไฉผู้มีความรู้กว้างขวาง เจ้าที่รับเงินจากท่านพ่อของข้าไปเคยทำสิ่งใดตอบแทนพวกข้าบ้าง นอกจากสอบซิ่วไฉได้อันดับกิ๊กก๊อกเท่านั้น เงินที่เจ้าเอาไปผลาญที่สำนักศึกษาพาพวกสหายของเจ้าไปดื่มกินที่เหลาสุราทั้งหมดนั่นเป็นเงินที่พวกข้าหามา แล้วซิ่วไฉอย่างเจ้าจะตอบแทนบุญคุณพวกเราอย่างไร”
ชาวบ้านต่างมองไปที่หลิวฟู่เฉิงเป็นตาเดียว ถึงตระกูลหลิวจะค่อนข้างมีหน้ามีตาที่หมู่บ้านนี้ แต่พวกเขาก็ยังเป็นเพียงชาวนาธรรมดาเท่านั้น การจะไปดื่มกินที่เหลาอาหารนับเป็นเรื่องที่ห่างไกลยิ่งนัก
“เจ้าพูดเรื่องเหลวไหลอันใด”
เจิ้งซูอี้เดินวนรอบตัวหลิวฟู่เฉิงมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางยกมือขึ้นลูบปลายคางตนเอง ท่าทางของนางช่างยียวนชวนให้คนมองแล้วอดโมโหไม่ได้
“ก็ท่านพ่อที่แสนลำบากของข้านำของป่าไปขายในอำเภอจึงทันได้เห็นเจ้าสุขสำราญอยู่กับเหล่าสหาย ปล่อยให้พวกข้าทำงานงกๆ เพื่อหาเลี้ยงเจ้า พวกท่านไม่รู้สึกว่าเขาควรกตัญญูต่อพวกข้าบ้างหรือ”
เจิ้งซูอี้หันไปมองช่าวบ้านหลังจากที่พูดประโยคสุดท้าย ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่นางพูด ในความทรงจำของหลิวอันอันหลังจากที่หลิวตงจวิ้นกลับมาเขาก็มีท่าทางเซื่องซึมและได้เล่าเรื่องที่เขาเห็นหลิวฟู่เฉิงกระทำตอนอยู่ในเมือง พอหันกลับมามองลูกเมียของตนที่ต้องทนลำบากทำงานเพื่อให้พวกเขาสุขสบายแล้ว เขารู้สึกเหมือนคนโง่ยิ่งนัก
“ที่หลิวอันอันพูดก็ถูก ตลอดสิบกว่าปีมานี้ข้าไม่เคยเห็นพวกเขาหยุดทำงานเลยสักวัน พอแยกบ้านออกมาแล้วยังต้องกลับไปทำงานที่ตระกูลหลิวอีก ดูบ้านที่พวกเขาอยู่ตอนนี้สิลมพัดเบาๆ ก็แทบจะพังลงมาแล้วกระมัง แล้วดูคนบ้านหลิวทั้งแต่งตัวดีเสื้อผ้าไม่มีรอยปะชุนช่างแตกต่างจากพวกเขายิ่งนัก”
ชาวบ้านวัยใกล้เคียงกับบิดาของหลิวอันอันพูดขึ้น ท่าทางเขาจะมีความสัมพันธ์อันดีกับหลิวตงจวิ้นเขาถึงได้ช่วยออกหน้าพูดแทน เจิ้งซูอี้พยักหน้าขอบคุณ
“พวกเจ้าอย่ามาสอดนี่เป็นเรื่องในบ้านสกุลหลิวของข้า”
แม่เฒ่าจางตวาดแหวออกมาเสียงดัง ชายผู้นั้นถึงกับต้องเงียบไปเพราะไม่ต้องการมีปัญหากับนาง
“ถ้าหากจะบอกว่านี่เป็นเรื่องของคนตระกูลหลิว ท่านก็ไม่ได้แซ่หลิวเหมือนกันมิใช่หรือ”
แม่เฒ่าจางหันมองเจิ้งซูอี้ด้วยท่าทางดุร้าย
“เจ้า!!!นางเด็กปีศาจ”
“ขอแสดงความยินดีกับคุณชายเหยียนและฮูหยินน้อยเหยียนด้วย ตอนนี้นางกำลังตั้งครรภ์อีกครั้ง”“จะ...จริงหรือขอรับท่านหมอหลวง”เหยียนอี้เฟยถึงกับติดอ่าง หลังจากที่ลูกคนแรกได้สามเดือนเขาก็รีบทำเวลา เคี่ยวกรำฮูหยินของตนทั้งเช้าค่ำเพราะได้ข่าวว่ารุ่ยอ๋องได้ลูกแฝด เขาที่เป็นคู่ปรับจะยอมน้อยหน้าได้อย่างไร เขากอดภรรยาของตนด้วยความยินดี ไม่หลงเหลือความสุขุมใดใดให้เห็นอีกแล้วเรื่องมงคลได้เกิดขึ้นในวันเดียวกันถึงสองเรื่อง ฮ่องเต้ที่ได้หลานชายฝาแฝด สั่งให้มีการเฉลิมฉลองทั่วเมืองหลวงถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน แม้จะเป็นช่วงอยู่เดือนของเจิ้งซูอี้แต่ซีหยวนไห่หนานก็คลอเคลียอยู่ข้างกายนางไม่ห่างแม้กระทั่งตอนที่ให้นมบุตรชายทั้งสองของตน ท่าทางเช่นนั้นของคนเห่อเมียสร้างความหมั่นไส้ให้แก่บ่าวไพร่ยิ่งนักน้ำนมของเจิ้งซูอี้คนเดียวไม่พอต่อความต้องการของเด็กทั้งสอง ฮองเฮาจึงหาแม่นมเพิ่มอีกสองคนมาให้นาง หลังจากที่พาต้าเป่าและเอ้อเป่ามาดื่มนมจากเจิ้งซูอี้ เขาก็ให้แม่นมรีบพาบุตรชายทั้งสองออกจากห้องไป“ท่านทำอย่างนั้นทำไม วันนี้ข้าพึ่งจะได้เห็นหน้าของพวกเขาเองนะ”ซีหยวนไห่หนานหน้ามุ่ยแต่ไม่ยอมตอบคำถามของนาง แต่มีหรือที่นางจะไม
ผ่านไปสามเดือน ตำหนักรุ่ยอ๋องก็ได้รับข่าวดีว่าพระชายากำลังตั้งครรภ์ สร้างความยินดีให้แก่เจ้านายที่อยู่ภายในวังและแต่คนตระกูลโจวยิ่งนัก อาหารบำรุงครรภ์มากมายถูกส่งมายังตำหนักรุ่ยอ๋องไม่เว้นแต่ละวัน องค์ชายเก้าที่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นองค์รัชทายาทหมาดๆ เพราะรุ่ยอ๋องปฏิเสธตำแหน่งนี้ มาเยือนที่ตำหนักรุ่ยอ๋องด้วยตนเอง“พี่ห้าพี่สะใภ้ข้ามาเยี่ยมพวกท่านแล้ว”ซีหยวนเหวินเฮ่ายังคนมีนิสัยขี้เล่นไม่ต่างจากเดิม ถึงแม้ตนเองจะได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาทแล้วก็ตาม ตอนนี้หลิงฮองเฮากำลังมองหาบุตรสาวของขุนนางเพื่อที่จะแต่งให้เป็นพระชายาเอกและพระชายารองแก่เขา แต่องค์รัชทายาทหมาดๆ นั้นไม่เคยสนใจเพราะสตรีที่เขาต้องการมาครองคู่จะต้องเหมือนพี่สะใภ้ห้า ไม่ว่าฮองเฮาจะหาใครมาเขาก็ไม่ชอบทั้งนั้นทุกครั้งเมื่อยามที่เขาถูกฮ่องเต้ซีหยวนหมิงตำหนิ เขาก็จะหนีมาที่ตำหนักรุ่ยอ๋อง และหลังจากนั้นทั้งซีหยวนไห่หนานและองค์รัชทายาทก็จะกลายเป็นผู้ประสบภัยไปทันที ทั้งสองถูกสั่งให้คุกเข่าหน้าห้องทรงงานด้วยกันจนกว่าจะสำนึกผิด ดังนั้นเมื่อยามที่เขาเห็นน้องชายต่างมารดาผู้นี้เขาจะมีใบหน้าบูดบึ้งทุกครั้ง“องค์รัชทายาท ท่านมาแ
ซีหยวนไห่หนานจับเรียวขาของนางแยกออกจากกัน เขาค่อยๆ ใช้แก่นกายถูไถไปที่กลีบดอกไม้ของนางเบาๆ เป็นจังหวะ น้ำหวานชโลมส่วนหัวจนฉ่ำเยิ้ม เสียงครางอย่างสุขสมของนางดังออกมาอย่างต่อเนื่องร่างบางกระตุกเกร็งอย่างรัวๆ เขายังไม่ทันได้สอดใส่นางก็เดินทางไปสู่สวรรค์ก่อนเขาแล้ว เขานี่ช่างเก่งกาจเสียจริง ซีหยวนไห่หนานคิดในใจอย่างฮึกเหิมโอกาสมาถึงแล้ว ช่วงเวลาที่นางสุขสมเป็นช่วงเวลาที่กลีบดอกไม่ของนางกำลังอ่อนไหว เขาค่อยๆ สอดแก่นกายอันใหญ่โตของตนเข้าไปช้าๆ ร่างบางที่กำลังเคลิบเคลิ้มได้สติกลับมาทันที“โอ๊ย!!! ข้าเจ็บ!!!”เจิ้งซูอี้บิดกายหลบ แต่ท่อนล่างของทั้งสองยังคงสอดประสานทำให้นางมิอาจหนีไปไหนได้“ยอดรักอดทนอีกหน่อย อีกเดี๋ยวก็จะไม่เจ็บแล้ว หลังจากนี้ข้าสัญญาว่าเจ้าจะรู้สึกดีเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ดั่งเช่นก่อนหน้านี้”เขาจูบปลอบประโลมร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมแขน ตัวเขาเองก็แทบจะทนไม่ไหวเพราะความรัดแน่นของนาง แต่ครั้งแรกเขาจะปล่อยให้พังทลายลงไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นครั้งต่อไปนางอาจจะกลัวแล้วไม่ยอมมีอะไรกับเขาอีกซีหยวนไห่หนานค่อยๆ ขยับแก่นกายของตนช้าๆ จนกระทั่งเขารับรู้ได้ว่าน้ำหวานของนางกำลังหลั่งออกมาชโลมเพื่
หลิวอันอันตอบ นางเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนกำลังรำลึกความหลังครั้งที่นางพูดคุยกับฮูหยินเจิ้ง“หลังจากที่เจ้าจากไป ข้าได้ไปที่วัดประจำเมืองหลวงเพื่อขอพรให้เจ้าปลอดภัย ข้าไปที่นั่นหลายต่อหลายครั้งและก่อนที่ข้าจะแต่งงานกับเหยียนอี้เฟยข้าได้พบกับพระชรารูปหนึ่ง ท่านได้พูดกับข้าก่อนที่ที่ข้าจะกลับว่า เหตุที่ข้ากำลังประสบเป็นเพราะข้าและเจ้านั้นมีกรรมร่วมกันมา หากข้าต้องการรู้เรื่องทั้งหมดข้าจะต้องถามท่านแม่ในตอนที่เจ้าเกิด”เจิ้งซูอี้หยุดไปสักพักก่อนที่จะเอ่ยขึ้นอีก“เมื่อข้ากลับมาที่จวน คำพูดของพระชรารูปนั้นทำให้ข้าว้าวุ่นใจจนทนไม่ไหว ข้าจึงไปพบท่านแม่เพื่อสอบถามถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้น นางเล่าทั้งน้ำตาว่า ตอนที่เจ้าคลอดออกมาครั้งแรกเจ้านั้นหยุดหายใจไปแล้วแต่ท่านหมอช่วยเจ้ากลับมาได้ แต่น่าเสียดายที่น้องสาวของเจ้าอีกคนที่คลอดตามมาทีหลังนั้นเสียชีวิต ตอนนั้นท่านแม่เสียใจมากคนที่รู้เรื่องนี้มีเพียงท่านแม่ท่านพ่อ มามาที่รับใช้ข้างกายนางและหมอตำแย ท่านพ่อสั่งให้พวกนางปิดปากเงียบเอาไว้ห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ให้ผู้ใดรู้”เจิ้งซูอี้อึ้งไป นางไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยมิน่าท่านพ่อและท่านแม่ของนางถึงได้
“ทหาร จับตัวองค์รัชทายาทและฮองเฮาเอาไว้”ทหารที่ติดตามแม่ทัพโจว กรู่เข้ามาในงานเลี้ยงเพื่อจับตัวบุคคลทั้งสอง ชายชุดดำนับร้อยและทหารที่อยู่ฝั่งองค์รัชทายาทที่แฝงตัวอยู่ในวังหลวงรีบเข้ามาปกป้องพาทั้งสองหนีออกไปจากตรงนั้น การต่อสู้ของทหารทั้งสองฝั่งเป็นไปอย่างดุเดือด เหล่าขุนนางต่างหนีตายกันจ้าละหวั่นการต่อสู้นี้ทั้งซีหยวนไห่หนานและเจิ้งซูอี้ต่างก็เข้าร่วม ทั้งสองตามองค์รัชทายาทและฮองเฮาไป ส่วนแม่ทัพโจวและแม่ทัพเจิ้งทำการอารักขาฮ่องเต้และหลิงกุ้ยเฟย หลิงเยว่หร่งรีบคลานมาหาหลิงกุ้ยเฟยเพื่อเอาตัวรอด“เสด็จอาเพคะช่วยหม่อมฉันด้วย หม่อมฉันถูกหลอกใช้”หลิงกุ้ยเฟยเหลือบมองหลิงเยว่หรงด้วยสายตาเรียบเฉย นางถอดใจที่จะฉุดรั้งคนตระกูลหลิงที่มักใหญ่ใฝ่สูงให้เข้าสู่ลู่ทางที่ถูกต้องแล้ว หลังจากที่พวกเขารู้ข่าวที่นางตายในกองเพลิงไม่นานคนตระกูล หลิงก็รีบเปลี่ยนฝ่ายไปเข้าหาองค์รัชทายาทอย่างหน้าไม่อายแม้แต่พี่ชายร่วมสายเลือดของนางก็ไม่แม้แต่จะให้คนในตระกูลหลิงแต่งชุดขาวเพื่อไว้อาลัยให้แก่นางสักคน มีเพียงตระกูลเจิ้งและตระกูลโจวของแม่ทัพโจวเท่านั้นที่ผูกผ้าขาวเอาไว้ในเรือน นางเลิกสนใจคนตระกูลหลิงไปทันทัน ต่
เจิ้งซูอี้กลับไปรอซีหยวนไห่หนานที่ตำหนักรุ่ยอ๋อง เพราะเขาต้องเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อรายงานตัว บ่าวรับใช้ในจวนเมื่อเห็นนางกลับมาต่างก็ดีใจยกใหญ่ เพราะพวกเขาไม่ต้องทนเห็นรุ่ยอ๋องทำตัวเหมือนศพตายซากไร้ชีวิตชีวาเอาแต่ดื่มเหล้าทั้งวันอีกแล้วเจิ้งซูอี้ต้องขอโทษสาวใช้ทั้งสี่ที่นางวางยาพวกนางก่อนหนีไป ไม่ถึงสองชั่วยามซีหยวนไห่หนานก็กลับมา เขาสั่งให้คนย้ายของของเจิ้งซูอี้ไปที่เรือนใหญ่ของเขา นางได้แต่ตกใจที่เขาทำเช่นนั้น“ท่านจะบ้าหรือ ทำเช่นนี้คนได้ลือกันไปทั่วเมืองหลวง”ซีหยวนไห่หนานยักไหล่ทำท่าไม่สนใจ“ข้าช่วยชีวิตเจ้าสองครั้งแล้ว ต่อจากนี้ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องตอบแทนข้าด้วยการอยู่ข้างกายของข้าไปตลอดชีวิต”เขาเอ่ยกับนางพร้อมทั้งใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางมนขึ้น เขาประทับจูบลงที่มุมปากของนางแผ่วเบาเหมือนปีกผีเสื้อพัดผ่าน ถึงนางและเขาจะมาถึงจุดนี้บ่อยครั้ง แต่นางก็ไม่เคยเคยชินเสียทีสายตากรุ้มกริ่มของซีหยวนไห่หนานมองมาที่นางอย่างหยอกล้อ เพราะแก้มที่แดงดั่งผิงกั่วสุกของนางลามไปถึงใบหู เขากดจูบที่แก้มนางหนักๆ ด้วยความมันเขี้ยวงานเลี้ยงต้อนรับได้จัดขึ้นในวังหลวงเพื่อแสดงความยินดีแก่เหล่าทหารที่ได้รับชัยช
เจิ้งซูอี้ได้แต่กัดฟันเพื่อรอรับแรงกระแทกของธนูดอกนั้น ปรากฏว่านางไม่รู้สึกอะไรเลย เพราะมีร่างสูงโปร่งกระโดดกอดนางเอาไว้ทำให้เขาเป็นผู้รับธนูดอกนั้นเอาไว้เองอึก!!ร่างสูงกระตุกเล็กน้อยหลังจากที่ลูกธนูปักลงที่กลางหลังของเขาอย่างแม่นยำ“ซีหยวนไห่หนาน....ท่าน!!!”เจิ้งซูอี้ตะโกนออกมาด้วยความตกใจ ซีหย
“ลูกกำลังคิดว่าเสด็จแม่กำลังทำสิ่งใดอยู่ตอนนี้”ฮ่องเต้ซีหยวนหมิงถึงกับสะอึกรีบยกมือปิดปากกระแอมไอออกมาเบาๆ ท่าทางของพระองค์ดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด หากนางรู้ว่าเขาเรียกบุตรชายของนางเข้ามาด่าคืนนี้เห็นทีต้องนอนที่นอกตำหนัก คนอย่างนางง้อไม่ง่ายซะด้วย“ช่างเถอะๆ ถึงข้าด่าเจ้าไปมันก็คงไม่เข้าหัวขี้เลื
หลิวอันอันลืมตาขึ้นหลังจากที่ได้ยินคำพูดนั้น นางมองไปรอบๆ แต่กลับไม่พบผู้ใดที่อยู่ข้างกายนางสักคน มีเพียงเณรน้อยสองรูปที่กำลังกวาดใบไม้อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ นางมองพวกเขาด้วยสายตางุนงง อยู่ไกลขนาดนี้คงไม่ใช่เสียงของพวกเขากระมัง แล้วใครกันเล่าที่พูดคุยอยู่ข้างๆ นางก่อนหน้านี้หลิวอันอันเก็บความสงสัยเอาไว
“แล้วเรื่องการหมั้นหมายกับเจ้าเด็กหน้าเหม็นผู้นั้นเล่า เจ้าจะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปหรือ หรือว่าเจ้าไม่รู้ว่าเขานั้นรู้สึกอย่างไรกับเจ้ากันแน่ อี้เอ๋อข้าเป็นอาจารย์ของพวกเจ้าทั้งสองคนข้าย่อมอยากเห็นพวกเจ้ามีความสุข”ใบหน้างามเศร้าสลดลงไปทันใด เมื่อท่านอาจารย์ของนางเอ่ยถึงบุคคลที่สามที่นางไม่อยากได







