เข้าสู่ระบบ“สรุปว่าไอพิธีอะไรนั้นมันทำยังไงนะบาไก บรรยากาศน่านอนมากเลยเนอะ” บาน่าที่เดินมาถึงกระโจมพูดไปก็บิดขี้เกียจสมชื่อที่ทุกคนในเผ่าตั้งให้ว่าบาน่าจอมขี้เกียจ แต่ถึงจะขยันไปก็เท่านั้นแหละเพราะฤดูหนาวแบบนี้มีอะไรให้ทำเสียที่ไหนกัน“อย่าพูดว่าพิธีอะไรนั้นสิบาน่า ถ้าคนอื่นมาเห็นเขาจะเป็นเรื่องได้นะพิธีเปลี่ยนฤดูเป็นพิธีที่สำคัญและทุกๆ เผ่าต้องมีรวมถึงพวกเราก็ด้วย”“ไม่เห็นจะเข้าใจเลย พิธีพวกนั้นถึงทำไปใช่ว่าฤดูกาลจะเปลี่ยนไปตามพิธีอะไรนั้นสักหน่อยถึงไม่ทำฤดูก็ต้องเปลี่ยนอยู่ดีนั่นแหละ”“เฮ้อ…”“ว่าแต่ต้องทำอะไรบ้างนะ ได้ยินว่ามีฝึกด้วยนี้น่า”แปร๋แปร้น แปร๋แปร้นเสียงร้องของสัตว์ที่ทำให้เธอคุ้นเคยดีกับเสียงของสัตว์ตัวใหญ่โตที่มีหูใหญ่มีงวงและงาที่งดงาม มันคือช้าง ช้างตัวใหญ่และมีเสียงร้องแบบนี้แต่เสียงที่ตามมานั้นน่ากลัวกว่าเสียงร้องเสียอีก เพราะเสียงที่ตามมาคือเสียงเท้าที่มีขนาดใหญ่ของมันที่สามารถทับคนให้ตายได้เลย ทำให้ทุกคนวิ่งไปดูเพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างยังคงสภาพดีอยู่ไม่เปลี่ยนแปลงและเธอก็เป็นหนึ่งในนั้นเพราะน้ำหนักของมันที่เมื่อเท้ากระทบลงที่พื้นเสียงของมันดังมากช้างล่ะ อย่างน้อยก็มีช้าง
เดี๋ยวนะอะไรคนเดียวนะอลิสที่เหมือนพึ่งจะได้ยินผลมาจากการที่สมองไม่สนใจคำพูดของคนตรงหน้าเพรากำลังทำงานไปกับการส่งภาพความฝันของบาน่าที่กำลังใช้เวทย์มนต์เหมือนในหนังสือนิยายแฮรรี่อยู่จนสมองไม่ทำงาน แต่เมื่อได้ยินคำว่าคนเดียวเดียวดายสมองก็หยุดชะงักทันทีด้วยความตกใจจนบาน่าหรืออลิสต้องรีบหันหน้าไปมองบาไกด้วยความตกใจ“อะไรนะ!! ให้ไปคนเดียวในป่าที่มีแต่สัตว์ประหลาดเนี่ยนะจะบ้าไปแล้วเรอะ”ถ้าเราไปก็ตายนะสิใครมันจะเดินออกไปให้โง่ว่ะ ใครจะอยากได้หรืออยากเอาตำแหน่งที่ต้องเสี่ยงตายนี้มากก็เอาไปเลยอลิสคนนี้ไม่สนไม่ได้ขี้ขลาดนะแต่ไม่อยากเอาชีวิตอันน้อยนิดต้องไปเสี่ยงกับตำแหน่งอะไรก็ไม่รู้ถ้าให้เลือกระหว่างมีเวทย์มนต์ที่ไม่รู้ว่าจะจริงหรือเปล่ากับชีวิตแน่นอนว่าต้องเลือกชีวิตอยู่แล้ว ใครมันจะยอมเดินออกไปคนเดียวกับอะไรก็ไม่รู้ ถ้าเธอเดินก้าวขาออกไปโดยที่ไม่มีคนนะแค่เดินไปไม่ถึง 500 เมตรก็ตายกลับบ้านเก่ากลายเป็นวิณญาณล่องลอยไปในป่าแน่“เจ้าไม่ต้องห่วงนะอลิส ก่อนที่เจ้าจะได้ออกไปเจ้าจะถูกฝึกให้เป็นส่วนหนึ่งกับโลกก่อนถึงจะได้ออกไปพิสูจน์ตัวเองให้คนในเป่าเห็น”“พิสูจน์ พิสูจน์อะไรฉันยังทำไม่มากพออีกเรอะใ
บาน่าพาทุกคนเดินมาที่แม่น้ำที่ตอนนี้แข็งจนกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้ว แม่น้ำเป็นทางยาวจะอยู่ทางด้านหลังของเผ่าหมีดำซึ่งจะอยู่นอกรั่วเผ่าแต่เดินไปไม่ไกลมากเท่าไรนักส่วนใหญ่จะเป็นแหล่งน้ำที่ใช้ทั้งดื่มและทำต่างๆ ก็จะใช้แม่น้ำสายนี้ถัดไปอีกฝั่งของแม่น้ำจะเป็นป่าซึ่งเธอไม่เคยข้ามไปเพราะน้ำที่นี่ค่อนข้างที่จะลึกมากพอสมควรและก็ไม่รู้ว่าจะมีตัวประหลาดอะไรโผล่ออกมาหรือเปล่าไม่มีใครทราบได้ เธอรู้เพียงแค่ว่าทางนั้นจะเป็นภูเขาสูงและมีต้นไม้ขึ้นเต็มไปหมดทำให้เธอคิดถึงป่าอเมซอนที่มีแต่สัตว์อันตรายอยู่กันแม้ว่าอยากที่จะเดินเข้าไปสอดส่องมากแค่ไหนแต่ก็ต้องรักชีวิตเอาไว้ก่อนเพราะที่นี่มีแต่สัตว์และพืชอันตรายเต็มไปหมด (บาไกบอกมา) ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพืชธรรมดามันจะไปอันตรายอะไรถ้าพวกมันไม่ใช่พืชมีพิษล่ะก็นะเมื่อเดินมาถึงจะเห็นว่าแม่น้ำสายนี้มีน้ำแข็งที่แตกเป็นก้อนเล็กก้อนน้อยอยู่บ้างแผ่นก็มีขนาดเล็กแต่บ้างแผ่นก็มีขนาดใหญ่ ร่างบางที่สวมเสื้อกันหนาวเดินก้มลงมองแผ่นน้ำแข็งนั้นเพื่อเลือกขนาดที่เหมาะก่อนที่จะได้แผ่นที่ต้องการที่มีขนาดเกือบจะเท่ากัน แต่ถึงจะไม่เท่ากันยังไงเดี๋ยวเธอก็ต้องไปทำให้มันเท่ากั
เพี้ยะ!!“โอ๊ย!! เจ็บนะ” ร่างบางทำการตีมือของคนที่จะหยิบไข่เจียวเข้าปากด้วยสายตาไม่พอใจเหมือนอยากจะจิกกัดให้ตายตรงนี้จนอีกฝ่ายถึงกับหุบแขนเข้าหาตัวเองด้วยความตกใจในใจก็คิดว่าตนทำอะไรผิด ทำให้สีหน้าของอีกฝ่ายปากคว่ำลงทันทีสีหน้าฉายออกมาเหมือนน้อยใจและไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดอะไร“ใครสั่งให้จับ ห้ามใครกินมันเด็ดขาดจนกว่าของทุกอย่างจะเสร็จแล้ว รอไปเข้าใจไหม!!”บาน่าเท้าเอวมองไปยังอีกฝ่ายที่ตกใจกับการตีมือของตนอยู่ก็สะดุ้งทันทีเหมือนกับคนอื่นๆ ที่กำลังมองมาที่อาหารจานสวยที่น่ากินชนิดที่ว่าล่อตาล่อใจมากจนอดใจไม่ไหวแต่เมื่อได้เห็นสิ่งที่เพศเมียตรงหน้าทำกับเพื่อนของพวกเขาแล้วทำให้คนที่มีความคิดนี้ต้องหยุดลงไปอย่างช่วยไม่ได้ ทำเอาน้ำตาตกกันหมดเลยทีเดียว“แค่ ค”“แค่อะไร” (O^O)“ข้าก็แค่อยากลองกินนิดเดียวเอง ทำไมเจ้าต้องงกด้วย”“ข้าไม่ได้งกเจ้านั่นแหละคนอื่นยังไม่ได้กินเลยอาหารก็ยังไม่เสร็จเจ้าจะมาจิกกินไม่ได้มันไม่มีมารยาทเข้าใจไหม” บาน่ามองด้วยความไม่พอใจจนอีกฝ่ายต้องหุบหัวตัวเองลงเหมือนเต่าแม้ว่าพวกเขาจะไม่เข้าใจความหมายของคำว่ามารยาทแต่มันรู้สึกได้ว่าต้องเป็นคำที่ต่อว่าแน่นอน“…”พวกข้าจะอยู่เ
“ซาซ่าเบลพวกเจ้าไปจัดการเนื้อกูกู้มาทำให้เผ่าเรากินเถอะ เผ่าของเราจะกินเนื้อกูกู้” ซาลูหันไปปรึกษากับเหล่าอาวุโสและหัวหน้าเผ่าก่อนที่จะตกลงกันได้ (พึ่งจะตกลงกัน) แล้วส่งให้ลูกสาวของตัวเองกับลูกสาวของหัวหน้าเผ่าไปจัดการทำของกินมาให้คนในเผ่าได้กินกันซึ่งปกติแล้วคนในเผ่าจะช่วยกันทำแม้ว่าจะพูดชื่อมาก็ตามทีแต่ยังไงคนในเผ่าก็ต้องทำกันอยู่ดีนั่นแหละ แล้วที่พูดมาก็แค่มอบหน้าที่ให้กับลูกสาวของตัวเองก็เท่านั้นคือให้คุม แต่ยังไม่ทันที่จะได้เดินออกไปทานอย่างอื่นหรือไปพูดคุยเรื่องอื่นๆ สายตาก็เหลือบไปมองที่กระเป๋าสานใบหนึ่งที่อยูในมือของบาน่าลูกสาวอีกคนที่ไร้ตัวตนของหัวหน้าเผ่าที่กำลังกอดมันอยู่เหมือนเป็นของรักของหวงพร้อมส่งสายตาอยากจะฆ่าใครก็ตามที่จ้องมัน เพราะกระเป๋าใบนั้นมันตุงมากแค่เห็นก็รู้ได้ทันทีว่าจะต้องมีไข่ของฝูงกูกู้อย่างแน่นอน“อะไรในกระเป๋าของเจ้าบาน่า” ซาเบถามขึ้นมาก่อนซึ่งมาพร้อมกับสายตาของคนแก่ทั้งหลายที่มองมาทางบาน่าเหมือนเป็นพวกไร้มารยาทและประณามว่าทำอะไรผิดบาปมาอย่างนั้นแหละ“ไม่มีอะไรหรอก บาน่าแค่เอาของกินกลับมาด้วยเท่านั้น” ไกบาและชายร่างสูงคนอื่นๆ ที่เป็นเหมือนผู้ดูแลหรือคนท
เสียงร้องอย่างตกใจจนลืมมารยาทความเป็นสตรีไทยไปแทบจะทันทีที่เห็นหัวของเจ้าไก่ยักษ์โผล่ออกมาจากโพลงหญ้าที่ปิดร่างของมันเสียมิด มันมองมาที่เธอกับชายที่อยู่ใกล้ๆ ที่ชื่อซินก้าที่ดูจะพึ่งได้อยู่บ้างแต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะจัดการเจ้าสัตว์ประหลาดยักษ์นี้ได้หรือเปล่าไม่แปลกที่จะต้องร้องแหกปากชนิดที่ว่าคนอยู่ในดงชะนีและดงลิงยังต้องอายกับเสียงของเธอเลยก็ว่าได้ตาย ตายแน่ๆ ต้องมาตายเพราะเจ้าไก่บ้านี้นะเหรอทั้งๆ ที่อุสามีชีวิตใหม่แล้วแท้ๆ (แม้ว่ามันจะลำบากมากก็เถอะ) (T0T)ตึบ ตึบ ตึบมันกำลังวิ่งมาแล้วแม่จ้า สู้มันเลยซินก้าจัดการมันเอามันให้ตายเลย จัดการมันสักทีสิ จัดการมาน… เสียงตะโกนในใจของร่างบางที่หลบอยู่ด้านหลังของชายตรงหน้าอย่างคนมีสมองในใจก็ส่งเสียงร้องตะโกนเหมือนอยากให้คนตรงหน้าได้ยินที่เธอตะโกนในใจแต่ก็ไม่มีใครสามารถได้ยินมันได้เลยนอกจากเธอเพียงคนเดียวเจ้ากูกู้หรือน้องไก่ที่ไม่ได้น่ารักเหมือนอยากที่คิดเอาไว้ในหัวเลยแม้แต่น้อยเพราะตอนนี้ที่เป็นห่วงและกลัวมากที่สุดคือเจ้าสัตว์ประหลาดยักษ์ที่กำลังวิ่งตรงดิ่งมาทางร่างสองร่างที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากมัน ขาทั้งสองข้างของมันที่ยาวและใหญ่พอที่จะเหยียบและท







