ตอนที่ 399 เพื่อนกินหวังแต่ผลประโยชน์

205 1-2 ถึง 205 2-2

      ตอนที่ 399 เพื่อนกินหวังแต่ผลประโยชน์

     

            “ห๊ะ อะไรนะ?! นี่มันหมายความว่ายังไง? เจตนารังแกพวกเราชัดๆ! ไม่ทำเกินไปหน่อยรึไง แต่อย่าฝันหวานแล้วก็หลงตัวเองไปหน่อยเลย ลูกพี่โจของพวกเราไม่มีวันทอดทิ้งพี่น้องแน่! อย่าคิดว่าพวกเราไม่รู้นะ จริงๆแกก็ไม่อยากจะรับพวกเราเข้าทำงานตั้งแต่แรกแล้วใช่มั้ย? พอสบโอกาสก็เลยหาข้ออ้างมาไล่ออก! กับแค่เหล้าไวน์ไม่กี่ขวด ค่าเสียหายจะสูงลิบลิ่วขนาดนั้นได้ยังไง! อย่ามั่นอกมั่นใจขนาดนั้นเลยนังงูพิษ!”

“จะบอกให้เอาบุญ ถ้าพวกเราต้องออกจากที่นี่ ลูกพี่โจก็ไม่คิดที่จะอยู่ต่อเหมือนกัน ที่สำคัญ ตอนนี้พวกเราผสมค็อกเทลของโรงแรมเป็นแทบทุกสูตรแล้ว เก่งจริงก็ลองไล่พวกเราออกดูสิ จะได้เอาสูตรพวกนี้ไปขายให้คู่แข่งหมดเลย รับรองแกได้เห็นดีแน่!”

            เมื่อต้องเผชิญกับภัยคุกคามจากอันธพาลวัยวุ่นเหล่านี้ หลินจิงซูกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เพราะสิ่งที่กำลังพบเจออยู่เบื้องหน้าเวลานี้ คือสิ่งที่เธอได้สันนิฐานและเตรียมการรับมือไว้ล่วงหน้าแล้ว

                  สันดานเดิมของเหล่าอันธพาลทั้งหลาย ล้วนเป็นพวกรักสบายไม่ชอบงานหนัก และพร้อมทรยศผู้คนได้ทุกเมื่อหากพบเจอสิ่งที่ดีกว่า เว้นเพียงโจเหลียงที่มีนิสัยใจคอแน่วแน่มั่นคงดั่งเสาหลัก สามารถเป็นที่พึ่งพาและเป็นดั่งโล่มนุษย์ที่ใช้กำบังคนผิดไว้เบื้องหลังให้ผู้คนได้ และเป็นเพราะคุณสมบัติโดดเด่นนี้เอง จึงยากที่ใครจะมาแทนที่ของเขาได้ กระทั่งหลินจิงซูเองยังเห็นจุดเด่นข้อนี้และเกิดความสนอกสนใจขึ้นมา จึงได้ตัดสินใจไล่คนอื่นๆออกไป เหลือไว้เพียงแค่โจเหลียงคนเดียวเท่านั้น

                  หลินจิงซูพ่นน้ำเสียงเย็นยะเยือกผ่านจมูกดังฮึดฮัด ยืนประจัญหน้ากับเหล่าอันธพาลที่ยังคงเอาแต่สร้างปัญหาไม่ยอมจำนน

                  “หุบปากแล้วก็หยุดโวยวายซะ! ฉัน หลินจิงซูคนนี้เมื่อพูดแล้วไม่เคยคืนคำ! พวกนายมันไร้ค่าไร้ประโยชน์เกินกว่าจะทำงานให้ฉันต่อไปได้ รีบไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียก รปภ.ให้มาลากตัวพวกนายออกไปเดี๋ยวนี้!”

                  “นี่ฉันไม่ทวงเงินค่าเหล้าค่าไวน์ที่ดื่มกันเข้าไปก็บุญแค่ไหนแล้ว รีบไสหัวไปให้พ้นหน้าก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจโทรแจ้งตำรวจมาจับ! เรื่องแบบนี้ไม่พ้นได้นอนคุกสองสามปีเป็นอย่างต่ำแน่!”

                  ทันทีที่กลุ่มวัยรุ่นอันธพาลได้ฟัง ก็ถลึงตาเท่าไข่ห่านใส่หลินจิงซู แม้จะได้ยินคำข่มขู่ในประโยคท้ายๆ ถึงหลายคนจะแอบกลัว แต่กลับไม่ยอมจำนนโดยง่าย รีบฉุดลากโจเหลียงให้ออกหน้าพูดอะไรสักอย่าง

            “ลูกพี่โจ! อย่าบอกนะว่าจะทิ้งพวกเราไปอยู่กับนังโสโครกนี่?! นังนี่มันหาเรื่องรังแกพวกเราชัดๆ! มีที่ไหนกัน กินไวน์กินเหล้าแค่ไม่กี่ขวด แต่ราคากลับแพงลิบลิ่วแบบนี้! มันจงใจหาเรื่องกันมากกว่า!”

            “ต่อให้ไม่ได้ทำงานกับผู้หญิงอย่างมัน อนาคตของพวกเราก็ยังคงสว่างสดใสได้อยู่ดี! ออกจากที่นี่ไป พวกเราค่อยเริ่มต้นตั้งตัวกันใหม่!”

            โจเหลียงจ้องมองหลินจิงซูด้วยท่าทีสงบนิ่ง แววตาฉายสะท้อนร่องรอยความเหลือเชื่ออย่างมาก เรื่องนี้เหนือความคาดหมายของเขามากจริงๆ ทั้งที่เขาทำตัวไม่ดีถึงเพียงนี้ แต่เธอก็ยังจะให้โอกาสเขาอีก

            แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็รู้สึกคล้ายหัวใจสลายไม่น้อย เมื่อได้เห็นพี่น้องของตัวเองต้องการฉุดลากตนลงสู่หล่มโคลนไปด้วยกันเช่นนี้ นี่เขายังต้องชั่งใจเลือกอะไรอีกงั้นเหรอ? โจเหลียงมีคำตอบอยู่ภายในใจแล้ว

            เขาสะบัดแขนเสื้อผลักไสทุกคนรอบข้างให้ออกไปพ้นตัวทันที แล้วพูดขึ้นอย่างไม่แยแสว่า

            “พวกแกยังมีหน้ามาเรียกฉันลูกพี่อีกงั้นเหรอ! ทั้งที่ฉันยอมเสียสละรับผิดชอบแทนพวกแกขนาดนี้แล้ว แต่พวกแกก็เอาแต่ห่วงผลประโยชน์ของตัวเอง! เพราะฉะนั้น นับตั้งแต่นี้จะไม่มีคำว่าพี่น้องอีกแล้ว! ฉันจะไม่ลงเรือลำเดียวกันกับพวกแกอีกต่อไป!”

            “ฉันยินดีแบกรับปัญหาแทนทุกคน แต่มีใครบ้างที่คิดจะยืนเคียงข้างรับปัญหาไปพร้อมๆกับฉัน! ดูท่าฉันคงไม่มีคุณสมบัติมากพอที่จะเป็นลูกพี่ของทุกคนอีกต่อไป นับจากนี้ตัวใครตัวมันก็แล้วกัน!”

            ได้ฟังเช่นนั้น หลินจิงซูถึงกับต้องพยักหน้าอย่างเห็นด้วย เธอที่อยู่ตรงข้าม เฝ้ามองโจเหลียงที่ตาสว่างได้ในที่สุดด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่งยวด

            ในสายตาของเธอ โจเหลียงเป็นพวกหนักเอาเบาสู้ไม่เกี่ยงงาน อีกทั้งยังมีความรับผิดชอบสูงมากอีกด้วย แม้ในอดีตจะเคยทำเรื่องโง่เขลามาบ้าง แต่ปัจจุบัน ตัวเขาได้แตกต่างไปจากบรรดานักเลงสันหลังยาวเหล่านี้โดยสิ้นเชิงแล้ว

            โจเหลียงยืนมองอดีตพี่น้องด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ ตรงข้ามกับคนเหล่านั้นที่หันหลังตัดขาดเขาอย่างไร้เยื่อไย สายตาที่แต่ละคนย้อนมองกลับมา ล้วนแล้วแต่ปราศจากความรู้สึกดีๆที่เคยมีต่อกันในอดีต ทว่าเต็มเปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้นอาฆาตที่ตนเองไม่ได้สมใจหวัง

            “โจเหลียง พวกเราสู้อุตส่าห์รับใช้เรียกขานแกเป็นลูกพี่มาซะนาน แต่ในที่สุด แกก็หักหลังพวกเราได้ลงคอ! คนชั่วช้าไม่รักพวกพ้องอย่างแกไม่มีวันเจริญไปตราบชั่วชีวิตแน่!”

            “โจเหลียง ฝากไว้ก่อนเถอะ! ในเมื่อต่อจากนี้ไม่มีคำว่าพี่น้องระหว่างเราอีกแล้ว ก็ระวังตัวอย่าให้พวกเราพบเจอแกบนถนนเชียวล่ะ ไม่งั้นแกได้เจอดีแน่!”

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ โจเหลียงรู้สึกจิตใจว้าวุ่นไปหมด เพราะถึงแม้จะรู้ว่าหลินจิงซูเป็นเพียงบุคคลเดียวที่จะสามารถมอบอนาคตอันสดใสให้แก่ตนได้ แต่กลับเป็นเรื่องยากที่จะตัดขาดสัมพันธ์พี่น้องที่ร่วมหัวจมท้ายกันมานานหลายปีได้ และต้องเปลี่ยนสถานะจากที่เสมือนคนในครอบครัวมาเป็นศัตรูกันในระยะเวลาอันสั้นเช่นนี้

            แต่ข้อเท็จจริงต่างๆก็ล้วนปรากฏตรงหน้าอยู่แล้ว พี่น้องที่เขาเคยห่วงใยนักหนา สุดท้ายก็แค่เพื่อนกินที่หวังเพียงผลประโยชน์จากตัวเขาเท่านั้นเอง แม้โจเหลียงจะเข้าใจแต่กลับทำใจไม่ได้ เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินกว่าที่เขาจะตั้งรับได้ไหว

            เห็นโจเหลียงยืนอ้ำอึ้งพูดไม่ออกอยู่นานสองนาน หลินจิงซูจึงได้เดินเข้าไปพูดปลอบประโลม

            “ฉันเข้าใจดีนะ คำว่ามิตรภาพมันสำคัญกับนักเลงอย่างนายขนาดไหน แต่ก็ควรต้องแยกแยะด้วยเช่นกันว่า มิตรภาพกับคนดีนั้นไม่ใช่สิ่งเดียวกัน ชีวิตของนายนับจากนี้ จะต้องเจอทั้งคนดีและชั่วปะปนกันไปอีกมากมายนับไม่ถ้วน ดีแล้วล่ะที่เลือกเดินออกมาจากสังคมแบบนั้นได้ ขืนนายยังอยู่ต่อไป เชื่อเถอะว่านายต้องหมดอนาคตแน่ๆ”

            โจวเหลียงนิ่งฟังคำเทศนาสั่งสอนผ่านคำปลอบโยนของหลินจิงซู และเมื่อได้ยินเช่นนั้นเจ้าตัวก็ถึงกับยืนแน่นิ่งไปพักใหญ่

            คำสอนเหล่านั้นช่างซาบซึ้งกินใจเขาอย่างมาก ผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้มา โจเหลียงก็ยิ่งรู้สึกเคารพเทิดทูนหลินจิงซูมากขึ้นอีก

           

           

            “จริงอย่างที่ประธานหลินพูดมาทั้งหมดครับ ผมไม่น่าหลงเชื่อคนหน้าซื่อใจคดแบบพวกนั้นเลยจริงๆ ถ้าต้องยอมสละอนาคตที่สดใสของตัวเองเพื่อเพื่อนฝูงเลวๆแบบนั้น ผมไม่ด้วยอีกแล้วล่ะครับ ส่วนเรื่องค่าเสียหายภายในบาร์ ไม่ว่าจะมูลค่าเท่าไหร่ผมก็ยินดีรับผิดชอบครับ”

ทัศนคติความคิดเช่นนี้ของโจเหลียง ยิ่งทำให้หลินจิงซูรู้สึกพึงพอใจอย่างมาก ความจริงแล้วหากคำนวณค่าเสียหายตามราคาส่งของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แต่ละชนิดนั้น ราคาของมันก็ไม่ได้สูงมากมายอะไรนัก

อย่าว่าแต่ต้องทำงานใช้หนี้เป็นสิบปีเหมือนที่หลินจิงซูขู่ไปเลย แค่หักเงินเดือนสักสองสามเดือนก็น่าจะชดใช้ได้หมดแล้วล่ะ!

เหตุผลเดียวที่เธอต้องทำถึงขนาดนี้ก็เพราะต้องการให้โจเหลียงตาสว่างเสียทีว่า พี่น้องรอบตัวที่เขารักนักรักหนานั้น แต่ละคนมีความจริงใจให้กับเขามากเพียงใด?

แต่ใครจะไปคาดคิดว่า เหล้าไวน์เพียงไม่กี่ขวด จะสามารถกระชากหน้ากากของบรรดาพี่น้องโจเหลียงออกมาจนเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงได้!