ตอนที่ 425 เธอจะทำทุกอย่างเพื่อให้เขายอมแพ้

224 1-2

            ตอนที่ 425 เธอจะทำทุกอย่างเพื่อให้เขายอมแพ้

            จู้หยานยื่นคำขาดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทันทีที่พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว

            เมื่อเห็นว่าสถานการณ์กลับกลายมาเป็นเช่นนี้ แม่บ้านที่ติดตามรับใช้จู้หยานตลอดเวลาที่อยู่อังกฤษ ก็รีบก้าวเท้าออกมาหยุดหญิงชราเอาไว้ ไม่ให้ทำเรื่องที่โง่เขลาไปมากกว่านี้

            “พอเถอะค่ะนายหญิงเฒ่า ฉันเกรงว่ายิ่งทำแบบนี้ นายน้อยก็จะยิ่งเตลิด ไม่อยากกลับไปเรียนต่อที่อังกฤษอีกนะคะ”

            ภายในห้วงความคิดของหญิงชราเริ่มปั่นป่วนโกลาหลเกินควบคุม หากจู้หยานมั่นใจในความสามารถของตนเอง และมั่นใจในตัวผู้หญิงคนนั้นมากถึงเพียงนี้ เธอเองย่อมไม่มีทางเลือกอื่นเช่นกัน นอกจากต้องปล่อยให้เขาลองไปผจญกับความเจ็บปวดยากลำบาก และสุดท้ายต้องยอมคลานเข่ากลับมาเอง

            ยิ่งไปกว่านั้น หญิงชราจำใจต้องยอมรับเรื่องหนึ่งว่า นี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ ที่เด็กสาวตัวเล็กๆอย่างหลินจิงซูสามารถบีบเค้นให้เธอสิ้นไร้ไม้ตรอกได้ถึงเพียงนี้

            หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้ จู้หยานย่อมต้องกลับไปที่บ้านวิลล่าของหลินจิงซูเพื่อขอความช่วยเหลือจากเธอ

            จังหวะที่จู้หยานเพิ่งมาถึงหน้าบ้านนั้น หลินจิงซูก็กำลังวิ่งเปิดประตูสวนออกมาพอดี ก่อนเจ้าตัวจะทันได้ปริปากอธิบายอะไรออกมา กลับเป็นเธอที่โพล่งยิงคำถามออกไปด้วยความวิตกกังวลก่อน

                  “กลับมาแล้วเหรอ?! เป็นยังไงบ้างล่ะ? ย่าของนายไม่ได้ทำอะไรนายใช่มั้ย? ความจริงทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ถ้าไม่ใช่เพราะคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของฉันถูกคนสวมรอย ป่านนี้นายกับฉันคงได้เรียนด้วยกันแล้วจริงมั้ย? คงไม่ต้องทนเหงาอยู่ต่างแดนคนเดียวแบบนั้น!”

                  ตัวเธอเองไม่รู้จะขอบคุณและขอโทษจู้หยานในสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไรดี หากไม่ได้เขาช่วยไว้ในครั้งนั้น เธอคงไม่มีโอกาสได้ร่ำเรียนในมหาวิทยาลัย และถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เขาคงไม่ต้องถูกบังคับให้ไปเรียนต่อต่างประเทศเช่นกัน

                  เห็นหลินจิงซูยืนรู้สึกผิดอยู่เช่นนั้น จู้หยานก็รีบส่ายหัวทันที

                  ในมุมมองของเขานั้น ทุกสิ่งที่ทำเพื่อหลินจิงซูคนนี้ มีหรือที่จะหวังสิ่งตอบแทน? โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเหตุการณ์ในครั้งนั้น เธอไม่ได้มีความผิดอะไรด้วยซ้ำ แต่กลับถูกความอยุติธรรมเข้าเล่นงาน ใครที่ไหนบ้างอยากจะให้เรื่องบ้าๆเช่นนั้นเกิดขึ้นกับตัวเองเล่า?

                  “เลิกคิดมากได้แล้วจิงซู ลึกๆแล้วฉันเองก็อยากลองไปเรียนต่างประเทศดูสักครั้ง อีกอย่าง เธอก็เคยพูดเองไม่ใช่เหรอ? ต้องเป็นคนที่โชคดีขนาดไหนถึงได้มีโอกาสไปเรียนต่อที่อังกฤษ? และจากที่ผมได้ไปสัมผัสมาก็เป็นความจริง สภาพแวดล้อมความเป็นอยู่ของคนที่นั่นเจริญหูเจริญตากว่าที่จีนราวกับฟ้ากับเหว ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาเพียงแค่สั้นๆ แต่นั่นก็นับป็นประสบการณ์ที่ล้ำค่าสำหรับผมเลยล่ะ”

                  “จนทำให้ผมแอบคิดว่า ถ้าที่จีนได้ครึ่งหนึ่งของประเทศอังกฤษ อะไรหลายๆอย่างคงจะน่าอยู่กว่านี้มาก ยังไงซะอดีตก็คืออดีต ที่สำคัญกว่าคือปัจจุบันผมได้มายืนอยู่ตรงหน้าคุณแล้วไม่ใช่เหรอ? จากนี้เป็นต้นไป ผมจะอยู่ที่นี่กับคุณ”

                  ต่อให้จู้หยานจะพยายามพูดแต่สิ่งดีๆเพื่อรักษาน้ำใจของเธอเพียงใด ทว่าหลินจิงซูก็ยังคงส่ายหน้าไปมาด้วยความเศร้าโศก

                  “หมายความว่ายังไง ที่บอกว่าต่อจากนี้จะอยู่ที่นี่กับฉัน? อย่าบอกนะว่า... นี่นายเปลี่ยนใจย่าได้แล้วเหรอ? ย่าของนายอนุญาตให้นายกลับมาเรียนต่อที่จีนจริงๆเหรอ? ที่ไหนล่ะ มหาวิทยาลัยปักกิ่งรึเปล่า?”

                  จู้หยานคลี่ยิ้มเล็กน้อย แม้หลายสิ่งหลายอย่างจะไม่ค่อยเป็นใจ แต่ถึงอย่างไรเขาก็มีโอกาสได้อยู่ร่วมกับหลินจิงซูอีกครั้ง

                  ไม่มีใครรู้จักนิสัยของย่าดีไปกว่าตัวเขาอีกแล้ว สิ่งเดียวที่เธอรอคอยคือภาพฉากที่หลานชายตัวเองคลานเข่ากลับไปพร้อมกับความล้มเหลว โขกศีรษะขอขมาต่อความผิดพลาดในอดีต และเธออาจจะทำทุกอย่างเพื่อให้สิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้นจริง!

                  จากนี้ต่อไปในอนาคต ทั้งคู่อาจต้องเผชิญกับความลำบากอีกมากมายทีเดียว!

                  “จิงซู ผมพักการเรียนที่อังกฤษชั่วไว้คราวน่ะ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ผมจะกลับมาร่วมมือกับคุณ พวกเราจะช่วยกันสร้างธุรกิจเหมือนที่เคยทำด้วยกันในอดีต และจะสรรสร้างให้มันประสบความสำเร็จ! ส่วนเรื่องเรียนที่อังกฤษไม่ต้องห่วง ผมอยากจะกลับไปเรียนต่อเมื่อไหร่ก็สามารถทำได้…”

                  หลินจิงซูได้ยินเช่นนั้นย่อมต้องเกิดความปิติยินดีเป็นธรรมดา เพราะถึงอย่างไร จู้หยานก็เป็นทั้งผู้ช่วยและคู่หูที่เข้าขากันดีที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการเริ่มต้นทำธุรกิจหรือเรื่องการใช้ชีวิต ยังไงซะทั้งสองสิ่งนี้ก็จำเป็นต้องใช้ทั้งสมองและเงินทุน

                  “ฉันเองก็ต้องการแบบนั้นอยู่พอดี ด้วยเงินทุนตั้งต้นของเราตอนนี้ บวกกับเงินปันผลทุกเดือนจากทางโรงแรม พวกเราจะไล่ซื้อที่ดินทั้งหมดที่ทางรัฐบาลเล็งไว้สร้างเป็นเมืองเศรษฐกิจในอนาคต ถือไว้เป็นอสังหาริมทรัพย์ติดตัว รอเวลาอีกแค่สองปีเท่านั้น เราก็จะได้กำไรกลับมาอย่างมหาศาลเลยล่ะ!”

                  เมื่อได้ยินว่าต้องใช้เวลามากถึงสองปี จู้หยานถึงกับส่ายหน้าทันที

                  ตอนนี้ เขาจำเป็นต้องเร่งเครื่องให้เร็วและแรงที่สุด เพื่อสร้างผลงานความสำเร็จพิสูจน์ให้ย่าของเขาได้ประจักษ์ว่า ทั้งตัวเขาและหลินจิงซูมีความสามารถมากพอที่จะยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง โดยปราศจากความช่วยเหลือใดๆของตระกูลจู้! ดังนั้น แผนธุรกิจที่ควรดำเนินการตอนนี้จึงไม่ใช่การลงทุนระยะยาวจำพวกอสังหาริมทรัพย์ แต่ต้องเป็นอะไรที่สั้นกว่านั้นมาก

                  “ไม่ได้จิงซู ผมอาจจะอธิบายไม่ละเอียดเอง สิ่งที่ผมต้องการตอนนี้ไม่ใช่แผนธุรกิจระยะยาวที่มีกำไรสูงขนาดนั้น แต่เป็นการลงทุนระยะสั้นที่เห็นผลได้เร็วกว่า!”