ตอนที่ 51 ฤทธิ์เดชมนุษย์ป้า

26 2-2

            ตอนที่ 51 ฤทธิ์เดชมนุษย์ป้า

            ตั้งแต่เด็กจนกระทั่งถึงตอนนี้ เธอไม่เคยลงมือทุบตีหลินเสวี่ยมาก่อนเลยสักครั้ง แต่คราวนี้ เธอทนกับพฤติกรรมของลูกสาวตนเองไม่ได้จริงๆ เป็นเด็กเป็นเล็กกล้าพูดจาแบบนี้ออกมาได้ยังไงไม่ระคายปาก!

            อู๋ซิ่วเหลียนเคยคิดเสมอว่า จะต้องเป็นเรื่องดีกับตัวเธอและหลินเสวี่ยอย่างแน่นอน หากสามารถขับไล่ติงเสวี่ยเหม่ยและลูกสาวของมันออกไปได้ แต่เธอกลับลืมนึกไปว่า สันดานผู้ชายล้วนชอบพอสิ่งแปลกใหม่และเบื่อหน่ายของเก่าได้ง่ายดาย ไม่แน่ว่า หลังจากที่อยู่ด้วยกันจนเคยชิน หลินชิงอี้อาจจะเริ่มเบื่อหน่ายในตัวเธอเหมือนที่เคยเบื่อหน่ายติงเสวี่ยเหม่ยก็เป็นได้

            และหากเป็นเช่นนั้นจริงๆ นั่นย่อมกลายเป็นเรื่องยากที่อู๋ซิ่วเหลียนจะรับมือได้ในทันที ฉะนั้นแล้ว เธอจะไม่มีวันปล่อยให้ตัวเองต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้นอย่างแน่นอน!

            วันต่อมา หลินเสวี่ยที่เพิ่งกลับจากโรงเรียนและต้องผ่านบ้านของป้าผางที่อยู่ข้างกัน เธอชำเลืองมองเข้าไป และเห็นกลุ่มมนุษย์ป้าหลายชีวิตกำลังนั่งจับกลุ่มซุบซิบเรื่องชาวบ้านอยู่หน้าประตู

            หลินเสวี่ยจ้องมองมนุษย์ป้าเพื่อนบ้านกลุ่มนี้ด้วยสายตารังเกียจอย่างที่สุด และในอนาคตเธอเองก็ไม่ต้องการมีชีวิตบ้านนอกเหมือนคนพวกนี้ เธอต้องการเข้าไปใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวง กลายเป็นหญิงสาวชาวเมืองที่อยู่ท่ามกลางแสงสี ต้องการพลิกชะตากรรมของตนให้เปลี่ยนไปจากที่เคยเป็นอยู่อย่างสิ้นเชิง

            ระหว่างที่จมอยู่ในภวังค์ความคิดนั้น ซุ่มเสียงของป้าผางก็ดังลอยมาเข้าหูของเธอโดยบังเอิญ

            “แหม~ พูดก็พูดเถอะนะ ถึงแม้สองแม่ลูกเสวี่ยเหม่ยกับจิงซูน้อยจะย้ายไปอยู่บ้านโทรมๆแถวริมแม่น้ำแล้ว แต่เหล่าหลิน[1]ก็ยังคอยไปมาหาสู่ สอดส่องดูแลสองแม่ลูกเป็นอย่างดีทีเดียวล่ะ เห็นว่าล่าสุด เขาจะส่งจิงซูน้อยไปทัศนศึกษาดูพิพิธภัณฑ์ประจำเมืองหลวงด้วยนะจ๊ะ!”

            “ไปดูพิพิธภัณฑ์ประจำเมืองหลวงทีต้องมีค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ล่ะนั่น?” ป้าผมหยิกอีกคนร้องถามขึ้น

            “80หยวนจ้ะ!” ป้าผางร้องตอบพร้อมชูมือแสดงจำนวนต่อหน้าทุกคน สีหน้าท่าทางที่แสดงออกดูตื่นเต้นเกินจริงไปมากนัก

            “ตั้ง80หยวนเชียว! นี่มันมากกว่าเงินเดือนของใครๆอีกหลายคนเลยนะ!”

            “แล้วพี่ผางรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?”

            “จิงซูน้อยเล่าให้ฉันฟังเองเลย!”

            นับตั้งแต่ที่หลินจิงซูช่วยป้าผางทวงเงินที่เสียไปจากนักต้มตุ๋นกลับคืนมาได้นั้น ป้าผางก็มักจะคอยสอบถามถึงความเป็นอยู่ของหลินจิงซูอยู่เป็นระยะๆ อีกทั้งยังนำขนมลูกกวาดตั้งมากมายมามอบให้ด้วย สถานะความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองนั้น เรียกได้ว่ารักใคร่กลมเกลียวกันดีทีเดียว

            ป้าผมหยิกพูดขึ้นว่า “ดีนะที่เธอยังยอมพูดจากับพี่ผางบ้าง ปกติแล้ว เวลาที่จิงซูน้อยเจอหน้าพวกเรา เธอก็จะแค่ทักทายแล้วก็รีบไป ไม่คิดว่าจะยอมพูดจาอะไรกับพี่มากมายขนาดนี้”

            ป้าผางยิ้มแฉ่งกล่าวชมหลินจิงซูทันที

            “ปกติจิงซูน้อยจะเป็นเด็กที่ชอบเก็บตัวเงียบๆ แต่เดี๋ยวนี้เธอก็เปลี่ยนไปเยอะแล้วล่ะ กลายเป็นเด็กสาวพูดจาอ่อนหวาน นิสัยใจคอน่ารักชอบช่วยเหลือคนอื่น สำหรับพี่แล้วเธอเป็นเด็กดีน่ารักมากจริงๆ…”

            หลินเสวี่ยได้ยินป้าผางชื่นชมหลินจิงซูไม่หยุดปากก็รู้สึกโมโหอย่างมาก ใบหน้าบิดเบี้ยวเปลี่ยนเป็นสีม่วงสลับเขียวดูน่าเกลียด

            เธอเดินสับเท้าตรงเข้าไปหาป้าผางและคนอื่นๆ ด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียดแบบนั้น เมื่อไปถึงก็ตะคอกเสียงดุดันแข็งกร้าวขึ้นว่า

            “ป้าผางคะ เลิกแส่เรื่องชาวบ้านสักวันจะขาดใจตายรึยังไง? อีกอย่าง จิงซูกับแม่ของเธอก็แยกครอบครัวไปแล้ว คุณลุงของหนูจะยอมควักเงินจ่ายตั้ง80หยวนได้ยังไง? พูดออกมาได้บ้ารึเปล่า!”

            “จุ๊จุ๊ เสวี่ยน้อยกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่เหรอจ๊ะ? ถึงแม้พวกเขาจะแยกครอบครัวต่างคนต่างอยู่ยังไง แต่ทั้งเหล่าหลิน เสวี่ยเหม่ยและจิงซูน้อย ก็ยังนับเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่นะจ๊ะหนู เห็นคนอื่นแยกกันอยู่แบบนี้…เราน่ะแอบคาดหวังอะไรอยู่รึเปล่าจ๊ะ? คิดว่าเหล่าหลินจะกลายมาเป็นพ่อของเราจริงๆรึไงห๊ะ?”

            “อย่างที่พี่ผางว่านั่นล่ะ เสวี่ยน้อย หนูสับสนอะไรรึเปล่า? บางทีที่เสวี่ยเหม่ยกับลูกสาวของเธอย้ายไปอยู่บ้านริมแม่น้ำ อาจเป็นแค่เรื่องทะเลาะวิวาทธรรมดาๆของคู่สามีภรรยาก็ได้ นี่มันชีวิตคู่นะจ๊ะ ถ้าจะไม่ให้มีเรื่องขัดแย้งกันเลย มันจะไม่ดูแปลกไปหน่อยเหรอจ๊ะ จริงมั้ย? แต่ถึงยังไง เหล่าหลินก็ไม่ใช่พ่อของหนูหรอกนะ หรือแม่ของหนูกำลังรอให้ทั้งคู่หย่ากันอยู่รึเปล่า?”

            “ต่อหน้าผู้หลักผู้ใหญ่ทำไมถึงได้พูดจาแบบนี้กันล่ะ? เห็นปกติเวลาอยู่ต่อหน้าเหล่าหลินก็ดูสุภาพเรียบร้อยดีออก หรือทั้งหมดแค่เสแสร้งแกล้งทำกันจ๊ะ?”

            “ที่ผ่านมาป้าก็หลงคิดว่าเราเป็นเด็กดีสุภาพเรียบร้อย ที่ไหนได้ กลับเป็นเด็กนิสัยเสีย ดัดจริตเสแสร้งเก่งนี่เอง”

            หลินเสวี่ยถูกกลุ่มมนุษย์ป้าหลายชีวิตปิดล้อมและรุมตำหนิกันไฟแลบ ใบหน้าที่บางขาวของเธอแทบแตกละเอียดออกเป็นเสี่ยงๆด้วยความอับอาย เลือดลมทั่วทั้งร่างสูบฉีดพุ่งพล่านด้วยความเดือดดาลอย่างยิ่ง อึดใจต่อมา เธอกัดฟันกระทืบเท้าอย่างแรง ก่อนจะกลั้นใจวิ่งหนีกลับบ้านไปด้วยความอับอายขายหน้า

            ป้าผางไม่หยุดฝีปากไว้เพียงเท่านั้น เธอจ้องมองร่างของสาวน้อยที่วิ่งห่างออกไป และร้องตะโกนไล่หลังเสียงดังสนั่นลั่นซอยว่า

            “เสวี่ยน้อย ถ้าไม่เชื่อก็ลองกลับบ้านไปถามคุณลุงของหนูดูนะ! ถามไปตรงๆเลยว่าได้จ่ายค่าทัศนศึกษาให้ลูกสาวรึเปล่า! อีกอย่าง หนูเองก็ไม่ต้องน้อยอกน้อยใจนะ! เราเป็นแค่หลานสาวไม่ใช่ลูกเต้าของเขา!”

            คำพูดเสียดสีประโยคนี้ของป้าผาง เปรียบเสมือนกรงเล็บสิงโตที่พุ่งตรงเข้ากระชากหนังหัวของหลินเสวี่ยจนแทบหลุดออกมา!  เธอวิ่งหลับตากลับไปบ้านด้วยความรู้สึกที่ทั้งโกรธและทั้งอับอายไปพร้อมๆกัน

            ป้าผางจ้องมองอีกฝ่ายวิ่งหายไปจนลับสายตา ยกมือเท้าสะเอวพร้อมพึมพำกับตัวเองว่า

            “นังเด็กคนนี้มันบ้าบอสิ้นดี! จิงซูน้อยอุตส่าห์ย้ำนักย้ำหนาว่าให้ฉันเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ อย่าบอกให้อู๋ซิ่วเหลียนกับลูกสาวรู้เด็ดขาด แต่ดูมันสิ! ตัวเองเป็นแค่เด็กกำพร้าพ่อไม่ใช่รึไง? แต่กลับทำเหมือนตัวเองเป็นลูกในไส้ของคนอื่นแบบนี้ ช่างเห็นแก่ตัวจริงๆ! หน้าไม่อาย!”

           

[1] เหล่าหลินในที่นี้จะหมายถึง หลินชิงอี้ แต่เป็นการเรียกแบบให้เกียรติ