ตอนที่ 80 บ้านหลังใหม่ของเรา

41 1-2

            ตอนที่ 80 บ้านหลังใหม่ของเรา

            “จิงซู ทางที่ดีเราใช้ชีวิตอย่างมัธยัสถ์กันเถอะนะ แม่สัญญาว่าจะพยายามหาเงินส่งเสียเลี้ยงดูลูกจนเรียนจบมหาวิทยาลัย เมื่อเวลานั้นมาถึง ลูกจะได้มีชามข้าวเหล็ก [1]มีงานมีการเป็นหลักเป็นแหล่งมั่นคง แล้วคนที่เก่งมีความสามารถอย่างลูก สักวันจะต้องได้เป็นเจ้าคนนายคนแบบป้าจางอย่างแน่นอน!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยเอ่ยบอก

            หลินจิงซูถอดถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่า เธอรู้สึกละเหี่ยใจเล็กน้อยกับกรอบความคิดอันคับแคบของผู้เป็นแม่ แต่ก็ใช่ว่าเธอจะไม่เข้าใจ ความหลงใหลในงานประจำที่มั่นคง คือทัศนคติภาพฝันของคนรุ่นเก่าที่ถูกปลูกฝังกันมาจากรุ่นสู่รุ่น

            แต่ในยุคสมัยที่แหล่งรายได้ตายตัวเช่นนี้กำลังจะตายลงในอีกไม่ช้า หลินจิงซูที่อุตส่าห์ได้รับโอกาสที่สองและเกิดใหม่ทั้งที เธอไม่ต้องการกลายมาเป็นหนึ่งในเหยื่อที่ถูกทอดทิ้งตามกาลเวลา

            จางหลานทนดูหลินจิงซูที่ประสบกับปัญหาอันไร้สาระแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว เธอมีความเห็นไปในทิศทางเดียวกันแบบสุดโต่งเช่นเดียวกันกับสาวน้อยคนนี้ และยิ่งได้ฟังแผนผังความคิดของอีกฝ่ายเมื่อครู่ เธอก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความเป็นไปได้มากขึ้น!

            เธอไม่อยากทนเห็นหลินจิงซูต้องติดอยู่ในบ่อน้ำเก่าๆแบบนี้อีกต่อไป

            สาวน้อยคนนี้มีศักยภาพมากกว่าที่ตาเห็น เธอคนนี้ล่ะคือมังกรแห่งวงการธุรกิจในอนาคต!

            ขอเพียงมีใครสักคนเปิดโอกาสให้ หลินจิงซูย่อมสามารถทะยานสูงเสียดฟ้าสู่ความสำเร็จได้อย่างแน่นอน!

            จางหลานเปลี่ยนใจกลับลำและล้มเลิกความคิดเดิมในทันที เธอพูดกับติงเสวี่ยเหม่ยว่า

            “เสวี่ยเหม่ย ความจริงแล้วฉันเองก็ตั้งใจจะลาออกจากงานเพื่อไปทำธุรกิจที่ต่างประเทศเหมือนกัน เวลาเปลี่ยน วิถีชีวิตของคนเราก็เปลี่ยนตาม มันไม่เหมือนยุคที่พวกเราต้องเกิดและเติบโตตามกรอบที่ผู้ใหญ่วางไว้ให้อีกแล้ว ความคิดของเด็กคนนี้ เธอไม่ควรมองข้ามเด็ดขาดเลยนะ”

            “ห๊ะ? คุณจางหลาน…คุณพูดว่าจะลาออกจากงานงั้นเหรอ? พูดจริงๆเหรอคะ? ไม่ได้ล้อเล่นใช่มั้ย?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยอ้าปากค้างด้วยความตะลึง เธอแทบไม่อยากเชื่อเลยว่า จางหลานต้องการลาออกจากตำแหน่งงานที่สูงขนาดนี้จริงๆ! เธอนึกเหตุผลไม่ออกเลยว่า อีกฝ่ายทำแบบนี้ไปทำไม!

            จางหลานส่งยิ้มให้

            “เสวี่ยเหม่ย เห็นฉันเป็นคนยังไงล่ะ? มีเหตุผลอะไรจะต้องโกหกเธอด้วย?”

            “ทำไมถึงต้องลาออกจากตำแหน่งงานดีๆแบบนั้นด้วยคะ?”

            “ทุกคนล้วนมีความทะเยอทะยานเป็นของตัวเอง บางคนพอใจกับสภาพที่เป็นอยู่ แต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่ต้องการถีบตัวเองให้ขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่า การทำธุรกิจน่ะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เธอคิดหรอกนะ”

            จางหลานหยุดเสียงเว้นครึ่งจังหวะ ครั้งนี้เธอพูดอีกครั้งเป็นคำเปรียบเปรย อยากจะให้ติงเสวี่ยเหม่ยได้ลองคิดตาม

            “เสวี่ยเหม่ย อะไรคือนิยามของคำว่า ‘ความมั่นคง’? ถ้าบอกว่ามันคืองานประจำ แล้วหากวันหนึ่งสภาพบริษัทย่ำแย่แล้วถูกไล่ออกล่ะ? แล้วหากวันนึงเกิดอุบัติเหตุพิการไม่สามารถทำงานได้อีกต่อไปล่ะ? ชีวิตในทุกวันทุกวินาทีล้วนเต็มไปด้วยการเปลี่ยนแปลง ถ้าถามฉันน่ะเหรอ… ความมั่นคงที่แท้จริงก็คงจะเป็น.. อืม…ไม่รู้สินะ ความตายมั้ง?”

            เหตุผลที่จางหลานสามารถพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้ อาจเป็นเพราะประสบการณ์ตลอดการทำงานในฐานะหัวหน้าคน เธอพบเจอลูกน้องที่ร่วมงานมาด้วยแทบทุกประเภทแล้ว ทั้งที่มีความสุขกับงานตรงหน้าที่ทำอยู่ ทั้งที่ฝืนทำแม้จะไม่ชอบเพราะต้องการหาเงิน ทั้งพวกที่กล้าเสี่ยงลาออกไปทำธุรกิจ และคนประเภทหลังนี่ล่ะ ที่กลับมาเยี่ยมเยือนพร้อมกับความสำเร็จที่เริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ จนเธอเองก็เริ่มตระหนักรู้ได้ว่า บางทีนี่อาจเป็นโอกาสทองสำหรับการทำธุรกิจจริงๆก็ได้

            ได้ฟังคำชี้แนะของจางหลาน ติงเสวี่ยเหม่ยรู้สึกประทับใจอยู่ลึกๆและไม่ทราบเพราะเหตุใด ประโยคเมื่อสักครู่เสมือนได้จุดประกายความฝันบางอย่างในชีวิตของเธอ  

            ผู้หญิงตัวคนเดียวสามารถทำธุรกิจเพื่อหาเงินได้ด้วยเหรอ? ติงเสวี่ยเหม่ยเริ่มรู้สึกสนใจเรื่องการค้าการขายขึ้นมาทันที และรีบเอ่ยถามจางหลานว่า

            “ค่าเช่าบ้านหลังนี้เท่าไหร่เหรอคะ?”

            สังเกตเห็นว่าติงเสวี่ยเหม่ยเริ่มเปิดใจเอ่ยถามเรื่องค่าเช่าบ้านแล้ว จางหลานก็รู้ได้ทันที โชคชะตาของผู้หญิงคนนี้กำลังค่อยๆเปลี่ยนไปแล้ว เธอยิ้มตอบกลับไปว่า

            “เข้าไปดูข้างในบ้านกันก่อนเถอะว่าพอใจหรือเปล่า ถ้าทุกอย่างลงตัวค่อยตกลงเรื่องราคากันอีกที”

            พูดจบเธอก็แอบขยิบตาส่งให้หลินจิงซู หลินจิงซูตอบกลับด้วยการยกนิ้วโป้งชื่นชมให้กับเธอ

            สามสาวตรงเข้าไปตรวจสอบด้านในตัวบ้าน

            บ้านหลังนี้มีพื้นที่ทั้งหมด50ตารางเมตร จัดว่าอยู่ในระดับที่ไม่ใหญ่นัก แต่ภายในมีอุปกรณ์เครื่องใช้และสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน พื้นกระเบื้องยาแนวไว้เนียนกริบสวยงาม ยังมีเตาผิงสำหรับสร้างความอบอุ่นในฤดูหนาวไว้ให้ด้วย ผนังตลอดทั่วทั้งบ้านทาสีและตกแต่งไว้อย่างสวยงาม เหมาะแก่การอยู่อาศัยเป็นอย่างมาก

            จางหลานชี้แจงรายละเอียดกับพวกเธอทั้งสองว่า

            “ราคาเช่าบ้านหลังนี้ตกเดือนละ150หยวน แม้จะเป็นราคาที่ค่อนข้างสูง แต่วันข้างหน้าพวกเธอก็สามารถตั้งแผงขายของหน้าบ้านได้เลย พอหน้าฝนก็แค่ขยับแผงเข้ามาในตัวบ้านก็สามารถขายต่อได้ตามปกติ เรียกว่าไม่เป็นอุปสรรคต่อการทำธุรกิจเลย”

            หลินจิงซูพยักหน้ารับทราบ ทั้งเรื่องทำเลและกรอบราคาล้วนเป็นไปตามที่กำหนด นี่แสดงให้เห็นแล้วว่า จางหลานทุ่มเทเสาะหาให้ขนาดไหนกว่าจะได้เจอกับบ้านหลังนี้

            ซึ่งแตกต่างจากติงเสวี่ยเหม่ยในเวลานี้ ที่ร่างทั้งร่างสั่นคลอนใบหน้าซีดเผือด แม้ได้ยินว่าหญิงเก่งที่มากไปด้วยความสามารถอย่างจางหลาน ยังต้องการทิ้งหน้าที่การงานเพื่อมาเริ่มทำธุรกิจ นั่นย่อมแสดงให้เห็นแล้วว่า สิ่งที่เรียกว่า ‘ธุรกิจ’ นั้นไม่ได้เลวร้ายอย่างที่จินตนาการไว้ เพียงแต่…

            เพียงแต่ยังไม่ทันจะได้เริ่มทำอะไร ก็ต้องควักเงินลงทุนไปกว่า100หยวนแล้วงั้นเหรอ?!

           

           

[1] ชามข้าวเหล็ก มีการงานหน้าที่ที่มั่นคง