บทที่ 17 ความทรงจำใต้หิมะ

หลินซีเหยาไม่อาจลืมภาพหญิงสาวในชุดสีเงินที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าผาได้ แม้เวลาจะผ่านไปหลายชั่วยามแล้ว ถ้อยคำที่อีกฝ่ายทิ้งไว้ยังคงชัดเจนอยู่ในใจ

อย่าเชื่อผู้ที่บอกว่าเผ่าของเจ้าทรยศต่อมังกรดำทอง และอย่าเชื่อผู้ที่กล่าวว่ามังกรดำทองเป็นผู้ทำลายมังกรเงิน

คำเตือนนั้นขัดแย้งกับสิ่งที่นางเคยได้ยินมาตั้งแต่เด็ก

ผู้อาวุโสในหุบเขามังกรเงินไม่เคยเล่ารายละเอียดของสงครามบรรพกาล พวกเขาเพียงบอกว่าความสัมพันธ์ระหว่างมังกรเงินกับราชวงศ์มังกรดำทองนำมาซึ่งหายนะ และนับแต่นั้น ทั้งสองสายเลือดก็ไม่ควรเข้าใกล้กันอีก

แต่หากคำกล่าวนั้นไม่ใช่ความจริงทั้งหมด เหตุใดบรรพชนจึงเลือกปิดบังเรื่องราวไว้?

หลินซีเหยานั่งอยู่ริมหน้าต่างห้องพักของป้อมมังกรเหนือ เกล็ดเงินวางอยู่บนฝ่ามือ แสงจากมันส่องวูบขึ้นเป็นระยะคล้ายกำลังตอบสนองต่อความคิดของนาง

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง

“ซีเหยา ข้าเข้าไปได้หรือไม่”

เสียงของเฟิงอ้าวเทียนดังมาจากด้านนอก

“เข้ามาได้ค่ะ”

ประตูเปิดออก เฟิงอ้าวเทียนเดินเข้ามาพร้อมกล่องไม้สีเข้มใบหนึ่ง เขาวางมันลงบนโต๊ะ ก่อนเลื่อนเก้าอี้มานั่งฝั่งตรงข้าม

หลินซีเหยามองกล่องนั้นอย่างสงสัย

“อะไรหรือคะ”

“มู่ชางนำมาให้ข้าเมื่อครู่ เป็นของที่บิดามอบไว้ก่อนข้าเดินทางมาป้อมแห่งนี้”

เขาเปิดฝากล่อง ภายในมีแผ่นหยกสีดำทองขนาดเท่าฝ่ามือ สลักรูปมังกรกำลังโอบล้อมดวงอาทิตย์ไว้ตรงกลาง

“นี่คือสิ่งใด”

“ตราความทรงจำของราชวงศ์มังกร เป็นวัตถุที่ใช้เก็บภาพเหตุการณ์สำคัญของบรรพชน แต่ไม่ใช่ทุกคนจะเปิดดูได้ บิดาบอกว่ามันอาจตอบสนองต่อพลังสีเงินของข้าในช่วงที่พลังทั้งสองสายเริ่มปรากฏ”

หลินซีเหยามองแผ่นหยกด้วยความสนใจ

“พระบิดาของท่านรู้เรื่องพลังสีเงินมากเพียงใด”

“น้อยกว่าที่ข้าต้องการรู้ แต่พระองค์เคยบอกว่าในราชวงศ์ของเรา มีบันทึกเกี่ยวกับผู้พิทักษ์ผนึกอยู่ ทว่าบันทึกส่วนนั้นถูกปิดผนึกไว้หลังสงครามบรรพกาล”

“ท่านคิดว่าแผ่นหยกนี้จะเปิดบันทึกนั้นได้หรือ”

“ข้าไม่แน่ใจ แต่เมื่อเห็นภาพที่เจ้าพบตรงหน้าผา ข้าก็คิดว่าเราควรลองดู”

หลินซีเหยานิ่งคิด ก่อนเลื่อนเกล็ดเงินเข้าไปใกล้แผ่นหยก

“ถ้าอย่างนั้นเราจะลองเพียงเล็กน้อย หากมีสัญญาณผิดปกติ เราจะหยุดทันที”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

“ตกลง”

เขาวางมือเหนือแผ่นหยก ปล่อยพลังมังกรดำทองเพียงเส้นบาง ๆ ลงไป แผ่นหยกสว่างขึ้น แต่ไม่มีภาพใดปรากฏ

หลินซีเหยาจึงค่อย ๆ ส่งพลังสีเงินเข้าไปใกล้ โดยไม่สัมผัสแผ่นหยกโดยตรง

ทันใดนั้น ลวดลายมังกรบนแผ่นหยกก็ขยับราวกับมีชีวิต

แสงสีทองและสีเงินหมุนวนเข้าหากัน ก่อนรวมเป็นวงแหวนเหนือโต๊ะ

ภาพหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

เป็นหุบเขากว้างใหญ่ในอดีต มีมังกรนับร้อยบินอยู่เหนือยอดเขา ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆสีทอง ขณะที่พื้นดินปกคลุมด้วยดอกไม้สีเงินซึ่งเรืองแสงในยามค่ำคืน

หลินซีเหยาหยุดหายใจไปชั่วขณะ

“ที่นี่...”

“เจ้ารู้จักสถานที่นี้หรือ”

“ไม่เคยเห็นด้วยตาตัวเอง แต่ภาพวาดในวิหารของหุบเขามังกรเงินมีทิวเขาคล้ายกันมาก”

ภาพกลางอากาศเปลี่ยนไป

คราวนี้เป็นลานหินขนาดใหญ่ มีมังกรดำทองตนหนึ่งยืนอยู่บนแท่นสูง ส่วนเบื้องหน้าคือมังกรเงินขนาดใหญ่ซึ่งมีเขายาวโค้งงดงาม ทั้งสองไม่ได้ต่อสู้กัน แต่กำลังหันหน้าเข้าหาประตูหินที่ถูกโซ่พันธนาการไว้

จากนั้นร่างมังกรทั้งสองก็แปรเปลี่ยนเป็นมนุษย์

ชายในชุดสีดำทองมีใบหน้าสง่างาม ส่วนหญิงในชุดสีเงินถือกระบี่ที่มีแสงจันทร์ไหลวนรอบคม

ทั้งคู่ยืนเคียงข้างกันอย่างสงบ

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากภาพ

“เมื่อประตูแรกสั่นคลอน ผู้สืบสายเลือดทั้งสองต้องร่วมกันรักษาผนึก มิใช่เพื่อเปิดทางให้ผู้ใด แต่เพื่อป้องกันไม่ให้ความมืดหลุดออกมา”

เฟิงอ้าวเทียนกับหลินซีเหยามองหน้ากัน

ถ้อยคำนี้ต่างจากสิ่งที่พวกเขาได้ยินจากเสียงหลังประตูอย่างสิ้นเชิง

ภาพยังคงดำเนินต่อไป ชายชุดดำทองยื่นมือให้หญิงชุดเงิน ก่อนทั้งสองจะวางฝ่ามือลงบนวงแหวนหินพร้อมกัน

แสงสองสายเชื่อมต่อกัน ผนึกที่แตกร้าวค่อย ๆ กลับคืนสู่สภาพเดิม

แต่ในช่วงเวลาที่วงแหวนกำลังส่องสว่าง เงาดำรูปร่างคล้ายมังกรกลับพุ่งเข้ามาจากด้านหลัง มันไม่ได้โจมตีทั้งสองโดยตรง แต่พยายามแทรกตัวผ่านช่องว่างของผนึก

หญิงชุดเงินหันกลับไปขวางไว้ ส่วนชายชุดดำทองเร่งพลังเพื่อช่วยนาง

ภาพสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ก่อนจะขาดหายไป

แผ่นหยกดับแสงลงทันที

ภายในห้องกลับสู่ความเงียบ

หลินซีเหยากำเกล็ดเงินแน่น

“พวกเขาไม่ได้กำลังต่อสู้กัน...พวกเขากำลังปกป้องผนึกด้วยกัน”

เฟิงอ้าวเทียนมองแผ่นหยก

“อย่างน้อยภาพนี้ก็แสดงให้เห็นว่า ในช่วงเวลาหนึ่ง มังกรดำทองกับมังกรเงินเคยร่วมมือกัน”

“แต่ภาพหยุดก่อนที่เราจะเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น”

“อาจเป็นเพราะแผ่นหยกเก็บความทรงจำไว้เพียงบางส่วน หรือมีใครทำให้มันเสียหาย”

หลินซีเหยาสูดลมหายใจช้า ๆ

“ข้าต้องกลับไปถามอาจารย์หลัว เขาอาจรู้จักสถานที่ในภาพ หรือรู้ว่าบรรพชนของเราร่วมมือกันเมื่อใด”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

“ส่วนข้าจะส่งข่าวไปยังบิดา ขอให้พระองค์ตรวจสอบบันทึกของราชวงศ์อีกครั้ง แต่เราจะไม่กล่าวหาผู้ใดจนกว่าจะมีหลักฐานมากกว่านี้”

นางมองเขาอย่างจริงจัง

“ข้าหวังว่าท่านจะรักษาคำพูดนี้ แม้วันหนึ่งสิ่งที่พบจะเกี่ยวข้องกับคนในราชวงศ์ของท่านเอง”

“ข้าจะรักษาคำพูด”

เฟิงอ้าวเทียนตอบโดยไม่ลังเล

“ข้าไม่ต้องการความจริงที่ถูกแต่งขึ้นเพื่อให้ฝ่ายใดดูดี ข้าต้องการรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ”

หลินซีเหยารู้สึกว่าความหนักอึ้งในใจเบาบางลงเล็กน้อย นางไม่รู้ว่าอนาคตจะนำพาพวกเขาไปพบสิ่งใด แต่การได้ร่วมค้นหาความจริงกับคนที่ไม่รีบด่วนตัดสินผู้อื่น ทำให้นางรู้สึกมั่นคงขึ้นอย่างประหลาด

ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังเก็บแผ่นหยก เส้นสีเงินเส้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของมัน

เป็นอักขระโบราณที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน

หลินซีเหยาโน้มตัวเข้าไปอ่าน

“วิหารจันทรา...ใต้ธารน้ำแข็ง”

นางเงยหน้าขึ้นทันที

“เฟิงอ้าวเทียน นี่อาจเป็นสถานที่ในภาพ”

เขามองอักขระนั้น ก่อนพยักหน้า

“ถ้าเป็นเช่นนั้น เราอาจพบร่องรอยของผู้พิทักษ์ผนึกได้ที่นั่น”

“แต่เรายังไม่ควรออกเดินทางทันที เราต้องให้เหยียนซ่งตรวจสอบเส้นทางและดูว่ามีพลังผิดปกติอยู่หรือไม่”

“เห็นด้วย เราจะเตรียมตัวให้พร้อมก่อน”

ทั้งคู่เก็บแผ่นหยกลงในกล่อง แล้วออกจากห้องไปพร้อมกัน

เหยียนซ่งรออยู่ในห้องบัญชาการของป้อมมังกรเหนือ เมื่อได้รับฟังเรื่องวิหารจันทราใต้ธารน้ำแข็ง เขาก็กางแผนที่เก่าของหุบเขาออกบนโต๊ะ

“บริเวณนี้มีธารน้ำแข็งขนาดใหญ่จริงพ่ะย่ะค่ะ แต่ในแผนที่ปัจจุบันไม่มีการระบุวิหารใด ๆ อยู่ที่นั่น”

หลินซีเหยาก้มมองแผนที่

“หากวิหารถูกฝังอยู่ใต้ธารน้ำแข็ง ก็เป็นไปได้ว่าไม่มีใครพบเห็นมาหลายร้อยปีแล้ว”

เหยียนซ่งพยักหน้า

“ข้าจะให้หน่วยลาดตระเวนตรวจสอบเส้นทางด้านนอกก่อน แต่บริเวณนั้นมีลมพายุรุนแรงและน้ำแข็งบางส่วนไม่มั่นคง หากจะเข้าไปจริง ๆ คงต้องใช้เส้นทางทางตะวันตก”

เฟิงอ้าวเทียนมองแผนที่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนชี้ไปยังช่องเขาแคบทางตะวันตกเฉียงเหนือ

“เราจะใช้เส้นทางนี้ แต่ไม่จำเป็นต้องนำคนจำนวนมากไปด้วย มู่ชางจะไปกับข้า ส่วนเหยียนซ่งให้ดูแลป้อมและเฝ้ารอยแยกต่อไป”

เหยียนซ่งรับคำสั่ง

“รับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”

หลินซีเหยาชี้ไปยังแนวหินอีกด้าน

“ตรงนี้มีทางลาดลงสู่ธารน้ำแข็งหรือไม่”

“มีพ่ะย่ะค่ะ แต่ไม่มีผู้ใดใช้มานานแล้ว เพราะทางลาดถูกหิมะปกคลุม”

“ถ้าอย่างนั้นให้คนตรวจสอบเพียงเส้นทาง อย่าเพิ่งขุดหรือทำลายสิ่งที่อยู่ใต้หิมะ หากเป็นทางเข้าวิหารจริง การเคลื่อนย้ายหินโดยไม่รู้โครงสร้างอาจทำให้มันพังลงมา”

เหยียนซ่งมองนางด้วยความนับถือ

“ข้าจะกำชับคนของข้าให้ระมัดระวัง”

หลังวางแผนเสร็จ เฟิงอ้าวเทียนกับหลินซีเหยาจึงเดินออกจากห้องบัญชาการ

“เจ้าคิดว่าวิหารจันทราจะเกี่ยวข้องกับความทรงจำที่เราเห็นหรือไม่” เขาถาม

“ข้าคิดว่าเกี่ยวข้อง แต่ยังไม่แน่ใจว่าจะช่วยให้เราเข้าใจอดีตได้มากเพียงใด”

“หากพบหลักฐานว่าบรรพชนของเราร่วมมือกันจริง เจ้าจะกลับไปยังหุบเขามังกรเงินหรือไม่”

หลินซีเหยาชะลอฝีเท้าเล็กน้อย

“ข้าต้องกลับไปแน่นอนค่ะ ข้าต้องถามอาจารย์หลัวว่าท่านรู้อะไรบ้าง แต่ก่อนหน้านั้น ข้าอยากรู้ว่าทำไมท่านถึงถามเช่นนี้”

เฟิงอ้าวเทียนมองไปข้างหน้า

“เพราะข้าคิดว่าเมื่อเราพบคำตอบแล้ว เจ้าคงต้องตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไป”

“แล้วท่านล่ะ”

“ข้ายังเป็นองค์รัชทายาทของเผ่ามังกรดำทอง ไม่ว่าจะพบความจริงเช่นไร ข้าก็ต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้นในดินแดนของข้า”

หลินซีเหยาพยักหน้า

“ข้าก็ต้องรับผิดชอบต่อเผ่าของข้าเช่นกัน”

ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง

พวกเขาไม่ได้พูดถึงอนาคตไกลกว่านั้น เพราะต่างรู้ดีว่าความจริงที่กำลังตามหาอาจเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เคยเชื่อมาทั้งชีวิต

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทั้งคู่เห็นตรงกัน

ไม่ว่าบรรพชนจะเคยทำสิ่งใดไว้ พวกเขาจะไม่ปล่อยให้ความเกลียดชังที่ยังพิสูจน์ไม่ได้เป็นผู้กำหนดเส้นทางของตนเอง

ห่างไกลจากป้อมมังกรเหนือ ใต้ธารน้ำแข็งที่ถูกหิมะปกคลุมมานานนับพันปี มีแสงสีเงินส่องวาบขึ้นจากวิหารที่หลับใหล

รูปสลักมังกรสองตัวตั้งอยู่หน้าประตูหิน ตัวหนึ่งมีเกล็ดสีดำทอง อีกตัวมีเกล็ดสีเงิน ทั้งสองหันหน้าเข้าหากัน โดยมีวงแหวนหินวางอยู่ระหว่างกลาง

แสงบนวงแหวนส่องสว่างเพียงชั่วครู่ ก่อนดับลง

ภายในวิหาร เงาร่างของหญิงสาวในชุดสีเงินปรากฏขึ้นเหนือแท่นหิน นางมีใบหน้าคล้ายหลินซีเหยาอย่างน่าประหลาด

ดวงตาของหญิงสาวค่อย ๆ ลืมขึ้น

“ผู้สืบสายเลือดกลับมาแล้วหรือ...”

นางยกมือแตะผนึกบนแท่นหิน ก่อนหลับตาลงอีกครั้ง

“หากพวกเขามาถึงที่นี่ ก็หมายความว่าความทรงจำเริ่มฟื้นคืนแล้ว”

ใต้แท่นหินมีเสียงโซ่สั่นสะเทือนดังขึ้นแผ่วเบา

หญิงสาวลืมตาขึ้นทันที

“ยังไม่ถึงเวลา...”

แสงสีเงินแผ่ออกเป็นวง ปกคลุมแท่นหินไว้ ก่อนเสียงนั้นจะเงียบลง

ทว่าบริเวณใต้ประตูหิน เงาดำเส้นหนึ่งได้เล็ดลอดผ่านรอยแตกเล็ก ๆ ออกมาแล้ว

มันค่อย ๆ ไหลไปตามพื้น ก่อนหายเข้าไปในร่องน้ำแข็งที่ทอดยาวสู่หุบเขา

ความทรงจำที่ถูกปิดผนึกเริ่มตื่นขึ้นทีละน้อย และสิ่งที่ถูกขังไว้ก็เริ่มหาทางหลบหนีออกมาพร้อมกัน

เมื่อเฟิงอ้าวเทียนกับหลินซีเหยามุ่งหน้าสู่วิหารจันทรา พวกเขาอาจพบคำตอบเกี่ยวกับอดีตของทั้งสองเผ่า

แต่สิ่งที่รออยู่ใต้ธารน้ำแข็งนั้น ไม่ได้มีเพียงความทรงจำของบรรพชนเท่านั้น

ยังมีบางสิ่งที่กำลังรอให้พวกเขาก้าวเข้าไปใกล้ประตูอีกครั้ง