คนที่ไว้ใจ คือ คนที่ร้ายที่สุด

วันถัดมากลางเรือนรับรองของจวนชินอ๋อง เหล่าขุนนางชั้นสูงสองสามคนกำลังนั่งดื่มสุราอย่างรื่นเริง ชินอ๋องในอาภรณ์สีเข้มนั่งอยู่เบื้องหน้าตรงกลางท่าทางสงบนิ่ง ทว่าในแววตากลับเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่ยากจะเก็บซ่อน

เสนาบดีกรมโยธาเอ่ยเบา ๆ “เวลาผ่านไปขนาดนี้แล้ว แผนการของเรากลับยังถูกขัดขวางทุกครั้ง เหมือนมีใครสักคนเฝ้ามองอยู่ในเงามืด”

เสนาบดีกรมพิธีการพยักหน้าช้า ๆ ดวงตาฉายความไม่พอใจ “องค์รัชทายาทรอดตายทุกครั้ง ประหนึ่งลิขิตสวรรค์บันดาลให้เขารอดพ้นจากอันตราย ความสัมพันธ์ระหว่างองค์รัชทายาทกับพระชายาก็ยิ่งแน่นแฟ้น ช่างน่าเจ็บใจยิ่งนัก!”

ชินอ๋องวางจอกสุราลงช้า ๆ แววตาเยียบเย็นราวกับน้ำค้างยามราตรี

“ข้าเคยเสนอคุณหนูตระกูลเยว่ให้เป็นชายา แต่กลับถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย หากองค์รัชทายาททรงฟังข้าแต่แรก พวกเราคงไม่ลำบากเช่นนี้” ชินอ๋องหรี่ตาเล็กน้อย “หากมิสามารถล้มองค์รัชทายาทได้ ก็จงล้มฮ่องเต้เสียเลย”

ความเงียบปกคลุมทั้งห้องเพียงครู่ ก่อนเสียงจอกกระทบกันดังเบา ๆ เป็นสัญญาณของอำนาจที่เริ่มเคลื่อนไหวในเงามืด

ชินอ๋องเหยียดยิ้มบาง เสียงหัวเราะในห้องเงียบงันลงทันทีเมื่อเขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉียบ

“ยามนี้องค์รัชทายาทยังทรงประทับอยู่ที่สำนักศึกษา ไม่มีองครักษ์คอยเฝ้าอารักขามากนัก มีเพียงหน่วยของแม่ทัพหยางเท่านั้น ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ง่ายดายยิ่งกว่าครั้งใด หากลงมือเดี๋ยวนี้ย่อมมิพลาดเหมือนคราวก่อน”

เสนาบดีกรมโยธาขมวดคิ้วเล็กน้อย “หากลงมือกลางสำนักศึกษา เกรงจะล่วงรู้ถึงพระเนตรของฮ่องเต้”

“มิจำเป็นต้องให้รู้ว่าเป็นฝีมือเรา” เสนาบดีกรมพิธีการกระซิบเสียงเบา “ปล่อยข่าวว่าเป็นฝีมือของแคว้นเซี่ย หรือไม่คนของหลิวอ๋องก็ยังได้”

เมื่อเอ่ยถึงนาม ‘หลิวอ๋อง’ แววตาของชินอ๋องพลันแข็งกร้าวขึ้น

“หลิวอ๋องมักจะคอยห้ามปรามองค์รัชทายาทมิให้เชื่อฟังข้า หากไม่มีเขา องค์รัชทายาทคงลังเลมากกว่านี้ ข้ารู้ดีว่าพี่น้องทั้งสองมีสัมพันธ์แน่นแฟ้น หากองค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ ฮ่องเต้ย่อมสั่นคลอน หากหลิวอ๋องพลอยสิ้นพระชนม์ด้วย จะยิ่งไร้ผู้หนุนหลัง”

เขาหรี่ตาวางแผนอย่างเยือกเย็น “เราจะส่งมือสังหารลอบเข้าไปในคืนเดือนดับ จัดการทั้งสองในคราวเดียว มิให้มีร่องรอยใดผูกโยงถึงเรา ให้ดูเป็นเพียงความวุ่นวายของพวกแคว้นเซี่ย”

เสนาบดีทั้งสองสบตากันก่อนยกจอกสุราขึ้นอีกครา เสียงกระทบกันของจอกดังกังวาน คล้ายสัญญาณของแผนการที่เริ่มต้นขึ้น

-----

ยามบ่ายท้องฟ้าปลอดโปร่ง แต่ลมวสันต์กลับพัดเจือไอเย็นจนชวนให้เสียวสันหลัง

ที่หน้าประตูจวนชินอ๋อง เหล่าบ่าวไพร่ต่างจัดแถวต้อนรับอย่างเร่งรีบ เมื่อรถม้าขององค์รัชทายาทและพระชายาค่อย ๆ เลี้ยวเข้ามาจอดเทียบ

องค์รัชทายาทก้าวลงจากรถม้า พระองค์ทรงสวมอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักลายทอง สง่างามแต่ไม่โอ้อวด พระชายาผู้เคียงข้างสวมชุดสีอ่อนเรียบหรู ใบหน้าอ่อนโยนแต่แววตาคมกริบ

ชินอ๋องก้าวออกมารับด้วยท่าทีอ่อนน้อม ทว่าสายตาลอบกวาดมองทุกท่วงท่าอากัปกิริยาของทั้งสอง

“ถวายบังคมองค์รัชทายาทและพระชายาพ่ะย่ะค่ะ” ชินอ๋องโค้งคำนับอย่างเหมาะสม “กระหม่อมรู้สึกเป็นเกียรติที่องค์รัชทายาท และพระชายาเสด็จมาถึงจวนอันต่ำต้อยแห่งนี้”

หวังจิ้งเสวียนเพียงยกยิ้มขึ้นบาง ๆ หางตาพลันมีแววระวังตัว

“ชินอ๋องเอ่ยเช่นนี้มิถูก พวกเราต่างเป็นลุงหลานกัน เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้มิถือสา”

หลี่หลิ่งฟางแย้มยิ้มบางเฉียบราวกับยิ้ม แต่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา

ทั้งสามก้าวเข้าสู่เรือนรับรอง บ่าวไพร่ทยอยนำสุราและขนมมาถวาย ภายใต้บรรยากาศสงบสุขกลับคล้ายมีเงาซุกซ่อนอยู่ในอากาศ

ชินอ๋องเอื้อมมือประคองจอกสุรา ถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ยล้วนละมุนละไม ทว่าในใจกลับกำลังชั่งวัดว่าจะลงมือตอนไหน จึงจะไร้ข้อผิดพลาดที่สุด ทั้ง ๆ ที่เดิมทีวางแผนที่จะลงมือในหอศึกษา แต่แผนดันมาเปลี่ยนกะทันหัน

ภายในเรือนรับรองกลิ่นชาสาลี่หอมกรุ่นลอยเอื่อย บรรยากาศสงบ ชินอ๋องวางจอกสุราลงเบา ๆ บนโต๊ะ แสร้งหัวเราะพลางเอ่ย

“องค์รัชทายาทเติบโตขึ้นทุกวัน เห็นแล้วก็นึกถึงสมัยที่ยังตามกระหม่อมไปล่าสัตว์ในป่าตะวันออก ตัวเล็ก ๆ ถือธนูหนักเกินกว่าจะยกได้”

หวังจิ้งเสวียนยกจอกสุราขึ้นยิ้มตอบอย่างสำรวม “ความทรงจำในวัยเยาว์ยังแจ่มชัดในพระทัยเสมอ ชินอ๋องเคยสอนเราหลายสิ่ง”

“ฮ่าๆๆ” ชินอ๋องหัวเราะ แต่แววตาเรียบเฉย “กระหม่อมเพียงหวังว่าหลานชายของกระหม่อม…จะรู้จักใช้สิ่งที่กระหม่อมเคยสอนให้ได้อย่างถูกที่ถูกเวลา โดยเฉพาะในวันที่แผ่นดินสั่นคลอนและผู้คนต่างล้วนเปลี่ยนใจยากจะคาดเดา”

คำพูดนั้นคล้ายเล่นลิ้น หากแต่แฝงความหมายลึกซึ้ง

หลี่หลิ่งฟางเอียงหน้าเล็กน้อย ยกยิ้มบาง “ชินอ๋องตรัสชอบกลนักเพคะ แผ่นดินยังสงบ พระราชบัญญัติยังคงมั่นคง ใยจึงเปรียบเปรยว่าผู้คนต่างเปลี่ยนใจ?”

ชินอ๋องเหลือบสายตามองนางครู่หนึ่งก่อนหลุบตาลง วางท่าทีสงบ “กระหม่อมเพียงหวังดี ในฐานะผู้เคยรับใช้ใต้บัญชาโอรสสวรรค์มานาน ผ่านรัชกาลของพ่อของข้าและพ่อของเขาอีกทีหนึ่ง กระหม่อมเพียงอยากให้องค์รัชทายาทเตรียมพระทัย เพราะแม้แผ่นดินถึงจะดูสงบ แต่ใต้น้ำนั้นหรือ ใครเล่าจะรู้ว่ามีคลื่นเชี่ยวกรากเพียงใด”

หวังจิ้งเสวียนวางจอกช้า ๆ สีพระพักตร์ไม่เปลี่ยน ทว่าดวงตาพลันนิ่งลึก

“เราขอบพระทัยในคำเตือนของชินอ๋อง แต่หากมีคลื่นใต้สายน้ำจริง เราก็จะว่ายสวนกระแสให้ถึงฝั่งเอง”

ความเงียบคล้ายปกคลุมทั่วเรือน ทั้งสองสบตากันนิ่งงันชั่วขณะ ม่านโปร่งพลิ้วเบา ๆ ยามสายลมพัดคล้ายเป็นเพียงม่านบางระหว่างคำว่า ‘ครอบครัว’ กับ ‘อำนาจ’

ในขณะที่บทสนทนาในเรือนรับรองดำเนินต่อไป กลิ่นชาอ่อน ๆ ลอยเอื่อย สายลมยามบ่ายพลิ้วไหวเยียบเย็น

หลี่หลิ่งฟางสงบนิ่งเบื้องหน้าเหมือนกำลังตั้งใจฟัง แต่ในความเป็นจริงดวงตาคู่งามกลับกวาดมองโดยรอบ เงาหนึ่งซุกซ่อนเบื้องหลังม่านทึบมุมหนึ่งของห้อง ซึ่งไม่อาจเล็ดลอดจากสายตาของนางไปได้

นักฆ่า

หลี่หลิ่งฟางกะพริบตาเล็กน้อยก่อนส่งสายตาเฉียบคมไปยังชิงหลาน องครักษ์ข้างกายองค์รัชทายาทที่ยืนนิ่งอยู่ด้านหลัง

ชิงหลานซึ่งชำนาญในภาษากาย เพียงเห็นแววตาเพียงครู่เดียวก็เข้าใจทันที นางขยับปลายนิ้วเบา ๆ แตะปลายด้ามดาบที่ซ่อนใต้แขนเสื้อ พร้อมส่งสัญญาณลับให้เหล่าองครักษ์ที่ซ่อนอยู่ในเงามุมห้องเตรียมพร้อม

แม้ทุกอย่างยังดำเนินไปอย่างสงบ ทว่าในความนิ่งงันนั้นคล้ายสายลมรอบเรือนตึงเครียดขึ้นทุกขณะ

ชินอ๋องยกจอกสุราขึ้นอีกครั้ง เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “หลานข้า หากวันหนึ่งเจ้าต้องเลือก ระหว่างรักษาแผ่นดินกับรักษาชีวิตผู้คนที่เจ้ารัก เจ้าจะเลือกสิ่งใด?”

คำถามนั้นวางหมากไว้ราวกับล่อให้เผยไพ่

หวังจิ้งเสวียนวางมือบนเข่าอย่างสงบ สายพระเนตรแน่วนิ่งมองชินอ๋องแล้วตรัสกล่าวเสียงชัดเจน “เพื่อแผ่นดิน เราย่อมต้องทำได้ทุกสิ่ง แต่เพื่อผู้คนที่เรารัก เราก็จะต่อสู้จนถึงลมหายใจสุดท้าย”

แววตาของชินอ๋องคล้ายหรี่ลงนิดหนึ่ง

ขณะนั้นเองเสียงลมหวีดหวิวปะทะบานหน้าต่าง เงาดำทะยานออกมาดุจสายอัสนีหมายที่จะสังหารองค์รัชทายาทโดยตรง!

ชิงหลานตวัดมือหนึ่งสะบัดดาบสั้นออกมาปัดการโจมตี

เคร้ง!

เสียงโลหะกระทบกันหนึ่งครั้งดังกึกก้อง

บ่าวไพร่ในเรือนร้องตะโกนแตกตื่น หลี่หลิ่งฟางพลันลุกขึ้นก้าวมาด้านข้างองค์รัชทายาทโดยสัญชาตญาณ ฝ่ายองค์รัชทายาทเองก็คว้าเอาดาบสั้นจากเอวองครักษ์ใกล้มือขึ้นมาอย่างว่องไว

เงานักฆ่าไม่ได้มีเพียงคนเดียว อีกสองเงาพุ่งทะยานออกจากซอกหลืบมืดของเรือนอย่างว่องไว

พริบตาเดียวที่เงานักฆ่าโผล่พุ่งเข้ามา หลี่หลิ่งฟางก็พลันสะบัดแขนกว้างของแขนเสื้อคลี่ออก ปลายผ้าสีขาวสะอาดบังสายตานักฆ่าจากการเคลื่อนไหวของนาง

ฉัวะ!

มีดสั้นเล่มเล็กถอดจากปิ่นปักผม ถูกบิดหมุนในมืออย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะพุ่งเข้าเสียบจุดชีพจรบริเวณลำคอของนักฆ่ารายหนึ่งอย่างแม่นยำ โลหิตพุ่งออกจากลำคอของราวสายธาร ก่อนร่างจะร่วงลงพื้นเงียบงัน

“ชิงหลานจับเป็นคนที่อยู่ทางซ้าย!”

เสียงของหลี่หลิ่งฟางเยือกเย็นต่างจากน้ำเสียงเรียบอ่อนเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

ชิงหลานผงกศีรษะ ก่อนจะเบี่ยงตัวตวัดดาบแบบด้านสันฟาดใส่นักฆ่าที่พุ่งมาทางซ้าย เขาไม่ได้ฆ่า แค่ทำให้สลบเพื่อจับเป็นเท่านั้น

ส่วนคนสุดท้ายที่เหลือเห็นท่าไม่ดี พยายามถอยหลบกลับออกไปทางหลังม่าน ทว่า...

พลั่ก!

ปลายเท้าของหลี่หลิ่งฟางแตะเบื้องล่างในจังหวะที่ไร้เสียง มันทั้งแม่นยำราวกับคำนวณไว้แล้ว ร่างนักฆ่ากระเด็นกระแทกเสาต้นหนึ่งสลบแน่นิ่ง

เหล่าขุนนางในเรือนตกตะลึง มองภาพตรงหน้าแทบไม่เชื่อสายตา พระชายาผู้แสนอ่อนหวานเรียบร้อยกลับเคลื่อนไหวเฉียบขาดกว่าทหารทั้งกอง

หวังจิ้งเสวียนเพียงเงียบมองหลี่หลิ่งฟางอย่างลึกซึ้ง ก่อนตรัสเสียงต่ำ “ฟางเอ๋อร์...มิธรรมดาจริง ๆ”

หลี่หลิ่งฟางปักปิ่นกลับคืนที่เดิม ดวงตาดอกท้อมืดลึกดั่งมีบางสิ่งฝังอยู่ในดวงตาคู่นั้น

“เพคะ หม่อมฉันมิเคยธรรมดาอยู่แล้ว”

ชิงหลานเข้าควบคุมตัวนักฆ่าที่จับไว้ได้ นักฆ่าคนนั้นพยายามกัดเม็ดยาพิษในปาก แต่ไม่ทันมือของชิงหลานไวกว่า เขาบีบคางไว้แล้วสอดนิ้วล้วงยาออกมาได้ทันเวลา

“จับตัวไว้สอบสวนให้รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง” หวังจิ้งเสวียนตรัสเสียงดังลั่น “และคุ้มกันจวนนี้ทั้งคืน แม้ชินอ๋องของเราจะมิใช่ผู้กระทำโดยตรง แต่เงาเช่นนี้ มิอาจปรากฏได้หากไร้คนเปิดทาง”

แววตาของหวังจิ้งเสวียนตวัดมองไปทางชินอ๋อง ซึ่งยังนั่งสงบสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ทว่าในแววตาคล้ายมีรอยยิ้มแผ่วเสียจนดูอันตราย

“กระหม่อมน้อมรับความเมตตาพ่ะย่ะค่ะ “ชินอ๋องกล่าวพร้อมยกยิ้มบาง

“มิเป็นไร มิมากเกินความสามารถ” หวังจิ้งเสวียนยกยิ้มมุมปาก

*****