สะกดรอยตาม

ยามรัตติกาลเข้ามาเยือนในคืนนั้น ทั่วทั้งสำนักศึกษาตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงฝีเท้าของเหล่าทหารยามที่ผลัดเวรลาดตระเวนดังก้องเบา ๆ บนพื้นหินกรวด

เหนือหลังคาเรือนกลางของสำนักศึกษา เงาร่างหนึ่งยืนทอดกายท่ามกลางสายลมหยอกเย้า ชายอาภรณ์ดำปลิวสะบัดราวกับกำลังร่ายรำกลางอากาศ ดวงหน้าขาวเนียนดุจหยกเรืองรองใต้แสงจันทรา ขลับความงามให้โดดเด่น

ดวงตาดอกท้อกระจ่างใสทอดมองเบื้องล่างนิ่งงัน ก่อนจะหันไปยังทางทิศใต้ด้วยแววตาแน่วนิ่ง

“วันนี้ข้าจะต้องรู้ให้ได้ ว่าผู้ใดที่มาลอบปลงพระชนม์องค์รัชทายาท ข้าจะไม่มีทางปล่อยให้มันได้มีลมหายใจต่อไปอีกเด็ดขาด หากเขาตายข้าก็ไร้ความหมาย”

สิ้นคำกล่าวเสียงลมพัดวูบหนึ่ง หญิงสาวพลันก้าวกระโดดไปตามหลังคาของสำนักศึกษาอย่างคล่องแคล่วรวดเร็วราวประหนึ่งอัสนีแหวกเวหา แววตาคอยจับจ้องความเคลื่อนไหวรอบด้านอย่างไม่ประมาท ความเย็นยะเยือกของลมเหมันต์พัดผ่านเส้นผมพลิ้วไหว

เมื่อกระโดดพ้นออกจากประตูทางทิศใต้มาได้ ก่อนที่จะมีผู้อื่นมาพบเห็นหญิงสาวรีบกระโดดไปยืนบนกิ่งไม้สูงห่างออกไปหนึ่งจั้ง [1] ดวงตาดอกท้อทอดมองทัศนียภาพเบื้องหน้า

ซึ่งหลังบานประตูทางทิศใต้กลับปกคลุมไปด้วยป่ารกทึบ ต้นไม้ใหญ่สูงชะลูดราวกับมีอายุมาหลายร้อยปี ห่างออกไปไม่ไกลมากมีต้นสนเรียงรายตลอดทาง

แสงจันทราส่องผ่านหมู่ใบไม้ทอประกายเงินยามกระทบผิวใบไม้ หญิงสาวยืนนิ่งครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน หากตนออกเดินทางไปแล้วกลับมาไม่ทันกาล อาจจะทำให้ตนตกเป็นที่ต้องสงสัยเสียเอง

ระหว่างที่กำลังชั่งใจอยู่นั้น มีเสียงล้อดังกึก ๆ เบื้องล่างใต้ต้นไม้ที่หญิงสาวยืนอยู่ นางรีบทรุดกายนั่งยองลอบฟังเหตุการณ์เบื้องล่าง

“ดึกป่านนี้แล้วเจ้าจะไปที่ใดกัน?” ทหารยามผู้หนึ่งเดินถือหอกมาตรงจุดที่มีเกวียนวัวจอดอยู่ใต้ต้นไม้

“ขออภัย ข้าเป็นพ่อครัวของสำนักศึกษา ข้าต้องออกไปเก็บวัตถุดิบก่อนฟ้าจะรุ่งสาง ระยะเดินทางไกลจากสำนักศึกษานัก เกรงว่าข้าจะกลับมามิทันกาล จึงจำเป็นต้องออกเดินทางเสียตั้งแต่ตอนนี้ขอรับ” ชายชราเอ่ยตอบเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น

“ไปคนเดียวจะมิเป็นอันตรายหรือ?” ทหารยามถามขึ้นอีกครั้ง

“มิต้องกังวลขอรับ เขตทางทิศใต้อยู่ในอาณาเขตของเมืองฝูฉี หายห่วงเรื่องอันตรายได้เลยขอรับ” ชายชราตอบกลับพร้อมรอยยิ้มบาง

“เช่นนั้นก็จงรีบไป รีบกลับเถิด”

“ขอรับ”

หลังบทสนทนาสิ้นสุดลง ชายชราก็ขับเกวียนวัวออกจากประตูไปอย่างช้า ๆ โดยไม่รู้สึกตัวเลยว่าตลอดทางในเงามืดเบื้องหลังนั้น มีสายตาคู่หนึ่งคอยสะกดรอยตามเขาอยู่อย่างใกล้ชิด

เกวียนวัวเคลื่อนห่างออกจากสำนักศึกษามาได้หนึ่งลี้ [2] ก็มาถึงทางแยกสองทาง หลี่หลิ่งฟางที่ซุกซ่อนอยู่บนกิ่งไม้คอยเฝ้ามองดูการกระทำของชายชราตลอดเวลา ยามเห็นเขาหันซ้ายหันขวาในใจของนางกลับคิดว่าชายชรากำลังมองหาบางอย่างอยู่

ซึ่งอาจจะเป็นบุคคลอื่น หรือไม่ก็คอยระแวดระวังอันตราย แต่นางกลับมีลางสังหรณ์ประหลาดตีตื้นขึ้นมาภายใน แถมหัวใจก็เต้นระส่ำไม่หยุดเมื่อมาถึงทางแยกนี้

“หรือว่าชายชราผู้นี้มารอนัดพบใคร?”

เสียงพึมพำเงียบลงไปไม่นาน ภาพของกลุ่มคนชุดดำปริศนาปรากฏที่ทางฝั่งซ้ายมือ พวกเขาเหล่านั้นเดินตรงมาที่เกวียนวัวของชายชรา และเริ่มสนทนาบางสิ่งบางอย่างที่ยากจะได้ยินในระยะไกล

เพราะกิ่งไม้ที่ซุกซ่อนอยู่ห่างจากบริเวณนั้นสี่ห้าต้น จะให้ลงไปที่พื้นและเข้าไปใกล้ตอนนี้คงไม่ต่างจากการผลีผลามเข้าสู่กับดัก

ทันใดนั้นเองลางสังหรณ์ของนางก็เป็นจริง ร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งก้าวลงจากรถม้า ซึ่งจอดห่างออกไปทางด้านหลัง เขาสวมอาภรณ์สีเทา เส้นผมถูกรวบเรียบร้อย รูปโฉมสงบเงียบ แต่แฝงความอันตรายอันน่าสะพรึง

ฝ่ามือบางของนางกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาดอกท้อฉายแววอารมณ์ความแค้นออกมายากที่จะกักเก็บ

พรึบ!

หลี่หลิ่งฟางหายใจถี่เหงื่อผุดตามกรอบหน้าผาก นางโชคดีที่กระโดดลงจากกิ่งไม้มาซ่อนที่หลังต้นสนห่างออกไปห้าต้นได้ทันกาล เพราะประสาทสัมผัสของบุรุษอาภรณ์เทานั้นเฉียบคมเกินคนธรรมดาทั่วไปอย่างมาก

และนางมั่นใจทันทีว่านั่นคือ ‘นักฆ่า’

“คุณชายสามเป็นอันใดไปหรือขอรับ?” องครักษ์หนุ่มเอ่ยถามพลางมองตามสายตาของผู้เป็นนาย

ชายหนุ่มละสายตาออกจากกิ่งไม้หนึ่งหันมาส่ายหน้าให้กับองครักษ์ของตน “เปล่า ข้าแค่เห็นนกฮูกตัวหนึ่งเท่านั้น สงสัยคงออกมาล่าเหยื่อในยามค่ำคืน”

“เช่นนั้นหรือขอรับ”

ครั้นเมื่อองครักษ์หันกลับไป ทว่าใบหน้าของคุณชายสามกลับถมึงทึง แววตาคมกริบเย็นยะเยือก

‘ข้ามั่นใจ...ว่าข้านั้นมิได้ตาฝาดไป’

มุมปากยกยิ้มเยียบเย็น บรรยากาศโดยรอบพลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกขึ้นฉับพลัน องครักษ์และบรรดาบุรุษทั้งสี่ต่างหันขวับกลับมามองที่คุณชายสามอย่างตกตะลึง ก่อนที่ร่างของคุณชายสามจะหายวับไปต่อหน้าต่อตา

“องครักษ์หยิ่น...ปล่อยคุณชายไปเช่นนี้จะมิเป็นไรหรือ?” ชายชราเอ่ยถามองครักษ์หนุ่มด้วยความกังวล

“อย่างห่วงเลยผู้อาวุโสเหมา คุณชายสามของข้ารู้ดีว่าควรทำสิ่งใด”

ร่างสูงโปร่งเหินกระโดดขึ้นกิ่งไม้อย่างแผ่วเบาราวแมลงปอแตะผิวน้ำ เป้าหมายของเขาคือต้นส้นที่อยู่ห่างออกไปห้าต้น บนใบหน้าของเขาฉายแววความตื่นเต้นออกมาจนปิดไม่มิด

เมื่อเป้าหมายอยู่ตรงหน้าดาบในมือพลันชักออกจากฝัก เหวี่ยงวูบไปยังเบื้องหลังต้นไม้โดยไร้คำเตือน

เคร้ง!

ดวงตาเมล็ดซิ่งมองประกายสะเก็ดไฟที่ดาบของตนปะทะเข้ากับดาบพกสั้น ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะประดับรอยยิ้มกว้าง

“ในที่สุดก็เจอตัวแล้ว เจ้าหนูตัวร้าย”

ชิ้ง!

เสียงเหล็กเสียดสีดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อหญิงสาวในเงามืดเหวี่ยงดาบพกสั้นใส่เขาเต็มแรง ดาบในมือหลุดจากมือชายหนุ่มกระเด็นไปไกล เขาเดินเอื่อย ๆ ไปเก็บดาบ

“แรงไม่เบาเลยนี่ สมกับที่ข้าถวิลหาจริง ๆ” เขาหัวเราะในลำคำ ดวงตาแพรวพราวมองร่างที่ถอยห่างไปหนึ่งจั้ง “เตรียมตั้งรับเช่นนั้น แสดงว่าวันนี้เจ้าคิดจะรู้แพ้รู้ชนะเลยหรือ?”

“หุบปาก!”

เสียงตวาดดังลั่นกลับมา ชายหนุ่มเอียงคอมองเล็กน้อยทำสีหน้างุนงง

“ข้าเป็นถึงคุณชายสาม มีหรือจะต้องเชื่อฟังคำสั่งคนอย่างเจ้าด้วย!”

กล่าวจบ ร่างของชายหนุ่มพุ่งเข้าหาและฟันดาบลงมาเต็มแรง

เคร้ง!

“อึก!”

หลี่หลิ่งฟางยกดาบพกสั้นของตนขึ้นรับดาบของชายหนุ่ม ด้วยแรงพลังที่ไม่ทัดเทียมของบุรุษยากที่จะตั้งรับได้อยู่หมัด นางจึงผละดาบออกกระโดดถอยหลัง แต่ชายหนุ่มกลับไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้ตั้งหลัก

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

“อย่าเอาแต่กระโดดหนีสิเจ้าหนูสกปรก แอบมาลอบมองดูเหมือนหนูท่อเลยนะ”

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

หลี่หลิ่งฟางกัดฟันกรอดเส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบ ๆ

‘หนึ่งคำก็หนูสกปรก สองคำก็หนูท่อ ไอ้สารเลวนี่วอนตายเสียแล้ว!”

เคร้ง! เคร้ง! ฉัวะ!

นางเอี้ยวตัวปัดดาบอีกครั้ง ก่อนที่มืออีกข้างจะเหวี่ยงดาบหมายตัดลำคอของชายหนุ่ม แต่ทว่า...

ตึก ตึก ตุบ

ร่างของชายหนุ่มกระโดดถอยห่างออกไปหลายก้าว เขายกมือซ้ายแตะที่บริเวณใบหน้าที่มีรอยเลือดไหลซึมออกมาจากบาดแผลเล็ก ๆ

หลี่หลิ่งฟางยืนหอบหายใจกำด้ามดาบพกของตนแน่น จ้องมองร่างชายหนุ่มเบื้องหน้าไม่วางตา ก่อนที่เสียงหัวเราะจะดังขึ้นมากะทันหัน

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

เสียงหัวเราะดังขึ้นมาจากชายหนุ่ม หัวใจเต้นระส่ำ โดยรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่กำลังเข้ามาเยือน

ระหว่างที่หลี่หลิ่งฟางกำลังรู้สึกถึงสังหรณ์ใจไม่ดี บรรยากาศโดยรอบพลันหนักอึ้ง ดวงตาดอกท้อจับจ้องร่างของชายหนุ่มที่มีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไป กลิ่นอายรอบกายทะมึนเย็นยะเยือก สายตาที่จ้องกลับมาคมกริบจนเรียวแขนของหญิงสาวลุกชัน

ไม่นานร่างของชายหนุ่มหายไปจากจุดที่ยืนอยู่ รู้สึกตัวอีกทีร่างของชายหนุ่มก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้า

‘ทำอย่างไรดี หลบไม่ทันแล้ว!”

 

---

[1] หนึ่งจั้ง เท่ากับ 3.33 เมตร

[2] หนึ่งลี้ เท่ากับ 500 เมตร