ชินอ๋องขอเข้าเฝ้า

ในวันรุ่งขึ้นองค์รัชทายาทได้รับจดหมายจากจวนชินอ๋อง ว่าเขาต้องการจะมาขอเข้าเฝ้าที่สำนักศึกษา ซึ่งในตอนนี้ภายในห้องรับรองของสำนักศึกษา องค์รัชทายาทและชินอ๋องกำลังนั่งอยู่ด้วยกัน

บรรยากาศภายในห้องเงียบกริบจนน่าอึดอัด องค์รัชทายาทนั่งจิบชาเฝ้ารออย่างสงบ แต่ยังคงไร้วี่แววเสียงเอ่ยสนทนา จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งเค่อ

“องค์รัชทายาททรงหายดีแล้วใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

เสียงทุ่มต่ำดุดันน่าเกรงขามดังขึ้นเบื้องหน้า องค์รัชทายาทช้อนสายพระเนตรทอดมองชายวัยกลางคน

“ชินอ๋องถามเราเช่นนี้ จนเราอดสงสัยมิได้จริง ๆ”

“พระองค์กำลังสงสัยสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“เรากำลังสงสัยว่า...ชินอ๋องรู้สึกเป็นห่วงเราด้วยงั้นหรือ?”

ชินอ๋องยกยิ้มมุมปาก ไม่ได้แสดงสีหน้าอันใดออกมา แต่สายตาที่ใช้มององค์รัชทายาทกลับแตกต่างจากรอยยิ้มบนใบหน้า

‘องค์รัชทายาทแตกต่างไปจากเดิม คงมิได้ถูกผู้ใดชักจูงอยู่เบื้องหลังหรอกกระมัง... หากเป็นเช่นนั้นจริง เห็นทีข้าคงต้องเลื่อนเวลาให้เร็วขึ้น’

ชินอ๋องยกจอกชาขึ้นจิบก่อนจะเอ่ยขึ้นมา “ได้ข่าวว่าองค์รัชทายาทกับพระชายา ตอนนี้ทั้งสองพระองค์สนิทสนมกันอย่างมาก”

“เรากับพระชายาเป็นสวามีภรรยา มิเห็นแปลกที่จะสนิทสนมกันมิใช่หรือ?”

“เมื่อก่อนองค์รัชทายาทคอยเฝ้าติดตามบุตรีของตระกูลเยว่มิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“เมื่อก่อนก็ส่วนของเมื่อก่อน ตอนนี้เราให้ความสำคัญกับพระชายาเท่านั้น”

“หึ” ชินอ๋องขบขันในลำคอพลางยกจอกชาขึ้นจิบ “องค์รัชทายาทรู้ตัวบ้างหรือไม่ ว่าตอนนี้พระองค์ต่างไปจากเดิมขนาดไหน”

“เราก็เพิ่งจะรู้เช่นกัน ว่าเหตุใดชินอ๋องถึงสงสัยเรื่องส่วนตัวของเรานัก”

“...”

ชินอ๋องยังคงยกยิ้มเรียบนิ่ง แต่ภายในใจกลับพยายามข่มอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่น ภาพในหัวที่เขานึกถึงลำคอนั้นกำลังอยู่ในฝ่ามือของตน และออกแรงบีบโดยไม่ปล่อยให้เจ้าของลำคอนั้นได้มีโอกาสหายใจ

ทว่าสิ่งที่เขาคิดไม่สามารถเปิดเผยออกมาได้ หากเขาเดินตัวหมากผิดไปเพียงเล็กน้อย แผนการทั้งหมดคงพังเละไม่เป็นท่า

“องค์รัชทายาทตรัสถูกต้องแล้ว เป็นกระหม่อมที่ล่วงเกินพระองค์กระหม่อมขอประทานอภัย”

“ชินอ๋องคิดได้เช่นนั้น เราจะมิถือสา”

“ถ้าเช่นนั้น...วันนี้กระหม่อมขอตัวทูลลาก่อนพ่ะย่ะค่ะ” ชินอ๋องยืนขึ้นค้อมกายคำนับ และหันหลังเตรียมตัวเดินทางกลับ

แต่เสียงทุ้มจากทางด้านหลังของเขาดังขึ้นมาเสียก่อน

“ชินอ๋องเปี่ยมไปด้วยความปรีชาสามารถ แข็งแกร่งและมิหวั่นเกรงต่อสิ่งใด แต่...ชินอ๋องก็มิใช่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดที่เราเคยพบเห็น หวังว่าชินอ๋องจะมิทำให้เราต้องผิดหวัง” องค์รัชทายาทยกจอกชาขึ้นจิบอย่างสบายพระทัยอีกครั้ง โดยไม่ได้สนใจชินอ๋องที่เดินจากไปด้วยความโกรธ

หลี่หลิ่งฟางที่ยืนรออยู่หน้าโถงทางเดิน ก็บังเอิญพบเจอชินอ๋องที่เดินออกมาจากห้องรับรองด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

‘สงสัยคงโดนเล่นงานเข้า หน้าเลยบึ้งตึงเช่นนั้น’

หลี่หลิ่งฟางนึกภาคภูมิใจพระสวามีหรือเจ้าลูกเจี๊ยบน้อยของตนในใจ

แต่ตอนนี้นางต้องผลักดันตนเองเข้าไปสู่สมรภูมิการแย่งชิงอำนาจให้ได้เสียก่อน ในเมื่อองค์รัชทายาทเริ่มจะเดินหมากแล้ว นางก็จะเดินหมากในมือเช่นกัน

ตึก ตึก ตึก

หญิงสาวอาภรณ์ชมพูเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของชินอ๋อง นางยิ้มทักทายชายวัยกลางคนก่อนตรัสกล่าวว่า “วันนี้ชินอ๋องมีสีหน้าเคร่งเครียดมากนัก ชินอ๋องเป็นอันใดหรือไม่?”

“กระหม่อมมิเป็นอันใดพ่ะย่ะค่ะ” ชินอ๋องหยุดเดินหันมาค้อมกายให้พระชายา

“แต่เราเห็นชินอ๋องดูกังวล ชินอ๋องกังวลเรื่องใดงั้นหรือ?”

ชินอ๋องมองพระชายาที่มีใบหน้าใสซื่อไร้เดียงสา คนเช่นนี้นับว่าชักจูงได้ง่าย เขายกยิ้มมุมปาก “หากพระชายาทรงเป็นห่วงกระหม่อมเช่นนี้ วันพรุ่งแวะไปเสวยสำรับอาหารที่จวนของกระหม่อมดีหรือไม่?”

“วันพรุ่งเราจะไปให้ได้ แต่เราสามารถพาองค์รัชทายาทไปด้วยได้หรือไม่?”

“แน่นอน กระหม่อมยินดีต้อนรับทั้งสองพระองค์เสมอ” ชินอ๋องยิ้มอย่างเป็นมิตร

“ดีเลย วันพรุ่งเราจะไปหาที่จวน”

“กระหม่อมตั้งตารอพ่ะย่ะค่ะ” ชินอ๋องค้อมกายทูลลากลับจวน

สิ้นร่างของชินอ๋องดวงหน้าที่เคยประดับรอยยิ้มไร้เดียงสา กลับแปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่ง

‘ติดกับข้าง่ายดายเสียจริง’

หลี่หลิ่งฟางยกยิ้มมุมปาก สายตาเยียบเย็นยามทอดมองไปยังเส้นทางที่ชายวัยกลางคนเดินจากไป บรรยากาศรอบกายเย็นวาบหนาวสะท้านดุจฤดูเหมันต์

กระทั่งเสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามาอย่างมั่นคง ความอบอุ่นที่ด้านหลังของนางบ่งบอกถึงผู้มาเยือน

“เจ้าแสดงละครได้แนบเนียนเสียจริง”

หลี่หลิ่งฟางหันกลับมามองพระพักตร์องค์รัชทายาท พร้อมกับส่งยิ้มตื่นเต้นไปให้ “แผนการจะสำเร็จ เราต้องมีมารยาบ้างเพคะ หากเป็นคนอ่อนน้อมใสซื่อไปมักจะถูกชักจูงได้ง่าย และถ้าหากแข็งกระด้างโอหังไปก็จะถูกภัยร้ายแว้งกัดได้”

หวังจิ้งเสวียนบีบจมูกดื้อรั้นของพระชายาตนแผ่วเบา “เจ้าช่างฉลาดหลักแหลม มากเล่ห์จนยากจะรับมือเสียจริง”

“ชมหม่อมฉันดีกว่านี้ก็ได้เพคะ” หลี่หลิ่งฟางหัวเราะคิกคัก

“ไว้วันพรุ่งเราขอชมผลงานของเจ้าก่อน หากเจ้าทำแผนของเจ้าสำเร็จ เราจะมอบรางวัลให้กับเจ้า”

“รางวัลอันใดหรือเพคะ?”

“บอกเจ้าก่อนก็มิสนุกสิ”

“เดี๋ยวนี้พระองค์หัดมีความลับกับหม่อมฉันแล้วหรือเพคะ?” หลี่หลิ่งฟางตีต้นแขนองค์รัชทายาทเบา ๆ ไปที

หวังจิ้งเสวียนหัวเราะขบขันโน้มใบหน้าไปหอมแก้มพระชายา

ฟอด

“นี่!”

หวังจิ้งเสวียนยิ้มร่าเดินมือไพล่หลังไปที่ห้องอาหาร เพื่อเสวยสำรับมื้อเช้ากับทุกคน โดยมีหลี่หลิ่งฟางเดินฟึดฟัดตามหลังมาไม่ห่าง

*****