นักฆ่าแฝงตัวเข้ามา

เช้าวันรุ่งขึ้นพวกเขากลับมารวมตัวที่ห้องอาหารในยามเฉิน เหล่าบ่าวรับใช้ต่างทยอยยกสำรับอาหารมาจัดเรียงบนโต๊ะตามหน้าที่ หลี่หลิ่งฟางทอดมองชาร้อนที่กำลังถูกรินใส่จอกเรียบนิ่ง

ก่อนที่จะเกิดเสียงดังท่ามกลางความเงียบสงบ

เพล้ง!

จอกชาของหวังจิ้งเสวียนถูกปัดหล่นกระแทกพื้นแตกกระจาย บ่าวที่กำลังรินชาสะดุ้งสุดตัวสีหน้าตื่นตระหนก หลี่หลิ่งฟางลุกขึ้นยืนยื่นมือไปบีบปลายคางบ่าวผู้นั้นเอาไว้แน่น ก่อนจะยกจอกชาของตนเทกรอกปากบ่าวผู้นั้นโดยไม่ให้ตั้งตัว

เพล้ง!

“แค่ก! แค่ก! อึก!”

บ่าวรับใช้สำลักโลหิตออกจากปากน้ำตานองหน้า นางเงยหน้าขึ้นมองสตรีเบื้องหน้าด้วยความกลัว

หลี่หลิ่งฟางเดินมานั่งย่อตัวลง เท้าคางมองนางอย่างเยือกเย็นพร้อมยกยิ้มมุมปาก “เป็นอย่างไร ชาผสมยาพิษที่เจ้านำมาถวายให้พวกข้า รสชาติดีเยี่ยมใช่หรือไม่?”

อึก…

เสียงขลุกขลักในลำคอไม่ต่างกับวาระสุดท้ายของชีวิต โลหิตไหลย้อยออกมาไม่ขาด

“หืม? ว่าอย่างไรนะ ข้ามิได้ยินเสียงที่เจ้าพูดเลยสักนิด”

บ่าวรับใช้สำลักโลหิตอีกครั้ง ก่อนจะทรุดร่างล้มหน้าคว่ำสิ้นใจทันที

หลี่หลิ่งฟางลุกขึ้นยืนเดินกลับไปที่โต๊ะอาหาร นางหยิบตะเกียบบนโต๊ะขึ้นมาอย่างไร้อารมณ์ และสะบัดข้อมือปามันไปยังเงาด้านหลังของหวังจิ้งเสวียน

ฉึก!

“อ้าก!”

เสียงร้องเจ็บปวดดังขึ้นจากบ่าวรับใช้อีกคนที่ซ่อนกายอยู่

“องค์รัชทายาทวิ่งมาทางนี้เพคะ!” หลี่หลิ่งฟางตะโกนเรียกเสียงดัง

หวังจิ้งเสวียนขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นเหตุการณ์เบื้องหน้า รีบพุ่งตรงไปยังร่างของหลี่หลิ่งฟางตามคำสั่งของนาง

ขณะนั้นเองมีกลิ่นบางอย่างแผ่กระจายออกจากร่างบ่าวที่สิ้นใจก่อนหน้า กลิ่นฉุนแปลกประหลาดคล้ายควันจากสมุนไพรพิษกำลังคุกรุ่น

หลี่หลิ่งฟางกระชากแขนของหวังจิ้งเสวียนไว้ทัน ก่อนจะก้าวเข้าไปแทนที่

“หยุด! อย่าเข้าใกล้!”

หลี่หลิ่งฟางตะโกนเสียงเข้มห้ามปราม ดวงตาคมกริบจดจ้องร่างไร้วิญญาณนั้นไม่วางตาก่อนกล่าว “พิษที่ใช้มิใช่พิษธรรมดา พระองค์เพียงสูดดมเข้าไปก็อาจไร้สติได้ทันทีเพคะ”

หวังจิ้งเสวียนหยุดทอดพระเนตรรอบตัวอย่างระแวดระวัง โชคยังดีที่องค์รัชทายาทแคว้นเซี่ย และองค์หญิงใหญ่ลุกออกจากโต๊ะไปได้ทันกาล ตอนนี้ในห้องอาหารเหลือหนึ่งบุรุษและหนึ่งสติยืนอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย

หลี่หลิ่งฟางหลุบตามองบ่าวรับใช้อีกคนที่โดนตะเกียบปักเข้าที่ไหล่ ร่างนั้นกำลังดิ้นพล่านพยายามหนี นางจึงรีบก้าวฉับไปหาและเหยียบลงบนหลังมือกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็ง

“บอกมา ผู้ใดเป็นคนสั่งเจ้า?”

“บะ…บ่าวมิรู้! บ่าวเพียงได้รับคำสั่งให้สลับจอกชา บ่าวมิรู้เรื่องพิษใดทั้งสิ้น!” บ่าวรับใช้ดิ้นรน เสียงร้องดังระงมทั่วห้องอาหาร

หลี่หลิ่งฟางหัวเราะแผ่วในลำคอ “มิรู้งั้นหรือ? เช่นนั้น…ให้ข้าช่วยเจ้าจำหน่อยดีหรือไม่?” หลี่หลิ่งฟางก้มตัวลงช้า ๆ ปลายนิ้วแตะเบา ๆ บนบาดแผลตรงหัวไหล่ที่มีตะเกียบปักคาอยู่ ก่อนจะหมุนมันด้วยแรงเพียงเล็กน้อย

“อ๊ากก!!!”

เสียงร้องครวญครางดังลั่น โลหิตไหลทะลักออกมาอีกระลอก

หวังจิ้งเสวียนแม้จะเคยเห็นโลหิตมาตลอด เขาก็ไม่อาจห้ามไม่ให้ใจสั่นได้ ทว่าแววตาที่มองหลี่หลิ่งฟางกลับไม่ได้เต็มไปด้วยความตกใจ หากแต่เต็มไปด้วยความชื่นชมที่ปิดไม่มิด

‘ฟางเอ๋อร์ของเราช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก สมแล้วที่เราเลือกให้มาเป็นพระชายา ไว้มีโอกาสอยากลองประดาบกับนางดูสักคราน่าจะดี’

อีกฝั่งหนึ่งของห้อง หลิวอ๋องกำลังมีสีหน้าที่หนักใจ เขากำหมัดแน่นเตรียมจะพุ่งเข้าไปหาพระอนุชาและพระชายา แต่ทว่า…

“หลิวอ๋องจะเสด็จไปที่ใดหรือเพคะ?” เจียงหนิงเอ่ยขัดขึ้นพร้อมกับรั้งแขนเขาเอาไว้แน่น

“ข้าต้องเข้าไปช่วยองค์รัชทายาทและพระชายา”

“เข้าไปตอนนี้หลิวอ๋องจะเป็นอันตรายนะเพคะ!” เจียงหนิงเอ่ยด้วยเสียงหนักแน่น

“พวกเราสมควรดูแลตนเองให้รอดเสียก่อนเถิด หลิวอ๋องมิเห็นหรือเพคะ ว่าสถานการณ์ตอนนี้มันเป็นอย่างไร?” เยว่หลินเอ่ยเสียงเรียบสงบ ทว่าเปี่ยมไปด้วยเหตุผล

หลิวอ๋องได้แต่กัดฟันกรอดจ้องมองภาพตรงหน้าแน่นิ่งด้วยความเป็นห่วง

เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังระงมท่ามกลางห้องอาหารที่เงียบงัน

“บ่าวบอกแล้วว่าบ่าวมิรู้! พระชายาโปรดไว้ชีวิตบ่าวด้วยเพคะ!”

“ไม่รู้?” หลี่หลิ่งฟางคลี่ยิ้มบาง ทว่าสายตากลับเยือกเย็นยิ่งกว่าลมเหมันต์ “นับตั้งแต่ที่เจ้าก้าวเข้ามาในห้องอาหารแห่งนี้ ความตายของเจ้าย่อมมิอาจหลีกเลี่ยง ทางรอดเพียงหนึ่งเดียวคือ...คำตอบที่ข้าต้องการ!”

หลี่หลิ่งฟางหมุนตะเกียบอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้หมุนเฉพาะตะเกียบ นางปล่อยลมปราณที่เคยฝึกฝนสมัยวัยเยาว์กับท่านพ่อบางเบา ให้มันแทรกซึมผ่านปลายนิ้วเข้าสู่เส้นลมปราณของอีกฝ่าย

บ่าวรับใช้ดิ้นพล่านราวถูกไฟเผาไหม้จากภายใน ดวงตาแดงก่ำจนเส้นเลือดแทบปริแตก

“ปะ…เป็นคุณชายในชุดคลุมสีเทา! เขาให้เงินบ่าว เขาบอกเพียงให้บ่าวรินชาสองจอกถวายองค์รัชทายาทและพระชายา และให้บ่าวรีบถอยออกมาเพคะ!”

เสียงสะอึกสะอื้นดังขึ้น บ่าวรับใช้ผู้นั้นเริ่มหมดแรง

“ชุดคลุมสีเทา?” หลี่หลิ่งฟางพึมพำ นางปรายตามองผู้คนทั้งหมดในห้องอาหารทีละคน

เสียงฝีเท้าของทหารองครักษ์เร่งรุดเข้ามาด้านในพร้อมผู้อาวุโส และบรรดาลูกศิษย์ของสำนักศึกษา

“เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่!”

เสียงร้องถามดังลั่น ราชครูอาวุโสหน้าซีดเมื่อเห็นบ่าวนอนตายคาที่หนึ่งราย และอีกหนึ่งที่กำลังร้องโหยหวนเจ็บปวด

หวังจิ้งเสวียนยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังของหลี่หลิ่งฟาง เขาก้าวขึ้นมายืนเคียงข้างนางก่อนจะหันไปตรัสสั่งเสียงเรียบ

“กักตัวทุกคนที่เกี่ยวข้องไว้ตรวจสอบทันที! ปิดประตูทั้งสี่ของสำนักศึกษานี้ ห้ามผู้ใดเข้าออกจนกว่าจะตรวจสอบครบถ้วน!”

“พ่ะย่ะค่ะ!” เสียงขานรับดังกึกก้อง

หลี่หลิ่งฟางหันกลับไปมองร่างไร้วิญญาณ ดวงตานิ่งดั่งสายน้ำแข็ง ทว่ายามสบตากับหวังจิ้งเสวียนดวงตากลับแปรเปลี่ยนเป็นประกายบางเบา

“องค์รัชทายาทบาดเจ็บหรือไม่เพคะ?” หลี่หลิ่งฟางเดินมาประชิดร่างของชายหนุ่มพลางจับหมุนตรวจสอบ

“เรามิเป็นไร” หวังจิ้งเสวียนตอบเสียงเรียบ ทว่ามือหนากลับเอื้อมไปคว้าเรียวแขนนางเอาไว้ “แต่เจ้าล่ะ? พระชาย เจ้าควรให้เราเสี่ยงแทน หากเจ้าต้องตายเพราะควันพิษนั้น เราจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่อสิ่งใด?”

หลี่หลิ่งฟางลอบถอนหายใจพลางเอ่ยตอบช้า ๆ “มีพระองค์มีหม่อมฉัน ถึงจะถือว่ารอดเพคะ”

วาจานั้นแม้จะเอ่ยเสียงเบา แต่กลับดังก้องอยู่ในใจของหวังจิ้งเสวียนราวอัสนีฟาด เขากำมือแน่น ‘ฟางเอ๋อร์เจ้าช่างแข็งแกร่ง ยืนหยัดมิหวั่นเกรงสิ่งใด แม้กระทั่งความตาย เราขอสาบานต่อสวรรค์ สักวันเราจะแข็งแกร่งยิ่งขึ้นเพื่อให้เจ้าสามารถพึ่งพิงเราได้ อนาคตของเจ้าจะสงบสุขที่สุด’

ทางด้านหลิวอ๋อง มู่จงชิง ซิ่งหมิง เยว่หลิน เจียงหนิง และไต้เนี่ยนเจิน พวกเขาทั้งหกจับจ้องไปที่ภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย

ซิ่งหมิงลอบถอนหายใจสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น “พระชายา…นางมิใช่หญิงสาวผู้อ่อนแอดั่งข่าวลือ หากแต่เป็นผู้ที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง”

มู่จงชิงพยักหน้าเงียบ ๆ ในดวงตาของเขามีทั้งความชื่นชมและความหวั่นใจ

หลังจากตรวจสอบไปราวสองชั่วยาม แม่ทัพหยางเดินนำทหารอีกสองนายเข้ามาในห้องรับรองของสำนักศึกษา

“กราบทูลองค์รัชทายาท กระหม่อมได้ตรวจสอบทุกซอกทุกมุม ซึ่งในห้องนอนของบ่าวที่วางยาพิษของทั้งสองพระองค์ กลับมีถุงหอมอยู่สองถุงวางเอาไว้ที่ใต้เตียงพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพหยางวางถุงหอมสองถุงลงบนโต๊ะ

หวังจิ้งเสวียนยื่นมือหมายจะไปจับขึ้นมา แต่กลับถูกมือบางตีเข้าที่หลังมือเสียงดัง

“อย่าทรงจับเล่นเพคะ เผื่อถุงหอมพวกนั้นมีสารพิษปะปนอยู่ด้านใน พระองค์จะเป็นอันตรายได้นะเพคะ” หลี่หลิ่งฟางเอ่ยเสียงเอ็ดใส่ชายหนุ่ม

หวังจิ้งเสวียนชักมือกลับมาลูบแผ่วเบา ก่อนจะกุมมือของตนมาวางไว้บนหน้าตักอย่างสงบนิ่ง

“แล้วเจอหลักฐานชิ้นอื่นอีกหรือไม่ เช่นเส้นทางการเข้าออกของบ่าวรับใช้” หลี่หลิ่งฟางตรัสถามสีหน้าจริงจัง

“จากที่กระหม่อมตรวจสอบ ดูเหมือนบ่าวพวกนี้จะใช้ประตูทางทิศใต้ในการเข้าออกพ่ะย่ะค่ะ”

“ทิศใต้งั้นหรือ…” หลี่หลิ่งฟางพึมพำกับตนเองแผ่วเบา

จากเนื้อเรื่องในนิยาย ประตูทางทิศใต้จะเป็นเขตของเมืองฝูฉี ซึ่งปกครองโดยหลิวอ๋อง ไม่แน่คนร้ายตัวจริงอาจจะแฝงอยู่ในเมืองฝูฉีมาตลอด หรือบางที...

หลี่หลิ่งฟางปรายตาไปมองที่บุรุษอาภรณ์ดำเหลือบแดง ที่ถูกตั้งบทบาทเอาไว้ว่า ‘ตัวร้าย’ และนามของเขามีชื่อว่า ‘ซิ่งหมิง’ เป็นบุตรชายใหญ่ของเจ้ากรมการคลัง

ในนิยายคุณชายซิ่งหมิงนั้นหลงรักนางเอกอย่างเยว่หลินจนหมดใจ เขาวางแผนใส่ร้ายหลิวอ๋องทุกวิธีสารพัด แต่แผนการของเขามักจะถูกหลิวอ๋องจับได้เสมอ คุณชายซิ่งหมิงเก็บงำความแค้นที่มีต่อหลิวอ๋องเอาไว้ในใจตลอดมา แม้จะต้องแกล้งเป็นสหายร่วมกลุ่มเพื่อแม่นางเยว่หลิน

ซิ่งหมิงเป็นตัวร้ายที่ฉลาด ยโสโอหัง และเล่ห์เหลี่ยมเยอะ หากคนร้ายผู้อยู่เบื้องหลังที่สั่งให้วางยาจอกชาเป็นเขา หลี่หลิ่งฟางจะไม่นึกแปลกใจใด ๆ ทั้งสิ้น

แต่ลางสังหรณ์ของนางกลับไม่ได้รู้สึกถึงเขา ราวกับว่าคนร้ายที่ลอบปลงพระชนม์ราชวงศ์จะเป็นบุคคลที่มีอำนาจคับฟ้ามากกว่า

“ข้าอยากให้ท่านแม่ทัพหยางกระจายกำลังทหารเฝ้าระวังที่ทางเข้าออกสี่ทิศ โดยเฉพาะประตูทางทิศใต้ หากมีสิ่งแปลกปลอมต้องสงสัยให้จับเอาไว้”

“รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพหยางรับคำสั่ง ก่อนจะขอตัวทูลลาไปประจำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย

“พระชายา ปรพตูทางทิศใต้ตรงนั้น...”

หลี่หลิ่งฟางหันมามองที่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่เคียงข้าง “หม่อมฉันพอเข้าพระทัยพระองค์เพคะ อย่างไรเราคงต้องตรวจสอบให้แน่ชัด บางทีคนร้ายอาจจะวนเวียนอยู่รอบพระวรกายองค์รัชทายาทมาเนิ่นนานแล้วก็ได้เพคะ”

“แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไร?”

“หม่อมฉันแค่คาดเดาเพคะ บางทีความคิดของหม่อมฉันอาจจะผิดพลาดก็ได้” หลี่หลิ่งฟางยกจอกชาขึ้นจิบอย่างสบายใจ

“เราเชื่อใจเจ้าพระชายา บางทีคนร้ายอาจเป็นคนที่เราคิดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว” หวังจิ้งเสวียนตรัสกลับพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

“หม่อมฉันก็หวังให้เป็นอย่างนั้นเพคะ” หลี่หลิ่งฟางระบายยิ้มกลับ

ก่อนที่ทั้งสองคนจะนั่งสนทนาเรื่องจิปะถะเรื่อยเปื่อยแทน

*****