เจ้าเจ็บ แต่ข้าเจ็บยิ่งกว่า

ฉึก!

โลหิตสาดกระเซ็นบนดวงหน้างาม ดวงตาดอกท้อเบิกโพลงรีบทิ้งดาบโผเข้าประคองร่างที่ล้มหน้าคว่ำมาทันที

“อึก!”

โลหิตอุ่นร้อนสำลักออกจากริมฝีปากเปรอะเปื้อนใบหน้าหล่อเหลาหมดจด อาภรณ์ขาวตอนนี้กลับเปียกชุ่มไปด้วยสีแดงฉาน

“เหตุใด...ทำไมพระองค์ถึงมาอยู่ที่นี่?!”

“แค่ก! แค่ก! อึก”

ชายหนุ่มขืนกายพยายามจะพูด แต่บาดแผลฉกรรจ์ทำให้เขาเจ็บสะท้านไปทั่วสรรพางค์จนยากจะฝืนทน

ดวงตาดอกท้อเริ่มพร่าด้วยม่านน้ำใส หยดร่วงหล่นลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้ซีดเผือด

“ได้โปรด...อย่าหลับนะ!”

ฝ่ามือหนาสั่นระริกแตะที่ใบหน้างามแผ่วเบา หวังจะเช็ดน้ำตาให้กับนาง

“ฟาง...เอ๋อร์...”

เสียงเรียกแผ่วเบาราวสายลมพัดผ่าน หลี่หลิ่งฟางกุมฝ่ามือหนาเอาไว้แน่น รู้สึกเจ็บราวหัวใจถูกเฉือน “องค์...อาเสวียน เจ้าอย่าเพิ่งหลับ ได้โปรดอยู่กับข้าก่อน ห้ามหลับเด็ดขาด!” หลี่หลิ่งฟางสะกดจุดห้ามเลือด ฉีกชายอาภรณ์ของชายหนุ่มมัดรอบบาดแผลแน่นหนา

“แค่ก! แค่ก! แค่ก!”

ยิ่งเห็นหวังจิ้งเสวียนไอหนักขึ้น หลี่หลิ่งฟางคล้ายสติกระเจิงทำอันใดไม่ถูก ดวงตาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว

“อาเสวียน!”

“ฟางเอ๋อร์ เจ้ามิเป็นอันใดใช่หรือไม่?”

“ข้ามิเป็นอันใด แต่เจ้า...”

หยดน้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย ดวงหน้างามเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำอุ่น

หวังจิ้งเสวียนพยายามยิ้ม แม้แววตาจะเลือนรางเต็มที ดวงหน้าหล่อเหลาที่เคยสดใส บัดนี้กลับแฝงด้วยเงาหม่นของความตายที่คืบคลานเข้ามา

“ดีจริง...ที่เจ้ามิได้รับอันตราย หากเจ้าได้รับบาดเจ็บเราคงนึกโทษตนเองไปตลอดชีวิต แต่โชคดีที่เราเจ็บแทนเจ้า”

“เจ้ามิเข้าใจหรือ หากเจ้าเจ็บ ฮึก...ข้าเจ็บยิ่งกว่า!”

เสียงตะคอกสั่นเครือหยาดน้ำตาพรั่งพรูหนักขึ้น ยิ่งเห็นใบหน้าซีดเผือดไร้สี ความหวาดกลัวเริ่มคืบคลานกัดกินหัวใจที่เคยด้านชา

‘ข้าเป็นนักฆ่า เป็นนักฆ่าที่ไม่สมควรร้องไห้เสียใจกับเรื่องพรรค์นี้ แต่ว่าสำหรับเจ้า...เจ้าเป็นข้อยกเว้นเดียวของข้า’

หลี่หลิ่งฟางไม่เคยรู้สึกถึงการสูญเสียมาก่อนในชีวิต นางเคยคิดว่าเรื่องราวเหล่านี้จะดำเนินผ่านไปอย่างราบรื่น แต่ความเป็นจริงมันกลับไม่ใช่

สุดท้ายตัวละครที่ถูกลบเลือนไปตามหน้ากระดาษของนิยาย ก็ต้องตายจากอยู่ดี

หวังจิ้งเสวียนจ้องมองดวงหน้าเปื้อนหยาดน้ำตาด้วยความโศกเศร้า ในใจเขาเจ็บยิ่งกว่าบาดแผลเสียอีก ยามเห็นนางต้องร้องไห้ให้กับเขา

‘เรามิชอบที่เจ้าต้องร้องไห้ให้กับเราจริง ๆ ฟางเอ๋อร์...ได้โปรดอย่างร้องไห้เสียใจเพราะเราอีกเลย เราทำเจ้าเจ็บปวดมามากแล้ว’

ฝ่ามือหนาเช็ดน้ำตาให้กับหญิงสาวแผ่วเบา ก่อนจะอ่อนแรงตกลง

“...”

หลี่หลิ่งฟางนิ่งค้าง นางค่อย ๆ ก้มมองใบหน้าของชายหนุ่มในอ้อมกอด ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดไร้การตอบสนอง เปือกตาที่ปิดสนิทลมหายใจโรยริน

“ไม่...ไม่! เจ้ายังสัญญากับข้าว่าจะอยู่เคียงข้างข้ามิใช่หรือ?! เจ้ายังจัดการตัวร้ายมิได้เลยมิใช่หรือ! ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”

เสียงของนางสั่นเครือแทบขาดใจ น้ำตาหลั่งรินเป็นสาย

“เหตุใดถึงมาทอดทิ้งข้า! เจ้าจะทิ้งข้าเอาไว้อีกครั้งไม่ได้!”

ลมยามราตรีพัดผ่านใบไม้ร่วงโรยลงมาดั่งฝนจากสวรรค์ ภายใต้แสงจันทราอันเย็นเยียบ ร่างหนึ่งนอนแน่นิ่งในอ้อมแขนสั่นระริกของสตรีผู้หนึ่ง

ทว่าในขณะที่ทุกสิ่งคล้ายมืดดับลง ประกายหนึ่งพลันปรากฏในดวงตาของนาง

“ข้ายังไม่ยอม หากเจ้าจะทอดทิ้งข้าจากไปตามเนื้อเรื่อง ข้าจะพาเจ้ากลับมาให้ได้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ข้าก็จะไม่ยอมปล่อยมือเจ้าอีก! เจ้าเป็นตัวละครลับที่นักเขียนวางเอาไว้ การตายของเจ้าข้าไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด!”

หลี่หลิ่งฟางประคองร่างของหวังจิ้งเสวียนนอนราบไปบนพื้นหญ้าแผ่วเบา ก่อนโน้มหน้าไปจุมพิตที่หน้าผาก และเลื่อนมาจุมพิตที่ริมฝีปากซีดเซียว

“รอข้า...ข้าจะไปชำระแค้นนี้ให้กับเจ้า”

ทันใดนั้น เมื่อมือบางคว้าจับด้ามดาบพกไว้แน่น บรรยากาศรอบด้านพลันหนักอึ้งเย็นยะเยือก คุณชายสามที่ยืนอยู่ไม่ห่างถอยกรูดไปหลายก้าว ก่อนที่คุณชายสามจะตั้งหลักได้ ร่างของสตรีตรงหน้าหายวับไปราวอัสนีบาตร

เสียงหวีดของสายลมแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องของดาบเมื่อมันปะทะเข้าหากัน

หลี่หลิ่งฟางเหวี่ยงดาบพกในมือลงอย่างไม่ปรานี ดวงตาดอกท้อที่เคยอ่อนโยนกลับฉายแววถมึงทึง นางไม่ใช่สตรีอ่อนแอที่ไม่อาจทัดเทียมบุรุษผู้นั้นอีกต่อไป แต่คือพายุพิโรธที่พร้อมทำลายทุกสิ่งที่กล้าทำร้ายคนสำคัญของนาง!

“เจ้าทำร้ายเขา ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้!”

“หึ” คุณชายสามเผยรอยยิ้ม ผมยาวสลวยพลิ้วกลางสายลม ใบหน้าเย็นชาดั่งหยกแข็งกร้าว “หากคิดว่าสังหารข้าได้ก็ลองดู!”

สิ้นคำ เสียงปะทะของดาบดังกึกก้องอีกครั้ง แรงกระแทกส่งให้พื้นดินแตกร้าว

ฟุ่บ!

เงาร่างหนึ่งหายตัวไปในชั่วพริบตา ก่อนจะปรากฏที่ด้านหลังพร้อมฟันดาบลงเต็มแรง

คุณชายสามเบี่ยงตัวหลบได้ฉิวเฉียด แต่ปลายคมดาบอีกข้างกรีดผ่านไหล่จนเลือดไหลซึม

“ไม่เลว...ข้าเองก็มิคิดว่าสตรีอย่างเจ้าจะผลักข้าไปถึงจุดนี้ได้”

“เจ้าแตะต้องเขา เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์มีชีวิตอยู่บนผืนแผ่นดินนี้อีกต่อไป!”

-----

แสงจันทราสาดส่องบนเกวียนวัวที่บรรทุกเสบียงอย่างแน่นหนา ระหว่างที่องครักษ์หนุ่มกำลังยืนตรวจตรา เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมร่างของคุณชายสาม ที่เนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน

“คุณชายสาม!” องครักษ์หนุ่มประคองร่างของผู้เป็นนายเอาไว้ เอ่ยถามด้วยความตื่นตระหนก “คุณชายสาม เหตุใดท่านถึงกลับมาในสภาพเช่นนี้?!”

“แค่ก แค่ก เราดันไปทำให้นางโกรธ...”

“ผู้ใดกัน?! คุณชายสามบอกข้า ข้าจะไปตัดศีรษะมาให้ท่าน!”

คุณชายสามส่ายหน้าปฏิเสธ “อย่าเลย...หากเจ้าไป ตัวเจ้าจะมิรอดกลับมา นางแข็งแกร่งกว่าเจ้า และข้ารู้ว่าทั้งหมดนั้นนางยังมิได้เอาจริงกับข้าเลย”

องครักษ์หนุ่มตัวสั่นวูบภายในใจเต็มไปด้วยคำถาม นางที่เจ้านายกล่าวถึงคือผู้ใด ในเมืองฝูฉีแห่งนี้ยังมีผู้ใดแข็งแกร่งกว่าเหล่าคุณชายตระกูลสวี และท่านหลิวอ๋องอีกงั้นหรือ?

“ท่านองครักษ์พาคุณชายสามกลับไปที่จวนรักษาบาดแผลก่อนเถิดขอรับ” ชายชราเอ่ยเรียกสติ

“พวกเจ้าประคองร่างคุณชายสามไปขึ้นรถม้า ส่วนข้าจะมุ่งหน้าเร่งไปที่จวนเพื่อเตรียมหมอเอาไว้ก่อน”

“ขอรับ!”

อีกฟากหนึ่งกิ่งไม้ใบไม้ลู่ปลิวไปในทิศทางเดียวกัน ยามลมกรรโชกผ่านด้วยความรวดเร็ว หลี่หลิ่งฟางวิ่งแบกร่างของหวังจิ้งเสวียนกลับไปที่สำนักศึกษาทันที โดยก่อนหน้านี้นางทำให้บุรุษผู้นั้นบาดเจ็บสาหัสได้

นางเกือบจะสังหารเป้าหมายได้สำเร็จแล้ว หากหวังจิ้งเสวียนไม่ชักกระตุกขึ้นมาเสียก่อน และโชคดีที่นางเร่งทำการรักษาล่วงหน้า ทำให้ยังประคองชีพจรของชายหนุ่มเอาไว้ได้ เหลือเพียงให้หมอหลวงรักษาเท่านั้น

พรึบ!

หลี่หลิ่งฟางกระโดดเหินกลางอากาศข้ามหลังคาสำนักศึกษาอย่างคล่องแคล่ว โดยที่ทหารเวรยามจับสังเกตไม่ได้ นางกระโจนลงมายืนตรงจุดนัดพบที่พวกเขานัดมาเจอกันบ่อย ๆ

หลี่หลิ่งฟางแบกร่างของหวังจิ้งเสวียนกลับไปที่ห้องพัก และพอนางเลี้ยวที่หัวมุมของโถงทางเดิน ก็ปรากฏร่างของหลิวอ๋องและแม่ทัพหยางที่กำลังยืนสนทนากันอยู่

“ท่านหลิวอ๋องเพคะ!” หลี่หลิ่งฟางตะโกนเรียกจนสุดเสียง

หลิวอ๋องเบนหน้ามามองก่อนที่ดวงตาของเขาจะเบิกโพลง รีบวิ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว

“พระชายา! เหตุใดองค์รัชทายาทถึงได้...”

“รีบตามหมอหลวงมาก่อนเถิดเพคะ หม่อมฉันรักษาเบื้องต้นเอาไว้แล้ว แต่ชีพจรขององค์รัชทายาทแผ่วลงเรื่อย ๆ ได้โปรด รีบตามหมอหลวงเร็วเข้า!” หลี่หลิ่งฟางเร่งเร้าเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

แม่ทัพหยางรีบสั่งทหารลาดตระเวนปิดประตูสำนักศึกษาแน่นหนา แล้วให้ทหารคนสนิทเร่งไปตามหมอหลวงโดยเร็ว

หลิวอ๋องรีบแบกร่างพระอนุชาไปที่ห้องพักว่างอีกห้อง ผู้อาวุโสของสำนักศึกษา ราชครู และตัวแทนทูตแคว้นเซี่ย ต่างเร่งรุดมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“เกิดเหตุอันใดกันแน่ เหตุใดองค์รัชทายาทจึงบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้?!” ผู้อาวุโสเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

“ข้าก็มิอาจทราบขอรับ คงต้องรอ...” แม่ทัพหยางเหลือบมองไปยังพระชายาที่นั่งร้องไห้พึมพำไม่เป็นภาษา อาภรณ์ขาวเปรอะเปื้อนโลหิตเต็มไปหมด

ทั้งผู้อาวุโส ราชครู และตัวแทนทูตแคว้นเซี่ยต่างนิ่งเงียบ ไม่กล้าเอื้อนเอ่ยวาจาใดในยามนี้

เมื่อหมอหลวงพร้อมผู้ช่วยมาถึงก็รีบเข้าไปยังห้องรักษา เวลาล่วงเลยผ่านไปเนิ่นนานจนแสงอรุณแรกของวันพาดผ่านขอบฟ้า ส่องให้เห็นท้องนภาอันแจ่มกระจ่าง

หลิวอ๋องเดินมาดูอาการของพระชายาที่นั่งนิ่งราวรูปสลัก น้ำตาแห้งเหือด ดวงตาหม่นเศร้า อาภรณ์ที่ชุ่มโลหิตแห้งกรังแนบลำตัว นางไม่ได้ขยับเขยื้อนเลยแม้เพียงก้าวตั้งแต่เมื่อคืน

“พระชายา...เชิญจิบน้ำสักหน่อยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่หลิ่งฟางส่ายหน้าเบา ๆ “เปิ่นกงอยากรอองค์รัชทายาทก่อน อยากเห็นว่าพระองค์ปลอดภัยแล้วจริงหรือไม่ ขอให้เปิ่นกงนั่งเฝ้ารอตรงนี้เถิดเพคะ ท่านหลิวอ๋อง”

หลิวอ๋องลอบถอนใจ “หากพระชายาเป็นอันใดไป องค์รัชทายาทฟื้นมาคงเป็นห่วงพระชายามิน้อยพ่ะย่ะค่ะ เสวยอาหารหรือจิบน้ำสักเล็กเถิดพ่ะย่ะค่ะ เพื่อเห็นแก่องค์รัชทายาท”

หลี่หลิ่งฟางนั่งฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

อันฉีที่ถือถาดสำรับอาหารมารอรีบยกมาถวายผู้เป็นนาย

“ข้าวต้มร้อน ๆ เพคะ” นางเปิดฝาชามข้าวต้มให้ผู้เป็นนาย

หลี่หลิ่งฟางค่อย ๆ ยกช้อนตักข้าวต้มขึ้นมาคำหนึ่งเพียงเท่านั้น น้ำตาไหลรินอาบแก้มลงมาเงียบ ๆ อย่างไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป

*****