พบเจอบิดาครั้งแรก

เสียงฝีเท้านับสิบดังแว่วมาแต่ไกล ก่อนขบวนรถม้าจะแล่นผ่านประตูบานใหญ่ของสำนักศึกษาเข้ามาอย่างเร่งร้อน

“เปิดทาง! อัครมหาเสนาบดีหลี่มาถึงแล้ว!”

ประตูหน้าเปิดออกผู้ที่ปรากฏกายท่ามกลางบ่าวรับใช้ ก็คือบุรุษวัยกลางคนในชุดขุนนางชั้นสูง อาภรณ์แพรสีเข้มบารมีแผ่ซ่านทั่วร่าง ดวงตาคมดั่งกระบี่กวาดมองไปทั่วบริเวณ

“ฟางเอ๋อร์!” เสียงทรงอำนาจของเขาเรียกก้อง

หลี่หลิ่งฟางที่เพิ่งทานข้าวต้มไปได้ไม่กี่คำพลันหันขวับเมื่อได้ยินเสียงนั้น น้ำตาที่เริ่มเหือดแห้งรินไหลอีกครา

“ท่านพ่อ...”

หลี่ซีเฉินบิดาของนางสาวเท้าตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว มองลูกสาวผู้มีโลหิตเปรอะอาภรณ์นั่งนิ่งดวงตาแดงเรื่อ และร่างกายที่อ่อนล้าเต็มทน

“ฟางเอ๋อร์ เกิดเรื่องอันใดขึ้น? เหตุใดเจ้าจึงอยู่ในสภาพเช่นนี้ แล้วองค์รัชทายาท...”

หลิวอ๋องเป็นผู้ก้าวออกมาอธิบายเสียงหนักแน่น “องค์รัชทายาทถูกลอบสังหาร โชคดีที่พระชายาพบเจอด้วยตนเอง หากไม่มีพระนางองค์รัชทายาทคงมิรอดกลับมา”

อัครมหาเสนาบดีหันมองไปยังบุตรี มือทั้งสองกำหมัดแน่นดวงตาสั่นไหว แต่ไม่ได้แสดงความอ่อนแอออกมาแม้แต่น้อย

“เจ้าบาดเจ็บหรือไม่?”

หลี่หลิ่งฟางส่ายหน้าทั้งน้ำตา “ลูกมิเป็นไรเจ้าค่ะ”

อัครมหาเสนาบดีมองที่บุตรีนิ่ง ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย “ดี...ที่เจ้าปลอดภัยกลับมา”

-----

แสงแดดยามสายส่องผ่านแนวไม้พาดเงาลายบาง ๆ ลงบนพื้นหินกรวดของศาลาริมต้นเหมย สายลมพลิ้วแผ่วเอื่อย ๆ ส่งกลิ่นหอมจากดอกไม้แตะปลายจมูกอบอวลอยู่ระหว่างสองพ่อลูก

อัครมหาเสนาบดีนั่งนิ่งอยู่ฝั่งหนึ่งของโต๊ะไม้เก่าแก่ วางมือสองข้างประสานกันบนหน้าตัก ข้างหน้าคือบุตรีที่เขาเลี้ยงดูมาด้วยความทะนุถนอมปานแก้วตาดวงใจ แต่ยามนี้กลับดูอ่อนล้าเกินกว่าที่เขาจะเมินเฉย

“เจ้าเติบโตอย่างกล้าหาญ อดทน...ยิ่งกว่าที่ข้าเคยคิด” บิดาของนางกล่าวขึ้นมา ริมฝีปากแตะรอยยิ้มจาง

“ลูกเพียงมิอยากสูญเสียเขาไป...” หลี่หลิ่งฟางเอ่ยเสียงแผ่ว “หากไม่มีองค์รัชทายาทลูก...ลูกคงมิรู้จะมีชีวิตอยู่เพื่อสิ่งใด”

อัครมหาเสนาบดีนิ่งฟัง คิ้วเข้มขมวดมุ่นน้อย ๆ ก่อนเอ่ยตอบด้วยเสียงหนักแน่นแต่แฝงด้วยความอ่อนโยน

“พ่อมิเคยสอนเจ้าให้วางหัวใจไว้กับผู้ใดง่าย ๆ มิใช่เพราะมิอยากให้เจ้ารัก แต่เพราะโลกใบนี้โหดร้ายเกินกว่าที่สตรีจะยืนหยัดได้ด้วยหัวใจเพียงดวงเดียว”

หลี่หลิ่งฟางเงยหน้ามองบิดาด้วยแววตาสั่นไหว น้ำตาไหลซึมโดยไม่รู้ตัว

“แต่เจ้าทำให้พ่อเข้าใจสิ่งหนึ่ง...” ชายสูงวัยเบนสายตามามองลูกสาวตรง ๆ “ว่าสตรีผู้มีหัวใจกล้าแกร่ง ย่อมสามารถเปลี่ยนชะตาฟ้าดินได้เฉกเช่นบุรุษ พ่อ...อาจผิดที่พยายามปกป้องเจ้าจนเกินไป จนลืมฟังเสียงหัวใจของเจ้าเอง”

หลี่หลิ่งฟางก้มหน้าทั้งน้ำตา “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพ่อ ที่เข้าใจในตัวลูก”

อัครมหาเสนาบดีพยักหน้าช้า ๆ ก่อนกล่าวเสียงอ่อนลง “หากเจ้ารักเขาจริงจงยืนหยัดเพื่อเขา อย่าให้ความรักนี้กลายเป็นโซ่ตรวนพันธนาการ แต่จงให้มันเป็นแรงผลักให้เจ้าเข้มแข็งขึ้นกว่าเดิม”

หลี่หลิ่งฟางพยักหน้าพลางนึกถึงเรื่องราวของนิยาย หลี่ซีเฉิงบิดาของหลี่หลิ่งฟางช่างมีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงบิดาของนางที่จากไป หลี่หลิ่งฟางช้อนสายตาขึ้นมองสบตากับชายวัยกลางคนพอดี

“อยากมองหน้าพ่อก็มองดี ๆ เหตุใดถึงลอบมองเช่นนั้น?”

“ลูกขออภัยที่มิได้กลับไปเยี่ยมท่านพ่อที่จวน...”

“มิต้องใจใส่ พ่อต่างหากที่มิได้ไปเยี่ยมเจ้าที่ตำหนักทันที ที่เจ้าออกจากตำหนักเหลิ่งกง”

“เรื่องนั้นท่านพ่ออย่าใส่ใจเลยเจ้าค่ะ” หลี่หลิ่งฟางยิ้มบาง

อัครมหาเสนาบดีเอ่ยบางอย่างขึ้นมา “ฟางเอ๋อร์ เจ้ารู้เรื่องราชโองการหย่าแล้วใช่หรือไม่?”

หลี่หลิ่งฟางสะดุ้งผงกศีรษะนิ่ง ๆ “เจ้าค่ะ”

อัครมหาเสนาบดีถอนหายใจ “พวกเจ้าทั้งสองรักกัน เหตุใดถึงมิขอยกเลิกราชโองการ หากยังมิได้ป่าวประกาศออกไป อย่างไรก็เป็นเพียงกระดาษแผ่นหนึ่ง เผามันทิ้งไปเสีย”

หลี่หลิ่งฟางงุนงง “แต่ท่านพ่อเป็นผู้กราบทูลให้ฝ่าบาท...”

“เรื่องนั้นพ่อกับฝ่าบาทจะพูดคุยกันเอง เจ้าเพียงทำตามที่พ่อบอกเถิด”

อันฉียกถาดน้ำชามาถวาย นางรินใส่จอกชาสองใบก่อนจะล่าถอยออกมาจากศาลา

อัครมหาเสนาบดียกจอกชาขึ้นจิบ “วันเทศกาลหยวนเซียวเจ้าจะแวะกลับมาที่จวนหรือไม่?”

“ลูกจะแวะเข้าไปช่วงสายของวัน กลางคืนลูกตั้งใจจะไปเดินเล่นกับองค์รัชทายาท...” หลี่หลิ่งฟางก้มหน้าเหม่อลอยทันทีที่พูดถึงองค์รัชทายาท

“องค์รัชทายาทแม้เป็นบุตรเขยที่พ่อมิชื่นชอบเสียเท่าใด เพราะพระองค์เอาแต่ใจ เมื่อก่อนมีข่าวลือเสียหายเรื่องตามติดบุตรีตระกูลเยว่ ตอนนั้นพ่ออยากดึงเจ้าออกจากวังหลวงนัก แต่ก็เห็นแก่เจ้าที่รักพระองค์อย่างสุดใจ พ่อเลยมิอาจหักห้ามเจ้าได้”

หลี่หลิ่งฟางหัวเราะขบขัน “ตอนนี้ท่านพ่อสบายใจได้เลยเจ้าค่ะ องค์รัชทายาทรักลูกอย่างจริงใจ”

‘ถึงจะยังไม่แน่ใจก็เถอะ’

“ดีที่ได้ยินเจ้าพูดเช่นนั้น ฟางเอ๋อร์...หากองค์รัชทายาททำให้เจ้าเสียใจอีก บอกพ่อได้ พ่อจะทำให้เจ้าเด็กผู้นั้นรับรู้ว่ารังแกบุตรีข้า จะเจอเช่นใดบ้าง”

หลี่หลิ่งฟางส่ายหน้ายิ้มอ่อนมองดูบิดาฟึดฟัดอยู่ผู้เดียว จนกระทั่งอันฉีที่แวะไปที่เรือนรับรองกลับวิ่งมาทางนี้อย่างร้อนรน

“พระชายาเพคะ! พระชายา! องค์รัชทายาท...”

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าวิ่งระรัวดังกึกก้องทั่วโถงทางเดินทอดยาว เมื่อวิ่งมาถึงห้องพักที่กลายมาเป็นห้องรักษาพระอาการขององค์รัชทายาท ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยตัวละครเอกและตัวแทนแคว้นเซี่ยยืนออกันอยู่

“พระชายา!” หลิวอ๋องที่หันมาเห็นรีบเดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้า

“หลิวอ๋อง องค์รัชทายาทเป็นอย่างไรบ้างเพคะ?!” หลี่หลิ่งฟางตรัสถามอย่างร้อนรน

หลิวอ๋องตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “องค์รัชทายาท...”

แอ๊ด ~

บานประตูห้องพักเปิดออกส่งกลิ่นกำยานสมุนไพรคละคลุ้งลอยมากระทบใบหน้า หลี่หลิ่งฟางยืนตั้งสติก่อนตัดสินใจเดินเข้าไปในห้อง

หมอหลวงผู้รับผิดชอบได้อธิบายพระอาการและการรักษาให้นางฟัง โดยที่หลี่หลิ่งฟางยืนฟังนิ่งสายตาจับจ้องไปที่ชายหนุ่มที่นอนหลับใหลบนเตียง

“องค์รัชทายาทต้องใช้เวลาพักรักษาพระวรกาย กระหม่อมคาดว่าเดือนหนึ่งพระอาการน่าจะดีขึ้นพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่หลิ่งฟางตรัสถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “แล้วองค์รัชทายาทจะรู้สึกตัวเมื่อใด?”

“เรื่องนั้นกระหม่อมมิมั่นใจพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงทูลด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

หลี่หลิ่งฟางไม่ได้ตรัสสิ่งใดอีก นางเดินเข้าไปด้านในอย่างเงียบสงบ

หมอหลวงถอยหลังทูลลาออกจากห้องไป ทำให้ในห้องเหลือเพียงแค่หลี่หลิ่งฟางและองค์รัชทายาท

หลี่หลิ่งฟางนั่งลงบนปลายเตียง เฝ้ามองพระพักตร์ขององค์รัชทายาทที่ซีดเซียว น้ำตารื้นขอบตาทุกคราที่ได้เห็น

“องค์รัชทายาทเพคะ อย่าบรรทมนานนักเลย หม่อมฉันหวาดกลัวเหลือเกินเพคะ” หลี่หลิ่งฟางยื่นฝ่ามือไปสัมผัสที่พระพักตร์ขององค์รัชทายาทแผ่วเบา

ตัวละครใหม่ที่ไม่เคยปรากฏในภาคหมื่นตำราเฉิงหวู่คือใครกันแน่ เป็นปริศนาที่ไม่อาจแก้ไขได้ในตอนนี้ แม้จะรู้แค่เพียงว่าบุรุษผู้นั้นเรียกตนเองว่า ‘คุณชายสาม’ แต่คุณชายสามคือใครในนิยายเรื่องนี้

หลี่หลิ่งฟางทอดถอนใจ ก่อนที่หางตาจะเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างโดยบังเอิญ นางลุกขึ้นจากเตียงเดินตรงไปที่ของชิ้นนั้นวางทิ้งอยู่ตรงนั้น

ซึ่งเป็นสิ่งของที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตาที่สุด หลี่หลิ่งฟางย่อตัวลงหยิบของชิ้นนั้นขึ้นมาดู จนแน่ชัดว่าสิ่งที่ตนหยิบมานั้นไม่ได้ตาฝาด

“เดี๋ยวก่อนนะ ทำไมถุงผ้าของหย่าถิงมาอยู่ที่นี่ได้!”

*****