ความจริงทั้งหมด

ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพร จนหายใจได้ลำบากมากนัก หวังจิ้งเสวียนในตอนนี้กำลังนอนมองพระชายาของตนเดินไปเดินมา นางหยิบจับหลายอย่างประหนึ่งมองไม่เห็นว่าตนมองอยู่

หวังจิ้งเสวียนกะพริบตาปริบ ๆ พยายามจะเอ่ยเรียกหญิงสาว แต่ดูเหมือนนางจะไม่สนใจว่าตนอยู่ตรงนี้เลยสักนิด

“พระชายา”

เสียงตรัสเรียกเบาหวิวคล้ายสายลมพัดผ่าน แต่กลับเรียกความสนใจหญิงสาวตรงหน้าได้

หวังจิ้งเสวียนมองดูหลี่หลิ่งฟางเดินมาหาตนด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม

“ตื่นแล้วหรือเพคะ?”

“อืม” หวังจิ้งเสวียนขานตอบ

“เดี๋ยวพระองค์เสวยยาก่อน ค่อยเสวยสำรับอาหารนะเพคะ” หลี่หลิ่งฟางเดินมาประคององค์รัชทายาทให้ลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง

หวังจิ้งเสวียนมองดูบางอย่างที่หลี่หลิ่งฟางกำลังทำ เพราะความสงสัยจึงตรัสถาม “เจ้ากำลังทำอันใดอยู่งั้นหรือ?”

“หม่อมฉันกำลังเตรียมยาให้พระองค์เพคะ”

“นั่นยาหรือ?” หวังจิ้งเสวียนมองดูเม็ดแปลก ๆ บนฝ่ามือของหลี่หลิ่งฟาง “สิ่งนั้นทานได้จริงหรือ?”

หลี่หลิ่งฟางพอเข้าใจถึงความกังวลจากชายหนุ่ม จึงยิ้มอ่อนตอบกลับไป “ทานได้สิเพคะ ยาพวกนี้แพงนัก หาซื้อมิได้ง่าย ๆ นะเพคะ” หลี่หลิ่งฟางยื่นเม็ดยาปฏิชีวนะไปให้หวังจิ้งเสวียน “เอ้า รีบทานยานี่ พระองค์จะได้หายไว ๆ”

หวังจิ้งเสวียนชั่งใจอยู่สักพัก เขาจึงทำตามที่นางบอกทุกอย่าง เมื่อลองกลืนเม็ดยาที่ไม่ค่อยคล้ายยาลูกกลอนเท่าใดลงไป รสชาติที่สัมผัสได้ติดขม แต่ก็ยังไม่รู้สึกถึงอันใด

“พระชายา ยานี้รักษาอาการของเราจริงหรือ?”

“จริงสิเพคะ ดีกว่ายาลูกกลอนของสมัยนี้ตั้งเยอะ”

หวังจิ้งเสวียนมีสีหน้าที่ดูงุนงง หลี่หลิ่งฟางจึงเปลี่ยนเรื่องคุยแทน

“จริงสิเพคะ หม่อมฉันยังมิได้บอกเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เลย”

“เรื่องอันใดงั้นหรือ?”

“พระองค์ทราบหรือไม่ ว่าพระองค์ถูกวางยาพิษจากรากเถ้าหยกเขียวมาตลอด”

หวังจิ้งเสวียนส่ายหน้าปฏิเสธ ถึงแม้เขาจะรู้อยู่เต็มอก “ผู้ใดกันที่วางยาพิษกับเรา?”

“หมอหลวงประจำกายของพระองค์ไงเพคะ”

สีหน้าของหวังจิ้งเสวียนดูตกใจมิใช่น้อย เขาไม่คิดว่าจะถูกหมอหลวงประจำกายลอบปลงพระชนม์ได้

“พระองค์จำที่หม่อมฉันบอกเรื่อง ที่หม่อมฉันถูกวางยาพิษได้หรือไม่เพคะ?”

“จำได้ หรือว่าเจ้าก็ถูกวางยาพิษเช่นเดียวกันกับเรา?”

หลี่หลิ่งฟางผงกศีรษะ “เพคะ เป็นอย่างที่องค์รัชทายาทตรัสมาทั้งหมด”

“บัดซบ” หวังจิ้งเสวียนสบถออกมาด้วยความอารมณ์เสีย เขาไม่คิดว่านอกจากตัวเขาที่ถูกชินอ๋องสั่งให้หมอหลวงวางยาพิษเขาแล้ว ยังลากพระชายาเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย

หลี่หลิ่งฟางจ้องมองนิ่ง ทั้งที่ในใจกำลังคิดเหตุผลบางอย่าง

‘บางทีองค์รัชทายาทและพระชายา อาจจะถูกวางยาพิษมาก่อนหน้าที่จะเกิดเรื่องตามนิยาย เหตุผลที่หมอหลวงกระทำลงไปคงเป็นเพราะ...’

ย้อนกลับไปก่อนหน้าเมื่อสองวันก่อน ในห้องรับรองของสำนักศึกษา หลิวอ๋องและหลี่หลิ่งฟางกำลังนั่งฟังรายงานจากแม่ทัพหยาง

“จากที่กระหม่อมได้ไปตรวจสอบที่เรือนของหมอหลวง และได้พบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งเกี่ยวกับวันที่ และจำนวนปริมาณยาพิษที่ใส่ลงไปผสมในใบชาพ่ะย่ะค่ะ ภรรยาของหมอหลวงได้ให้สารภาพว่า ที่สามีของนางกระทำลงไปเพื่อแก้แค้นให้กับบุตรีของตน นางกระโดดน้ำปลิดชีพตนเอง หลังมีประกาศการอภิเษกสมรสระหว่างองค์รัชทายาทและพระชายา เพราะบุตรีของพวกเขาหลงรักองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ”

“ฮะ! เรื่องพรรค์นี้พวกข้าผิดอันใด? หมอหลวงนั่นโง่เขลาขนาดนั้นเชียวหรือ! ถ้าเรารู้ว่าศพของบุตรีเขาฝังเอาไว้ที่ใด เราจะไปขุดมันขึ้นมาและโยนกระดูกให้สุนัขแทะเล่น บังอาจนักมาลอบปลงพระชนม์ทั้งที่พวกเรามิได้ทำอันใดผิด!”

หลิวอ๋องและแม่ทัพหยางต่างเสียวสันหลังวาบ บรรยากาศในห้องรับรองตกอยู่ในความเยือกเย็นกะทันหัน

“พระชายาเย็นพระทัยเถิดพ่ะย่ะค่ะ หมอหลวงถูกตัดคอไปแล้ว และครอบครัวของเขาได้ชดใช้ตามผลกรรมที่ก่อเอาไว้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่หลิ่งฟางยังรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย การที่ตนอ่านนิยายไม่จบทำให้ไม่รู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริง บางทีแผนการวางยาพิษขององค์รัชทายาท อาจจะมาจากความคิดของหมอหลวง เพื่อไม่ให้ผู้ใดสงสัยจึงได้ทำการรักษาชะลอพระอาการก็ได้

โชคดีที่หลังจากเข้ามาสิงร่าง เลยทำให้องค์รัชทายาทยังมีชีวิตรอดมาตลอด หรือบางทีหมอหลวงอาจจะถูกใครสักคนยุแยงให้ทำเรื่องพรรค์นี้

“น่าจะทำให้ทรมานก่อนตายชะมัด” หลี่หลิ่งฟางพึมพำกับตนเอง

แต่บุรุษอีกสองกลับได้ยินชัดเจน พวกเขาต่างมองหน้ากันไม่ได้เอ่ยเรียกสติของหญิงสาวแต่อย่างใด

-----

ณ ปัจจุบัน องค์รัชทายาทได้พักรักษาพระวรกายหนึ่งเดือนเต็ม โดยที่บาดแผลสมานดีขึ้น ผลข้างเคียงไม่มีปรากฏ ชายหนุ่มจึงได้รับอิสระอีกครั้ง

“พระชายาเราดีขึ้นมากแล้ว เจ้ายังจะให้เราทานยาเม็ดนั่นอยู่อีกงั้นหรือ?” หวังจิ้งเสวียนตรัสถามในขณะนั่งพักอยู่ในศาลา

“เพคะ ถึงองค์รัชทายาทจะทรงหายดีแล้ว แต่อย่างไรก็ต้องทานยานี้เสมอ จนกว่าจะครบจำนวนที่หม่อมฉันกำหนด พระองค์จะหยุดยาเองมิได้นะเพคะ”

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่เพคะ” หลี่หลิ่งฟางตัดบทชายหนุ่ม โดยไม่สนใจท่าทางเหงาหงอยเหมือนฮัสกี้หูลู่หางตก ‘เชื่ออดีตแพทย์ดีกรีเกียรตินิยมคนนี้เถิด แล้วชีวิตเจ้าจะอยู่รอดปลอดภัย’

หวังจิ้งเสวียนทานยาที่พระชายายื่นมาให้ เขาทานยาจนรู้สึกชินไปแล้ว เหมือนกับว่ามันคือยาบำรุงร่างกายชนิดหนึ่ง ถึงจะดูหน้าตาแปลกประหลาดไปบ้าง

“จริงสิเพคะ วันพรุ่งมีจัดเทศกาลหยวนเซียว พวกเราจะไปเยี่ยมท่านพ่อของหม่อมฉันที่จวน และตอนเย็นพวกเราจะเดินเล่นในเมืองด้วยกัน ดีหรือไม่เพคะ?”

หวังจิ้งเสวียนยกยิ้มอ่อนพลางนึกถึงใบหน้าของอัครมหาเสนาบดี ‘เราจะได้เจอพ่อตาครั้งแรก หลังจากเกิดเรื่องนั้นสินะ...’ หวังจิ้งเสวียนไม่เคยรู้สึกอยากให้ช่วงเวลาเดินไปช้า ๆ ขนาดนี้มาก่อน

แผนการที่เขาวางมามันกำลังดำเนินไปตามกาลเวลา และเฝ้ารอที่จะจู่โจมในเวลาที่เหมาะสม ทว่าการเผชิญหน้ากับอัครมหาเสนาบดีนับเป็นเรื่องใหญ่ เพราะเขาเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับอัครมหาเสนาบดีมามากมาย

ในวังอัครมหาเสนาบดีเปรียบเสมือนศาลตัดสินว่าผู้ใดสมควรอยู่ ผู้ใดสมควรตายอย่างไรอย่างนั้น หวังจิ้งเสวียนกลัวว่าวันพรุ่งนี้ตนต้องเจอกับอันใดบาง หากยังรักชีวิตอย่าคิดพูดไม่ดีออกไปเด็ดขาด เพราะบุตรีเป็นเช่นไร พ่อของนางก็อาจจะโหดกว่าร้อยเท่าพันเท่า

หลี่หลิ่งฟางหันมามองพระพักตร์ขององค์รัชทายาท ด้วยความเป็นห่วงจึงตรัสถามออกไป “องค์รัชทายาททรงมิสบายพระทัยใช่หรือไม่เพคะ?

หลี่หลิ่งฟางเห็นองค์รัชทายาทผงกศีรษะ เขาคงกำลังรู้สึกหวาดกลัวท่านพ่อของตน หลี่หลิ่งฟางจึงหาคำพูดเพื่อปลอบพระทัย

“องค์รัชทายาทอย่างทรงกังวลเลยเพคะ ท่านพ่อของหม่อมฉันหาได้โหดร้ายน่ากลัว ดั่งเช่นที่พระองค์คิดหรอกเพคะ”

“อัครมหาเสนาบดีรู้เรื่องที่เราทำกับเจ้า”

“เรื่องนี้หม่อมฉันอยากจะทูลถามพระองค์พอดี ที่พระองค์วางยาพิษตนเองนี่เป็นความคิดของพระองค์ หรือเป็นความคิดของผู้อื่นเพคะ?”

หวังจิ้งเสวียนไม่ได้ตอบไปในทันที เขาก้มพระพักตร์ครุ่นคิดอยู่สักครู่ ก่อนจะตรัสกลับไปว่า “เรื่องนี้เรามิเคยบอกกับผู้ใดมาก่อน ในเมื่อมันเป็นเรื่องที่ทำให้เจ้าต้องรับโทษกับสิ่งที่เราทำ เราก็จะบอกความจริงกับเจ้า”

หลี่หลิ่งฟางตั้งใจฟัง “ตรัสบอกหม่อมฉันมาเลยเพคะ”

“ชินอ๋อง...ท่านลุงของเรา เขาวางแผนที่จะก่อกบฏ เราจึงวางแผนรับมืออยู่เบื้องหลังคอยเล่นไปตามเกมที่ชินอ๋องวางเอาไว้ เหมือนยาพิษ เรารู้ว่าในน้ำชาที่หมอหลวงถวายให้เรามาบำรุงร่างกายมียาพิษผสมอยู่ เราจำเป็นต้องดื่มเพื่อทำให้หมอหลวงตายใจ และชินอ๋องเชื่อสนิทใจ ทว่าชินอ๋องกลับลากเจ้าเข้ามาเกี่ยวด้วย”

“หมายความว่าเรื่องทั้งหมดเป็นฝีมือของชินอ๋องหรือเพคะ?”

“อืม”

หลี่หลิ่งฟางนึกไม่ถึงว่าคนที่ร้ายกาจที่สุดดันอยู่ใกล้ตัว ชินอ๋องผู้นี้คือท่านลุงขององค์รัชทายาท พระเชษฐาของฮ่องเต้ บางทีเขาต้องการจะชิงบัลลังก์จากฮ่องเต้ก็ได้ จุดอ่อนของฮ่องเต้ คือ องค์รัชทายาท และ ฮองเฮา

หลี่หลิ่งฟางขบคิด ‘บางที...ข้าน่าจะไปสำรวจที่จวนชินอ๋องเสียหน่อย เผลอ ๆ อาจจะแก้ไขสถานการณ์แทน และปกป้องพระสวามีของข้าได้ โดยพวกทหารมิต้องลงมือให้เสียแรง’

หวังจิ้งเสวียนรับรู้ความคิดของหลี่หลิ่งฟางได้ เขาหันไปบีบแก้มซาลาเปาคู่นั้น

หมับ

“เจ้ากำลังคิดจะทำอันใดใช่หรือไม่?”

“เหตุใดถึงรู้ได้ หม่อมฉันแค่คิดเองนะเพคะ”

“มิน่าไว้ใจอย่างยิ่ง เจ้าจะไปบุกจวนชินอ๋องใช่หรือไม่?”

“...!”

สีหน้าของหลี่หลิ่งฟางฉายชัดออกมา ยิ่งทำให้คำพูดของหวังจิ้งเสวียนหนักแน่นมากขึ้น

“ฟางเอ๋อร์ เจ้าเป็นพระชายาของเรา ตัวติดกันทุกช่วงเวลา คิดหรือว่าเราจะมิรู้จักนิสัยของเจ้า หืม?”

หลี่หลิ่งฟางคล้ายลูกกระต่ายน้อยที่ถูกพยัคฆ์จับได้ จึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

“โอ๊ะ! วันนี้ในตลาดมีขายหมั่นโถวฟักทอง พวกเราไปตลาดและซื้อมาเสวยกันเถิดเพคะ”

หวังจิ้งเสวียนหัวเราะในลำคอ “ช่างเปลี่ยนเรื่องเก่งเสียจริง ให้ตายเถอะ”

“แล้วชอบหรือไม่เพคะ?”

“มีหรือที่เราจะมิชอบ เจ้าอยากเสวยหมั่นโถวฟักทองสินะ ไปเถิด ก่อนที่จะขายหมด”

“เพคะ”

หวังจิ้งเสวียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเอี้ยวตัวหันมาเอ่ยว่า “ห้ามบุกจวนชินอ๋อง”

“เอ๋~”

“ห้ามก็คือห้าม”

“ได้ไง”

ทั้งสองเดินต่อล้อต่อเถียงกันไปเรื่อย ๆ จนเดินทางไปถึงตลาดก็ยังคงเถียงกันไม่หยุด

*****