คำสั่งที่ไม่ระบุวันส่งและความกังวลของผู้รับ

 

“หากพระองค์ต้องการทราบ กระหม่อมสามารถเรียกนางมาถวายผักดองเป็นครั้งคราวได้พ่ะย่ะค่ะ”

 

“เรียกมาทำอาหารอย่างเดียวคงไม่พอ”

หลี่กงกงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

 

“พระองค์หมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”

 

“ให้นางทดลองทำผักดองจากผักตามฤดูกาลสามชนิด บันทึกขั้นตอนให้ละเอียด ตั้งแต่การเลือกผัก ปริมาณเครื่องปรุง ไปจนถึงผลที่ได้ ให้ห้องเครื่องตรวจสอบว่าวัตถุดิบที่ใช้ถูกต้องหรือไม่”

หลี่กงกง รับคำทันที

 

“กระหม่อมจะจัดการให้พ่ะย่ะค่ะ”

 

เซียวจิ่งเหิง หยุดคิด ก่อนเสริมอีกประโยค

 

“อย่าทำให้นางเข้าใจว่าเป็นการทดสอบเพื่อจับผิด หากทำได้ดี ก็ให้บันทึกสูตรไว้ใช้ประโยชน์ต่อไป หากทำไม่สำเร็จ ก็ให้นางอธิบายเหตุผลตามที่พบ”

 

“พ่ะย่ะค่ะ”

 

“และอย่าให้ผู้ใดไปหยิบฉวยวัตถุดิบจากห้องเครื่องโดยพลการ ทุกอย่างต้องผ่านการอนุญาตตามระเบียบ”

หลี่กงกง ก้มศีรษะรับคำสั่งอย่างนอบน้อม แม้พระองค์จะสนใจหญิงสาวผู้นี้มากขึ้น แต่ก็ยังทรงระมัดระวังไม่ให้ความสนใจส่วนพระองค์กลายเป็นภาระหรือข้อครหาแก่นาง หลี่กงกง จึงถอยออกไปจัดการตามรับสั่ง โดยไม่รู้เลยว่าคำสั่งครั้งนี้จะทำให้เรือนท้ายวังที่เคยเงียบเหงาเริ่มเปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย

ช่วงสายวันเดียวกัน เสียงฝีเท้าของขันทีผู้หนึ่งดังขึ้นหน้าประตูเรือนท้ายวัง อวี้เหนียง กำลังตรวจดูไหที่ว่างอยู่ เมื่อได้ยินเสี่ยวชุนเรียก นางจึงรีบออกไปต้อนรับ

“หลินอวี้เหนียง รับคำสั่งจากห้องเครื่อง ให้ทดลองทำผักดองจากผักตามฤดูกาลสามชนิด พร้อมบันทึกวิธีทำและปริมาณวัตถุดิบอย่างละเอียด หากต้องการผักเพิ่มเติม ให้แจ้งรายการแก่ผู้ดูแลก่อนนำออกไปใช้”

อวี้เหนียง ยืนนิ่งไปชั่วขณะ นางรับคำสั่งมาด้วยสองมือ ก่อนอ่านทวนอย่างละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบ

 

“ขอถามได้หรือไม่เจ้าคะ งานทดลองนี้ต้องส่งผลเมื่อใด”

 

ขันทีตอบว่า

 

“ยังไม่ได้กำหนดวันส่งอย่างตายตัว แต่ควรเริ่มเตรียมการโดยเร็ว หากได้ผลอย่างไรให้บันทึกตามจริง ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนจนละเลยขั้นตอน”

 

“แล้ววัตถุดิบทั้งหมดต้องเบิกผ่านห้องเครื่องใช่หรือไม่เจ้าคะ”

 

“ใช่ ทุกอย่างต้องผ่านผู้ดูแล อย่าหยิบของออกมาเอง”

 

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะทำบัญชีให้ครบถ้วน”

เมื่อขันทีเดินจากไป เสี่ยวชุน ก็รีบขยับเข้ามาดูคำสั่งในมือนาง

 

“อะไรอีกล่ะคราวนี้”

 

อวี้เหนียง ยื่นกระดาษให้เพื่อนอ่าน เสี่ยวชุน อ่านจบแล้วเบิกตากว้าง

 

“ให้เจ้าทดลองทำผักดองอย่างเป็นทางการเลยหรือ”

 

“ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น”

 

“เมื่อวานยังทำเพียงสามไห วันนี้กลับมีคำสั่ง มีการบันทึก มีผู้ดูแลตรวจสอบ ต่อไปเจ้าจะต้องมีตราประทับประจำไหหรือไม่”

 

“อย่าพูดเป็นเล่นไป หากมีตราประทับจริง ข้าคงต้องเสียเวลาหาวิธีติดตราไม่ให้หลุดตอนล้างไหอีก”

เสี่ยวชุน อ้าปากค้าง ก่อนหัวเราะจนไหล่สั่น

 

“เจ้าคิดไปถึงขั้นนั้นแล้วหรือ”

 

“ข้าแค่พูดเผื่อไว้”

แม้จะตอบเช่นนั้น อวี้เหนียง ก็อดรู้สึกกังวลไม่ได้ เมื่อก่อนนางเพียงขอผักที่เหลือจากห้องเครื่องมาทดลองทำอาหารเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ตอนนี้กลับมีคำสั่งเป็นลายลักษณ์อักษร และต้องบันทึกขั้นตอนให้ผู้ดูแลตรวจสอบอย่างละเอียด สิ่งที่เคยเป็นความรู้ในครัวเรือนของนาง กำลังกลายเป็นงานที่มีคนคอยติดตามผล หากทำสำเร็จ นางอาจมีโอกาสใช้ความสามารถนี้ให้เกิดประโยชน์มากขึ้น แต่หากทำผิดพลาด ก็อาจถูกมองว่าไม่เหมาะสมกับงานที่ได้รับมอบหมาย

เสี่ยวชุน สังเกตเห็นสีหน้าของสหาย จึงลดเสียงลง

 

“เจ้าเริ่มกังวลแล้วใช่หรือไม่”

 

อวี้เหนียง พยักหน้าอย่างไม่ปิดบัง

 

“กังวลสิ ข้าไม่เคยทำอะไรที่ต้องมีคนตรวจสอบเป็นเรื่องเป็นราวเช่นนี้มาก่อน”

 

“ถ้าเช่นนั้นเราจะปฏิเสธได้หรือไม่”

 

อวี้เหนียง มองกระดาษในมืออีกครั้ง ก่อนส่ายหน้า

 

“ข้าคิดว่าไม่ควรปฏิเสธโดยยังไม่ได้ลอง อีกอย่าง เขาไม่ได้สั่งให้ข้าทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ เพียงให้ทดลองและบันทึกผล หากไม่สำเร็จก็ต้องหาสาเหตุ”

 

“แต่ถ้าคนตรวจสอบไม่พอใจล่ะ”

 

“เราก็ต้องอธิบายตามความจริง ข้าไม่ได้รับปากว่าจะทำให้ทุกไหอร่อยสมบูรณ์แบบตั้งแต่ครั้งแรกเสียหน่อย”

เสี่ยวชุน เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มให้

 

“เช่นนั้นข้าจะช่วยเจ้าเอง อย่างน้อยเรื่องล้างไหกับจัดผัก ข้ายังพอช่วยได้”

 

อวี้เหนียง ยิ้มตอบ

 

“ขอบใจนะ”

 

“แต่ถ้าคราวนี้เจ้าต้องเขียนบันทึกมากจนไม่มีเวลาทำกับข้าว ข้าจะไม่ยอมอดข้าวเป็นเพื่อนเจ้าอีกแล้ว”

 

“ใครใช้ให้เจ้าอดข้าวตามข้ากัน”

 

“ก็เจ้าชอบลืมกิน!”

 

“ข้าจะจำไว้แล้วกัน”

 

“เจ้าพูดแบบนี้ทุกครั้ง”

ทั้งสองหัวเราะให้กัน ก่อนเริ่มเตรียมตัวออกไปสำรวจแปลงผักใกล้ห้องเครื่อง