ตอนที่4 เริ่มต้นความวุ่นวาย

หลังจากหนึ่งวันที่แสนวุ่นวายผ่านไป นินิวก็เตรียมตัวจะไปขึ้นรถตู้ของผู้จัดการส่วนตัวที่จอดรออยู่ด้านหลังของโรงแรม

"นิว"

เสียงทุ้มคุ้นหูเรียกชื่อเธอดังขึ้น ไม่ต้องหันหน้าไปมอง เธอก็รู้ว่าเจ้าของเสียงนี้เป็นใคร

"เธอโกรธอะไรฉัน?"

"เปล่านิ"

"แล้วฉันถามทำไมเธอไม่ตอบ ฉันทำอะไรให้เธอไม่พอใจ"

"นายเพิ่งเจอกันนะ แล้วฉันจะไม่พอใจอะไรนายตอนไหนล่ะ"

ออสตินสบตากลมโตของเพื่อนที่เคยสนิทกันในช่วงเวลาหนึ่ง ตอนนี้เธอไม่ใช่เพื่อนผู้หญิงคนนั้นของเขาอีกแล้วและเขาก็ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนผู้ชายคนนั้นของเธอเหมือนกัน

"หรือเธอไม่พอใจที่ฉันไปเรียนเมืองนอกโดยไม่บอกเธอ"

“อันนั้นมันเป็นสิทธิ์ของนายที่จะบอกหรือไม่บอกก็ได้ แล้วทำไมฉันต้องไม่พอใจนายด้วยล่ะ”

“งั้นทำไมเธอไม่คุยกับฉัน จะว่าเธอจำฉันไม่ได้ก็คงไม่ใช่ เพราะพ่อฉันถามเธอยังบอกว่ารู้จักฉันอยู่เลย”

“นายอย่ามาเซ้าซี้ถามจะได้ไหม ฉันจะกลับคอนโด เหนื่อยจะแย่แล้ว”เมื่อไม่มีคำตอบให้เขา เธอก็ทำเป็นเบี่ยงประเด็นไปอีกเรื่องทันที แต่ทว่าชายหนุ่มไม่ยอม เขาเอามือหนาจับแขนเล็กของเธอเอาไว้และเอามืออีกข้างจับใบหน้าสวยของเธอให้หันมามองหน้าเขาตรง ๆ

แววตาคมเข้มคุ้นตา กับใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่ต่างจากเมื่อก่อนแม้แต่น้อย ทำให้นินิวรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว เขาไม่ใช่เพื่อนสมัยมัธยมที่เธอเคยรู้จัก ตอนนี้เขาเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่มีเสน่ห์มากและดูเหมือนเราสองคนจะห่างกันจนไม่สามารถพูดคุยสนิทสนมกันเหมือนเพื่อนแบบเมื่อก่อนได้

“ตอนนี้เราสองคนไม่ได้สนิทกัน ถึงขนาดมาจับมือถือแขนกันแบบนี้นะ กรุณาปล่อยแขนฉันด้วย”

“ที่โมนาบอกว่าเธอเปลี่ยนไป เห็นจะจริงนะ แค่ฉันไปเรียนเมืองนอก มันทำให้ความเป็นเพื่อนของเราขาดกันไปเลยเหรอนิว ฉันอุตส่าห์ดีใจที่จะได้เจอเธอ แต่เธอกลับทำท่าทางรังเกียจฉัน”

เสียงทุ้มเอ่ยตัดพ้อออกมา ราวกับเสียใจอย่างหนักที่เธอทำท่าทางแบบนี้ ทั้งที่จริงภายในใจเขาแค่อยากลองใจเธอเลยพูดออกไปแบบนั้น

“ฉันไม่ได้รังเกียจนาย”

“งั้นเธอก็ต้องแสดงให้เห็นสิว่าเธอไม่ได้รังเกียจฉันจริงอย่างปากว่า”

“จะให้ฉันแสดงอะไร ในเมื่อนายเองก็เชื่อคำพูดโมนาเหมือนกัน”

“ฉันบอกตอนไหนว่าเชื่อ”ออสตินยกยิ้มมุมปากขึ้นมา แววตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างเห็นได้ชัด“กลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมนะ เธอ ฉันและก็โมนา”

ตอนแรกก็เหมือนจะดี แต่พอได้ยินชื่ออดีตเพื่อนสนิท แขนเล็กก็สะบัดออกจากมือหนาของเขาทันทีอย่างแรง“ฉันจะกลับบ้านแล้ว หวังว่าจะไม่ได้ยินประโยคแบบนี้มาจากนายอีกนะ”

ร่างเล็กเดินหนีไปขึ้นรถตู้ทันที ทิ้งให้ออสตินยืนยกยิ้มอย่างชอบใจที่กวนอารมณ์เธอได้สำเร็จ อย่างน้อยเขาก็รู้แล้วว่าระหว่างเธอกับโมนา คงเป็นเพื่อนกันไม่ได้อีกแล้ว ตอนนี้เขาต้องรู้ให้ได้ว่าระหว่างสองคนนี้มีเรื่องอะไรที่ทำให้นินิวถึงกับตัดขาดความเป็นเพื่อนและดูเหมือนเธอจะไม่มีวันให้อภัยโมนาอีก

วันต่อมา

วันนี้เป็นวันเวิร์คช็อปวันสุดท้าย นินิวมาถึงโรงแรมก่อนคนอื่น เธอเป็นคนเผื่อเวลาสำหรับเรื่องการทำงานอยู่แล้วและวันนี้เธอก็ขับรถมาเอง โดยไม่ให้ผู้จัดการส่วนตัวมาด้วย เธอให้พี่แจงลาหยุดได้สองวัน ก่อนที่จะเปิดกล้องถ่ายทำอาทิตย์หน้า ซึ่งช่วงนั้นจะเป็นช่วงลุยงานที่ทั้งเธอและพี่แจงจะไม่มีเวลาพักผ่อนกันเลยทีเดียว

ระหว่างที่เธอกำลังนั่งรออยู่ในห้องที่ใช้เวิร์คช็อป คนที่สองที่ีมาถึงคือขุนเขาพระเอกของเรื่อง คนนี้ก็ขึ้นชื่อเรื่องการตรงต่อเวลาเหมือนกัน เขายิ้มทักทายและเดินมานั่งข้างเธอทันที

“มาเร็วไม่เปลี่ยน”

“พี่ขุนก็เหมือนกันค่ะ มาเร็วตลอดเลย”เธอเอ่ยชมเขากลับไปก่อนจะเอ่ยต่อ“อีกอย่างวันนี้ไม่ต้องรอรถตู้ด้วย นิวให้พี่แจงลาหยุดสองวันค่ะ”

“ก็ดีนะ เดี๋ยวพอเปิดกล้องอาทิตย์หน้าจะไม่มีเวลาพักผ่อนเลย งั้นพี่ให้พี่ต้อมลาหยุดด้วยดีกว่า”

พูดจบขุนเขาก็โทรบอกผู้จัดการส่วนตัวของเขาให้หยุดพักผ่อนเหมือนกัน หลังจากวางสายเขาก็เปิดบทที่ต้องเข้าฉากกับนินิวโดยเฉพาะ เรื่องนี้เนื้อหาค่อนข้างแรง มีฉากเลิฟซีนของเขากับนางร้ายอย่างนินิวด้วย

“เห็นฉากนี้หรือยัง”

พอจะรู้ว่าเขาหมายถึงฉากไหน เพราะเธออ่านบทของตัวเองจบแล้ว เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เธอมีเลิฟซีนกับพระเอกของเรื่อง และไม่ใช่แค่นัวเนียกันธรรมดา มันมีการซุกไซ้และมีจูบจริง ซึ่งเธอไม่เคยมีบทแบบนี้มาก่อน

“เห็นแล้วค่ะ”

“ถ้าเราไม่อยากจูบจริง จะใช้มุมกล้องไหม”

“เดี๋ยวก็มีคนหาว่านิวไม่มืออาชีพอีก สมัยนี้ละครเด็กมัธยมยังมีฉากจูบจริงเลยค่ะ แล้วนิวที่อายุยี่สิบหกแล้วกลับใช้มุมกล้อง มันไม่ตลกไปหน่อยเหรอคะ”

“ทำไมต้องสนใจคนอื่นด้วยครับ เอาแค่เราสะดวกใจหรือเปล่าแค่นั้นพอ”

“นิวสะดวกค่ะ อีกอย่างก็เป็นพี่ขุนด้วย พระเอกที่นิวเล่นด้วยมาตั้งแต่เรื่องแรก นอกเสียจากว่าพี่ขุนจะไม่สะดวกใจกับนิวมากกว่า”

ขุนเขาอมยิ้ม เขานะเหรอจะไม่สะดวกใจ ตอนที่เห็นฉากนี้เขาดีใจจนเนื้อเต้นเลยก็ว่าได้ มันเป็นโอกาสที่เขาจะได้ใกล้ชิดผู้หญิงที่เขารักมานาน

“นิวไม่รู้จริงเหรอ ต้องให้พี่บอกใหม่หรือเปล่าว่าพี่รู้สึกยังไง”

“อะ เอ่อ…”

“แหม…นัดกันมาจู๋จี๋แต่เช้าเลยนะคะ นี่ต้องสลับบทนางเอกกับนางร้ายซะแล้วล่ะมั้ง ดูท่าว่าเคมีจะเข้ากันมากกว่า”

เสียงแหลมของโมนาโพล่งออกมาทันที เมื่อเข้ามาเห็นขุนเขากับนินิวนั่งพูดคุยใกล้ชิดสนิทสนมกันและวันนี้เธอก็มีเซอร์ไพรส์อีกอย่างคือเธอติดรถมากับออสติน โดยใช้แผนโทรบอกเขาว่าเธอรถเสีย ผู้จัดการส่วนตัวก็ลาหยุด

“ว่าไงคะติน จัดการเปลี่ยนตัวนางเอกได้หรือเปล่า ดูเหมือนว่านินิวเขาจะอยากเป็นนางเอกมากกว่านางร้ายนะ”

“ฉันบอกตอนไหนว่าอยากเป็นนางเอก เธออย่าพูดในสิ่งที่มันไม่ใช่เรื่องของตัวเองสิ แบบนี้เขาเรียกว่าอะไรนะ”

นินิวลุกขึ้นจากเก้าอี้ เธอเดินมาเผชิญหน้ากับโมนา ทำให้ขุนเขาต้องมาจับแขนเธอไว้ทันที เพราะกลัวจะมีเรื่องจนเป็นข่าวดังเหมือนห้าเดือนก่อนอีก

“ไปนั่งดีกว่านิว”

ออสตินที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง รวมถึงความสนิทสนมของคนทั้งคู่ด้วย ก็ทำให้อารมณ์เขาคุกกรุ่นขึ้นมาทันทีและรู้สึกไม่ถูกชะตากับไอ้พระเอกคนนี้ด้วย

“ละครยังไม่เปิดกล้อง ก็จะทะเลาะกันแล้วเหรอ”

“ตินก็เห็นว่าโมพูดด้วยดี ๆ แต่นิวเดินเข้ามาเหมือนจะเข้ามาตบโมเลยนะคะ”

ท่าทางออเซาะและคำพูดเกินกว่าเหตุของโมนา ทำให้นินิวสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของขุนเขา เธอเดินเข้าไปใกล้อดีตเพื่อนสนิทชนิดที่ว่าหายใจรดใบหน้ากันเลยทีเดียว ใช้สายตาฟาดฟันจนอีกฝ่ายรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ไปเหมือนกัน เพราะเคยเจอฝ่ามืออรหันต์ของอีกฝ่ายมาแล้ว ยังจำได้ดีว่าหน้าชาไปขนาดไหน

“กูกับมึงไม่จำเป็นต้องมาเรียกแทนตัวกันแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น ฟังแล้วกูจะอ้วก”

“มึงอย่ามาทำตัวสถุนแถวนี้นะนิว มึงเกลียดอะไรกูนักหนาว่ะ กูดีด้วยมึงก็ไม่ดี มึงจะเอายังไงกันแน่”