๔ เจอหน้าพระรองครั้งแรก

ดูเหมือนความคิดในหัวของนางจะดังเกินไปหน่อย ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ ถ้อยคำที่เอ่ยออกไปยังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ทั้งที่ความคิดก่อนหน้านี้ยังตีกันวุ่นวายอยู่ในหัว แต่ไฉนกลับพูดออกไปราวกับตกหลุมพรางของความหล่อเหลาของอีกฝ่ายเสียแล้ว

เฟิ่งจิ่นหรงยืนนิ่ง ตัวแข็งชะงักคล้ายหยุดหายใจไปชั่วขณะ

ขณะที่จ้าวอวี้หมิงมองสตรีตรงหน้า หัวคิ้วเข้มขมวดอย่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าถ้อยคำเมื่อครู่ที่ได้ยินนั้นเป็นจริงหรือหูฝาดเพี้ยนไปเอง แต่กระนั้นก็อดคิดไม่ได้ว่าสติของสตรีตรงหน้าอาจเลอะเลือนไปเสียแล้ว

“ข้าไม่ใช่คุณชายเซียว…” น้ำเสียงของเขาเข้มขรึม แต่แฝงด้วยความเย็นชา “หากคุณหนูอยากไปสกุลเซียวนั้นอยู่เส้นทางหน้าวังหลวง หากจำไม่ได้ก็บอกให้สารถีพาไป นี่คือจวนสกุลจ้าว”

จ้าวอวี้หมิงถอนหายใจลึก ก่อนจะหันหลังจะเดินหนีคล้ายกับปฏิเสธพลางๆ

ทว่าด้วยนิสัยดื้อรั้นเฟิ่งจิ่นหรงกลับก้าวตามเข้ามา ร่างบางยืนขวางทางอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาแน่วแน่

“ข้า..ข้า มีเรื่องสำคัญจะพูดคุยด้วยเจ้าค่ะ” น้ำเสียงหวานตะกุกตะกะเต็มไปด้วยความประหม่า นางเงยหน้าขึ้นพลันประสานสบเข้ากับดวงตาคมกริบเย็นเยียบตรงหน้าพอดี

จ้าวอวี้หมิงยืนนิ่ง มองสตรีตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ

บรรยากาศพลันตกอยู่ในความเงียบสงัดชั่วครู่ สายน้ำในสระบัวสะท้อนแสงแดดพลิ้วไหวราวกับรอคอยกำลังสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป…

จ้าวอวี้หมิงเลิกคิ้วถามกลับด้วยน้ำเสียงสงสัย “เรื่องสำคัญใดกัน จนทำให้คุณหนูบุกมาถึงสกุลจ้าวของข้า ทั้งที่ไม่เคยพูดคุยกันมาก่อนแม้แต่สักครึ่งคำ”

เฟิ่งจิ่นหรงยืนตัวตรง เชิดปรายคางขึ้นด้วยความประหม่าฉายชัดออกมา ดวงตาคู่งามเปล่งประกายแฝงความตั้งใจแน่วแน่ หัวใจดวงน้อยเต้นแรง นางสูดลมหายใจลึกกลั้นความหวาดหวั่นไว้ แล้วค่อยๆ เอ่ยเสียงดังฟังชัดถ้อยชัดคำ

“ข้า…ข้าอยากขอให้คุณชายรับข้าเป็นภรรยาเจ้าค่ะ”

ถ้อยคำพูดนั้นดังชัดเจน ราวกับก้อนหินกระแทกลงกลางสระน้ำ บรรยากาศโดยรอบเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ แม้แต่สายลมก็พลันสงบ

จ้าวอวี้หมิงขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าถมึงทึงย่ำแย่งุนงงยิ่งกว่าเดิม เชามองสตรีตรงหน้าคล้ายไม่เชื่อในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน ริมฝีปากหนาเหยียดยกยิ้มเย้ยหยัน

“คุณหนูเฟิ่ง…ข้าได้ยินผิดใช่หรือไม่” เขาเอ่ยถามเสียงแผ่วลงอย่างไม่คาดคิด

สตรีตรงหน้าเคยเป็นคู่หมั้นของเซียวจิ้นอวิ้นก็จริงแต่นั้นก็คือเหตุการณ์ในอดีตก่อนที่การหมั้นหมายจะถูกยกเลิก เกรงว่าคงทำให้อับอายรู้สึกราวกับถูกหักหน้า คงเป็นเหตุผลที่ทำให้ต้องการเอาคืนคุณชายเซียวกระมัง

แต่แล้วเหตุใดจึงเกี่ยวข้องกับเขา?

หรือเพราะเขาเป็นสหายของไป๋หว่านชิงกัน?

ความคิดนั้นทำให้หัวใจของจ้าวอวี้หมิงกระตุกวูบ ใบหน้าค่อยๆ ซีดลง ร่างกายแทบไม่อาจนิ่งเฉย

เขาช้าไปเพียงก้าวเดียว…นางก็ยืนอยู่ในอ้อมกอดของผู้อื่นไปเสียแล้ว

เฟิ่งจิ่นหรงพยักหน้าแน่วแน่ ราวยืนยันว่าไม่ผิดแน่

“ไม่ผิดเจ้าค่ะ…ข้าเลือกแล้ว ข้าอยากอยู่เคียงข้างคุณชายเพียงผู้เดียว” น้ำเสียงหวานดังชัดก้องไปทั่วทั้งจวน ราวกับประกาศให้ทุกคนรับรู้ แม้แต่เหล่าสาวใช้ที่อยู่รอบๆ ถึงกับชะงักหยุดฟังด้วยความสนใจทันที

จ้าวอวี้หมิงเงียบไปชั่วขณะ สายตาคมกริบจับจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาเมล็ดซิ่งราวพยายามค้นหาอะไรบางอย่าง

“คุณหนูต้องการจะใช้ข้าเป็นหมากในกระดานเพื่อประชดประชันคุณชายเซียวงั้นหรือ” เขาเลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

จ้าวอวี้หมิงแค่ฮึดฮัดในลำคอ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวเจือความข่มขู่เต็มไปด้วยความหวังดี

“ข้าเป็นสหายของไป๋หว่านชิง…ย่อมไม่มีวันปล่อยให้ผู้ใดมาล่วงเกินหรือทำร้ายชีวิตคู่ของนางแน่”

พอเฟิ่งจิงหลินได้ยินแช้วพลันหลุดหัวเราะร่อออกมาราวกับเรื่องตลกขบขัน น้ำเสียงใสหวานกังวานออกมาด้วยความสงสัยและงุนงง “อืม…ไป๋หว่านชิงเลี้ยงบุรุษด้วยอันใดกัน เหตุใดถึงได้ทึ่มทื่อ ตาบอดและซื่อตรงยิ่งกว่าสุนัขที่ข้าเคยเลี้ยงมาเสียอีก!”

นางกำลังช่วยพระรองผู้น่าสงสารให้พ้นชะตากรรมที่เวทนา แต่ไฉนเขากลับมองความหวังดีของนางเป็นกบฏกัน!

“ข้าหรือจะใช้คุณชายจ้าวเป็นหมากในกระดานเพื่อเรียกความสนใจจากเซียวจิ้นอวิ๋น…ตอนนี้ข้ารู้แล้ว แต่ก็ช่างเถอะ ตอนที่ข้าขู่ว่าจะกระโดดลงแม่น้ำ เขากลับไม่สนใจ มิหนำซ้ำ ข้ากระโดดลงไปแล้วก็หาได้เหลียวแล เกรงว่าหากข้าตายไปจริงๆ เขาคงจะเฉลิมฉลองเสียด้วยซ้ำ ที่ข้าได้ไปพ้นหูพ้นตาไม่ต้องมารำคาญให้เห็นอีก” คำพูดของเฟิ่งจิงหลิน ราบเรียบแต่กลับเต็มไปด้วยความเย็นชาแฝงข่มขืนอย่างชัดเจน

บุรุษเห็นแก่ตัวผู้นั้นเหมาะสมกับนางเอกดอกบัวขาวที่สุด ราวกับผีเน่ากับโลงผุ!

จ้าวอวี้หมิงชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะประแอมไอออกมาคล้ายกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างที่ก่อขึ้นในใจอย่างไม่รู้ตัว

เขาเป็นผู้ที่กระโจนลงน้ำไปช่วยนางเอง…แต่ตอนนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมความเย็นยะเยือกและความคิดที่ซับซ้อนราวกับไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน

ว่ากันตามตรง เขาคิดว่าสตรีตรงหน้าจะได้ไปปรโลกเสียอีก แต่กลับมีชีวิตคืนมาได้ นับว่ามีความสามารถไม่ธรรมดา

น้ำเสียงทุ้มพึมพำออกมาแผ่วเบา เต็มไปด้วยความคาดเดา “หากกล่าวว่าเขาเห็นแก่ตัวนัก ก็อย่าได้คิดจะกระโดดลงน้ำประชดเพื่อเรียกร้องความสนใจจากผู้ใดอีก คราวหน้า…เกรงว่าคงจะได้ตายไปจริงๆ ช่วยไว้ไม่ได้อีกแล้ว”

สายตาคมกริบจ้องสตรีตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเบนหน้าหันหนี หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยราวกับขัดใจตนเองที่ต้องยอมรับความจริงบางอย่าง

“เหอะ! น่าสมเพชนักที่แม้จะมีชีวิตอยู่ก็ยังทำเรื่องโง่เช่นนี้”

เฟิ่งจิงหรงยังคงจ้องมองบุรุษตรงหน้าไม่ลดละ นางเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะยกมือกอดอก แค่นเสียงถามอย่างจริงจัง

“พูดออกมาราวกับว่ากระโจนน้ำลงไปช่วยข้าเสียเอง…”

จ้าวอวี้หมิงได้ยินถึงกับต้องหันกลับมาทันที พลางส่ายหน้าอย่างเอือมระอา น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่ำพึมพำ “โง่งม…”

คาดว่าคงไม่มีผู้ใดบอกกระมัง ว่าใครที่กระโจนลงน้ำเป็นผู้ช่วยนางขึ้นมาให้รอดพ้นจากความตาย

ช่างเถอะ…เขาเองก็หาได้ติดใจทวงถามบุญคุณอะไรนัก

ถือว่าได้ทำบุญช่วยเหลือชีวิตผู้คนอนาถาก็พอใจแล้ว

ใบหน้าคนงามเริ่มฉายแววโกรธเคืองไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน ริมฝีปากบางยกยิ้มเย้ยหยัน “คำก็สมเพช…สองคำก็โง่งม…เจ้าดีกว่าข้านักหรืออย่างไรกัน จ้าวอวี้หมิง! ตามต้อยติดสตรีผู้นั้นราวกับสุนัข หากนางมาเจ้าก็สะบัดหางรับ หากนางไปก็หม่นหมองไม่เป็นอันทำสิ่งใด!”

พอสิ้นคำนั้น นางพลันถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า เจือแววเวทนาในดวงตาอยู่บ้าง

ทั้งที่เป็นเพียงบทของนิยายน้ำเน่า แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดนางถึงถลำลึกจนกลายเป็นเรื่องที่นางโปรดปรานที่สุดไปได้!

จ้าวอวี้หมิงนิ่งไร้คำตอบไม่เอื้อนเอ่ยอันใด

จู่ๆ อีกฝ่ายก็บุกเข้ามาถึงจวน ประกาศปาวๆ ว่าอยากแต่งเป็นภรรยาของเขา ไหนยังจะมีหน้ามายืนสบถด่าเขาต่อหน้าในเรือนของเขาเองอีก สายตาคมกริบฉายแววเหนื่อยหน่ายเต็มไปด้วยความรำคาญ ก่อนจะเหลือบไปมองบรรดาสาวใช้ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ แล้วเอ่ยคำสั่งทันที “พาคุณหนูเฟิ่งออกไปเสีย วันนี้สกุลจ้าวไม่รับแขกแล้ว”

ทันใดนั้น สาวใช้ยังไม่ทันก้าวเข้ามาใกล้ เฟิ่งจิงหรงก็ชูมือขึ้นเป็นสัญญาณห้าม ใบหน้ายิ่งทะนง นัยน์ตาเมล็ดซิ่งจ้องบุรุษตรงหน้าไม่ลดละ

“จ้าวอวี้หมิง…คิดจะไล่ข้าออกไปง่ายๆ เช่นนี้ เพราะกลัวว่าข้าจะพูดความจริงที่ท่านซ่อนเอาไว้ใช่หรือไม่”

เสียงหวานกึกก้อง ทุกถ้อยคำราวกับมีหนามทิ่มแทงหัวใจ ชวนให้ผู้ฟังไม่อาจสงบได้ จ้าวอวี้หมิงนิ่งงัน ดวงตาคมกริบฉายแววขุ่นเคืองชั่ววูบก่อนจะกลับมาราบเนียบเย็นชาดังเดิม

เฟิ่งจิงหรงหัวเราะเยาะ นางเอียงศีรษะเล็กน้อย รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้า “ท่านว่าข้าโง่งม…แต่กลับทำตัวเหมือนบุรุษผู้ถูกสตรีจูงจมูก มิหนำซ้ำยังภาคภูมิใจนักหนาที่ได้เป็นเงาตามหลังนาง หากวันใดที่ไป๋หว่านชิงเบือนหน้าหนี ท่านเองคงเหลือเพียงความว่างเปล่าไม่ต่างอะไรจากหมาเร่ร่อนที่ไม่มีใครเหลียวแล”

คำพูดนั้นเหมือนคมมีดเฉือนลึกลงในอกจ้าวอวี้หมิง

เขากำมือแน่น ความอดทนใกล้ขาดสะบั้น แต่หัวใจกลับสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“เฟิ่งจิงหรง!” น้ำเสียงตวาดดังลั่น เส้นเลือดบนขมับปูดนูนขึ้นมาอย่างชัดเจน ดวงตากลับไหววูบด้วยบางสิ่งที่เขาไม่อาจเข้าใจ

ทว่ากลับไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย ก้าวเข้าไปใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงลมหายใจรดริน ริมฝีปากขยับเอ่ยพูดช้าๆ เสียงเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ

“หากท่าาไล่ข้าออกไป…อย่าลืมเสียเล่าว่า ข้าจะกลับมาอีก และทุกครั้งที่กลับมา ข้าจะทำให้ท่านไม่มีวันลืมว่าข้าคือใคร”