ตอนที่48 รวมพลังนางร้าย

นางเป็นว่าที่พระชายาของเหว่ยอ๋อง หากแคว้นโจวได้นางมาเสริมบารมีเช่นนี้ ก็ยิ่งจะส่งเสริมให้แว่นแคว้นเจริญรุ่งเรืองดั่งตำนานสิงห์คู่ ข้าว่าแคว้นเป่ยของเราควรเป็นมิตรกับแคว้นโจวน่าจะดีกว่า ไม่แน่ว่าอาจได้อาศัยบารมีแล้วนำพาให้เจริญรุ่งเรืองตามไปด้วย” ฮ่องเต้เอ่ยออกมาอย่างตัดสินใจอย่างแน่วแน่ เขาต้องส่งสาสน์ไปแจ้งแคว้นโจวเพื่อขอเป็นพันธมิตรที่ดี 

“ลูกก็เห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายไป๋ซีซวนเอ่ยสนับสนุนขึ้นมาทันที เพราะเขามาคิด ๆ ดูแล้ว การเป็นมิตรกับแคว้นโจวน่าจะได้อะไรมากกว่ามากกว่าเป็นศัตรูและสู้รบกัน

“ข้าก็เห็นด้วยเพคะเสด็จพ่อ อีกอย่างข้ารู้สึกถูกชะตากับคุณหนูใหญ่ ข้าเชื่อว่านางคงจะยอมเป็นสหายกับข้าในวันข้างหน้า” องค์หญิงไป๋ซูหนี่ว์พอเห็นสตรีในวัยเดียวกัน ที่เก่งและมีความสามารถเช่นนี้ ก็รู้สึกประทับใจและอย่างเอาเป็นแบบอย่างเพื่อมาปรับปรุงตนเองให้ดีขึ้น

แคว้นเจิน

ฮ่องเต้นั่งฟังสองพี่น้องถกเถียงกันด้วยความไม่เข้าใจและเริ่มจะปวดหัว องค์หญิงเจินไป๋อวี่กำลังเล่าเรื่องราวอย่างเจ็บแค้นแทนพี่ชายของตนที่พ่ายแพ้ให้กับคุณหนูใหญ่ ส่วนหยวนอ๋องก็มีเหตุผลของตนเองซึ่งฮ่องเต้ฟังแล้วก็เห็นด้วยกับเขาอยู่ไม่น้อย

“เสด็จพ่อข้าขอประลองวรยุทธกับคุณหนูใหญ่แต่เหว่ยอ๋องก็มาดักข้าเอาไว้กลัวว่าข้าจะทำร้ายคนรักของเขา ไม่งั้นข้าจัดการนางไปแล้ว” หยวนอ๋องได้ฟังก็ถอนใจออกมา

“ข้าเห็นด้วยที่เขาดักทางเจ้าเอาไว้เสียก่อน ไม่เช่นนั้นคงเป็นข้าที่ต้องเป็นฝ่ายมาห้ามเจ้าแทน เจ้าจะขอประลองวรยุทธกับนางโดยไม่รู้ว่านางเป็นวรยุทธหรือไม่ หากนางบาดเจ็บขึ้นมาเหว่ยอ๋องไม่เก็บชีวิตของเจ้าเอาไว้แน่รวมทั้งแคว้นเจินด้วย”

“ก็ใครจะไปทำร้ายนางตรง ๆ กันละ ข้าก็แค่จะแอบโปรยยาพิษใส่นางไม่มีใครรู้แน่นอน ยาพิษนี้ท่านอาจารย์บอกว่าไร้สีไร้กลิ่นตรวจสอบไม่ได้ จะมีผลก็ต่อเมื่อนางนอนหลับเท่านั้น ฮึ! แต่ว่าถึงข้าไม่ได้ลงมือด้วยตัวเองก็มีคนลงมือแทนข้าแล้ว” หยวนอ๋องได้ยินก็ชะงักตัวเย็นเยียบขึ้นมา

“หมายความว่าอย่างไร?”

“ข้าทิ้งยาไว้กับนกต่อของเสด็จพี่ ท่านหญิงฟู่เหลียนฮวา ป่านดีนางคงลงมือไปเรียบร้อยแล้ว”

“เจ้าว่าอะไรนะ!!” หยวนอ๋องลุกพรวดขึ้นทันทีด้วยความตกใจ 

“เสด็จพี่จะตกใจไปทำไม ยาพิษนี้ตรวจสอบไม่ได้อยู่แล้ว” องค์หญิงเจินไป๋อวี่เอ่ยด้วยสีหน้าไม่ใส่ใจ เพราะว่านางมั่นใจว่าจะไม่มีใครตรวจพบอย่างแน่นอน

“เสด็จพ่อข้าต้องกลับไปแคว้นโจว” ฮ่องเต้พยักหน้าอนุญาต หยวนอ๋องจึงผลุนผลันจากไปทันที เขาร่วมมือกับตระกูลกู้สังหารเหว่ยอ๋องและคุณหนูใหญ่ แต่เพราะนักฆ่าเป็นคนของเสนาบดีกู้เขาจึงไม่ต้องกังวล เขาเพียงสนับสนุนเงินค่าจ้าง แต่ส่วนเรื่องยาพิษที่เขากังวลก็เพราะว่า ยาพิษที่น้องสาวของเขาพูดถึงมันหายสาบสูญไปนาน และที่สำคัญต้นกำเนิดการทำยาพิษมาจากแคว้นเจิน หากตรวจสอบพบต้องสาวมาถึงแคว้นเขาอย่างแน่นอน ถึงแม้ว่าปรมาจารย์แห่งพิษจะยืนยันว่าไม่มีใครสามารถตรวจพบ แต่เขาก็ไม่สบายใจอยู่ดี

จวนตระกูลลู่

เช้าวันต่อมาเมื่อลู่เสียนเปิดประตูห้องออกมา ก็เห็นลู่อันและลู่เจิน มายืนรออยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าโกรธเคือง เมื่อเห็นลู่เสียนก้าวออกมา พวกนางก็รีบเข้ามาต่อว่าต่อขานนางทันที

“พี่หญิงท่านรู้หรือไม่ว่าน้ำกระเจี๊ยบของท่านทำข้าแทบไม่ได้นอน”

“ใช่เจ้าค่ะยิ่งกว่ายาปลุกกำหนัดเสียอีก ขาของข้าสั่นไปหมดเดินแทบไม่ไหว” ลู่เจินและลู่อันบ่นกระปอดกระแปด โดยมีสองบุรุษยิ้มเขินอายทำตัวไม่ถูกอยู่ด้านหลัง ลู่เสียนหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้เหว่ยอ๋องที่เดินตามออกมา

“เรื่องนี้มาโทษข้าก็ไม่ถูก ปรบมือข้างเดียวไม่ดังเข้าใจหรือไม่ หากพวกเจ้าไม่ให้ความร่วมมือเขาก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้หรอกนะ”

“เฮ้อ! พี่หญิงท่านพูดมันก็ถูกต้องโทษที่พวกข้าใจง่ายเอง เพราะฉะนั้นคืนนี้พี่เจียวลู่กลับไปนอนที่จวนของท่าน” ลู่อันเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง

“ใช่พี่เฉี่ยวท่านก็กลับไปนอนที่จวน”

เจียวลู่และลี่เฉี่ยวได้ยินก็หน้าถอดสี ไม่ ๆ แบบนี้ไม่ดีแน่ เจียวลู่จึงรีบเดินมาเกาะแขนลู่อันพร้อมเอ่ยอย่างเอาใจ ส่วนลี่เฉี่ยวก็รีบไปออดอ้อนลู่เจิน

“ฮูหยินน้อยอย่าโกรธเลยนะข้าสัญญาว่าจะไม่หักโหมจนเกินไป ต่อไปจะฟังเจ้าทุกอย่างเลยดีหรือไม่?”

“ใช่ ๆ ต่อไปข้าก็จะเชื่อฟัง ไม่บ้าพลังอีกแล้ว”

สองสาวฟังพวกเขาเอ่ยสัญญาก็ยกยิ้มอย่างพอใจ ฮึต้องกำราบเสียบ้างไม่เช่นนั้นจะได้ใจเกินไป ลู่อันและลู่เจินตรงไปกอดแขนพวกเขา ก่อนจะพากันไปที่ห้องอาหาร แต่เมื่อมาถึงสายตาก็ต้องสะดุดกับอาหารที่ดูแปลกตาแตกต่างจากทุกวัน

ลู่หลินที่เห็นเหล่าพี่เขยและพี่สาวก้าวเข้ามา ก็ฉีกยิ้มออกมาด้วยความเบิกบานใจ เมื่อคืนนางได้ค้นพบมิติมหัศจรรย์ในจี้หยก ในมิติมีร้านค้าที่คล้ายกับร้านประจำที่นางเคยไปซื้อของในซอยใกล้บ้าน นางจึงลองหยิบของออกมาก็ปรากฏว่านำออกมาได้ นางจึงเกิดความคิดอยากเข้าครัวทำอาหารด้วยตนเอง

“พี่หญิงใหญ่ท่านดูอาหารนี่สิเจ้าค่ะแล้วท่านลองชิมดู” ลู่หลินยกถ้วยโจ๊กที่นางจัดแต่งอย่างน่าทานมาให้ลู่เสียนลองชิม

ลู่เสียนลองชิมอาหารก็รับรู้ได้ในทันทีว่า นางคงได้รับมิติเชื่อมต่อโลกคู่ขนาน นางถึงสามารถนำของออกมาได้เช่นนี้ ลู่เสียนนัยน์ตาเต้นระริกด้วยความตื่นเต้นและดีใจให้มันได้แบบนี้สิ ทะลุมิติมาทั้งทีต้องให้มันครบเครื่อง

“พี่หญิงข้ามีเรื่องจะพูดกับท่านสักครู่” ลู่เสียนเมื่อได้ยินนางพูดเช่นนั้น ก็รีบเดินมากุมมือของลู่หลินแล้วพาเดินออกไปคุยยังเรือนของนาง เมื่อเข้ามาถึงลู่หลินก็เริ่มเล่าสิ่งที่เกิดขึ้น

“หลังจากที่ข้าหลับไป จิตข้าก็ได้ไปเยือนสถานที่แห่งหนึ่ง ที่แห่งนั้นข้าได้พบชายผู้หนึ่งและเขายังได้มอบหนังสือโบราณให้ข้า แต่พอข้าเปิดมันขึ้นมาอ่านตัวอักษรเหล่านั้นก็ลอยเข้ามาอยู่ในตัวของข้า ก่อนจะไปจากไปเขายังบอกว่า ท่านได้พลังจากเทพสายฟ้า ส่วนข้าได้พลังจากเทพสายลม พลังทั้งสองมีความเชื่อมโยงกันดั่งลมและฝน ฟ้าร้องและพายุเจ้าค่ะ” ลู่เสียนระบายยิ้มออกมา ก่อนจะจับมือของนางกุมไว้ทั้งสองข้าง

“แบบนี้ก็ดีต่อไปเจ้าจะได้ช่วยเหลือข้าได้มากขึ้น ในเมื่อพวกเราได้มาอยู่และกลายเป็นคนตระกูลลู่ อีกทั้งมีความรู้ความสามารถมากมาย ข้าเชื่อว่าพวกเราจะทำให้ตระกูลลู่และบ้านเมืองอยู่กันอย่างผาสุกได้ แต่ว่าอย่างไรคนชั่วเหล่านั้นก็ต้องจัดการ ดีมาดีตอบ ร้ายมาร้ายกลับอย่าให้ชื่อนางร้ายอันดับหนึ่งและอันดับสี่”

ลู่เสียนและลู่หลินหัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างร่าเริง ก่อนจะจูงมือกันไปที่ห้องรับประทานอาหาร เมื่อมาถึงก็เห็นทุกคนลงมือกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ลู่เฉิงหันมาเห็นก็ยิ้มร่า

“ลู่หลินบ่าวในครัวบอกว่าเจ้าเป็นคนลงมือทำอาหารเอง ข้าลองชิมดูแล้วรสชาติดีจริง ๆ เจ้าทำให้พ่อคนนี้ภูมิใจมากเลยรู้มั้ย”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ อร่อยก็กินเยอะๆ เจ้าค่ะ คนทำจะได้มีกำลังใจ กินเสร็จแล้วพี่หญิงใหญ่มีเรื่องจะบอกทุกคนด้วยเจ้าค่ะ”

ทุกคนเมื่อได้ยินว่าลู่เสียนมีเรื่องจะพูด ก็รีบลงมือกินอาหาร เพราะหากนางมีเรื่องจะพูดคงจะเป็นเรื่องสำคัญเป็นแน่ แต่ว่าอาหารนี่ก็อร่อยมากลู่หลินมีฝีมือในการทำอาหารจริง ๆ