ตอนที่53 โรคระบาด

แคว้นโจว

ทางด้านเมืองหลวงของแคว้นโจว หลังจากสอบปากคำคุณหนูตระกูลฟู่ จนพวกนางเปิดเผยความจริงออกมาทั้งหมด ฮ่องเต้จึงออกพระราชโองการให้ไปจับตัวเสนาบดีฟู่ เสนาบดีกู้และบุตรชายเข้าคุกหลวงทันทีเพื่อรอไต่สวน 

ฮ่องเต้นั่งหลับตาครุ่นคิดว่าถึงเวลาต้องกวาดล้างให้สะอาดเสียที เขารู้ว่ามันเป็นได้ยากเพราะบัลลังก์ยังคงต้องการคนสนับสนุน เรื่องนี้เขาคงต้องปรึกษาทุกคนอย่างจริงจังว่าจะเอาอย่างไร 

“ฝ่าบาท องค์รัชทายาทและคุณหนูสี่มาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ รวมทั้งท่านกุนซือเจียวลู่และท่านแม่ทัพก็มาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ให้เข้ามา”

ทุกคนเมื่อเข้ามาถึงก็รีบทำความเคารพองค์เหนือหัว ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ ฮ่องเต้กวาดตามองคุณหนูสี่อย่างพิจารณา ลู่เฉิงช่างมีวาสนามีบุตรสาวงดงามแทบทุกคน อีกทั้งฉลาดเฉลียวมากเช่นนี้น่าภูมิใจแทนจริง ๆ

“ท่านกุนซือหากสอบสวนพวกเขาแล้วพบว่า มีขุนนางหลายคนที่ร่วมกระทำความผิด ท่านคิดว่าเราควรจะทำอย่างไร?”

“ทูลฝ่าบาทหากจะกวาดล้างให้สิ้นซาก ก็ต้องยอมหักไม่ยอมงอ บัลลังก์ยามนี้แข็งแกร่งมากพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทอย่าทรงได้กังวลพระทัย ถึงแม้จะไม่มีอำนาจตระกูลใหญ่ ๆ มาสนับสนุน แต่เราสามารถส่งเสริมตระกูลเล็ก ๆ ให้ก้าวขึ้นมามีบทบาทความสำคัญได้ และยามนั้นพวกเขาจะยิ่งจงรักภักดี เพราะเมื่อก่อนตระกูลเล็ก ๆ ต้องยอมตระกูลใหญ่อยู่เสมอ หากเราสามารถจัดการอำนาจที่ผูกขาดมาอย่างช้านานได้ ตระกูลเล็ก ๆ ก็พร้อมจะสนับสนุนบัลลังก์นี้อย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ” 

“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ก่อนกระหม่อมจะมาที่นี่รองแม่ทัพฉือได้ให้คนมาส่งข่าวว่า ดูเหมือนโรคระบาดจะควบคุมได้แล้ว แต่ในระหว่างที่อยู่ที่นั่นมีคนร้ายจำนวน100คนบุกเข้ามา แต่ว่าเป็นคุณหนูใหญ่ ที่จัดการเพียงคนเดียวในชั่วเวลาเพียงพริบตาพ่ะย่ะค่ะ หากเป็นเช่นนี้ฝ่าบาทยิ่งไม่ต้องทรงเป็นกังวล เพราะอย่างไรคุณหนูใหญ่ก็จะมาเป็นพระชายาของท่านอ๋อง นางและท่านอ๋องย่อมปกป้องบัลลังก์ให้มั่นคงได้อย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้ถึงกับตกตะลึง คุณหนูใหญ่นางเป็นวรยุทธด้วยหรือนี่! โอ้ลูกสะใภ้คนดีเจ้าช่างครบเครื่องจริง ๆ ส่วนเจียวลู่และองค์รัชทายาทพอได้ฟังก็ไม่แปลกใจเท่าใดนัก เพราะขนาดเลือดของนางยังพิเศษสามารถรักษาคนได้ หากนางจะเป็นวรยุทธก็ไม่แปลกอันใด

“ท่านอ๋องยังฝากถึงฝ่าบาทด้วยพ่ะย่ะค่ะว่า เขาจะเดินทางกลับอีกสามวัน แต่จะให้ฝ่าบาทส่งสาสน์ถึงแคว้นเจินว่ายกเลิกสัญญายุติสงคราม เพราะว่าพวกเขาละเมิดสัญญาพ่ะย่ะค่ะ” ท่านแม่ทัพฉือรายงานสิ่งที่เหว่ยอ๋องฝากมา ฮ่องเต้พยักหน้ารับรู้ ก่อนจะหันไปถามคุณหนูสี่ทีเล่นทีจริง

“แล้วคุณหนูสี่เป็นวรยุทธหรือไม่?” ที่เขาถามเพราะคุณหนูตระกูลลู่มีเรื่องให้เขาประหลาดใจอยู่เสมอ เขาไม่คิดว่านางจะเป็นวรยุทธ เพียงแค่ถามเล่น ๆ ดูเท่านั้น

แต่ว่า…

“เป็นเพคะ”

“หา..อะไรนะ!! คราวนี้ทุกคนร้องออกมาพร้อมกันอย่างตกใจและประหลาดใจ นางก็เป็นวรยุทธด้วยหรือ? น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว องค์รัชทายาทรีบจับมือนางมากุมด้วยความตื่นเต้น

“เจ้ามีวรยุทธถึงขั้นใด?”

“อืมก็เป็นรองพี่หญิงใหญ่นิดหน่อยเพคะ” ลู่หลินเอ่ยตอบด้วยความเขินอายนิด ๆ ที่ทุกสายตาจับจ้องมองมาที่นางอย่างมีความหวัง ทุกคนครุ่นคิดหากว่าเป็นรองคุณหนูใหญ่นิดหน่อย ก็แสดงว่านางมีวรยุทธที่เก่งกาจมากเลยทีเดียว ฮ่องเต้เมื่อได้ยินคำตอบของลู่หลินก็ตบหัวเข่าดังฉาดด้วยความสะใจ

“ลูกสะใภ้ต่อไปก็เรียกข้าว่าเสด็จพ่อเถิด”

“หา!!” คราวนี้ทุกคนหันไปมองฝ่าบาทอย่างไม่เชื่อหู ประจบประแจงจนออกนอกหน้า ปลื้มใจแหละพวกพวกเขาดูออก

“ฝ่าบาทรายงานพ่ะย่ะค่ะ” จู่ ๆ หมอหลวงก็รีบเข้ามารายงานข่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ว่ามา”

“ทูลฝ่าบาทยามนี้ผู้คนในเมืองหลวงล้มป่วยและมีอาการแบบเดียวกันกับที่เกิดยังชายแดน คาดว่าโรคระบาดคงแพร่มาถึงที่นี่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้พระพักตร์ซีดเผือดตกใจกับข่าวนี้เป็นอย่างมาก ยามนี้คุณหนูใหญ่อยู่ที่ชายแดนแล้วเขาจะทำอย่างไร แต่แล้วลู่หลินก็ลุกขึ้นมาด้วยท่าทีมั่นใจแล้วเอ่ยออกมา

“เสด็จพ่อไม่ต้องกังวลพระทัย ลูกสะใภ้คนนี้จะช่วยแก้ปัญหาเองเพคะ”

“จะ...เจ้าทำได้จริงหรือ?” รัชทายาทถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ทุกคนจึงหันมามองลู่หลินอีกครั้งด้วยสายตาแห่งความหวัง

“จริงแท้แน่นอนเพคะ” ลู่หลินยืนยันออกมาอีกครั้งอย่างมั่นใจ ทุกคนจึงถอนใจอย่างโล่งอก มีเพียงหมอหลวงที่มองลู่หลินอย่างไม่เชื่อถือนัก นางเป็นเพียงสตรีเพิ่งผ่านพ้นวัยปักปิ่นจะมีวิชาแพทย์ได้อย่างไร เขาศึกษาตำราแพทย์มาจนแก่ยังไม่สามารถรักษาให้หายได้ นางจะโอ้อวดเกินตัวไปหรือไม่

“ฝ่าบาทชีวิตของผู้คนไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะพ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้ตวัดสายพระเนตรมองหมอหลวงอย่างตำหนิ 

“ท่านหมอหลวงรักษาไม่ได้ ก็จะไม่เชื่อมั่นฝีมือคนอื่นหรือ?” หมอหลวงสีหน้าสลดลงทันที

“รัชทายาทพาคุณหนูสี่ไปช่วยเหลือคนป่วยต้องการสิ่งใดหาให้นาง หวังกงกงไปแจ้งกรมวัง ให้ประกาศปิดการเข้าออกวังหลวงชั่วคราว”

“พ่ะย่ะค่ะ”

แคว้นเจิน

องค์หญิงไป๋อวี่นั่งรอฟังข่าวจากนักฆ่าอย่างใจจดใจจ่อ แต่ก็ยังไม่มีใครกลับมารายงานสักคน แผนการทำลายแคว้นโจวได้เริ่มขึ้นเมื่อหลายวันก่อน เมื่อนางได้ปรึกษากับปรมาจารย์แพทย์ เขาได้เสนอนางขึ้นมาว่า ให้นำคนที่เป็นโรคระบาดไปปะปนกับผู้คน จากนั้นโรคระบาดก็จะแพร่ไปเองอย่างรวดเร็ว โดยไม่ต้องทำสงครามให้เปลืองแรง นางได้ฟังก็เห็นด้วย จึงเริ่มให้คนไปปล่อยโรคระบาดที่ชายแดนเป็นจุดแรกและเมืองหลวงในจุดต่อไป

 ที่นางปล่อยโรคระบาดยังเขตชายแดนก็เพราะล่อให้เหว่ยอ๋องเดินทางมาดูด้วยตนเอง แต่ว่าคุณหนูใหญ่กลับตามมาด้วย นางจึงคิดว่าเป็นโอกาสเหมาะที่จะกำจัดพวกเขาพร้อมกัน แต่ว่าป่านนี้ยังไม่มีใครมาส่งข่าวเลยสักคน หรือว่าจะทำไม่สำเร็จไม่น่าจะเป็นไปได้ นางส่งยอดฝีมือไปถึง100คนต้องทำสำเร็จแน่

องค์หญิงไป๋อวี่ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว รู้สึกว่าตนเองเหมือนจะไม่สบายขึ้นมา รู้สึกเจ็บคอและเริ่มปวดตามเนื้อตามตัว ไม่นะอย่าบอกนะว่านางจะติดโรคระบาดนั่นแล้ว แต่ว่าท่านปรมาจารย์ก็ให้นางกินยาแล้ว บอกว่าโรคระบาดไม่สามารถติดนางได้อย่างแน่นอน แต่ว่าอาการเหล่านี้มันคืออะไร ความหวาดกลัวเริ่มถาโถมเข้ามาภานในใจ น้ำตาของนางเริ่มไหลออกมานี่นางทำอะไรลงไป

“มีใครอยู่บ้างไปตามท่านหมอให้มาพบข้า”

“ทูลองค์หญิงท่านหมอเหมือนจะไม่สบายมากเลยเพคะ ตัวร้อนมากเหมือนจะมีไข้สูง”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ!”