บุรุษในถ้ำ ตอนปลาย

“ขอบใจท่านผู้ผ่านทางเจ้าค่ะ เอ่อ…ท่านออกไปก่อนได้หรือไม่ ข้าจะลุกขึ้นไปแต่งกาย”

น้ำเสียงเหนื่อยหอบเอ่ยสั่งการคนที่นางใช้งานจนอาการดีขึ้น หากใส่ใจจ้องมองเข้าไปในความมืดมิด คงเห็นว่าผู้ผ่านทางที่นางเรียกขานกำลังแกะผ้าปิดปากออก

“ใช้งานข้าเสร็จก็ผลักไสเลยหรือ ใจร้ายใจดำชะมัด!”

มือข้างขวาเอื้อมไปกอบกุมปลอบประโลมลูกรัก เจ้าแท่งยาวตกใจมากที่ถูกปล่อยร้างกลางคันทั้ง ๆ ที่ใกล้เข้าเส้นชัยอีกรอบแล้วแท้ ๆ

“เอ๊ะ เสียงนี้หรือว่า…”

ใครจะจดจำน้ำเสียงของบุรุษ ที่ตนเองตามตอแยอยู่นานหลายปีไม่ได้เล่า

ตายแน่ ๆ ฉีเหม่ยหลัน เพิ่งรอดชีวิตจากยาพิษก็จริง แต่อาจจะตายเพราะสาเหตุอื่น ขึ้นคร่อมใครไม่ขึ้นดันไปขึ้นคร่อมเสนาบดีหน้าโหด!

“หึ หึ รู้ตัวแล้วหรือ”

ลิ้นร้อนแอบแลบเลียริมฝีปาก เพราะคนตรงหน้าเผลอลุกขึ้นยืน เปิดเปลือยก้อนขาวอวบในระยะสายตา ต่อให้ในถ้ำจะมืดเพียงไรเขาก็มองเห็นชัดเจน

“ข้าขออภัย ข้าคิดว่าเป็น…”

“เป็นใคร?”

เสียงห้วนเอ่ยถามอย่างหงุดหงิด เพราะไม่คิดว่าเป็นเขานางเลยยอมให้ช่วยเหลือเช่นนั้นหรือ

“เป็นผู้ผ่านทางเจ้าค่ะ พวกเราต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับนะเจ้าคะ ห้ามบอกใครเด็ดขาด”

“หากข้าไม่ทำตามเล่า ข้ายิ่งไม่ชอบถูกใครบังคับเสียด้วย”

“แล้วจะเอาอย่างไรเจ้าคะ พวกเราไม่ได้เป็นอะไรกันแต่เอ่อ…ข้าผิดเองที่ล่วงล้ำท่าน”

คนพูดเสียงอ่อนลงทันทีพร้อมกับสีหน้าซีดเซียว หากมีแสงสว่างคงมองเห็นได้ชัดเจนว่าเจ้าตัวสำนึกผิดมากแค่ไหน

“ไปทำกันต่อข้างบน”

วาจาเถรตรงกล่าวออกไปตามใจคิด ตรงที่อยากจับถูกห้ามปรามไม่ให้สัมผัสตลอดการร่วมรัก อยากจูบริมฝีปากจิ้มลิ้มนั่นยังถูกเมินหน้าหนี!

“อ๊ะ ไม่เอา”

“ไม่เอาอันใด เจ้าเอาเข้าจนสุดทางมาหลายรอบแล้ว ข้าเดินมาถึงก็ถูกเจ้าย่ำยีโดยไม่มีโอกาสพูดจา คงถึงครานึกถึงตนเองเสียบ้าง ลองจับดูเถิดเจ้าจะได้รู้ว่าตรงนั้นปวดร้าวมากแค่ไหน”

วาจายืดยาวเอ่ยโต้แย้งหวังผลในทางบวก เกิดมาเกือบครึ่งชีวิตเพิ่งเคยลึกซึ้งกับสตรีเป็นครั้งแรก ใจคอจะให้เขาถอยห่างเลยหรือ เขาก็มีหัวใจถูกทำรักขนาดนี้ย่อมมอบใจให้โดยง่าย

จะมีบุรุษใดใจง่ายกว่านี้คงไม่มีอีกแล้ว!

ซ่งจือหานลุกขึ้นจากน้ำแล้วเดินเข้าไปอุ้มกายเปลือยเปล่าไม่ต่างจากตน จากนั้นจึงพาขึ้นจากบ่อน้ำทันที ส่วนแข็งขืนผงกหัวตอบรับจนปวดร้าวไปทั้งร่าง ปลดปล่อยไปหลายรอบใช่ว่าจะเพียงพอ

ร่างอวบอิ่มในอ้อมแขนดิ้นขลุกขลักไปมา เพราะไม่คาดคิดว่าบุรุษที่นางขอความช่วยเหลือจะกลายมาเป็นคนผู้นี้

หากรู้ผู้ใดจะกล้ากดขย่มเช่นนั้นกันเล่า!

ร่างเปลือยถูกวางลงบนกองอาภรณ์ของคนทั้งคู่ ซ่งจือหานเร่งคลี่อาภรณ์ตัวหนาของเขาออกเพื่อปูรองพื้น จะได้ไม่เกิดร่องรอยไถครูดบนผิวกายขาวนวล

“เหม่ยหลันข้าว่ายาปลุกกำหนัดในกายเจ้า กำลังถ่ายเทมาที่กายข้า ได้โปรดช่วยข้าด้วยได้หรือไม่”

เมื่อเห็นท่าทีดื้อรั้นไม่ยินยอม คนที่ลุ่มหลงมัวเมาไม่ต่างจากต้องพิษ จึงเอ่ยร้องขออย่างตรงไปตรงมา

“ข้าให้ทำไปหลายรอบแล้วยังต้องทำเพิ่มอีกหรือ ข้าว่าพวกเรารีบกลับฐานกันเถิด ประเดี๋ยวคนอื่น ๆ เป็นห่วง เรื่องทุกอย่างให้เป็นไปตามที่ข้าบอกกล่าวนะเจ้าคะ”

“เรื่องที่เจ้าจะทิ้งขว้างข้า และตั้งใจทำร้ายลูก ๆ ของข้านั่นหรือ”

“ข้ายังไม่อยากตั้งครรภ์” นางตอบรับเพียงสั้น ๆ เพราะตั้งใจถอยห่างอย่างที่กล่าวจริง ๆ

“ข้าตามใจเจ้าทุกเรื่อง แต่ยามนี้ต้องช่วยเหลือข้าก่อน”

อุ้งมือสากระคายตรงเข้ากอบกุมความอวบใหญ่ตรงหน้าทันที ทว่าสัมผัสแค่มือคงไม่อิ่มหนำอย่างแน่นอน ใบหน้าหล่อเหลาจึงโน้มลงเข้าใกล้ แล้วกลืนกินยอดถันสีหวานจนเต็มอุ้งปาก

“อ๊ะ…อือ”

เมื่อถูกเล้าโลมตรงจุดกระสัน ประกอบกับฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดยังไม่หมดเสียทีเดียว กายอวบอิ่มจึงแอ่นขึ้นให้คนตัวโตละเลงก้อนนุ่มเด้งอย่างเต็มใจ

“ต้องถอนพิษในกายเจ้าออกให้หมด”

เสียงพึมพำบ่นชิดก้อนอวบอิ่ม ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะกระหายน้ำถึงขั้นรีดเค้นลงคอจนแก้มซูบตอบ

“ถอนพิษหมดแล้วเจ้าค่ะ”

“กายเจ้ายังสั่นอยู่เลย พิษร้ายยังหลงเหลืออยู่แน่นอน”

“ที่สั่นเพราะท่าน อ๊ะ..อือ”

เสียงละเลงเต้าทรวง ดังคลอเคลียสอดประสานไปกับเสียงอ่อนหวานพึงใจ ทั้งมือทั้งปากของเขาร่วมงานกันอย่างลงตัว

ในความมืดมิดมองเห็นก้อนสีขาวขนาดใหญ่ ยืดติดไปกับริมฝีปากบุรุษ จากนั้นจึงเลื่อนขึ้นมาลิ้มชิมโพรงปากแสนหวานอย่างใจนึก

เจ้าของก้อนโอชะเอนกายลงนอนราบไปกับพื้นที่ปูด้วยอาภรณ์ตัวหนา สองขาแยกออกกว้างเพื่อตอบรับทุกท่วงท่าที่โถมแรงเข้าใส่

เจ็บหลังก็เจ็บแต่ฤทธิ์ร้อนจำเป็นต้องระบายออกให้หมด ผ่านไปอีกราวครึ่งชั่วยามการถอนพิษจึงลดระดับลง

“ข้าจะสวมอาภรณ์แล้ว ท่านลุกก่อนเถิด”

“อยากสวมก็สวมตรงนี้”

ปากบอกกล่าวไปเช่นนั้น แต่อุ้งมือกลับป้วนเปี้ยนเลื่อนไต่ไปตามกายอวบอิ่มไม่ยอมถอยห่าง ร่างสูงใหญ่ยังคงนอนหนุนตักนุ่มนิ่มในท่วงท่ารอคอยดื่มน้ำทิพย์จรุงใจ

“แต่ท่านมองอยู่ เอาหน้าออกไปได้แล้วเจ้าค่ะ”

สองมือดันใบหน้าให้ถอยห่างแต่ไม่เป็นผล เขายังคงมุดเข้าหาส่วนนุ่มนิ่มอยู่อย่างนั้น

“มากกว่ามองก็ทำมาแล้วทั้งนั้น หรืออยากให้ข้าช่วยสวม”

ส่วนสวยงามถูกริมฝีปากบุรุษครอบครองอีกครั้ง แก้มหนุ่มซูบตอบไปตามแรงถวิลหา ยิ่งใกล้เวลาถอยห่างเขายิ่งเร่งรัดดูดรั้ง ใบหน้าสวยหวานบิดเบี้ยวเหยเกไปตามแรงสัมผัสรุกล้ำ

ราว ๆ หนึ่งก้านธูปต่อมา คนกระหายน้ำทิพย์ค่อยยอมตัดใจถอยห่าง และปล่อยให้กายอวบอิ่มผละออกไปสวมอาภรณ์

“ข้าสงสัยซูชิงโม่”

กึก!

มือเรียวชะงักเล็กน้อย เพราะจู่ ๆ คนที่มีท่าทีพึงใจสตรีผู้นั้นกลับกล่าวได้ตรงใจนางยิ่งนัก จากนั้นจึงเร่งสวมอาภรณ์ให้แล้วเสร็จ จะได้มีเวลาพูดคุยกันก่อนกลับฐาน

“ท่านไม่ได้มีใจให้นางหรือ เหตุใดจึงนำเรื่องนี้มาบอกข้า”

ขณะที่พูดนิ้วเรียวได้ดันยาเม็ดสีเขียวเข้าปากอย่างรวดเร็ว เหมือนรู้ล่วงหน้าเลยติดกายไว้ตลอด

“เมื่อก่อนข้าอาจจะเคยคิด แต่ตอนนี้…”

“แค่ท่านแสดงออกว่าพร้อมเอาผิดคนร้ายข้าก็วางใจ ส่วนเรื่องอื่นเป็นสิทธิ์ของท่านไม่จำเป็นต้องบอกข้า”

วาจาหนักแน่นยังคงแสดงจุดยืนของตนเอง นางไม่ต้องการให้ผู้ใดมารับผิดชอบเพียงเพราะความจำเป็น หรือความเหมาะสมตามธรรมเนียมประเพณี

คนไม่รักอยู่กันไปนานวันมีแต่จืดจางลงเรื่อย ๆ นางอยากอยู่กับบุรุษที่รักนางเพียงผู้เดียว เลือกผิดมานานหลายปีถึงคราอยากตัดใจ แต่กลับมีเหตุให้ร้อยรัดเกี่ยวพันกันอีก

สวรรค์ท่านช่างตามมาสะสางเรื่องราวของพวกข้าทุกชาติภพเสียจริง!