มิตรภาพ ตอนปลาย

กายสูงโปร่งเดินเข้าไปใกล้คนที่เขาห่วงใย จนลืมนึกไปว่าเขายังไม่เคยเข้าไปทำความรู้จักกับนางเลยสักครั้ง

“พวกปากเสียเจ้าค่ะ ว่าแต่คุณชายคือ…”

ดวงตากลมโตคล้ายคนพี่ จ้องมองผู้มาใหม่อย่างนึกสงสัยว่ารู้จักกันด้วยหรือ

“คุณชายสือเจอกันอีกแล้วนะเจ้าคะ”

“พี่ใหญ่รู้จักกันหรือ” คนตัวเล็กหันไปกระซิบถามพี่สาว

“เฟิ่งเอ๋อร์ท่านนี้คือคุณชายสือป๋อเหวิน สหายสนิทขององค์ชายรอง”

“อ๋อ!”

เสียงตอบรับคำแนะนำชื่อแซ่เพียงสั้น ๆ ทำให้สือป๋อเหวินหน้าเจื่อนลง เพราะชื่อเสียงของเขาไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ที่ผ่านมาไม่เคยใส่ใจแต่ครั้งนี้จำเป็นต้องใส่ใจ

“พวกเราเรียนที่สำนักศึกษาเดียวกัน คุณหนูฉีอาจจะได้ยินคนอื่นพูดถึงข้าในทางไม่ดี แต่ข้าไม่เคยเป็นเช่นนั้นเลย”

คนพูดหันหน้าไปมองสตรีแซ่ฉีคนน้องเพื่อสื่อสารให้ถูกคน เขายังไม่กล้าเอ่ยนามของนางจนกว่าจะได้รับอนุญาต

“พี่ใหญ่คนผู้นี้อธิบายให้ข้าฟังทำไม”

เมื่อเห็นสายตาจริงใจจ้องมองมา ฉีเฟยเฟิ่งจึงเริ่มทำตัวไม่ถูก นางจึงหันไปกระซิบข้างหูพี่สาวอย่างหาที่พึ่ง 

“หึ หึ เขาคงพึงใจเจ้ากระมัง”

มุมปากสีหวานแอบอมยิ้ม ถึงว่าคนผู้นี้รู้จักนางที่แท้แอบพึงใจน้องสาวนางนี่เอง

“ห๊ะ! แต่ชื่อเสียงของเขา…”

“ชื่อเสียงของข้าก็ไม่ดี คนเราต้องทำความรู้จักกันก่อน อย่าเพิ่งด่วนตัดสินจากลมปากผู้อื่น”

สองพี่น้องกระซิบกระซาบกันเสียงเบาต่อหน้าผู้มาเยือน และผู้ที่กำลังมีประเด็นทะเลาะวิวาทกัน

“จะกระซิบกันอีกนานหรือไม่ ช่างไร้มารยาทสิ้นดีหรือกำลังแอบนินทาคุณชายสือ เลยไม่กล้ากล่าวเสียงดัง”

ซูชิงโม่ตั้งใจเดินมาป่วนสองพี่น้องจึงเอ่ยแทรกกลาง เพื่อให้ทั้งสองโต้เถียงกับนางต่อหน้าบุรุษที่กำลังเดินเข้ามาใกล้

พลาดจากอีกคนเผื่อคนนี้จะไม่พลาด ตำแหน่งใดนางก็รับได้ทั้งนั้น ขอให้ได้เข้าไปอยู่ในตำหนักถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว!

“อ้าว! สตรีปากพล่อย จู่ ๆ ก็มากล่าวหาผู้อื่น”

ฉีเฟยเฟิ่งหันขวับไปจ้องมองสตรีที่เอ่ยแทรก ทั้ง ๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรด้วยเลยสักนิด อีกหลากหลายคำด่าเตรียมโต้กลับทันทีทันใด หากไม่ได้ยินเสียงผู้มาใหม่เข้าเสียก่อน

“คุณหนูฉีเหม่ยหลัน”

เสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศที่มองออกว่ากำลังปะทะคารมกันอย่างแน่นอน

“ถวายพระพรองค์ชายรองเพคะ”

สตรีทั้งสามหยุดวิวาทกันแล้วออกมายืนเรียงหน้ากระดานอย่างเป็นระเบียบ เพื่อเตรียมทำความเคารพบุรุษสูงศักดิ์

ทั้งสามคนทำความเคารพด้วยท่วงท่าที่ถูกต้องตามธรรมเนียมทุกประการ เมื่อทำความเคารพเสร็จจึงขยับกายออกห่างจากกัน

“ตามสบายเถิดไม่ต้องมากพิธี ครั้งหน้าแค่ทักทายกันด้วยคำกล่าวก็เพียงพอ”

“ขอบพระทัยเพคะ” เสียงตอบรับของสตรีทั้งสามดังขึ้นพร้อม ๆ กัน

ฉีเหม่ยหลันกับฉีเฟยเฟิ่งยืนก้มหน้าลงเล็กน้อยตามมารยาทพื้นฐาน ส่วนซูชิงโม่กลับโน้มตัวลงต่ำกว่าปกติ อีกทั้งยังดึงรั้งอาภรณ์ลง เผยให้บุรุษมองเห็นส่วนโผล่ออกมาอย่างตั้งใจ

“คุณหนูฉีเหม่ยหลันมารับของว่างหรือ ข้ารู้สึกหิวเช่นกันเลยเดินมาดูด้วยตนเอง”

องค์ชายรองไม่ได้สนใจมองภาพยั่วเย้าตรงหน้า เพราะก้มไปก็ไม่มีผล สายตาของเขาเพ่งเล็งไปที่สตรีเพียงผู้เดียว

“เพคะ น้องสาวหม่อมฉันหิวอยากกินซาลาเปา เลยพาเดินมาดูก่อนมื้ออาหารค่ำ”

ทั้งสองพูดคุยกันโดยไม่ได้สนใจสตรีที่พยายามยั่วยวนบุรุษเลยแม้แต่น้อย

“เช่นนั้นให้ข้ากับสหายนั่งด้วยได้หรือไม่ ข้าอยากลองชิมซาลาเปาของโรงครัวเช่นกัน”

“เชิญเพคะ เดี๋ยวหม่อมฉันเตรียมมาเผื่อ องค์ชายรองไปนั่งรอตรงนู้นก็ได้เพคะ”

นิ้วเรียวชี้ไปตรงที่นั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ซึ่งเหมาะสมสำหรับนั่งรับลมธรรมชาติ มากกว่าในโรงครัวที่เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงทำอาหาร

“ข้าไปช่วยถือ”

สือป๋อเหวินรีบอาสาช่วยเหลือ เขารีบเดินตามสองพี่น้องไปรับซาลาเปา เหลือเพียงซูชิงโม่ที่ยืนโดดเดี่ยวไม่มีใครพูดด้วยสักคน

“หม่อมฉันลานะเพคะ”

เมื่อยืนอยู่มีแต่จะอับอายเสียเปล่าจึงกล่าวลาสั้น ๆ แล้วเดินจากไปทันทีพร้อมกับสาวใช้คนสนิท

“พิลึกคน!”

บุรุษสูงศักดิ์เหลือบมองเพียงหางตา เห็นเขามีสตรีเต็มตำหนักใช่ว่าจะพึงใจใครง่าย ๆ ที่มีสตรีมากมายเพราะมารดาส่งมาให้ทั้งนั้น

บุรุษและสตรีทั้งสี่คนนั่งกินซาลาเปาด้วยกันและพูดคุยทำความรู้จักกันอย่างเป็นกันเอง เพราะองค์ชายรองไม่ใช่บุรุษถือตัว อีกทั้งอายุยังไล่เลี่ยกัน จึงมีเรื่องให้สนทนากันมากมาย

เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วยามแล้ว แต่คนทั้งสี่ยังไม่มีทีท่าว่าจะแยกย้ายกันเลย

แน่นอนว่าผู้คุ้มกันจากจวนตระกูลฉีทั้งสองคน ต่างก็ทำหน้าที่ของตนเองได้ดีตามที่ได้รับมอบหมายจากเสนาบดีจวนข้าง ๆ

“แถวนี้มีโจรป่าเพคะ ผู้คุ้มกันเลยตามมาดูแลอย่างใกล้ชิด”

ฉีเฟยเฟิ่งรีบอธิบายให้องค์ชายรองเข้าใจ เมื่อเห็นหัวคิ้วของเขาขมวดขึ้นปมทุกครั้งที่หันไปเจอบุรุษสองคน ซึ่งยืนหน้านิ่งห่างไปเพียงแค่ไม่กี่ก้าว

“ทำงานดียิ่งกว่าองครักษ์หลวง” องค์ชายรองกล่าวไปตามที่คิด ขนาดองครักษ์ของเขายังยืนอยู่ห่าง ๆ

“มีชาวบ้านถูกฉุดไปบ้างแล้วเพคะ ท่านพ่อเลยเป็นห่วง”

ฉีเหม่ยหลันรีบกล่าวเสริม เพราะเข้าใจได้ว่าผู้คุ้มกันทำตามหน้าที่ ถึงแม้จะเข้ามาใกล้เกินความจำเป็นก็ตาม ใกล้ชนิดที่ว่าพูดคุยเรื่องใดพวกเขาก็ได้ยินหมด

“เช่นนั้นก็เป็นเรื่องดียิ่งนัก ที่ผู้คุ้มกันตามดูแลพวกเจ้าอย่างใกล้ชิด จะได้หายห่วงเรื่องโจรป่า”

“เป็นเช่นนั้นเพคะ”

ฉีเหม่ยหลันเริ่มสนทนากับบุรุษตรงหน้าด้วยท่าทีผ่อนคลายลงเล็กน้อย คนผู้นี้ไม่ถือตัวเลยไม่รู้สึกอึดอัดยามพูดคุยด้วย

“ข้าเรียกเจ้าว่าเหม่ยหลันเฉย ๆ ได้หรือไม่ พบเจอกันครั้งที่สองอายุก็ใกล้เคียงกัน ข้าจะถือว่าพวกเราเป็นสหายกัน”

มีโอกาสพูดคุยกันเป็นครั้งที่สอง คงเพียงพอที่เขาจะขอเป็นสหายและเรียกขานเพียงแค่ชื่อแล้วกระมัง

“ยินดีเพคะ”

“เอ่อ…เช่นนั้นข้าขอเรียกเจ้าว่าเฟยเฟิ่งได้หรือไม่” สือป๋อเหวินถือโอกาสนี้ตีสนิทสตรีในดวงใจด้วยเช่นกัน

“ได้เจ้าค่ะ แต่ข้าคงเรียกท่านว่าคุณชายสือตามเดิม ไม่ถนัดเรียกแบบอื่น” ฉีเฟยเฟิ่งยิ้มกว้างก่อนตอบรับ

“ตามใจเจ้าเถิด”

บรรยากาศการพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นของคนทั้งสี่ เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งมิตรภาพ ที่นานวันอาจจะก้าวผ่านความสัมพันธ์ได้ไม่ยาก หากไม่ถูกใครบางคนขัดขวางเสียก่อน อาทิเช่นยามนี้

“คุณหนูขอรับ ไต้เท้าฉีเรียกหาขอรับ”

ผู้คุ้มกันคุ้นหน้าคุ้นตาคนหนึ่ง เดินเข้ามาแจ้งเรื่องตามที่ผู้เป็นนายสั่งการ

“อ้อ ท่านพ่อกลับมาที่กระโจมแล้วหรือ”

“ขอรับ เห็นบอกมีเรื่องปรึกษากับคุณหนูใหญ่ ให้คุณหนูรองกลับไปพักที่กระโจมก่อน”