เข้าสู่ระบบ“ข้าพูดผิดตรงไหน!”
เสิ่นเยี่ยนหรูสวนกลับ
“ท่านแม่เป็นคนบอกข้าเองว่า ถ้าเยว่หลิงไม่ม
“เยว่หลิง”นางเดินเข้าไป “ท่านพ่อ”เขามองนางอยู่นาน ก่อนถาม “รอนานหรือไม่”“ไม่นานเจ้าค่ะ”“โกหก”เยว่หลิงยิ้ม “วันนี้โกหกได้เจ้าค่ะ”เสนาบดีเสิ่นหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน แต่ดวงตากลับแดง เขามองท้องฟ้านอกกำแพงกรมอาญาเหมือนเพิ่งรู้ว่าสีฟ้าเป็นอย่างไร“ตอนถูกพาเข้าไป ข้าไม่รู้ว่าจะมีวันได้เดินออกมาอีกหรือไม่”เยว่หลิงไม่พูดปลอบแบบสวยหรู นางเพียงบอก“คดียังไม่จบ แต่เราจะตามจนถึงคนที่ทำ”เสนาบดีเสิ่นมองลูกสาว “ที่ผ่านมาเจ้าทำมากพอแล้ว”“ยังไม่พอเจ้าค่ะ”“สำหรับพ่อ พอแล้ว” เขาพูดหนักแน่น “ลูกสาวของข้าไม่ควรต้องวิ่งเข้าออกกรมอาญา ตรวจศพ ตรวจยาพิษ ไปน้ำท่วม หรือเผชิญคนในราชสำนักเพราะความผิดที่พ่อไม่ได้ก่อ”เยว่หลิงตอบ “ถ้าข้าไม่ทำ ใครจะช่วยท่านพ่อ”“ข้าต่างหากควรปกป้องเจ้า”น้ำเสียงนั้นมีความรู้สึกผิดเจืออยู่ชัดเจน เยว่หลิงรู้ว่าเขาไม่ได้พูดเฉพาะเรื่องคดี หลังได้รู้ว่าในบ้านเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เสนาบดีเสิ่นคงย้อนคิดไม่รู้กี่ครั้งว่าตนพลาดอะไรไปบ้
ฮ่องเต้พยักหน้า“วันนี้ศาลตรวจคดีจะรายงานผลเบื้องต้น”หัวหน้าคณะสอบสวนก้าวออกมา เปิดม้วนเอกสารยาวแล้วเริ่มอ่าน“จากหลักฐานทั้งหมดที่ตรวจสอบใหม่ พบข้อผิดปกติในเอกสารหลักสิบสามรายการ ในจำนวนนี้หกรายการสามารถพิสูจน์ได้แล้วว่าเกิดขึ้นภายหลังวันที่เสนาบดีเสิ่นถูกควบคุมตัว”เสียงฮือฮาเบา ๆ ดังขึ้นในหมู่ขุนนาง แม้หลายคนรู้เรื่องคร่าว ๆ มาก่อน แต่การประกาศอย่างเป็นทางการต่อหน้าฮ่องเต้มีความหมายต่างกันโดยสิ้นเชิง หัวหน้าคณะสอบสวนกล่าวต่อ“จดหมายซึ่งกล่าวหาว่าเสนาบดีเสิ่นติดต่อแม่ทัพหัวเมือง ใช้ตราประจำตัวจริง แต่จากการตรวจเส้นทางการเก็บรักษาตรา พบว่าหลังเสนาบดีเสิ่นถูกจับ ตราดังกล่าวเคยถูกนำออกจากตู้หลักฐานช่วงหนึ่งโดยไม่มีบันทึกผู้รับผิดชอบ”ฮ่องเต้สีพระพักตร์เย็นลง“หมายความว่ามีคนใช้ตราของนักโทษหลังจากจับเขาแล้ว?”“มีความเป็นไปได้สูงพ่ะย่ะค่ะ”เยว่หลิงเหลือบมองขุนนางบางคน หลายคนหลบสายตา เรื่องนี้ไม่ใช่เพียงการใส่ร้ายตระกูลเสิ่นอีกแล้ว มันหมายความว่ามีคนสามารถแตะต้องหลักฐานในคดีระดับกบฏได้หลังจากราชสำนักเข้าควบคุม หากระบบถูกแทร
“ข้าพูดผิดตรงไหน!”เสิ่นเยี่ยนหรูสวนกลับ“ท่านแม่เป็นคนบอกข้าเองว่า ถ้าเยว่หลิงไม่มีสัญญาหมั้น ข้าย่อมมีโอกาสมากกว่า!”เยว่หลิงตาเย็นลงทันที ฮูหยินรองลุกขึ้นตบหน้าลูกสาวอย่างแรง เสียงดังจนบ่าวด้านนอกสะดุ้ง เสิ่นเยี่ยนหรูจับแก้มตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ“ท่านตีข้า?”“เจ้าพูดจาเหลวไหล!”“ข้าพูดตามที่ท่านสอน!”“หุบปาก!”สองแม่ลูกเริ่มโต้เถียงกันต่อหน้าเยว่หลิง สิ่งที่น่าสนใจคือฮูหยินรองไม่ได้โกรธเพราะลูกสาวทะเยอทะยาน นางโกรธเพราะลูกสาวพูดความคิดของพวกตนออกมามากเกินไป เยว่หลิงจึงลุกขึ้น“ดูเหมือนพวกท่านมีเรื่องต้องคุยกันเอง ข้าคงไม่รบกวน”ฮูหยินรองหันมา“เยว่หลิง วันนี้สิ่งที่เยี่ยนหรูพูดเป็นเพียงคำพูดตอนโมโห อย่าเอาไปพูดกับบิดาเจ้า”นั่นต่างหากคือสิ่งที่นางกลัว เยว่หลิงยิ้มบาง“ทำไมถึงกลัวท่านพ่อรู้ ในเมื่อฮูหยินรองไม่ได้ทำอะไรผิด”อีกฝ่ายนิ่ง“ข้าก็แค่ไม่อยากให้บ้านวุ่นวาย”เยว่หลิงมองสองแม่ลูก“บ้านนี้วุ่นวายมานานแล้ว เพียงแต่เมื่อก่อนมีคนหนึ่งคอยยอมทุกอย่างจนพวกท่านไม
“เจ้าปฏิเสธองค์ชายรองเพราะหวังสูงกว่าไม่ใช่หรือ”ฮูหยินรองรีบพูด “เยี่ยนหรู อย่าพูดเหลวไหล”แต่คำห้ามไม่มีน้ำหนักจริง เยว่หลิงมองแม่เลี้ยง“ฮูหยินรองคิดเช่นเดียวกันหรือ”“ข้าไม่ได้พูด”“แต่ไม่ได้ห้ามลูกสาวตั้งแต่แรก”อีกฝ่ายเงียบ เยว่หลิงหัวเราะเบา ๆ “น่าสนใจ”เสิ่นเยี่ยนหรูยิ่งโมโห “เจ้าจะวางท่าทำไม เมื่อก่อนข้าบอกอะไรเจ้าก็ทำ!”ประโยคนั้นทำให้ห้องเงียบสนิท แม้แต่ฮูหยินรองยังหันไปมองลูกสาว เยว่หลิงเองกลับสงบมาก“ในที่สุดพี่ก็พูดสิ่งที่คิดออกมาแล้ว”เสิ่นเยี่ยนหรูชะงัก เยว่หลิงถาม“เมื่อก่อนข้าบอกอะไรเจ้าก็ทำ หมายความว่าอย่างไร”“ข้า…”“หมายความว่าพี่เคยชินกับการสั่งข้า?”“เราเป็นพี่น้องกัน!”“พี่น้องจึงสั่งให้อีกฝ่ายยกทุกอย่างให้?”เยว่หลิงเริ่มไล่ทีละเรื่อง“ตอนอายุสิบสาม ท่านพ่อให้ผ้าไหมจากเจียงหนานแก่ข้าสองพับ พี่บอกว่าสีหนึ่งเหมาะกับพี่มากกว่า ข้าจึงยกให้”เสิ่นเยี่ยนหรูหน้าตึง “เรื่องเล็กน้อยตั้งหลายปีแล้ว”“ตอนอายุสิบห้า มีงานเลี้ยงตระกูลจ้าว พี
คำตอบนั้นถูกนำกลับจวนเสิ่นอย่างรวดเร็ว ฮูหยินรองไม่รู้เลยว่า ตั้งแต่วินาทีที่ได้รับข่าว ทุกคนที่เข้าออกเรือนของนางก็ถูกจับตามองแล้ว เยว่หลิงยังไม่คิดเปิดโปงแม่เลี้ยง เพราะครั้งนี้ นางตั้งใจจะเก็บคนที่เคยหวังให้นางตายเอาไว้เป็นเหยื่อล่อคนที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง.น้องสาวที่เคยยอมทุกอย่างคำตอบสั้น ๆ ของเยว่หลิงที่ว่า “ข้าจะลองคิดดู” ทำให้ฮูหยินรองเข้าใจไปเองว่านางเริ่มอ่อนลงแล้ว เพียงสองวันต่อมา เสิ่นเยี่ยนหรูก็ส่งสาวใช้มาที่เรือนของเยว่หลิงตั้งแต่เช้า พร้อมข้อความว่าต้องการให้น้องสาวกลับจวนเสิ่นเพื่อหารือเรื่องสำคัญ เยว่หลิงอ่านกระดาษแล้วหัวเราะเบา ๆ หลันชิวยืนอยู่ด้านข้างจึงถามอย่างระวัง“คุณหนูจะกลับหรือเจ้าคะ”“กลับสิ”“แต่คุณหนูใหญ่คงเรียกไปเพราะเรื่ององค์ชายรอง”“ข้าก็อยากรู้ว่านางจะพูดอะไร”หลันชิวมองสีหน้านายสาวแล้วรู้ทันทีว่าเยว่หลิงไม่ได้ตั้งใจกลับไปช่วยใครอย่างแน่นอนช่วงสาย รถม้าของเยว่หลิงจอดหน้าจวนเสิ่นข่าวการกลับมาของนางทำให้คนในบ้านรีบออกมารับมากกว่าปกติ เพราะหลังคดีตระกูลเสิ่นถูกเปิดใหม่ ฐา
เด็กสาวที่เชื่อฟังคนในบ้านมาตลอด ไม่เคยแย่งชิงอะไร ไม่เคยทำร้ายใคร สุดท้ายกลับเกือบตายเพียงเพราะแม่เลี้ยงคิดว่าการมีชีวิตอยู่ของนางขวางอนาคตบุตรสาวตน หลันชิวพูดเสียงสั่น“คุณหนู ถ้าเป็นเช่นนี้ แปลว่าฮูหยินรองตั้งใจให้อุบัติเหตุเกิดขึ้นจริงหรือเจ้าคะ”“ยังต้องหาฉางกุ้ยกับอาฉวน” เยว่หลิงตอบ “แต่ตอนนี้ข้าเชื่อแล้วว่านางไม่ได้เปลี่ยนเส้นทางเพื่อช่วยข้า”“เราควรบอกนายท่านหรือไม่”เยว่หลิงไม่ตอบทันที แน่นอนว่าหากนางนำหลักฐานทั้งหมดไปให้บิดา ฮูหยินรองย่อมถูกสอบสวนทันที ด้วยอารมณ์ของเสนาบดีเสิ่นหลังเพิ่งรู้ว่าลูกสาวถูกกดขี่มาหลายปี เขาอาจสั่งจับคนเสียตั้งแต่วันนี้ แต่นั่นอาจทำให้เสียโอกาสอีกอย่างฮูหยินรองส่งข่าวให้ใคร ฉางกุ้ยเป็นคนของใคร อาฉวนหายไปไหน และคนที่ดักโจมตีรถม้าในคืนนั้นเกี่ยวข้องกับฝ่ายใดในราชสำนัก หากแม่เลี้ยงคิดเพียงคนเดียว นางคงไม่สามารถจัดการคนได้มากขนาดนั้น ต้องมีผู้รับข่าวอยู่ภายนอก เยว่หลิงจึงเก็บจดหมายกับบัญชีไว้เฉพาะส่วนที่จำเป็น และจัดทุกอย่างกลับที่เดิมให้ใกล้เคียงที่สุด“อย่าให้ใครรู้ว่าเราพบสิ่งนี้”หลันชิวตกใจ “คุณห







