ฮูหยิน แค่ภรรยา

ฮูหยิน แค่ภรรยา

last updateTerakhir Diperbarui : 2024-12-05
Oleh:  moonlight -miniTamat
Bahasa: Thai
goodnovel12goodnovel
10
3 Peringkat. 3 Ulasan-ulasan
36Bab
5.7KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เพราะอยากตอบแทนบิดา ข้าจึงยอมทำทุกอย่าง แม้กระทั่งยอมเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินกับบุรุษแปลกหน้า แต่สำหรับเขานั่นข้าก็แค่สตรีโง่งมคนหนึ่งที่ได้ขึ้นชื่อว่าภรรยาของเขาเท่านั้น

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่1 /1

最初に平静を取り戻したのは、朔臣だった。

「見られた以上、もう隠すつもりはない。雛乃はようやく実の家族のもとへ戻れたばかりなんだ。そんな矢先に家族と離れて、遠い北嶺で暮らすのは無理だろ。

でも、透花は昔からたくましいし、一人でもどこでだってやっていけるさ」

雛乃が目を赤くしながら、朔臣の服を引っ張った。

私は泣かなかった。ただ、スクリーンに映ったチャットの履歴を指さした。「偽物の志望校記入用紙を作ったのは誰?」

朔臣はあっさり認めた。「俺だ」

「『真実か挑戦か』ゲームをやろうって言い出したのは?」

雛乃の目がわずかに泳いだ。

すると岳がすぐに彼女の前へ出て、庇うように立った。「みんなで考えたことだ。雛乃だけを責めるなよ」

私は頷き、もう一度朔臣を見た。「昨日の夜、私と付き合うって言ったのも、計画のうちだった?」

朔臣の喉仏が小さく動いた。「お前は遠距離恋愛はしないって言ってただろ。俺が付き合うって言わなきゃ、お前は同意書にサインするわけがなかった」

その口調はあまりにも当然のようで、罪悪感などほとんど抱いていないように聞こえた。

雛乃は目を潤ませると、突然、理玖の手からスマホを奪い取った。「全部私のせいだから、今から進学先を変える。私が透花と一緒に北嶺へ行くから、みんなは白凪市に残って」

四人が同時に彼女を取り囲み、奏多がその手からスマホを取り上げた。「もう合格通知まで届いてるのに、今さら何を変えるんだよ」

「でも、透花はどうするの?」雛乃は肩を震わせながら泣いた。「一人であんな遠いところへ行ったら、きっとつらい思いをするよ」

朔臣はティッシュを取り出し、彼女の涙を拭ってやった。「透花は昔から自立してる。どこへ行ったってちゃんとやっていけるよ。お前は体も丈夫じゃないし、白凪市を離れて暮らしたこともないんだから、意地になって自分の将来を棒に振るような真似はするな」

私は数歩離れたところに立ち、四人が雛乃を慰める姿を眺めていた。

――そうか。これが答えだったんだ。

北嶺での暮らしが雛乃に向いていないからではない。

彼らは雛乃に苦労をさせるのが嫌で、その代わりに私を差し出すことなら平気だった。それだけのことだった。

理玖は眼鏡を押し上げ、いつもと変わらない冷静な口調で言った。

「透花、確かにやり方は褒められたものじゃなかった。でも結果だけを見れば、みんなにとって一番いい選択になっただろ。

君は自分に一番合った国立先端エネルギー研究機構へ行き、僕たちは雛乃と一緒に白凪市に残る。これなら誰も将来を犠牲にせずに済む」

私は笑った。「じゃあ、みんなにお礼を言わなきゃね?」

岳は私の皮肉に気づいたのか、顔を曇らせた。「お前だって北嶺に行きたかったんだろ?そうじゃなきゃ、研究機構から何度も声をかけられたときに、どうしてきっぱり断らなかったんだよ。俺たちはただ、お前が決心するのを手伝っただけだ」

確かに、私は行きたかった。

北嶺で進められているのは、幼い頃からずっと私が夢見てきた分野の研究だった。

それでも四人と離れたくなくて、私は二度も誘いを断った。夢見てきた研究分野を諦めてでも、彼らと一緒に白凪市に残ろうとさえ考えていた。

けれど、もうそんなことを話す必要はなかった。

私はテーブルの上に置かれていた選考結果を手に取った。

朔臣が反射的に私を引き止める。「どこに行くんだ?」

「家に帰る」

「じゃあ、俺たちは?」

私は彼を見た。「私たちって?」

朔臣の表情が強張った。

「透花、腹が立ってるからってそんなこと言うなよ。お前と付き合うって答えたのは、同意書にサインさせるためだった。

でも、全部が嘘だったわけじゃない。研究所に入るまでは一緒にいるし、そのあとだって時間があれば会いに行く。お前が欲しかったものは、もう手に入っただろ?」

彼にとっては、私としばらく付き合ってやることが、十分すぎるほどの見返りだったらしい。

雛乃が小さな声で取りなすように言った。「透花、朔臣は本当にあなたのことを大切に思ってるよ。昨日の夜だって、透花が寝たあと、毛布を掛けてあげてたし……」

思わず笑いそうになった。

私を騙して、簡単には撤回できない同意書にサインさせたあとで、毛布を一枚掛けてくれた。

そう考えれば、確かに得をしたのは私のほうなのかもしれない。

「じゃあ、あなたたちはずっと一緒にいればいいよ」

私は幼い頃から身につけていた水晶のお守りを外し、雛乃の前に置いた。「私たちの子供の頃の思い出が欲しかったんでしょう?これもあげる」

雛乃は受け取ろうとしなかった。

朔臣の眉間の皺がますます深くなる。「今日のお前、本当にどうしたんだよ?前はいつも、俺たち五人は一生離れないって言ってただろ?」

「昔は昔だよ」

そう言い残し、私は背を向けた。

そのとき、ポケットの中でスマホが震えた。

国立先端エネルギー研究機構の担当者からメッセージが届いていた。

【迎えの車両は48時間後に白凪市へ到着します。

冬月透花(ふゆつき とうか)さん、以下のリンクより、研究プロジェクトへの早期参加の可否をご回答ください。】

私は【参加する】を押した。

プロジェクトには厳格な守秘義務が課されている。北嶺特別研究基地に入れば、携帯電話などの通信機器はすべて預けることになり、個人的な連絡も制限される。

しばらくの間、誰も私を見つけることはできない。

私は画面を閉じ、18年間ずっと一緒に育ってきた五人で使っているグループチャットを通知オフにした。

彼らはきっと、今回も今までと同じだと思っている。

私が怒って、泣いて、それでも最後には何事もなかったように、また素直に彼らのもとへ戻ってくるのだと。

でも、今度だけは違う。

私は本当に、もう彼らなんていらないと思った。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

ตาล
ตาล
เนื้อเรื่องสนุกดีชวนติดตาม แต่พิมพ์ผิดเยอะมาก ต้องอ่านไปเดาไป
2026-09-05 13:42:41
0
0
Lee Sue
Lee Sue
เอ็นดูพระนางคู่นี้มาก เนื้อเรื่องน่าติดตามมากค่ะ รออัพตอนต่อไปนะคะ
2025-02-23 01:46:18
0
0
Worada Inkhum
Worada Inkhum
เนื้อเรื่องสนุกค่ะ
2025-02-11 21:12:38
1
0
36 Bab
บทที่1 /1
บทนำ ‘ในขณะที่กำลังจมดิ่ง เจ้าอาจต้องชนหลายสิ่งกว่าจะถึงก้นเหว’ คงมิต่างสิ่งใดกับชีวิตของข้าในเวลานี้ แม้จะได้แต่งเข้าจวนเป็นถึง ฮูหยินเอก แต่เขานั่นหาได้รักนางไม่ ตัวนางเองก็เช่นกัน ‘ข้าไม่ได้รักเขา’ ไม่เคยเคยคิดจะรักบุรุษเย็นชาเช่นนั้น เผยอิงหลอกหัวใจของตนเองซ้ำๆ ทุกคืนวัน ว่าตัวนางนั้นไม่เคยรักสามีที่แต่งงานด้วยสักครา ในใจนางไม่เคยมีเขาเหมือนที่ภายในใจเขาไม่เคยมีนาง เขาเพียงต้องการยึดครองทรัพย์สินของบิดานางโดยใช้นางเป็นสะพาน ส่วนนางต้องการให้เขาคุ้มครองบิดาของนาง การแต่งงานครั้งนี้ล้วน ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ หากแต่งกันด้วยความรักใคร่คงจะดีกว่านี้ เผยอิงอยากเห็นสามีของนางแย้มยิ้มสักครั้ง เหมือนที่เขายิ้มให้สตรีผู้นั้น แสร้งว่ามีความสุขที่มีนางเป็นบ่วงห้อยคอเอาไว้สักหนนางคงพอจะมีชีวิตอยู่ภายในจวนแห่งนี้ต่อไปได้ ไม่ใช่หายใจเข้าหายใจออกก็มีเพียงเหมืองทองของบิดานาง ‘ที่ใจของท่านไม่เคยมีข้า เพราะท่านมีเพียงนางสินะ’ เผยอิงนั่งพิงเสาของศาลาริมสระบัว ที่แห่งเดียวที่นางสามารถสงบใจได้ หยาดน้ำตาที่ข้างแก้มที่กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งเมื่อกระทบกับความหนาวเย็นของเหมันตฤดู ‘อยู่มิสู้ตา
Baca selengkapnya
บทที่1/2
บทที่1/2"โธ่ ท่านพ่อ ข้าไม่ได้บอกว่าจะไม่ใส่นะเจ้าคะ ข้าจะใส่มันติดตัวเอาไว้ตลอดเวลาเลยค่ะ แต่ไม่เอาเพิ่มแล้วนะเจ้าคะ ที่ท่านพ่อซื้อให้ก็มากมายแล้วเจ้าค่ะ""มายมากแต่ไม่เคยเห็นจะใส่"เผยเหิงถอนหายใจ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ใหญ่กลางห้อง"แค่ท่านพ่อเอ็นดูข้า รักข้า เมตตาส่งเสียเลี้ยงดูข้าเปรียบเสมือนลูกแท้ๆ ข้าก็ไม่รู้จะตอบแทนอย่างไรหมดแล้วเจ้าค่ะ" เผยเหิงไม่ใช่บิดาแท้ๆ ของนาง เขาแต่งงานกับมารดาของนางตอนนางอายุเพียง เจ็ดปีแต่หลังจากนั้นก็รับนางเป็นลูกบุญธรรมและดูแลนางไม่ต่างจากบุตรสาวแท้ๆ ของตนเองมาจนถึงทุกวันนี้เผยเหิงตบบุบๆ ที่ตักแกร่ง ร่างบางเดินไปนั่งอย่างไม่อิดออด ตั้งแต่จำความได้นางก็นั่งบนหน้าขาแกร่งนี้เสมอมาฝ่ามือใหญ่ที่คอยประคองแผ่นหลังนางเอาไว้ไม่ให้ผลัดตกลงไปตั้งแต่ครั้งแรกเมื่อพบกันจนทุกวันนี้ก็ยังคงเป็นเช่นเดิมมือหนาเอื้อมมาลูบศีรษะทุย"อิงอิง จำไว้ต่อให้ใครจะพูดอย่างไร เจ้าก็คือบุตรสาวคนเดียวของข้า ไม่ว่าใครก็มาเปลี่ยนมันไม่ได้""เจ้าค่ะ" เผยอิงหันไปยิ้มแป้น มองดูชายชราอย่างรักใคร่บูชา ไม่ต้องหาพระมาบูชาหรอก นางบูชาพระในบ้านที่ชื่อว่าเผยเหิง"ตามใจท่านพ่อเจ้าหน่อยเถ
Baca selengkapnya
บทที่2
บทที่2เมื่อร่างสตรีผู้เป็นเจ้าของงานในวันนี้เดินเข้ามา บุรษหนุ่มรูปงานรีบสาวเท้ายาวเข้ามาประชิดตัวนางทันที อาหารมื้อเย็นเมื่อคืนเขาไม่มีโอกาสได้คุยกับนางเลย พอรับประทานอาหารเสร็จผู้ใหญ่ต่างพากันแยกย้ายกลับเรือนเพื่อผักผ่อนเนื่องจากเพิ่งเดินทางมาไกล“อิงอิง” กู้เฉิงกงโปรยยิ้มเมื่อเดินมาหยุดยังเบื้องหน้าของสตรีที่เขาปรารถนา ไม่สนใจสายตาใคร่รู้ของผู้ใด เขาไม่อาจบิดบังความรู้สึกที่มีต่อนางได้อีกต่อไปแล้ว หากนานกว่านี้ทุกอย่างอาจสายจนเกินแก้ไข ฝ่ามือหนาผายออกไปเบื้องหน้าหมายให้นางวางมือบางวางลงทาบทับ ก่อนจะพาเจ้าของงานเดินเข้าไปหากลุ่มของบิดามารดาของนาง“ท่านพี่เฉิงกง” เผยอิงส่งยิ้มหวานตอบ บุรุษรูปโฉมงดงามผู้นี้งเป็นเพียงบุรุษเดียวที่นางเอ่ยเรียกด้วยท่าทีสนิทสมมกว่าผู้ใด ก็นะในบรรดาบุรุษทั้งหมดมีเพียงกู้เฉิงกงที่บิดาของนางไว้ใจให้เข้าใกล้นางมากที่สุดแล้ว“เผยฮูหยิน ท่านช่างโชดดีเหลือเกินที่บุตรสาวของท่านงดงามราวดอกกุหลาบงาม อีกทั้งยังเรียบร้อยสมกับเป็นกุลสตรีชั้นสูง ผิดกับสื่อเหนียงของข้า อายุอ่อนกว่าเผยออิงเพียงไม่กี่ปีเท่านั้นแต่ก็ยังมิรู้ความกระโดกกระเดกเหลือทนข้าล่ะเหนือยใจ” ประโยคราว
Baca selengkapnya
บทที่3
บทที่3บุตรชายบุญธรรมของท่านพ่อ เผยอิงตาโต บิดานางมีลูกชายอย่างนั้นหรือ“ทำสีหน้าเช่นนี้ เจ้าคงจะไม่รู้จริงๆ บุตรชายของท่านเผยเหิง ไม่สิบุตรชายบุญธรรมเรียกเช่นนั้นถึงจะถูก เฉินเฟยอวี่ คือหลานของท่านแม่ทัพใหญ่ บิดาของเขาเสียชีวิตในสนามรบ อดีตแม่ทัพเองครักษ์อี้เป็นเพื่อนร่วมรบกับท่านเผย หลังจากสหายเสียชีวิต พอกลับมาจากสนามรบท่านก็รับเฉินเฟยอวี่เป็นบุตรบุญธรรม”“ข้า…ไม่เคยรู้มาก่อน ท่านพ่อไม่เคยเล่า” นางรู้แค่สิ่งที่บิดาต้องการให้รู้เท่านั้นและตัวนางและมารดาก็ไม่เคยอยากรู้เรื่องที่ไม่จำเป็น แล้วเรื่องเช่นนี้จำเป็นแล้วหรือยัง หากท่านพ่อมบุตรสืบสกุลเหตุใดไม่บอกนางกับมารดา เป็นเรื่องน่ายินดีมิใช่หรือ มีความจำเป็นอะไรที่ท่านปิดบังพวกนาง“ถ้าเช่นนั้นเจ้าคงยังไม่รู้อีกสินะว่าท่านเผยต้องการให้เจ้าแต่งงานกับเฉินเฟยอวี่”“แต่งงาน!” จะเป็นไปได้อย่างไร ตลอดเวลาที่ผ่านมาบิดาของนางหวงนางเสียยิ่งกว่าสิ่งใด แม่สื่อบ้านใดมาสู่ขอหรือทาบทามท่านไล่แตกพ่ายยับเยินไปจนหมด จนไม่มีแม่สื่อคนใดกล้าส่งเทียบมายังจวนสกุลเผย“ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าจะไม่รู้ว่าตนเองต้องแต่งงานกับผู้ใด เจ้าเคยบอกข้าว่าต้องการแต่งกับบุรุษที่
Baca selengkapnya
บทที่ 4
บทที่4เผยเหิงกำมัดแน่น เขาแทบอยากจะปิดจบงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ลงเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำถ้าหากไม่ติดว่าเป็นงานเลี้ยงวันเกิดของอิงอิง อย่างไรเขาก็ยังไม่อยากให้นางขายหน้าไปกว่านี้ ในเวลานี้หากไม่ติดผู้ฮูหยินกับสหายที่ยืนคุยกันอยู่เขาอยากจะเดินไปแยกหนุ่มสาวสองคนนั้นออกห่างกัน การที่จู่ ๆ อิงอิงของเขาหลุดเสียงดังออกมาขนาดนั้น ‘ข้าไม่แต่งกับเฉินเฟยอวี่’ ทั้ง ๆ ที่เขาไม่เคยเอ่ยเรื่องนี้กับนาง คงจะเพราะคนที่ยืนคุยกับนางและแสดงกิริยาเกินงามกับนางอยู่ตอนนี้เป็นคนเล่าให้ฟังเผยเหิงจะโทษบุตรชายของสหายทั้งหมดก็ไม่ได้ เพราะตัวเขาผิดเองก่อนกลับมาถึงจวนเขาและขบวนรถม้าแวะโรงเตี๊ยมข้างทาง ด้วยความเมามายและมีความสุขที่ในที่สุดบุตรสาวคนเดียวก็จะได้แต่งงานออกเรือนเสียที จึงหลุดปากบอกเรื่องการหมั้นหมายของอิงอิงกับเฉินเฟยอวี่ออกไป การหมั้นหมายนี้ไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้นแต่เป็นสัญญาใจที่เขาให้ไว้กับเฉินเฟยอวี่เมื่อนานมาแล้ว เป็นเหตุผลให้เขาขัดขวางแม่สื่อทุกคนที่เข้ามา เพราะหากต้องฝากชีวิตอิงอิงไว้กับบุรุษใดชั่วชีวิตเขาก็มองเห็นแค่เฉินเฟยอวี่เท่านั้น อย่างไรเขาก็เลี้ยงเด็กนั่นมากับมือ นิสัยใจคอเป็นเช่นไรเขาย่อมรู้ดีเผย
Baca selengkapnya
บทที่ 5/1
บทที่5/1จบงานเลี้ยงเพียงแค่ไม่กี่วันขบวนเจ้าสาวก็มาจอดรออยู่หน้าจวน ทั้ง ๆ ที่หากกว่าทางนั้นจะทราบข่าวว่านางตอบตกลงแต่งงานก็น่าจะอีกหลายวันต่อให้ใช้ม้าเร็วส่งข่าวไปแจ้งก็ไม่ต่ำกว่าสี่วัน แต่นี่ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวพร้อมแม่สื่อกลับเดินทางมาถึงหลังจบงานเลี้ยงวันเกิดของเผยอิงเพียงไม่กี่วันราวกับออกเดินทางมาก่อนหน้านี้แล้ว อีกทั้งแม่สื่อนอกจากจะนำสินสอดเกือบสี่สิบคันรถมามอบให้บิดาของเจ้าสาวแล้ว ยังตัดชุดแต่งงานมาให้เรียบร้อย เผยอิงทำได้เพียงมองบ่าวรับใช้ในจวนขนหีบสินสอดเข้าจวนสกุลเผยแล้วข้าจะประวิงเวลาออกไปได้อย่างไรในเมื่อทุกอย่างถูกเตรียมการเอาไว้หมดแล้วเช่นนี้ เพิ่งรู้ว่าจะต้องแต่งงานกับบุรุษที่ไม่เคยเห็นหน้า เพิ่งจะได้ยินชื่อก็เมื่อสี่วันก่อนแต่ในเมื่อนางตัดสินใจที่จะแต่งงานครั้งนี้เพื่อช่วยบิดาแล้ว ไม่ว่าจะแต่งวันนี้หรือพรุ่งนี้ก็คงไม่ต่างกัน ร่างบางหมุนตัวเดินกลับเรือนนอนของตน ยามเหม่า ( คือ 05.00 – 06.59 น.) แม่สื่อสองคนมาช่วยกันแต่งตัวเจ้าสาว เผยอิงต้องสวมชุดแดงมงคลที่เจ้าบ่าวมอบตั้งแต่เดินทางออกจากจวนของตนเองจนกระทั่งถึงจวนเจ้าบ่าว“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าจะกลับมาเยี่ยมท่านทั้งสองในเร
Baca selengkapnya
บทที่ 5/2
บทที่5/2เผยอิงถอนหายใจแล้วหายใจอีก นางคาดว่าขบวนเกี้ยวของตนคงถึงเมืองหลวงในเจ็ดวัน แต่นี่อะไรเอะอะจอดพัก นี่ก็ปาเข้าไปวันที่สิบแล้วเพิ่งจะมาถึงประตูเมืองหลวง ตกลงคนพวกนี้แท้จริงมีฤกษ์แต่งงานจริง ๆ หรือ“อย่าบอกนะว่าจะจอดพักอีกแล้ว” เผยอิงเปิดผ้าม่านออกไปถามแม่สื่อที่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเกี้ยวของนางหยุดการเคลื่อนตัว“โธ่คุณหนูเจ้าคะ ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่ได้แต่ง ทันฤกษ์แน่นอน ข้าพาเจ้าสาวเดินทางแต่งงานข้ามเมืองมาไม่รู้กี่คนไม่มีผู้ใดไปไม่ทันฤกษ์งามยามดีสักคน” แม่สื่อยกผ้าเช็ดหน้าป้องปากหัวเราะคิกคักเผยอิงลอบเบ้ปากใครจะอยากแต่งกับบุรุษเสเพลเช่นนั้นก็แต่งไปเถอะ ข้าไม่อยาก แต่เพื่อผลประโยชน์ที่ตามมานางไม่มีทางเลือกอื่นขบวนเจ้าสาวเคลื่อนตัวเข้าสู่เมืองหลวงได้พักใหญ่แล้ว แต่ก็ยังไม่ถึงจวนเจ้าบ่าวเสียที“ท่านป้าอีกนานไหมเจ้าคะ” เจ้าสาวในเกี้ยวถามขึ้นครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้“ถึงนานแล้วเจ้าค่ะ”“อ้าว ถึงแล้ว แล้วทำไมไม่หยุดเกี้ยว” จะวนรอบเมืองหลวงเลยหรือไง มือบางเปิดผ้าม่านออกมาดู นั่งรถม้ามาตลอดสิบกว่าวันแบบนี้นางก็เหนื่อยเหมือนกันนะ“คุณหนูผ้าคลุมหน้า” แม่สื่อเอ็ดเจ้าสาวที่ยกหน้าคลุมหน้าขึ้นใ
Baca selengkapnya
บทที่ 6/1
บทที่6/1องค์หญิงเหมยเจียงรับน้ำชาจากลูกสะใภ้ด้วยสีหน้าแช่มชื่น นางรอคอยเวลานี้มายาวนาน วันที่เด็กคนนี้จะแต่งเข้าจวนสกุลเฉิน บุตรชายของนางจะได้มีสตรีคอยดูแลภายในจวน นางจะได้หมดห่วงเสียที“แม้จะมีผ้าคลุมเจ้าสาวอยู่ ข้าก็เดาว่าเจ้าต้องงดงามไม่ต่างจากเผยฮูหยินสมัยสาว ๆ แน่ ๆ สกุลเฉินขอต้อนรับ จากนี้ไปเจ้าเป็นคนของสกุลเฉิน ตายไปก็เป็นผีเฝ้าสกุลเฉิน ความในห้ามนำออก ไฟนอกห้ามนำเข้า เจ้าเข้าใจใช่หรือไม่อิงอิง” องค์หญิงเหมยเจียงกล่าวต้อนรับลูกสะใภ้ ทุกคำพูดแฝงไปด้วยความในมากมาย“ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ” แม่สื่อที่ยืนประกบข้างกระซิบข้างหูเสียงเบา “ข้าเข้าใจเจ้าค่ะท่านแม่” เผยอิงยอบตัวลงอย่างอ่อนช้อย จนองค์หญิงเหมยเจียงอดยกยิ้มที่จะเอ็นดูนางไม่ได้“พรุ่งนี้เจ้าไม่ได้ตื่นมายกน้ำชาข้า วันอื่น ๆ ก็ไม่ต้อง” สิ้นคำขององค์หญิงเหมยเจียง เจ้าสาวก็ถูกเหล่าแม่สื่อประคองออกจากพิธีไป เพราะจากนี้จะเป็นงานเลี้ยง ซึ่งเจ้าสาวมีหน้าที่เพียงไปรอที่เรือนหอเท่านั้น“ฮูหยินคงสงสัยว่าเหตุใดองค์หญิงเหมยเจียงถึงไม่ให้ท่านยกน้ำชา ท่านอย่าคิดว่าท่านไม่ได้รับการต้อนรับจากพระนางเลยนะเจ้าคะ เพียงแต่หลังจากมอบจวนให้ท่านชายแล้ว พระน
Baca selengkapnya
บทที่ 6/2
บทที่6/2“ท่านป้า ท่านออกไปพักผ่อนเถิดข้าอยู่คนเดียวได้” เผยอิงบอกอย่างเกรงใจ แม่สื่อก็เดินทางมากับนางมาถึงก็ต้องวิ่งวุ่นวายดูแลนางหลายอย่างไม่ได้พักเลย อย่างไรตอนนี้ทุกคนก็อยู่ที่งานเลี้ยงหมดแล้ว นางไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ ที่ต้องมานั่งเฝ้า“ตามธรรมเนียมแม่สื่อต้องนั่งรอจนเจ้าบ่าวเข้าหอจึงจะออกไปได้” เป็นป้าจงที่พูด“มิต้องรอทั้งคืนเลยหรือ”“ก็จนกว่าจะส่งแขกหมด คาดว่าอีกไม่เกินหนึ่งชั่วยามท่านชายก็คงจะเดินทางมายังเรือนกุ้ยฮวา เรือนแห่งนี้สวยหรือไม่เจ้าคะ”“อืม สวยใหญ่โตสมกับเป็นเรือนในจวนสกุลเฉิน” เผยอิงตอบด้วยน้ำเสียงกึ่งประชดประชัน “เจ้าค่ะ เพิ่งจะสร้างเสร็จปีก่อน ท่านชายสร้างเอาไว้รอฮูหยิน”“รอข้า”“เจ้าค่ะ แม้ก่อนหน้านี้ท่านจะสร้างเรือนเอาไว้หลายหลังแต่มีเพียงเรือนกุ้ยฮวาที่ท่านชายออกปากว่าจะให้คุณหนูเผยอิงมาอยู่ที่นี่”คนในจวนนี้คงจะพอรู้อยู่แล้วว่าข้าจะต้องแต่งเข้ามา แล้วเรือนหลังอื่น ๆ ที่เฉินเฟยอวี่สร้างเอาไว้ก่อนเรือนหลังนี้ เขาสร้างรอใครกัน“ทำไมท่านป้าจงเรียกเขาท่านชาย ไม่เรียกนายท่าน” “พระโอรสเพียงพระองค์เดียวขององค์หญิงเหมยเจียง ข้าเรียกขานยศต่ำกว่านี้มิได้เจ้าค่ะ”“ป้าจงเคยเป
Baca selengkapnya
บทที่ 7/1
บทที่7/1 NC เบาๆเผยอิงนั่งเหม่อลอยภายใต้ผ้าคลุมสีแดงรู้สึกครึ่งหลับครึ่งตื่นราวกับกำลังฝันอยู่ จนประตูบานใหญ่ถูกผลักเข้ามา ป้าจง สาวใช้และแม่สื่อพากันรีบวิ่งออกไปโดยไม่ให้คนที่เข้ามาใหม่ต้องเสียเวลาเอ่ยปากไล่"ปากก็บอกไม่อยากแต่ง แต่สุดท้ายคุณหนูเผยผู้เย่อหยิ่งก็มานั่งรอข้าถึงเตียงนอน" เฉินเฟยอวี่ย่างสามขุมเข้ามาใกล้น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหยันเหยียด"ใช่ข้าไม่อยากแต่ง" เผยอิงอ้าปากตอบแผ่วเบา เหล้าผสมยานั่นทำเอานางแทบคุมสติของตนไม่ได้ รู้สึกมึนงงอย่างบอกไม่ถูก ถึงกระนั้นนางก็ยังรับรู้ถึงไอเย็นที่แผ่มาจากบุรุษที่มายืนประจันหน้าหน้าในเวลานี้"แต่น้ำเสียงเจ้าดูไม่มั่นคงในคำนี้เท่าไรนะ ถ้าเจ้าไม่อยากแต่งแล้วขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวมาทำไมล่ะ เหตุใดไม่รอแต่งกับชายคนรักของเจ้า หรือพอรู้ว่าข้าเป็นใครก็เลยเปลี่ยนใจมาหาข้าแทน"เผยอิงหัวคิ้วหมุน เฉินเฟยอวี่พูดบ้าอะไรของเขา "ใช่ข้ารู้ว่าท่านเป็นใครและแต่งกับข้าเพราะอะไร""เพราะอะไรล่ะเด็กน้อย" มือหนากระชากผ้าคลุมทิ้งลงกับพื้นราวกับมันไร้ค่า ไร้ราคาแม้ปักด้วยทองทั้งผืน"ข้าไม่ใช่เด็ก""อืม เจ้าไม่ใช่เด็กแล้วจริง ๆ ด้วย" เฉินเฟยอวี่พิจารณาดวงหน้ากระจ่
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status