Rose 4 : ตื้อเท่านั้น 1

“พรุ่งนี้พวกเธอไปไหนกัน”

บัวเอ่ยถามเพื่อนๆ ในขณะที่นั่งรอเช็คบิล ก่อนที่พวกเธอนั้นจะพากันออกไปเดินซื้อของในห้าง

“เราจะไปบ้านไออุ่นนะ พอดีดินนัดให้ไปเจอกันที่บ้าน”

มะลิเอ่ยบอกในขณะที่มือก็เก็บข้าวของลงในกระเป๋า

“ไปบ้านไออุ่นเหรอ เราไปด้วยได้ไหม จะว่าไปเราก็ไม่ได้เจอแม่ครูกับน้องๆ นานแล้วนะ”

ทันทีที่ได้ยินเพื่อนบอกว่าจะไปบ้านไออุ่น พุดซ้อนก็เสนอตัวอยากจะไปด้วยทันที เพราะทุกครั้งที่มีโอกาสหรือเวลาว่างหญิงสาวจะชอบซื้อข้าวของไปบริจาคให้กับมูลนิธิหรือบ้านเด็กกำพร้าเสมอ แล้วยิ่งเป็นบ้านไออุ่นที่เพื่อนของเธอเติบโตมา หญิงสาวก็ไม่เคยรีรอที่จะซื้อของและติดตามไปกับมะลิทันที

“ฉันไปด้วย”

“ฉันก็ไป เรารถที่บ้านฉันไปนะ”

“จะได้ซื้อของไปฝากแม่ครูกับน้องๆ ด้วย”

“โอเค งั้นตกลงตามนี้”

บ้านไออุ่น....

“อยู่ทานมื้อเที่ยงด้วยกันก่อนนะลูก”

แม่ครูดวงดาวเอ่ยชวนลูกๆ ที่วันนี้พากันซื้อข้าวซื้อของกลับมาเยี่ยมน้องๆ

“ได้เลยค่ะ ว่าแต่ที่บ้านมีเมนูอะไรบ้างจ๊ะ น้องทราย”

“วันนี้น้องทรายและน้องๆ จะตำส้มตำ พี่ดินจะย่างไก่ กับย่างปลาให้ค่ะพี่มะลิ”

            “แล้วแม่ครูก็ทำข้าวต้มมัดให้ด้วยนะค่ะ”

น้องทราย พี่สาวคนโตของบ้านไออุ่น และเป็นผู้ช่วยแม่ครูในการดูแลน้องๆ เอ่ยบอกกับพี่สาวคนสวยทั้ง 4 คน

“โอ๊ะ มีส้มตำกับไก่ย่างด้วย น่าสนใจๆ”

“พวกเธอทานได้ใช่ไหม”

มะลิหันมาถามเพื่อนสนิททั้ง 3 คน เนื่องจากพวกเธอนั้นเป็นลูกคุณหนู ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี ฉะนั้นแล้วมะลิจึงต้องคอยถามไถ่ก่อนเสมอ หากทานไม่ได้ก็จะได้หาเมนูอื่นให้

“โอ๊ะ สบายมาก ของชอบ”

“ฉันก็ทานได้ แต่ขอไม่ค่อยเผ็ดนะ สู้ไม่ไหว”

“แล้วคุณหนูโรสหล่ะ” มะลิเอ่ยถามยังเพื่อนอีกคนที่มัวแต่ชะเง้อมองหาบางสิ่งบางอย่างอยู่

“โรส / คุณหนูโรส”

“ห๊ะ!! อะไร มีอะไร”

เฮ่อ!!!

มะลิ บัวและพุดซ้อนถึงกับส่ายหัวพร้อมทั้งถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความนึกชิน

“แบบนี้ไม่ต้องถามหรอกมะลิ กินได้ชัวร์ ป่ะ เราไปช่วยแม่ครูกับน้องๆ ทำส้มตำกันเถอะ”

“อืม ไปกัน”

“โรส”

“ว่า”

“เราวานให้เธอยกไก่ที่หมักแล้ว ไปให้ดินที่หน้าบ้านหน่อยได้ไหม พอดีเราต้องช่วยน้องเสียบปลาอีก”

มะลิเอ่ยบอกยังโรสที่กำลังนั่งจัดผลไม้ใส่จานอยู่ ให้นำไก่ที่หมักแล้วไปส่งให้กับดิน ที่กำลังก่อไฟรออยู่หน้าบ้าน

“ได้ๆ”

“ยกไหวไหม หนักอยู่นะ”

“ได้ๆ ไม่หนักเท่าไหร่ มาส่งมาเลย”

“อ่ะ ถือดีๆ นะ”

“โอเค”

เมื่อได้ไก่ที่ทำการหมักโดยมะลิแล้วนั้น โรสก็ค่อยๆ ถือแล้วเดินตรงไปที่หน้าบ้านทันที ก่อนที่จะพบกับแดนดินที่กำลังก้ม มองดูถ่านในเตาว่าติดใช้ได้หรือยัง

“ดิน มะลิให้เราเอาไก่หมักมาให้นายนะ”

ดิน ที่กำลังก้มหน้าก้มตาดูว่าถ่านติดพอใช้ได้หรือยัง ก็เงยหน้าขึ้นมามองยังเจ้าของเสียงทันที

“อืม เอาไปวางไว้ตรงนั้น”

“อ่อ ได้ๆ”

“แล้วนายมีอะไรให้เราช่วยอีกไหม”

เมื่อวางกะละมังใส่ไก่ที่หมักไว้ที่โต๊ะตามที่แดนดินบอกแล้ว โรสก็หันมาถามยังชายหนุ่มอีกรอบเผื่อว่าเขาอาจจะมีอะไรให้เธอช่วยบ้าง

“ไม่หรอก ตรงนี้มีแต่ควันไฟ ร้อนก็ร้อน เธอไปช่วยพวกมะลิกับน้องๆ เถอะ”

แดนดินเอ่ยบอกกับหญิงสาวก่อนที่จะก้มหน้าลงเขี่ยถ่านในเตาย่างให้กระจายเพื่อที่จะนำไก่ขึ้นย่าง

“อ่อ อืมๆ”

เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่มีท่าทีสนใจ หรือชวนเธอคุยต่อโรสก็เดินสะบัดก้นออกมาจากตรงจุดนั้นทันที

“เชอะ!! ทำไมเฉยชาแบบนี้นะ ฮึย”

โรสเอ่ยพึมพำด้วยความน้อยใจเหมือนกับทุกๆ ครั้งที่ผ่านมา เพราะนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่แดนดินจะเฉยชา พูดคำต่อคำกับเธอ แต่มันเป็นแบบนี้มาตลอด ยิ่งพอเขารู้ว่าเธอนั้นแอบปลื้ม ชายหนุ่มก็พยายามตีตัวออกห่าง เว้นระยะทุกครั้งที่เจอหน้ากัน

“อย่าคิดว่าเราจะยอมแพ้นะ ไม่มีทาง เชอะ!!”

ทันทีที่พูดใส่หน้าของชายหนุ่มที่เธอแอบชอบเสร็จ หญิงสาวก็เดินกระทืบเท้าตรงดิ่งกลับไปหาเพื่อนๆ ที่เตรียมของอยู่ในครัว จนคนที่กำลังจะย่างไก่เพื่อกินกับส้มตำถึงกับส่ายหัวออกมาด้วยความเบื่อหน่าย

“บัว!! เอามานี้ฉันจะตำพริกเอง”

เมื่อเดินมาถึงภายในครัว โรสที่กำลังโมโหและน้อยใจก็เหลือบมองไปเห็นว่าบัวกำลังจะตำพริกเพื่อทำส้มตำ เธอจึงไม่รอช้าที่จะรีบเข้าไปคว้าเอาครกและสากเข้ามาถือไว้ จนเพื่อนๆ และคนในครัวถึงกับงงไปตามๆ กัน

“จะตำเองใช่ไหม”

บัวเอ่ยถามโรสเพื่อความแน่ใจ ใช่ว่านางจะเคยตำพริก จับครก จับสากกับเขาเสียเมื่อไหร่หล่ะ

“อืม ใส่มาเลยฉันจะตำเอง”

“ส้มตำคงจะอร่อยน่าดู คุณหนูโรสลงมือตำเองเลย”

ฮ่า ฮ่า ฮ่า

“ฮึย พวกเธอก็ ฉันยิ่งหงุดหงิดให้ใครบางคนอยู่นะ”

โป๊ก! โป๊ก! โป๊ก!

ทันทีที่โรสพูดจบ บัว พุดซ้อนและมะลิถึงกลับหันมามองหน้ากันแล้วกลั้นขำอยู่ในใจ นี้คงจะโดนแดนดินเฉยชาใส่อีกเป็นแน่ เพื่อนของพวกเธอถึงได้กะฟัดกะเฟียดกลับเข้ามาแบบนี้

“ถอดใจยังทันนะ ระดับคุณหนูโรส คนรอต่อคิวเยอะ”