แลกกันหนึ่งฝ่ามือ

          ภายในร้านหรูเซียง จ้าวลี่เชียนซึ่งรู้สึกว่าผ้าที่ผู้เป็นย่าให้มาล้ำค่าหายากเกินไปจึงเปลี่ยนใจมาซื้อชุดสำเร็จจากร้านขายอาภรณ์แทน ร้านนี้เป็นร้านของช่างประจำสกุล การตัดเย็บและออกแบบจึงละเอียดประณีตไม่แพ้สั่งตัด

            “คุณหนู ชุดนี้งดงามมากเจ้าค่ะ” เสี่ยวจูหยิบชุดสีชมพูดอกท้อซึ่งเป็นสีที่จ้าวลี่เชียนชอบออกมา ทว่ายังไม่ทันได้เอาไปให้คุณหนูดูใกล้ ๆ จู่ ๆ ก็มีมือคู่หนึ่งมาแย่งไป

            “คุณหนู ได้แล้วเจ้าค่ะ” นำชุดที่แย่งมาจากผู้อื่นไปให้คนที่เรียกว่าคุณหนู

            เสี่ยวจูเห็นดังนั้นก็ไม่พอใจ “ไฉนที่นี่ถึงมีคนป่าเถื่อนไร้ยางอาย แย่งของไปจากมือผู้อื่นอย่างเหิมเกริม”

            สาวใช้ที่ถูกต่อว่าหันมามองเสี่ยวจูตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า เหยียดยิ้มดูแคลน “สภาพอย่างเจ้ามีปัญญาซื้อชุดราคาแพงด้วยหรือ ไปเอาความกล้ามาจากที่ใดพูดว่าตนเองถูกแย่งของ”

            “ข้าไม่มีแต่คุณหนูของข้ามี” เสี่ยวจูพุ่งตัวเข้าไปจะแย่งชุดคืน จากการแต่งกายและคำพูดของฝ่ายตรงข้าม น่าจะเป็นสาวใช้เหมือนกับนาง เหตุใดนางต้องยอมถอยให้ด้วย ผลคือถูกสาวใช้นางนั้นผลักอย่างแรง ล้มลงไปกองกับพื้น

            จ้าวลี่เชียนได้ยินเสียงโวยวายของเสี่ยวจูจึงออกมาจากห้องลองชุด ทันเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี รีบเข้าไปประคองเสี่ยวจูลุกขึ้น “เสื้อผ้าชุดเดียวต้องลงมือทำร้ายกันเชียวหรือ” ถามสาวใช้ที่ผลักเสี่ยวจูอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ ตีสุนัขต้องดูเจ้าของ เจ้าของอย่างนางยังไม่เคยตี ฝ่ายตรงข้ามกล้าดีอย่างไรยื่นมือมาตี

            สาวใช้ที่มีเรื่องกับเสี่ยวจูวางท่าเย่อหยิ่ง มั่นใจว่าเมืองหลวงไม่มีใครกล้าลองดีกับคุณหนูของตน “นางเข้ามาแย่งชุดของคุณหนูข้า ข้าสั่งสอนเล็กน้อยนับเป็นอะไร”

            ความโกรธพวยพุ่งขึ้นในใจจ้าวลี่เชียน นึกไม่ถึงว่าจะมีคนกลับดำเป็นขาวได้น่ารังเกียจเช่นนี้ นางพยายามสงบใจ ไม่จำเป็นก็ไม่อยากให้เรื่องราวใหญ่โต “สาวใช้ของข้าเป็นคนเห็นชุดนี้ก่อน เจ้าจะมากล่าวหาว่านางแย่งไม่ได้”

            “ข้าไม่สนว่าใครเห็นชุดนี้ก่อน หากเป็นของที่ข้าต้องการ ข้าก็ต้องได้เป็นเจ้าของ” คำพูดเหนือกว่ามาพร้อมท่าทางหยิ่งยโส เป็นบุตรีของเจิ้งกั๋วกงนามว่าหลี่ม่านโถว ได้รับการขนานนามว่าเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวง บุรุษมากมายต่างหมายปอง แต่คนเดียวที่นางชื่นชอบคือรัชทายาท

            ด้วยบิดาเป็นขุนนางคนสำคัญของฮ่องเต้ นางจึงโอหังจองหอง นิสัยเอาแต่ใจอยากได้ต้องได้ ชอบโดดเด่นเป็นที่หนึ่ง ไม่คบค้ากับคนไร้ประโยชน์และฐานะต่ำต้อย

            ช่วงเวลาที่จ้าวลี่เชียนกับหลี่ม่านโถวสบตากัน ต่างฝ่ายต่างถูกดึงเข้าสู่ความชิงชัง

            จ้าวลี่เชียนขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าเหตุใดถึงรู้สึกโกรธ เกลียด เคียดแค้นสตรีตรงหน้า ความรู้สึกที่เกิดขึ้นไม่ต่างจากตอนพบหวังเทียนซวี่เลย

            ฝั่งหลี่ม่านโถว แต่ไหนแต่ไรนางไม่ชอบให้ใครเหนือกว่าอยู่แล้ว ดังนั้นเพียงได้เห็นรูปโฉมงดงามไร้ที่ติที่แม้กระทั่งตนเองยังเทียบไม่ติดของจ้าวลี่เชียน ความอิจฉาริษยาพลันก่อตัว นึกอยากทำลายอีกฝ่ายให้หายไปจากแผ่นดินนี้ ภายในจิตใจเหมือนมีเสียงเสียงหนึ่งกระซิบบอกว่า ‘วันนี้เจ้าไม่ทำลายนาง วันหน้านางจะทำลายเจ้า’

            จ้าวลี่เชียนตั้งสติ ต้องการจบเรื่องราวและแยกย้ายโดยเร็ว “ถ้าท่านต้องการเพียงบอกกล่าวกันดี ๆ เหตุใดต้องยื้อแย่งเหมือนคนไม่มีมารยาทด้วย”

            ถูกด่าว่าไร้มารยาท ไหนเลยที่หลี่ม่านโถวจะยอม ถลึงตาพลางพูดเหยียดหยัน “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร สูงส่งมาจากที่ใด ถึงคู่ควรให้ข้ามีมารยาทด้วย”

            “ฐานะข้าอาจไม่ได้สูงส่ง แต่ครอบครัวอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดี ไม่เคยสอนให้เป็นคนจิตใจคับแคบดูแคลนผู้อื่น”

            โทสะหลี่ม่านโถวทะยานขึ้นสูง ไม่เคยมีใครกล้าตำหนินางจนถึงครอบครัวเช่นนี้มาก่อน จึงฟาดฝ่ามือลงบนหน้าจ้าวลี่เชียนโดยไม่ให้โอกาสได้ตั้งตัวหรือหลบหลีก

            “คุณหนู!” เสี่ยวจูตะโกนด้วยความตกใจ เดินขึ้นหน้าเอาตัวบังจ้าวลี่เชียนไว้ด้านหลังเพราะกลัวหลี่ม่านโถวจะลงมือซ้ำ “ห้ามทำร้ายคุณหนูของข้า”

            คนงานในร้านเห็นหลี่ม่านโถวลงมือชัดเจน กระนั้นกลับไม่กล้าเข้ามายุ่งเนื่องจากความร้ายกาจของบุตรสาวเจิ้งกั๋วกงค่อนข้างเป็นที่เลื่องลือ ใครมีปัญหาด้วยล้วนไม่มีจุดจบที่ดีสักคน ลูกค้าคนอื่นในร้านก็เช่นกัน ไม่ทำหูหนวกตาบอดก็เดินออกจากร้าน ต่างไม่มีใครอยากล่วงเกินนาง

            ใบหน้าด้านที่ถูกตบขึ้นรอยแดงรูปนิ้วมือ บ่งบอกว่าฝ่ามือนี้แรงมาก จ้าวลี่เชียนรู้สึกชาไปครึ่งหน้า ตกตะลึงเพราะไม่คิดว่าหลี่ม่านโถวจะกล้าลงมือ อารมณ์ด้านมืดที่พยายามกักเก็บไว้ก่อนหน้านี้ปะทุออกมา กลืนกินสติทั้งหมดไม่เหลือ นัยน์ตาดำเปลี่ยนเป็นสีแดงเพลิงก่อนหายไปอย่างรวดเร็ว ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

            กลิ่นอายเหน็บหนาวน่าสะพรึงกลัวโอบล้อมร่าง จ้าวลี่เชียนคลี่ยิ้มหวาน เดินอ้อมร่างเสี่ยวจูไปเผชิญหน้ากับหลี่ม่านโถว

            “คุณหนู” เสี่ยวจูอยากห้ามปราม กลับสัมผัสได้ถึงความไม่คุ้นเคย ราวกับว่าอีกฝ่ายไม่ใช่จ้าวลี่เชียน

            คุณหนูของนางไหนเลยจะมีท่าทีแข็งกร้าวน่ากลัวเช่นนี้!

            เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบหน้าดังสนั่นหวั่นไหว หลี่ม่านโถวร่วงลงไปกองกับพื้น รอยยิ้มสาแก่ใจที่ได้ตบจ้าวลี่เชียนแข็งค้าง ได้กลิ่นคาวเลือดในปาก เจ็บจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่

            ตบนี้ของจ้าวลี่เชียนรุนแรงกว่าของหลี่ม่านโถวหลายเท่าเพราะมันอัดแน่นไปด้วยความอาฆาตพยาบาท

            “คุณหนู” สาวใช้ย่อตัวลงมาร้องเรียกหลี่ม่านโถวซึ่งเวลานี้นั่งตัวแข็งทื่อประหนึ่งวิญญาณหลุดออกจากร่าง

            ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไรกว่าหลี่ม่านโถวจะได้สติ ยกมือขึ้นชี้หน้าจ้าวลี่เชียน ต้องการฉีกกระชากร่างอีกฝ่ายออกเป็นชิ้น ๆ จนใจที่ข้อเท้าพลิกตอนล้ม ปัญญาลุกขึ้นยืนยังไม่มี จะลงมือทำอย่างที่ต้องการได้เช่นไร “เจ้ากล้าตบข้า”

            รอยยิ้มเย็นยะเยือกปรากฏบนใบหน้าจ้าวลี่เชียน หลุบตามองหลี่ม่านโถวจากที่สูง แค่นเสียงขึ้นจมูก “อย่าลืมสิว่าเจ้าเป็นคนเริ่มก่อน ข้าตบคืนไม่ถูกต้องที่ใด อยากได้มากใช่หรือไม่ชุดนี้” กระชากชุดมาจากมือสาวใช้ของหลี่ม่านโถว โยนลงพื้นแล้วใช้เท้าบดขยี้

            “กลับ!” พูดกับเสี่ยวจูหลังจากเตะชุดใต้เท้าใส่หน้าหลี่ม่านโถวเรียบร้อย

            เสียงกรีดร้องไม่ยินยอมดังขึ้น สองตาหลี่ม่านโถวแดงก่ำ กล่าวอาฆาตตามหลัง “นางคนชั้นต่ำ ถึงกับกล้าทำร้ายข้า ระวังตัวไว้ให้ดี ข้าจะให้เจ้าชดใช้อย่างสาสม”

            เซียวซื่อกับเจ้าของร้านหรูเซียงซึ่งนั่งดื่มชาพูดคุยกันบนชั้นสองได้ยินเสียงเอะอะโวยวายด้านล่างจึงพากันลงมาดู พบจ้าวลี่เชียนกับเสี่ยวจูระหว่างทาง รอยฝ่ามือบนหน้าบุตรสาวสร้างความตกใจให้กับคนเป็นแม่ “นี่มันเกิดอะไรขึ้น”

            จ้าวลี่เชียนไม่ตอบ จับมือมารดาพาออกจากร้าน ไม่ลืมหันไปสั่งเสี่ยวจูให้จ่ายค่าชุดที่เพิ่งทำลายไป

            หลังขึ้นมาบนรถม้า เซียวซื่อรีบตรวจสอบใบหน้าบุตรสาวพลางซักถามเรื่องราวทันที ทว่าจ้าวลี่เชียนเอาแต่เงียบ ไม่ยอมเปิดปากพูดอะไรแม้แต่คำเดียว จึงเปลี่ยนเป้าหมายไปที่เสี่ยวจูแทน

            สีหน้าเซียวซื่อมิสู้ดีเมื่อได้ทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้น ห่วงลูกก็ห่วง กังวลเรื่องปัญหาที่จะตามมาก็กังวล

            คนภายนอกรู้ว่าสกุลหลี่กับสกุลจ้าวมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน เจิ้งกั๋วกงกับแม่ทัพใหญ่เป็นสหายสนิท หารู้ไม่ว่าทุกอย่างได้สิ้นสุดลงตั้งแต่นางปฏิเสธไมตรีของหลี่หยวน

            เซียวซื่อหวนนึกถึงอดีต ตอนนั้นจ้าวเจิ้งประจำการอยู่ที่ชายแดน นางกับเขารู้จักกันผ่านท่านเจ้าเมือง ชื่นชอบกันตั้งแต่แรกเห็น ความสัมพันธ์พัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นความรัก กระทั่งวันหนึ่งหลี่หยวนได้รับราชโองการให้มาจัดการงานราชการทางเหนือ จึงแวะมาเยี่ยมเยียนสหายรักอย่างจ้าวเจิ้ง เมื่อหลี่หยวนพบนางก็ชื่นชอบนางเช่นกัน

            นิสัยจ้าวเจิ้งเป็นคนรักพวกพ้อง ให้ความสำคัญกับมิตรภาพ พอรู้ว่าหลี่หยวนมีใจให้นาง เขายอมหลีกทางให้โดยไม่แยแสว่านางรู้สึกเช่นไร หลี่หยวนทำทุกอย่างเพื่อเอาชนะใจนาง แต่ความรักบังคับกันไม่ได้ นางจึงพูดกับหลี่หยวนตามตรง

            ดูเหมือนหลี่หยวนจะเข้าใจและยอมรับความจริง หลังจัดการงานราชการเสร็จก็เดินทางกลับทันที นางกับจ้าวเจิ้งจัดงานเลี้ยงอำลาให้ หลี่หยวนยิ้มแย้มแจ่มใสไร้แววขุ่นเคือง

            เดิมคิดว่าเรื่องราวจบลงด้วยดี ใครจะคาดคิดว่าหลังจ้าวเจิ้งย้ายกลับเมืองหลวงและแต่งนางเป็นภรรยา หลี่หยวนก็เปลี่ยนไป กลายเป็นห่างเหินเย็นชา ไม่ไปมาหาสู่อย่างที่สหายส่วนใหญ่ปฏิบัติต่อกัน

            จ้าวเจิ้งไม่ใช่ไม่รู้เหตุผลที่หลี่หยวนเปลี่ยนไป แต่จะให้เขายกภรรยาให้เหมือนตอนอยู่ชายแดนเพื่อรักษาไมตรีไว้ย่อมเป็นไปไม่ได้

            ประการแรกเขากับนางพบกันก่อนหลี่หยวน ประการที่สองต่างฝ่ายต่างมีใจให้กัน ประการที่สามเป็นหลี่หยวนที่เข้ามาแทรกกลางเส้นทางความรักของผู้อื่น ดังนั้นเขาจึงไม่คิดว่าตนเองทำผิดหรือติดค้างหลี่หยวน

            เซียวซื่อดึงตนเองกลับสู่ปัจจุบัน ถอนหายใจหนักหน่วง หลี่หยวนจ้องหาโอกาสเล่นงานสกุลจ้าวเสมอ เกรงว่าการทะเลาะกันระหว่างหลี่ม่านโถวกับจ้าวลี่เชียนจะไม่จบที่แลกกันหนึ่งฝ่ามือเป็นแน่

            ขณะกำลังขบคิดหาวิธีแก้ไขสถานการณ์ จ้าวลี่เชียนซึ่งนั่งนิ่งเหมือนคนไร้วิญญาณก็ล้มลงมาในอ้อมอก เปลือกตาทั้งสองปิดสนิท หมดสติไปทั้งอย่างนั้น

            “เชียนเอ๋อร์!”