พบหน้า

          ในสวนของจวนแม่ทัพใหญ่ บุรุษสี่คนกำลังนั่งร่ำสุราอย่างสนุกสนานในศาลา เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะลอยมาตามสายลม จ้าวลี่เชียนหยุดยืนตรงระเบียงทางเดิน มองบิดากับพี่ชายด้วยความรักและคิดถึง

            เนื่องจากมีชายหนุ่มอีกสองคนซึ่งเป็นคนนอกอยู่ด้วย จ้าวลี่เชียนจึงไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไปทักทายบิดากับพี่ชาย แม้นางจะไม่ได้อยู่เมืองหลวง แต่บิดามารดาก็ส่งหมัวมัว*ผู้อาวุโสไปอบรมสั่งสอนเรื่องกิริยามารยาทที่คุณหนูในห้องหอควรมีให้กับนาง รวมถึงอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านศาสตร์ต่าง ๆ ด้วย

            “คุณหนูไม่เข้าไปหานายท่านกับคุณชายหรือเจ้าคะ”

            จ้าวลี่เชียนเก็บสายตากลับมาจากวงสุราของบิดากับพี่ชาย “เจ้าดูบุรุษสองคนที่นั่งหันหลังกับหันข้างให้พวกเรา เสื้อผ้าของพวกเขาตัดเย็บจากผ้าไหมชั้นดี เป็นผ้าไหมชนิดเดียวกับที่ท่านแม่ตัดเย็บเป็นชุดให้ข้าในวันครบรอบอายุสิบหกเมื่อปีที่ผ่านมา ผ้าไหมนี้เป็นผ้าไหมบรรณาการ ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันทรงพระราชทานเป็นรางวัลให้ท่านพ่อ ได้ยินว่าขุนนางที่มีผ้าชนิดนี้ในครอบครองน้อยจนนับนิ้วได้ นอกนั้นเป็นบรรดาเชื้อพระวงศ์ทั้งหมด ลักษณะท่าทางของพวกเขา ข้าคิดว่าไม่ใช่ลูกหลานขุนนางอย่างแน่นอน หากข้าที่เป็นสตรีพรวดพราดเข้าไป พวกเขาจะมองสกุลจ้าวของเราอย่างไร”

            “ยังคงเป็นคุณหนูที่ช่างสังเกตและคิดอ่านรอบคอบ” 

            “ไปเรือนชั้นในกัน ท่านพ่อไม่กลับห้อง ท่านแม่คงยังไม่นอน” พูดเสร็จหมุนตัวจะเดินไปทางเรือนชั้นใน ด้านหลังกลับมีเสียงแข็งกระด้างของบุรุษดังขึ้น

            “สตรีบ้านใดกล้าบุกรุกสวนส่วนตัวของจวนแม่ทัพใหญ่”

            เสี่ยวจูเหลือบมองด้านหลัง “นายท่านเจ้าค่ะ” กระซิบบอกจ้าวลี่เชียน

            คนเป็นลูกหันกลับไปเผชิญหน้าบิดา สิบปีไม่พบ ไม่รู้อีกฝ่ายยังจำบุตรสาวคนนี้ได้หรือไม่ “คารวะท่านแม่ทัพ”

            จ้าวเจิ้งขมวดคิ้วมองสตรีที่ยืนตรงระเบียงทางเดิน ความรู้สึกที่ทั้งแปลกหน้าและคุ้นเคยสร้างความสับสนในใจ “เจ้าคือ…” เดินออกมานอกศาลาเพื่อจะได้มองฝ่ายตรงข้ามชัดเจนขึ้น ฤทธิ์สุราที่ดื่มตั้งแต่ช่วงกลางวันทำดวงตาพร่ามัว เมาแต่ยังมีสติ 

            “ท่านแม่ทัพจำข้าไม่ได้หรือ ไฉนจึงลืมเลือนคนที่ท่านเคยบอกรักและคิดถึงง่ายดายเพียงนี้”

            “สตรีไร้ยางอาย กล้าดีอย่างไรมาใส่ร้ายป้ายสีทำลายชื่อเสียงบิดาข้า” เสียงเข้มดุเจือความไม่พอใจดังขึ้น เป็นจ้าวหลิงเซียวพี่ชายของจ้าวลี่เชียน “ข้ายอมรับว่าเจ้าเป็นสาวงาม แต่ในเมืองหลวงแคว้นเหลียงมีผู้ใดไม่รู้บ้างว่าบิดาของข้าได้รับฉายาบุรุษรักมั่นคง ภรรยาเดียวตลอดชีวิต เป็นใครว่าจ้างเจ้ามาสร้างความแตกแยกให้ครอบครัวข้า สารภาพโดยดีแล้วข้าจะยอมปล่อยเจ้าจากไปอย่างไร้รอยขีดข่วน”

            จ้าวลี่เชียนเลิกคิ้ว นิสัยพี่ชายไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อสิบปีก่อนแม้แต่น้อย หากไม่ใช่คนในครอบครัวหรือมิตรสหาย ยากนักที่จะได้สัมผัสความอ่อนโยนของเขา “แม่ทัพน้อยแข็งกร้าวเกินไปแล้ว ไม่รู้จักรักหยกถนอมบุปผาเสียบ้าง ระวังวันหน้าจะไม่มีคุณหนูสกุลดี ๆ ยอมแต่งงานด้วย สกุลจ้าวจะมีทายาทสืบทอดต่อไปหรือไม่ ความหวังทั้งหมดอยู่ที่แม่ทัพน้อยผู้เดียว”

            “เรื่องของสกุลจ้าว ยังไม่ถึงคราวคนนอกอย่างเจ้ายื่นมือเข้ามาแทรก รีบสารภาพมาว่าเจ้าเป็นคนของใคร อย่าหาเรื่องถ่วงเวลาไม่ให้ข้าจับเจ้าโยนออกไปนอกจวน”

            ไม่รู้เพราะฤทธิ์สุราหรือลืมน้องสาวจริง ๆ จ้าวหลิงเซียวถึงได้ไม่รู้สึกคุ้นเคยจ้าวลี่เชียนเหมือนผู้เป็นบิดาสักนิด “ใครก็ได้” ตะโกนเรียกบ่าวรับใช้เสียงดัง

            บ่าวรับใช้สองคนวิ่งเข้ามาหลังจากได้ยินเสียงเรียก

            จ้าวลี่เชียนเพียงปรายตามอง ไม่มีท่าทางหวาดหวั่นให้เห็น ยิ้มเล็กน้อยแล้วว่า “จ้าวหลิงเซียว ท่านแน่ใจว่าจะให้บ่าวรับใช้แตะต้องตัวข้า”

            จ้าวหลิงเซียวแค่นเสียงเหยียดหยัน ไล่สายตาดูถูกดูแคลนหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า “คนที่กล้าเข้ามาสร้างความปั่นป่วนในจวนของข้า อย่าว่าแต่แตะต้อง จับทรมานข้าก็ทำได้”

            รอยยิ้มบนมุมปากจ้าวลี่เชียนกดลึกขึ้น เดินลงมาจากระเบียงทางเดิน ส่งสายตาท้าทาย “หวังว่าท่านจะไม่เสียใจภายหลัง”

            เสียงขบขันดังขึ้น “ตลอดอายุยี่สิบกว่าปีของข้าจ้าวหลิงเซียวไม่เคยมีความเสียใจ ยกเว้นตอนน้องสาวต้องไปอาศัยอยู่ที่อื่นเท่านั้น จับตัวนางไว้” หันไปสั่งบ่าวรับใช้

            “หยุด!”

            เสียงเปี่ยมพลังอำนาจของจ้าวเจิ้งส่งผลให้บ่าวรับใช้หยุดในช่วงจังหวะสุดท้ายก่อนจะได้สัมผัสร่างกายจ้าวลี่เชียน

            จ้าวหลิงเซียวมองบิดาอย่างไม่เข้าใจ ทว่าไม่ได้ระแวงว่าบุรุษที่เป็นแบบอย่างที่ดีของเขาตั้งแต่จำความได้จะแอบไปมีสัมพันธ์กับสตรีนางนี้จริง ๆ “ท่านพ่อ”

            จ้าวเจิ้งยกมือห้ามบุตรชายให้หยุดพูดก่อน ในที่สุดก็หาคำตอบของความคุ้นเคยที่เกิดขึ้นในใจได้ “เจ้าคือเชียนเอ๋อร์” ถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก เนื่องจากไม่มีใครส่งข่าวมาแจ้งว่าบุตรสาวได้ออกจากอารามไป๋อวิ๋นเดินทางมาเมืองหลวง

            ได้ยินดังนั้น จ้าวหลิงเซียวถึงกับตะลึงงัน ขยี้ตามองหญิงสาวใหม่ สร่างเมาแทบจะทันที

            จ้าวลี่เชียนประสานสายตากับบิดา เห็นความรักใคร่เอ็นดูที่อยู่ข้างในชัดเจน นางคุกเข่าลง ประสานมือคำนับ “ลูกอกตัญญูกลับมาเยี่ยมท่านพ่อแล้วเจ้าค่ะ” ประโยคเดียวทั้งยืนยันฐานะและเฉลยทุกอย่าง

            จ้าวเจิ้งรีบเข้าไปประคองบุตรสาวที่ไม่ได้พบหน้ากันถึงสิบปีขึ้นมา สวมกอดอย่างดีใจ “เจ้ามาได้อย่างไร ไฉนไม่ส่งข่าวมาแจ้งที่บ้าน พ่อจะได้ส่งคนไปรับ”

            “ถ้าลูกส่งข่าวมาแจ้งก็อดแกล้งท่านพ่อกับพี่ชายสิเจ้าคะ โดยเฉพาะพี่ชาย ถึงกับลืมน้องสาวคนนี้ไปแล้ว” น้ำเสียงติดงอนเล็กน้อย

            “เจ้าคือเชียนเอ๋อร์จริง ๆ หรือ” จ้าวหลิงเซียวถาม พอพิจารณาดี ๆ ก็เหมือนเห็นใบหน้าน้องสาวในวัยเด็กทับซ้อนขึ้นมา

            จ้าวลี่เชียนผละตัวออกจากอ้อมกอดบิดา เท้าสะเอวเฉกเช่นทุกครั้งเวลาไม่พอใจพี่ชายตอนเด็ก “จ้าวหลิงเซียว ท่านกล้าดีอย่างไรถึงจำน้องสาวคนนี้ไม่ได้ ประเดี๋ยวข้าจะไปฟ้องท่านแม่ให้ลงโทษท่าน”

            ชัดเจน...เวลาไม่พอใจจะเท้าสะเอว จากนั้นวิ่งไปฟ้องมารดา นี่แหละนิสัยน้องสาวของข้า ชายหนุ่มกางแขนทั้งสองข้าง เบี่ยงเบนความสนใจอย่างแนบเนียน “ขอพี่ชายกอดหน่อย”

            “อย่าหาบันไดลงให้ตนเองด้วยวิธีนี้เจ้าค่ะ ข้าไม่คล้อยตาม” สะบัดหน้าไปทางอื่นพลางกลั้นยิ้ม

* หมัวมัว เป็นคำเรียกหญิงสูงวัย มีความหมายหลากหลาย ทั้งย่า ยาย แม่นม ป้า และยังเป็นคำเรียกหญิงรับใช้อาวุโสในเชิงยกย่อง รวมถึงนางข้าหลวงอาวุโสในวังด้วย