พบหน้า (จบ)

          จ้าวหลิงเซียวโอดครวญ หันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากบิดา

            จ้าวเจิ้งแสร้งมองไม่เห็น รอดูว่าบุตรชายจะแก้สถานการณ์อย่างไร

            “วันนี้ช่างเป็นวันมงคลของสกุลจ้าวจริง ๆ ไม่เพียงเป็นวันครบรอบอายุหกสิบปีของฮูหยินผู้เฒ่า ยังเป็นวันที่ท่านแม่ทัพได้พบบุตรสาวในรอบสิบปีอีกด้วย”

            คำพูดที่มาพร้อมเสียงทุ้มนุ่มเปรียบเหมือนการอภัยโทษจากสวรรค์ของจ้าวหลิงเซียว ส่วนจ้าวเจิ้งพลันตระหนักได้ถึงการมีตัวตนของแขกสูงศักดิ์

            “กระหม่อมเสียมารยาทแล้ว ลืมไปเสียสนิทว่ายังมีแขก” จ้าวเจิ้งค้อมศีรษะขออภัยคนในศาลา พาบุตรสาวเข้าไปคารวะแขกสำคัญของจวน “เชียนเอ๋อร์ นี่คือองค์ชายเจ็ด”

            จ้าวลี่เชียนยอบกายคำนับพลางช้อนตามองชายหนุ่มเล็กน้อย ฐานะของเขาไม่ธรรมดาอย่างที่นางคาดเดาไว้จริง ๆ บุรุษหน้าขาวผุดผ่อง มองแล้วให้ความรู้สึกเสเพล ดวงตาดอกท้อของเขาทอประกายหลงใหลยามสบตากับนาง “คารวะองค์ชายเจ็ด”

            “คุณหนูจ้าวไม่ต้องมากพิธี” สายตาองค์ชายเจ็ดหวังเทียนชิงไม่ละไปจากดวงหน้างาม กระทั่งพี่ชายที่มีสัญชาตญาณหวงน้องสาวอย่างจ้าวหลิงเซียวกระแอมกระไอ เขาถึงยอมเก็บสายตาคืน ยิ้มขออภัย

            “ส่วนท่านผู้นี้คือรัชทายาท” จ้าวเจิ้งแนะนำแขกอีกคนต่อ

            หญิงสาวยอบกายคำนับบุรุษที่ก่อนหน้านี้ตอนอยู่บนระเบียงทางเดินเขานั่งหันหลังให้นาง จวบจนนางเดินเข้ามาในศาลา เขาก็เอาแต่นั่งนิ่งไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ องค์ชายเจ็ดฐานะว่าไม่ธรรมดาแล้ว ยังมีรัชทายาทอีก “คารวะรัชทายาท”

            ชายหนุ่มที่เป็นรัชทายาทใช้คำพูดเดียวกับน้องชายตอบกลับหญิงสาว น้ำเสียงนุ่มนวลคุ้นหูเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนทำให้จ้าวลี่เชียนต้องลอบช้อนตามองอีกฝ่าย

            ทันใดนั้น สรรพสิ่งรอบกายคล้ายหยุดนิ่ง ความเคียดแค้นชิงชังไร้ที่มาเข้าจู่โจมกลางอก ส่งผลให้ดวงหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมดุร้าย แววตาราวต้องการฉีกกระชากร่างของฝ่ายตรงข้ามออกเป็นชิ้น ๆ นำพาความแปลกใจให้กับหวังเทียนซวี่ซึ่งมองนางเช่นกัน

            “คุณหนูจ้าว พวกเราเคยพบกันมาก่อนหรือไม่” ว่ากันตามหลักความจริง คนสองคนที่เพิ่งพบหน้ากัน เป็นไปได้ยากที่จะมอบความชิงชังให้กันทันที นอกเสียจากมีเรื่องขัดแย้ง อาจมาจากครอบครัว หรือไม่ก็เผลอล่วงเกินไม่รู้ตัว ซึ่งเขาพยายามคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก

            เรื่องความสุภาพให้เกียรติสตรี หากเขาเป็นที่สอง ในเมืองหลวงแคว้นเหลียงคงไม่มีที่หนึ่ง

            จ้าวลี่เชียนพลันได้สติ รีบปรับสีหน้าท่าทาง หลุบตาซุกซ่อนความสับสนว้าวุ่น ไม่เข้าใจรวมถึงสงสัยสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเอง ทว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาหาคำตอบ

            “เรียนรัชทายาท หม่อมฉันถือศีลภาวนาอยู่ในอารามบนเขาตั้งแต่เด็ก ไหนเลยจะเคยรู้จักพระองค์”

            หวังเทียนซวี่เงียบ ความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นมาในใจก่อนเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เร็วจนเขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร

            “ท่านพ่อ ลูกเดินทางมาหลายวันรู้สึกเหนื่อย ขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะเจ้าคะ” อาการอึดอัดหายใจไม่สะดวกเร่งเร้าให้จ้าวลี่เชียนรีบพาตัวเองไปจากที่นี่

            จ้าวเจิ้งสังเกตเห็นสีหน้าซีดเซียวของบุตรสาวก็ไม่รอช้า ส่งสัญญาณให้เสี่ยวจูเข้ามาประคองผู้เป็นนาย “เจ้ากลับมากะทันหัน เรือนพักอาศัยจึงไม่ได้เก็บกวาด คืนนี้เจ้านอนกับมารดาเถิด พ่อจะไปนอนที่ห้องหนังสือ”

            “ขอบคุณท่านพ่อที่เสียสละเตียงกับท่านแม่ให้ลูก” ไม่ลืมหยอกล้อบิดาก่อนแยกตัวจากไป

            “แค่คืนนี้คืนเดียว คืนอื่นพ่อไม่ยอมนะ” ชายวัยกลางคนหยอกเย้ากลับ เรียกรอยยิ้มจากบุตรสาว

            ถึงในใจจะรู้สึกไม่ชอบหวังเทียนซวี่ แต่ตามมารยาทจ้าวลี่เชียนยังคงต้องกล่าวอำลา “หม่อมฉันขอทูลลารัชทายาท” หันไปหาบุรุษอีกคน “องค์ชายเจ็ด”

            หลังจ้าวลี่เชียนจากไป หวังเทียนซวี่ก็ขอตัวกลับเช่นกัน หวังเทียนชิงมากับพี่ชาย แน่นอนว่าต้องกลับพร้อมกัน

            ตั้งแต่ออกจากจวนแม่ทัพใหญ่ หวังเทียนซวี่มีอาการเหม่อลอย ในหัวปรากฏแต่ใบหน้าของจ้าวลี่เชียน อารมณ์หลากหลายตีกันวุ่นวายในอก ที่เด่นชัดเห็นจะเป็นความคิดถึงและโหยหา ราวกับว่าเขารอคอยนางมานานแสนนาน

            คืนนี้ถนนที่สองพี่น้องใช้เดินทางกลับวังหลวงค่อนข้างเงียบเหงาไร้ผู้คน เสียงกุบกับเวลาเกือกม้ากระทบพื้นจึงดังชัดเจน หวังเทียนซวี่กับหวังเทียนชิงขี่ม้าเคียงข้างกันอยู่ด้านหน้า ส่วนด้านหลังเป็นองครักษ์ประจำตัว

            “พี่สี่…พี่สี่” หวังเทียนชิงเอ่ยเรียกพี่ชาย

            หวังเทียนซวี่หลุดจากภวังค์ ตั้งสติไม่นึกถึงจ้าวลี่เชียนอีก “มีอะไรหรือ” ตอบกลับน้องชาย

            “ท่านว่าคุณหนูจ้าวเป็นอย่างไร”

            คำถามนี้ทำหัวใจหวังเทียนซวี่เต้นผิดจังหวะ “เป็นโฉมงามที่หาตัวจับได้ยาก”

            หวังเทียนชิงยิ้ม สองตาเป็นประกาย ถูกความงามของจ้าวลี่เชียนสะกดจนหยุดนึกถึงไม่ได้ “ข้าเห็นด้วย หากได้โฉมงามเช่นนางมาเป็นพระชายา ชีวิตนี้ไม่ขอถามหาชายารองหรืออนุ”

            “เจ้าชอบนาง?”

            คนเป็นน้องยืดอกตอบเสียงดังฟังชัด “ย่อมต้องชอบ งดงามอย่างคุณหนูจ้าว จะมีบุรุษสักกี่คนกล้าเมินเฉย หนึ่งในนั้นคงเป็นพี่สี่เพราะมีหญิงงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวงเป็นว่าที่พระชายารัชทายาทแล้ว”

            คิ้วคมเข้มรูปกระบี่ขมวดมุ่น กลางอกบังเกิดอาการปวดร้าว ทรมานประหนึ่งมีมีดนับพันนับหมื่นกรีดเฉือนหัวใจยามนึกถึงเรื่องแต่งงาน ตามด้วยลมหายใจติดขัด สองตาพร่าเลือน สุดท้ายสติดับวูบ ร่างร่วงลงจากหลังม้ากระแทกพื้น

            “พี่สี่!” เสียงตื่นตระหนกตกใจของหวังเทียนชิงดังขึ้น รีบพลิกตัวลงจากหลังม้าพลางร้องเรียกองครักษ์

            เกิดความโกลาหลขึ้นฉับพลัน โชคดีที่ประตูวังหลวงอยู่ไม่ไกล องครักษ์จึงแบกร่างไร้สติของหวังเทียนซวี่ขึ้นหลัง วิ่งตรงไปยังตำหนักบูรพา

            ค่ำคืนนั้นตำหนักบูรพาอลหม่านวุ่นวาย หมอหลวงทั้งสำนักต่างมารวมตัว เนื่องจากรัชทายาทที่มีพระพลานามัยแข็งแรงมาตลอด จู่ ๆ หมดสติอย่างไม่ทราบสาเหตุ หากมิใช่ตรวจสอบพิษแล้วว่าไม่มี เกรงว่าจวนแม่ทัพใหญ่คงต้องแบกรับข้อหาลอบสังหารรัชทายาท