๑๓ ไม่เคยเป็นที่หนึ่ง (๔)

เขาทราบดีว่าไม่อาจปิดบังเรื่องของรวิกานต์ได้ แต่ก็ยังไม่พร้อมจะบอกใครแล้วดูเหมือนคนที่บ้านจะไม่ทราบเลยสักคนว่าตอนนี้ตนเป็นพ่อคนแล้ว ร่างสูงใช้เวลาอยู่กับตัวเองเป็นส่วนใหญ่ เขาไม่ได้กลับไปหาเธอที่บ้านหลังนั้น เลือกจะทำงานตามหน้าที่ของตัวเองแล้วกลับบ้านตรงเวลาทุกวันเพื่อชิมอาหารที่น้องสาวทำ

            ทั้งยังช่วยน้องชายเตรียมงานแต่งที่ใกล้เข้ามา ทุกคนมีความสุขกับความรักไม่ว่าจะน้องชายหรือน้องสาว มีเพียงเขาที่ทุกข์กับรักเหมือนเดิม สิ้นศรัทธาในรักจนไม่คิดจะเปิดใจให้ใครอีก แต่น่าแปลกที่ความรักมักเล่นตลกส่งบททดสอบมาให้กันเสมอ

            เขาพยายามหักห้ามใจไม่ให้กลับไปเจ็บซ้ำอีก บอกตัวเองให้มูฟออนแต่เรื่องของอัญชิสาก็ยังตามหลอกหลอนไม่เลิกรา เขารู้ดีว่าลืมเธอได้ยากแม้จะย้ำตัวเองบ่อยแค่ไหนว่าเกลียดก็ตาม

            ส่วนลึกในใจ...ก็ยังคงรักผู้หญิงคนเดิมไม่เปลี่ยนจนน่าหงุดหงิด      

            “อ้าว คุณพ่อมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ” เดินเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ก่อนชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นบิดานั่งอยู่ห้องรับแขก

            คุณอวัช เฟื่องรัตน์ภักดีย้ายไปอยู่ประเทศเพื่อนบ้านเพื่อใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสุขสงบตามที่ภรรยาเคยฝันเอาไว้ น่าเสียดายเจ้าของความฝันกลับไม่อยู่ข้างกายแล้ว ท่านยกทุกอย่างให้ลูกๆ เป็นผู้ดูแลก่อนเดินทางไกลไปอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ กลับบ้านบางครั้งในช่วงวันสำคัญ

            หรือไม่ก็มีเรื่องสำคัญให้ต้องกลับมาจัดการด้วยตัวเอง...

            “ตอนเช้านี่เอง...กะว่าจะมาพักผ่อนแล้วก็คุยกับเราเรื่องน้องด้วย” เดินมานั่งลงข้างท่านก่อนเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ไม่รู้ว่าบิดาจะมาพูดเรื่องอะไรแต่คิดไว้ไม่น่าจะเป็นเรื่องดีสำหรับตน

            “คนเล็กเหรอครับ”

            “ใช่ พ่อว่าจะให้น้องไปเปิดร้านอาหารที่กรุงเทพฯ...”

            ไม่ต่างจากที่คิดเอาไว้เท่าไหร่ แทบจะไม่ต้องพิจารณาด้วยซ้ำเขาก็พยายามโน้มน้าวบิดาไม่ยอมให้ไปเปิดร้านอาหารไกลถึงเมืองหลวง วัตถุประสงค์หลักของน้องไม่น่าจะเป็นร้านอาหาร คงอยากอยู่กับแฟนมากกว่า

            แล้วเรื่องอะไรเขาจะยอมล่ะ...

            “ผมว่าน้องอาจจะดูแลไม่ทั่วถึง คุณภาพของอาหาร...” คิดข้ออ้างที่จะดึงให้น้องสาวอยู่ที่นี่ กลับถูกคัดค้านรวดเร็ว พร้อมตัดบทโดยไม่ยอมถามความสมัครใจของเขาก่อน ทำให้เห็นว่าเหนือฟ้าก็ยังมีฟ้าอยู่

            สุดท้ายธนนท์ปภพก็ต้องพ่ายแพ้ให้บิดาอยู่ดี

            “พ่อตัดสินใจแล้ว เอาตามนั้นแหละ ลูกก็ช่วยดูเรื่องที่ทางกับจัดการหาผู้รับเหมาด้วย คุยกับน้องเรื่องนี้ให้ชัดเจน” เขาทำหน้าไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจน แต่ถ้าพ่อพูดขนาดนี้ก็ไม่สามารถขัดท่านได้ จำต้องคล้อยตามไปก่อน

            “ครับ”

            พูดจบก็คิดจะเดินขึ้นบนห้อง แต่กลับถูกท่านรั้งเอาไว้แล้วถามเรื่องสำคัญซึ่งตนไม่คิดว่าจะถูกถามด้วยซ้ำ เพราะที่ผ่านมาคุณอวัชไม่เคยยุ่งเรื่องความรักของลูกชายคนโตเลย

            “ช่วงนี้ไม่มีใครใช่ไหม” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันที จ้องคนอายุมากกว่าเหมือนต้องการทราบว่าท่านกำลังมีความนัยแฝงในคำถามหรือเปล่า

            “ทำไมครับ”

            “เพื่อนพ่อเขาแนะนำลูกสาวบอกว่าอยากให้ลองคุยกับหนึ่ง อายุก็ไล่เลี่ยกันน่าจะเข้ากันได้ดี ยังไงไปกินข้าวกับเขาดูหน่อยนะ” ตอนแรกคิดจะปฏิเสธไม่อยากรู้จักใคร เขาเกลียดการถูกบังคับคลุงถุงชน แต่แล้วใบหน้าของอัญชิสาก็โผล่ขึ้นมา

            ทำให้นึกกลัวว่าตัวเองจะใจอ่อนอีกครั้ง...

            เขาไม่มีทางรักผู้หญิงเจ้ามารยาแบบหล่อนเป็นอันขาด

            “ครับ”  

            สุดท้ายก็ตอบตกลงเพื่อไปรับประทานอาหารกับลูกสาวเพื่อนพ่อ โดยมีความประสงค์จะหลุดพ้นจากวงจรความรักที่เจ็บปวด แล้วปล่อยแม่ของลูกไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ของหล่อนสักที

           

            ชายหนุ่มยังคงหายหน้าไปหลายวันไม่ยอมมาที่บ้าน ใจหนึ่งก็โล่งแต่อีกใจก็นึกโหยหาสัมผัสของเขาเหมือนกัน ช่วงนี้หล่อนอ่อนไหวมากเป็นพิเศษ อยากได้กลิ่นของชายหนุ่มจนแอบเข้าห้องไปหยิบเสื้อผ้าเขามาดมเพื่อคลายความเหงา

            ไม่รู้ว่าถ้าธนนท์ปภพทราบจะมองเธอเป็นโรคจิตหรือเปล่า

            “คุณหนึ่ง...” การรอคอยสิ้นสุดลงเมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามาในบ้าน

            หล่อนรีบลุกไปต้อนรับทันทีพร้อมรอยยิ้ม น่าแปลกที่ช่วงนี้ดูเหมือนจะติดเขาเหลือเกิน ทั้งที่ก่อนหน้ายังไม่ได้คิดถึงมากมายขนาดนี้ ช่วงหลังอารมณ์ของหล่อนท่วมท้นจนนึกฉงน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองกันแน่

            “ช่วงนี้งานหนักเหรอคะ” เข้ามาถามอย่างกระตือรือร้นผิดจากปกติทำให้เขานึกสงสัย แต่ก็เหนื่อยจะถามจึงนั่งลงบนโซฟาตัวยาวด้านหน้า มองผ้าที่เธอกำลังปักเป็นลายดอกไม้ก่อนยกยิ้มกับมุมแม่บ้านแม่เรือนของหล่อน

            “ประมาณนั้น” ตอบโดยไม่ได้ขยายความอะไรอีก

            มองตามแผ่นหลังบางที่หายเข้าไปในครัว ออกมาอีกทีก็มีน้ำเย็นมาเสิร์ฟพร้อมผลไม้ ทำให้เขามองตามก่อนนึกได้ว่าตนเองมาที่นี่เพื่อพูดเรื่องสำคัญ

            “น้ำค่ะ” หยิบน้ำมาจิบแก้กระหาย แล้วพยายามรวบรวมสมาธิของตัวเองก่อนเข้าเรื่องเมื่อเห็นร่างบางนั่งลงที่เบาะเยื้องกัน

            “ฉันกำลังจะแต่งงานกับลูกสาวเพื่อนพ่อ” พูดตรงประเด็นจนเธอนิ่งอึ้ง ตัวชาไม่รับรู้สิ่งใดนอกจากมองเขานิ่ง คล้ายกับว่าลืมวิธีการหายใจก่อนโกยอากาศเข้าปอดแล้วฟังในสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังพูดราวเป็นเรื่องธรรมดา

            แต่กระทบใจคนฟังอย่างเธอเหลือเกิน

            “เอาไว้ฉันจะหาที่อยู่ให้เธอใหม่แล้วกัน ถ้าแต่งงานฉันก็ไม่อยากมีบ้านเล็กบ้านน้อยเท่าไหร่ ส่วนเรื่องรวิฉันจะดูแลลูกส่งเสียเหมือนเดิมไม่ต้องห่วง” เรื่องลูกเขาไม่มีทางทิ้งอยู่แล้ว ตอกย้ำให้เธอรู้ว่าเรื่องของเราไม่มีทางเป็นไปได้ ดวงตากลมร้อนผ่าวแต่เลือกจะนั่งไว้ไม่แสดงอาการให้ชายหนุ่มเห็นว่าตนเสียใจมากแค่ไหน

            “ค่ะ” อัญชิสาตอบรับ

            “ฉันหาที่อยู่เองก็ได้ ไม่รบกวนคุณหรอกค่ะ” พูดประโยคนั้นด้วยความเจ็บปวด โดยที่เขาไม่ทราบเลยว่าเธอต้องกลั้นน้ำตาไว้ยากแค่ไหน

            “บอกแล้วไงว่าฉันจะหาให้เอง” หันมองแล้วเอ่ยด้วยความหงุดหงิด แววตาดุดันทำให้เธอรู้ว่าไม่ควรจะดื้อดึงมากกว่านี้ จึงทำเพียงแค่พยักหน้ายอมตามน้ำไปก่อน

            “ค่ะ”

            นั่งอยู่แบบนั้นก่อนหลุบตามองพื้นแทนการสบดวงตาคม แต่แล้วชายหนุ่มกลับเลือกจะลึกยืนเต็มความสูง เธอถึงผวายืนตามพร้อมถามทันที

            “จะกลับแล้วเหรอคะ” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแววตามีความเว้าวอน เขาเห็นอย่างนั้นก็เลือกจะรีบตอบแล้วหันหลังให้อัญชิสาทันที

            “ใช่...ต่อจากนี้ฉันคงไม่ได้มาที่นี่บ่อยๆ แล้ว” พูดจบก็เดินออกจากบ้านไปขึ้นรถยนต์ที่จอดคอยท่าอยู่ด้านหน้า ปล่อยร่างบางมองตามแล้วทรุดตัวนั่งลงที่โซฟาเหมือนเดิม พร้อมกับความรู้สึกเศร้าเสียใจเหมือนโลกพังทลายอยู่ตรงหน้า

            “ฮือ” ร้องไห้สุดเสียงอย่างไม่นึกอาย ปลดปล่อยความรู้สึกทุกอย่างผ่านน้ำตา

            เวลาของเรา...ใกล้หมดลงแล้วสินะ