บทที่ 20 ยาเสาค้ำสมุทร

 ฉินฟ่านกลับไม่ยอมไสหัวเดินจากไปทันที เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะ แล้วหยิบปากกาขึ้นมาเขียนยุกยิก ๆ บางอย่าง ท่ามกลางความงุนงงของทุกคน ว่าเขากำลังทำอะไร 

 พอเขาเขียนเสร็จ ก็ยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้มู่ปิงปิง ทำให้เธอต้องรับมาถือแบบงง ๆ พอเธอก้มอ่านดู ถึงได้รู้ว่าเป็นใบสั่งยา แต่ลงท้ายด้วยชื่อกับรูปหัวใจดวงโต ๆ แต่ทำไมลายมือของเขา ถึงได้ขี้เหร่ อัปลักษณ์ขนาดนี้ คำว่าไก่เขี่ยยังน้อยไป

 "นี่คุณจะเล่นลูกไม้อะไรอีก"

 ฉินฟ่านยิ้มบาง ๆ สบตาเธอแล้วพูดช้า ๆ 

 "งานตำรวจเป็นงานที่ตรากตรำพอสมควรโดยเฉพาะคุณไม่ค่อยดูแลตัวเอง สุขภาพจึงไม่แข็งแรง 

 เมื่อครู่ผมตรวจคุณดูแล้ว ปอดของคุณไม่ค่อยดี อาจจะเป็นเพราะตอนเด็ก คุณเคยป่วยหนักในระบบทางเดินหายใจ จนเกิดอาการเรื้อรัง บางครั้งรู้สึกหนาวในอก ตอนต่อสู้เมื่อครู่ ก็เกิดอาการลมหายใจสะดุดติดขัด เป็นเหตุให้พลังหมัดที่ปล่อยออกมา ลดน้อยถดถอยลงไปมาก 

 จำไว้…ต่อไปพยายามใส่เสื้อผ้าให้หนาหน่อย ให้ร่างกายอบอุ่นอยู่เสมอ ผมไม่ได้พูดล้อเล่น ถ้าคุณเชื่อผม ก็ไปเจียดยานี้มาต้ม ใส่น้ำสามชามเคี่ยวไฟอ่อน ๆ ให้เหลือน้ำแค่ชามเดียว ดื่มติดต่อกันเจ็ดวัน แล้วคุณจะหายดีเป็นปลิดทิ้ง 

 อ้ออีกอย่างหนึ่งสาวยุคใหม่อย่างคุณคงไม่ชินในการดื่มยาต้ม ยานี้มันขมมาก อย่าลืมทานก่อนนอน แล้วดูรูปยิ้มหวาน ๆ ของผมระหว่างดื่มยาด้วย"

 มู่ปิงปิงมองใบหน้าเขาอย่างเหลือเชื่อ แล้วจมดิ่งอยู่ในความครุ่นคิด เมื่อครู่นี้ทั้งสองประมือต่อสู้กัน จนชุลมุนวุ่นวาย แล้วเขาเอาเวลาตอนไหน มาตรวจอาการของเธอ แล้วรู้ได้ยังไงว่า สมัยเด็กเธอเคยมีไข้ขึ้นสูง จนเกือบเอาชีวิตไม่รอด นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่ ถึงเธอจะไม่ชอบหน้าเขา แต่ท่าทางคำพูดคำจาของเขา กลับดูหวังดีอย่างจริงใจ

 ฉินฟ่านเบนความสนใจมาที่หัวหน้าเค่อ เขาเข้าไปจับไม้จับมือหัวหน้าเค่อตงหยาง

 "สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับหัวหน้าเค่อ ผมชื่อฉินฟ่าน คุณช่างมีน้ำใจจริง ๆ ไหน ๆ วันนี้พวกเรามีวาสนาได้มาพบกัน ผมเองก็มีของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่อยากจะมอบให้คุณ ขอหัวหน้าเค่ออย่าได้ถือสา" 

 เขาเอียงตัวเข้าไปใกล้แกล้งยกมือป้องปากทำท่ากระซิบ แต่เป็นกระซิบเสียงดัง ๆ 

 "ขวดนี้คือยาเสาค้ำสมุทร ผมปรุงขึ้นมา

อย่างยากลำบาก มีทั้งหมดยี่สิบเม็ด กินครั้งละหนึ่งเม็ด เพื่อช่วยให้หัวหน้าตวัดทวนแทง โรมรันพันตูออกศึกรบพุ่งได้ทั้งคืน ผมรับรองได้เลยว่าคุณจะฟิตปึ๋งปั๋ง เตรียมรับฉายาพ่อม้าแห่งซูโจวได้เลย คุณนายที่บ้านของคุณ จะต้องยอมสยบลง ที่แทบเท้าของหัวหน้าเค่อ"

 ฉินฟ่านยิ้มกว้างยักคิ้วหลิ่วตาให้ พลางยื่นขวดหยกสีขาวให้เค่อตงหยาง

 เค่อตงหยางรู้สึกเขินอายจนหน้าแดง 

เพราะว่าตอนนี้อยู่ต่อหน้าลูกน้องสาว แต่ผู้ชายร้อยทั้งร้อยต่างก็อยากที่จะอึด ถึก ทน กันทั้งนั้น 

 เขายิ้มด้วยความพึงพอใจ ของดีแบบนี้ไม่ได้มีบ่อย ๆ รีบรับยามายัดใส่กระเป๋ากางเกง ปากก็พร่ำบอกขอบคุณ 

 นี่ต้องเป็นของดีแน่ ๆ เขามั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ ลำพังแค่ขวดหยกเนื้อดีแบบหยกไขมันแพะนี้ ราคาก็ไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นหยวนแล้ว 

 คนโบราณเชื่อว่าหยกนี้ นำมาซึ่งความสงบและโชคดี ช่วยปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย

 หลังจากที่ฉินฟ่านถูกปล่อยตัวออกมา

พอเขาเดินผ่านประตูใหญ่ ก็เจอกับซูหลิงประธานสาวคนสวย ที่ยืนคอยเขาอยู่พอดิบพอดี 

 "ไฮ้! ไม่ทราบว่าท่านประธานคนสวยรู้ได้ยังไงครับ ว่าผมถูกจับตัวมา"

 ฉินฟ่านเดินยิ้มเข้าไปหาเธอ

 "คุณติดเทรนด์ค้นหาอันดับหนึ่งเลยนะ

รู้ตัวหรือเปล่า ทั้งหมอเทวดา หมอรูปหล่อ เจ็ดเข็มกระตุกวิญญาณ ฮีโร่ที่ถูกจับ 

ล็อกอัพ แบบนี้ไม่อยากดัง ก็ไม่ได้แล้วนะคะ คุณปู่ยังเปิดคลิปดูเป็นสิบรอบเลย"

 "แต่ผมช่วยคนไม่ได้หวังชื่อเสียงนะครับ"

 "ค่ะ…ฉันรู้"

 เธอยิ้มพราวเสน่ห์ จนเขาหัวหมุนตาลาย เสน่ห์ของเธอช่างร้ายเหลือ เขารีบสูดลมหายใจลึก ๆ ตั้งสติใหม่อีกครั้ง

 "วันนี้ คุณจะพาผมไปไหนอีกครับ"

 "คุณไปเที่ยวทะเลเป็นเพื่อนฉันหน่อยเถอะค่ะ ขากลับถ้าดึกเกินไป เราจะได้ค้างคืนด้วยกันดีไหมคะ" 

 ฉินฟ่านได้ยินเธอพูด พร้อม ๆ กับได้เห็นกระโปรงสั้นจุ๊ดจู๋ที่เธอใส่มา อวดเรียวขาขาวสวย จนเขาต้องพยักหน้าถี่ ๆ ตามใจเธอ 

. เอาวะเป็นไงเป็นกัน ซูหลิงเองก็เป็นสาวงามหยดย้อย แถมดู ๆ ไปเธอเองก็คงมีใจให้เขาเหมือนกัน

 ซูหลิงยึดหลักที่ว่า ผู้ชายที่ดีต้องตามใจเธอ โดยเฉพาะตอนนี้เธอเป็นคนขับรถ ต่อให้เขาคิดที่จะปฏิเสธ ก็ลงจากรถของเธอไม่ได้ แต่ก่อนไปเขาบอกว่าขอแวะที่บ้าน เอาของขวัญไปให้คุณปู่ก่อน 

 พอรถจอดที่หน้าคฤหาสน์ ก็เจอคุณปู่ที่สวนพอดี หนึ่งแก่หนึ่งหนุ่มพอเจอหน้ากัน ก็กอดกันตบหลังตบไหล่กัน ด้วยความคิดถึงอีกฝ่าย

 "มา ๆ ๆ เสี่ยวฟ่านมานั่งกินขนมกับปู่ก่อน ปู่ดูคลิปที่เธอช่วยผู้ชายคนนั้นเป็นสิบรอบเลย เธอนี่เก่งจริง ดังใหญ่แล้วนะเรา"

 ฉินฟ่านนั่งเบียดลงข้าง ๆ ตัวคุณปู่ แล้ว

กระซิบเสียงเบา 

 "คุณปู่ครับ ผมเพิ่งกลับมาจากอู่อี๋ซานเลยเอาของดีมาฝากคุณปู่ รับรองได้เลยว่า ต้องถูกใจคุณปู่อย่างแน่นอน"

 ซูหลิงต้องเงี่ยหูฟังว่าสองคน ที่กำลังทำท่ามีพิรุธคุยอะไรกันอยู่ 

 "ทำท่าลึกลับแบบนี้ ปู่ชักอยากจะรู้แล้วล่ะสิ ว่ามันคือของดีอะไรกันแน่"

 ฉินฟ่านยื่นน้ำเต้าให้

 "คุณปู่เปิดดูก็จะรู้เองครับ"

 พอเปิดจุกออกกลิ่นหอมลอยมาแตะจมูกคุณปู่ คุณปู่ถึงกับมือสั่นระริก ยกน้ำเต้าขึ้นดื่มลงไปทันทีอึกหนึ่ง แล้วหลับตานิ่งละเลียดอารมณ์ความรู้สึกนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่

 "เป็นมันจริง ๆ ใช่ไหมเสี่ยวฟ่าน ปู่คงไม่ได้ฝันไปใช่ไหม"

 คุณปู่เขย่าแขนฉินฟ่านอย่างแรง ราวกับทำกำไรหุ้นมาร้อยล้าน ยังไม่ชวนตื่นเต้นเท่าเรื่องนี้

 "ครับ เป็นมันจริงๆ"

 สองคนนี้คุยเรื่องอะไรกัน เล่นเอา

ซูหลิงงงไปเลย

 "อะไรกันคะคุณปู่ ทำไมถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้ นี่มันก็แค่เหล้าธรรมดา ๆ เองไม่ใช่เหรอคะ"

 "ขอแสดงความยินดีด้วยครับ ที่สุราวานรนี้ ตกมาอยู่ในมือของคุณปู่"

 "สุราวานรนี้มันวิเศษยังไงคะ ทำไมถึงได้ทำยังกับเป็นของวิเศษ ตกลงมาจากฟากฟ้า"

 คุณปู่ได้ยิน ก็เริ่มเล่านิทานหลอกเด็ก ตามประสาคนแก่

 "ในตำนานมีเรื่องเล่าขานว่า ลิงเอาผลไม้ไปซุกเก็บไว้ในโพรงต้นท้อ แล้วบังเอิญเกิดการบ่มทางธรรมชาติ จนกลายมาเป็นสุราวานร 

 แม้แต่ในนวนิยายเรื่องเดชคัมภีร์เทวดา ยังพูดถึงพระเอกของเรื่องเล่งฮู้ชง ไปแย่งสุราวานรจากขอทานพรรคกระยาจกมาดื่ม ผู้คนมากมายได้แต่ฝันถึง แต่ยากที่จะได้มันมาครอบครอง มา ๆ หลานลองชิมดูก็จะรู้เอง"

 คุณปู่เทลงจนเต็มจอกชา ซูหลิงยกขึ้นสูดดมแล้วดื่ม พอมันสัมผัสที่ปลายลิ้น เธอก็ตาลุกวาว ถ้าพูดถึงเรื่องเหล้า เธอจัดได้ว่าเป็นผู้ชำนาญการคนหนึ่งเลยทีเดียว 

 เธอแอบคุณปู่ลองดื่มเหล้ามาตั้งแต่อายุสิบสาม แถมเธอยังมีกำลังทรัพย์มากเพียงพอ ที่จะซื้อเหล้าดี ๆ มาตุนเก็บไว้ดื่ม สะสมไปสะสมมาจนมีจำนวนมาก เพียงพอที่จะเป็นคอลเลกชันส่วนตัว 

 "วิเศษ วิเศษจริง ๆ"

 ซูหลิงต้องยอมยกนิ้วชมเชยว่ายอดเยี่ยม 

 "คุณไปได้มันมาได้ยังไง"

 ฉินฟ่านจึงเล่าเรื่องราวการได้พบกับ

ฉีเคอะลิงตัวนั้น ให้สองคนปู่หลานฟัง พลางทำท่าทำทางประกอบไปด้วย

 "เขาถึงว่าเมื่อทำความดี ก็จะได้รับผลดีตอบแทน ลิงตัวนั้นคงอยากตอบแทนที่เธอช่วยชีวิตมัน ขอบใจมากนะเสี่ยวฟ่าน ที่คิดถึงปู่ เธอนี่ชอบมีเรื่องให้ตกใจเล่นอยู่เรื่อยเลย นี่ถ้าปู่เป็นสาว ๆ คงตกหลุมรักเธอแน่ ๆ "

 คุณปู่พูดพร้อมกับชายตามองหลานสาวอย่างมีเลศนัย แต่ซูหลิงแกล้งทำป็นไม่รู้ไม่ชี้

 "คุณปู่คะ ดื่มวันละจอกสองจอกก็พอนะคะ ต้องรักษาสุขภาพด้วย พอดีพวกเราติดธุระ คงต้องขอตัวไปก่อนนะคะ"

 "อ้าว...จะไปกันแล้วเหรอ ขับรถระวังด้วยล่ะ เสี่ยวฟ่านวันหลังมานั่งเล่นกับปู่บ่อย ๆ นะ คิดซะว่าที่นี่คือบ้านของเธอ" 

 "ครับคุณปู่"

 ซูหลิงขับรถพาเขาออกไปอย่างรวดเร็ว เขาเจอแอร์เย็น ๆ เป่าใส่ ก็เลยเผลอหลับมาตลอดทาง พอไปถึงชายหาด ฉินฟ่านเห็นทีมงานกองถ่ายหนังโฆษณาหลายสิบชีวิต กำลังเตรียมงานอย่างขะมักเขม้น ทั้งกล้อง ทั้งสปอตไลต์

 ผู้กำกับเป็นเพื่อนรุ่นพี่ของซูหลิงที่สนิทสนมกัน เมื่อเธอต้องการงานแบบเร่งด่วน เขาจึงยอมตามใจเธอทุกอย่าง แถมเธอยังใจป้ำจ่ายไม่มีอั้นอีกด้วย"

 "สวัสดีครับ ผมลู่เฟยฉีเป็นผู้กำกับแล้วก็เป็นรุ่นพี่ซูหลิง ผมเคยดูคลิปของคุณด้วยนะ คุณหมอนี่ฝีมือยอดเยี่ยมจริง ๆ ผมขอเป็นแฟนคลับคุณเลย ฮ่า ๆๆ"

 ชายวัยสี่สิบใบหน้าสี่เหลี่ยม สวมแว่นกรอบดำ หุ่นอ้วนท้วนเล็กน้อย พูดไปยิ้มไปอย่างคนอารมณ์ดี

 "สวัสดีครับคุณผู้กำกับ ยินดีที่ได้รู้จัก ผมฉินฟ่านว่าที่สามีของคุณซูหลิง แต่ไม่ได้เป็นหมออย่างที่คุณเข้าใจหรอกครับ" 

 โดนเล่นคืนบ้างเป็นไงล่ะ ชอบแหย่เขาดีนัก

 ซูหลิงเอียงคอมองเขา ราวกับครุ่นคิดในใจว่า เขาพูดจริงหรือพูดเล่น มีเล่นมุกด้วยแฮะ

 "โอ้ข่าวดีข่าวใหญ่เลยนะเนี่ย ยินดีด้วยครับ ต้องแจกการ์ดเชิญให้ผมด้วยนะครับ คุณรู้ไหมว่าเธอเป็นดาวมหาลัย มีคนเข้าคิวรอจีบเธอ ตั้งแต่ซูโจวยาวไปจนถึงหังโจวเลยทีเดียวครับ แต่ผมไม่เคยเห็น เธอยอมคบใครเป็นแฟนเลยแม้แต่คนเดียว"

 ผู้กำกับคนนี้คุยเก่งน้ำไหลไฟดับเลย 

 ซูหลิงฟังจนต้องค้อนเขาแล้วค้อนเขาอีก

 "แล้วนี่คุณถ่ายหนังเสร็จแล้วเหรอครับ น่าเสียดายจริง ๆ เลยนะครับ ที่ไม่ได้เห็นดารา"

 "ยังไม่ได้เริ่มกันเลยต่างหากละครับ เพราะเรารอคุณอยู่นี่ไง"

 "รอผมเหรอ รอทำไมครับ" 

 "อ้าว! อาหลิงคุณไม่ได้บอกเขาเหรอ เรื่องที่จะให้เขามาถ่ายหนังโฆษณา"

 ผู้กำกับลู่หันไปถามเธอแบบงง ๆ 

 ฉินฟ่านกำลังคิดว่าเขาคงหูเฝื่อน ได้ยินผิดไปแน่ ๆ เขากระตุกดึงชายเสื้อเธอเบา ๆ แล้วกระซิบถาม

 "นี่คุณจะเล่นอะไรกันแน่"

 "เราจะปั้นให้คุณเป็นดาราไงค่ะ"

 ซูหลิงยิ้มอย่างมั่นอกมั่นใจ ที่หลอกเขามาขึ้นเขียงได้สำเร็จ 

 "โอ้ย...อย่าล้อเล่นกันแบบนี้สิครับ ผมทำไม่ได้หรอก ผมไม่เคยเรียนแอกติงหรือแสดงอะไรมาก่อน งานของพวกคุณจะเละเทะซะเปล่า ๆ"

 ฉินฟ่านโบกมือส่ายหน้าไม่เอาอย่างเดียว แบบไม่ต้องมากล่อมซะให้ยาก เขาหันร่างเดินออกไปทันที

 "เดี๋ยวสิคุณ ใจเย็น ๆ คุยกันก่อนสิคะ"

 ซูหลิงเดินตามไปกล่อมเขา

 "ไม่คงไม่คุยแล้วครับ"

 "อย่าใจร้ายนักสิ ขอแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะคะ"

 "ไม่รู้ไม่ชี้"

 ฉินฟ่านยังคงเดินต่อ ทำให้ซูหลิงเริ่มโมโห

 "โอ๊ยนี่คุณกระโดดขึ้นมาขี่หลังผมทำไม"

 เขาโวยวายเสียงดัง จนทีมงานหันมามองกันเป็นแถว

 "ไม่รู้ละ วันนี้คุณต้องตามใจฉัน ตอนนี้คุณกำลังโด่งดังในโลกโซเชียล ขอแค่คุณยอมแสดง เราจะเกาะกระแสนี้เปิดตัว รับรองว่ายอดขายจะต้องถล่มทลายอย่างแน่นอนค่ะ"

 เธอเป็นแม่ค้าย่อมต้องดีดลูกคิดรางแก้ว ฉกฉวยโอกาสทำกำไรให้สูงที่สุด

 "ไม่ครับ ไม่ได้จริง ๆ"

 "น่านะ พวกเราอุตส่าห์มาถึงที่นี่แล้ว ทีมงานก็เตรียมพร้อมแล้ว แค่รอคุณพยักหน้าโอเคเท่านั้นเองนะคะ" 

 ซูหลิงออดอ้อนจนเขาเริ่มใจอ่อน 

 "เอางี้ คุณลงมาก่อน ถ้าผู้จัดการส่วนตัวของผมตกลง ผมจะยอมแสดง แต่พูดให้เข้าใจกันก่อนนะครับ ถ้าหากผมแสดงได้ไม่ดี อย่ามาโกรธแล้วกัน"

 "ฮิ ๆ นี่คุณมีผู้จัดการส่วนตัวด้วย

เหรอคะ แหม...ยังกับเป็นไอดอลเลย น่าจะแนะนำให้ฉันรู้จักหน้าค่าตาสักหน่อย ว่าแต่ผู้จัดการผู้หญิงหรือเปล่าคะ แต่ถ้าคุณต้องการแบบนั้นก็โอเค เดี๋ยวฉันคุยกับเธอเองค่ะ"

 "เธอชื่ออาฟ่งครับ"

 "อะไรนะคะ"

 "เจ้าของบ้านที่ผมเช่าพักอาศัย เธอชื่อเหลียนฟ่งเป็นผู้จัดการส่วนตัวของผม แล้วก็เป็นแฟนของผมด้วย"

 เขาเคยให้คำสัญญากับเหลียนฟ่งเอาไว้ ว่าจะให้เธอเป็นผู้จัดการส่วนตัว ว่าแล้วเขาก็ต่อโทรศัพท์ให้ทั้งสองคนคุยกัน 

 ทั้งสองต่างรู้สึกสงสัยสถานะของอีกฝ่ายที่อยู่ในใจของฉินฟ่าน แต่นี่เป็นดีลทางการค้าก็ต้องวางเรื่องส่วนตัวลง ในที่สุดก็ตกลงกันที่ราคาหนึ่งล้านหยวน 

 สิ่งที่ซูหลิงไม่เคยขาดแคลนก็คือเงิน เธอรีบโอนเงินให้ทันที เพราะกลัวว่าเหลียนฟ่งจะเปลี่ยนใจ

 ผู้กำกับลู่เอาสตอรี่บอร์ดมาให้เขาดูพร้อมกับอธิบายว่า ต้องแสดงอารมณ์แบบไหน 

 เนื้อเรื่องมีประมาณว่า ในวันที่ท้องฟ้าโปร่งอากาศแจ่มใส ทะเลมีคลื่นเล็ก ๆ สาดซัดกระทบฝั่งผู้ชายคนหนึ่งเปลือยกายท่อนบน สวมสร้อยที่ทำจากหินสีฟ้า แดง เขียวเม็ดเล็ก ๆ ในมือถือกระดานโต้คลื่นเดินขึ้นมาจากทะเลในระดับความลึกแค่เอว 

 ตอนสาย ๆ เขากำลังยืนซื้อส้มที่แผงลอยเล็ก ๆ ข้างถนน จู่ ๆ ก็ได้กลิ่นของน้ำหอมที่ดึงดูดใจจนต้องหันไปมอง ซึ่งกลิ่นนี้ลอยมาจากผู้หญิง ที่สวมชุดกระโปรงยาวสีขาวที่เดินผ่านเขาไป เขาตัดสินใจเดินตามเธอไป แต่กลับตามไม่ทัน เพราะมีรถบรรทุกมาขวาง

 ตอนกลางคืนมีการละเล่นรอบกองไฟผู้คนบ้างร้องเพลง บ้างเต้นรำ บ้างจุดดอกไม้ไฟ เขาเดินเล่นดูผู้คนที่กำลังสนุกสนาน

 ทันใดนั้นเขาก็ได้กลิ่นนี้อีกครั้ง พอหันไปก็เห็นผู้หญิง ที่สวมกระโปรงยาวสีขาวคนนั้นแวบหนึ่ง เขาจึงกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามหาผู้หญิงคนนั้นไปทั่ว จนเขาเผลอทำกระเป๋าเงินหล่นแบบไม่รู้ตัว แต่ก็หาเธอไม่พบ

เขารู้สึกผิดหวังอย่างยิ่ง เขายืนนิ่งเป็นรูปปั้น สายตาของเขาเลื่อนลอยเหมือนเสียของรัก 

ทันใดนั้นมีมือมาสะกิดเรียกเขาจากด้านหลัง พอเขาหันกลับมาก็เห็นผู้หญิงคนนั้น กำลังยื่นกระเป๋าเงินที่เขาทำหล่นคืนให้เขา ตอนที่เห็นโฉมหน้าเธอ ดวงตาเขาเหมือนมีไฟลุกโชน พร้อมรอยยิ้มที่สดใส

 แล้วก็ขึ้นภาพน้ำหอมสี่ขวดที่วางอยู่ในถาดดอกไม้ที่ข้างขวดพิมพ์ชื่อยี่ห้อเป็นภาษาอังกฤษว่า "impulse" (แรงกระตุ้น)

 "ง่าย ๆ แค่นี้เอง ฉันเชื่อว่าคุณทำได้ค่ะ"

 ซูหลิงพยายามชงไปเรื่อยเปื่อย 

 "ผู้กำกับลู่ แล้วใครเป็นคนเล่นบทผู้หญิงกระโปรงยาวสีขาวครับ"

 "คนสวย ๆ ที่ยืนอยู่ตรงนั้นไง นางเอกดาวรุ่งเฉินอันอัน"

 "อันอัน ช่วยมาทางนี้หน่อย"

 ผู้กำกับลู่เรียกเฉินอันอัน มาแนะนำให้รู้จักกับฉินฟ่าน พอเธอเดินเข้ามาพบหน้าเขา ดวงตาของเธอถึงกับเป็นประกาย เห็นท่าทางเธอดูใสซื่อ แต่ความเป็นจริงเธอเป็นข่าวกับผู้ชายหล่อ ๆ รวย ๆ มากหน้าหลายตา จนต้นสังกัดเอือมระอากับเธอ 

 ที่ผ่านมาเธอมักจะควงกับลูกชายเศรษฐีหรือนักกีฬาฟุตบอลชื่อดัง พอเธอควงจนเบื่อ ก็จะเล็งหาเป้าหมายคนใหม่และตอนนี้เธอกำลังเริ่มสนใจฉินฟ่าน 

 "ผู้กำกับ ทุกอย่างพร้อมแล้วครับ"

 ฉินฟ่านถูกทีมงานพาไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่งหน้าทำผม ซึ่งใช้เวลาเพียงเล็กน้อยก็พร้อมที่จะถ่ายทำได้เลย 

 "แอ็กชั่น"

 ผู้กำกับลู่เป็นคนทำงานละเอียด แค่ฉากแรกฉากเดียวเขาถูกสั่งเทคไปห้ารอบ แต่เขายิ่งเล่นก็ยิ่งเข้าถึงอารมณ์เหมือนนักแสดงมืออาชีพ ดังนั้นการถ่ายซีนต่อมา จึงง่ายเหมือนปอกกล้วย 

 คัท…

 การถ่ายทำล่วงเลยมา จนถึงสี่ทุ่มจึงเสร็จ ทั้งทีมงานและนักแสดงต่างรู้สึกพึงพอใจในผลงานครั้งนี้ 

 "เยี่ยม ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณเป็นมือใหม่ คุณเล่นได้ถึงบทบาทเข้าถึงอารมณ์ได้ดีจริง ๆ คุณคิดจะเป็นดารา

บ้างไหมครับ ผมแนะนำให้คุณได้นะ

. ผมมีพรรคพวกในวงการเยอะ ทั้งผู้อำนวยการสร้าง ผู้กำกับ คนเขียนบทมือทอง รับรองว่าแค่ปีเดียว คุณต้องดังเป็นพลุแตกแน่ ๆ" 

 ผู้กำกับลู่มองเขาด้วยความทึ่ง นี่มือใหม่จริง ๆ เหรอเนี่ย หากเขาเข้าสู่วงการภาพยนตร์จะต้องดังระเบิดแน่ ๆ 

 "ไม่ละครับ ขอบคุณในความมีน้ำใจของคุณ แต่ผมชอบความเป็นส่วนตัว"