บทที่ 69 — คนที่เรียกอยู่ข้างหลัง

“ของที่ช่วยให้หลับสบายอยู่ที่ใด”

โม่หลิงยวนถามทันทีที่ก้าวเข้าประตูเรือนพักหลังใหม่

ผู้อาวุโสผู้ดูแลคณะจากสามสำนักลุกขึ้นจากโต๊ะ ใบหน้ามีแววไม่พอใจจากการถูกเปลี่ยนที่พักกลางดึก แต่เมื่อเห็นกระดาษในมือเขา สีหน้าก็เปลี่ยนไป

“เกิดอะไรขึ้นอีก”

หลิงยวนวางสำเนารายชื่อบนโต๊ะ

“คนเหล่านี้ได้รับของก่อนเดินทางมาหรือไม่”

อีกฝ่ายก้มอ่าน ก่อนชี้ชื่อศิษย์สองคนของตน

“ได้รับหมอนสมุนไพร บอกว่าเป็นของรับรองจากเรือนชิงเหอ ข้าให้ตรวจแล้ว มีแต่ใบยาแห้งกับดอกไม้”

“ใครเป็นผู้ตรวจ”

คำถามนั้นทำให้ห้องเงียบลง

ผู้อาวุโสหันไปมองชายชุดน้ำตาลที่ยืนอยู่ข้างหีบเดินทาง

ชายผู้นั้นค่อย ๆ วางถ้วยชา

“ข้าเอง”

หลินเยว่ซีหยุดอยู่หลังหลิงยวนครึ่งก้าว นางเห็นมือขวาของชายชุดน้ำตาลหายเข้าไปในแขนเสื้อ

“มือเขา!”

ถ้วยชาถูกปาใส่ตะเกียงทันที

หลิงยวนชักกระบี่

แสงสีเงินอมฟ้าตัดถ้วยกลางอากาศ เศษกระเบื้องยังไม่ทันตกถึงพื้น ชายชุดน้ำตาลก็ถีบหีบเดินทางใส่ผู้อาวุโสแล้วพุ่งไปทางประตูด้านข้าง

จ้าวเฉิงยืนขวางอยู่ก่อนแล้ว

“ข้าอุตส่าห์เลือกประตูที่ลมไม่โกรก”

ปลายฝักกระบี่กระแทกข้อมืออีกฝ่าย

ของชิ้นเล็กหลุดออกจากแขนเสื้อ

เป็นหลอดกระดูกยาวเพียงครึ่งฝ่ามือ

ชายชุดน้ำตาลไม่ก้มเก็บ เขาใช้ส้นเท้าบดมันแตก

เสียงแหลมบาดหูดังขึ้น

จากห้องพักชั้นบน มีคนกรีดร้อง

⸻

“ทุกคนออกจากห้อง อย่าแยกกัน!”

ผู้อาวุโสตะโกนสั่งศิษย์ของตน ก่อนกระชากหีบที่ขวางทางออก

ชายชุดน้ำตาลอาศัยจังหวะนั้นแทงมีดสั้นเข้าหาจ้าวเฉิง

จ้าวเฉิงเบี่ยงไหล่หลบ ปลายมีดเฉือนชายแขนเสื้อเหนือผ้าพันแผล เขากัดฟันแล้วกระแทกด้ามกระบี่เข้าชายโครงอีกฝ่ายเต็มแรง

คนร้ายเซถอย

หลิงยวนเข้าถึงตัวในก้าวเดียว

คมกระบี่จ่อใต้คาง มืออีกข้างจับข้อมือที่ถือมีดบิดลงจนมีเสียงลั่น

“หยุดเสียงนั้นอย่างไร”

ชายชุดน้ำตาลอ้าปากหัวเราะ ทั้งที่หน้าซีดจากความเจ็บ

“ขึ้นไปถามคนที่กำลังฝันสิ”

หลิงยวนกดเขาลงกับโต๊ะ ตราผนึกสีเงินอมฟ้าปิดทับกลางหลังทันที

“คุมตัวไว้ ตรวจในปากด้วย”

เขาหันไปทางบันได

เยว่ซีวิ่งขึ้นไปก่อนแล้ว

⸻

หน้าห้องพักชั้นบน ศิษย์หญิงคนหนึ่งกำลังดึงเพื่อนออกจากประตู

คนที่ถูกดึงดิ้นสุดแรง

“พี่ข้าอยู่ในนั้น! ปล่อย!”

ภายในห้องไม่มีคนยืนอยู่

มีเพียงหมอนสมุนไพรตกข้างเตียง กับหน้าต่างซึ่งเปิดรับลมกลางคืน

แต่เสียงชายหนุ่มดังออกมาจากความมืดอย่างชัดเจน

“อาหราน ข้าเจ็บ…ช่วยข้าที”

ศิษย์หญิงที่กำลังดึงเพื่อนหน้าซีด

“พี่ชายนางหายไปสองปีแล้ว”

เยว่ซีเข้าจับแขนอีกข้างของคนที่ดิ้นอยู่

“เจ้าชื่ออาหรานใช่หรือไม่ มองข้า”

อีกฝ่ายไม่ฟัง

นางสะบัดจนเล็บข่วนหลังมือเยว่ซี ก่อนพุ่งเข้าห้อง

เยว่ซีไม่ได้คว้าตัวซ้ำ

นางชักกระบี่ ตัดสายผูกม่านข้างประตู แล้วใช้ผ้าทั้งผืนคล้องรอบเอวอีกฝ่าย ดึงกลับเข้าหาตน

ร่างทั้งสองกระแทกกรอบประตู

ความเจ็บแล่นขึ้นไหล่ แต่เยว่ซีกัดฟันไว้

“ช่วยจับผ้า!”

ศิษย์หญิงอีกคนรีบเข้าช่วย

ภายในห้อง เสียงเรียกเปลี่ยนเป็นเสียงร้องทรมาน

อาหรานสั่นไปทั้งตัว

“เขารอข้ามาตลอด…ข้าต้องไป…”

เยว่ซีกอดรั้งนางจากด้านหลัง

“ถ้าเขารอเจ้ามาสองปี เขาย่อมรอให้เจ้ามีคนไปด้วยได้!”

แรงดิ้นสะดุดลงชั่วขณะ

เพียงเท่านั้นก็พอ

หลิงยวนก้าวผ่านทั้งสามเข้าไปในห้อง

เงาดำพุ่งจากใต้เตียงเข้าหาหน้าเขา

คมกระบี่สีเงินอมฟ้าฟันลงทันที

เสียงที่เรียกหาน้องสาวขาดหายกลางคำ

⸻

อีกฝั่งของทางเดินมีเสียงไม้แตก

เยว่ซีหันไปเห็นศิษย์ชายคนหนึ่งปีนขึ้นขอบหน้าต่าง ดวงตาปิดอยู่ มือยื่นออกไปข้างหน้าเหมือนกำลังจะรับใคร

เบื้องล่างเป็นลานหิน

“จ้าวเฉิง!”

นางตะโกนเรียกลงไป ก่อนส่งตัวอาหรานให้เพื่อนดูแลแล้ววิ่งไป

ไม่ทันถึงหน้าต่าง ชายคนนั้นก็ทิ้งตัวลงแล้ว

เยว่ซีสะบัดมือ

เถาจากกระถางริมทางเดินพุ่งออกไปพันข้อเท้าเขา

แรงกระชากทำให้กระถางแตกทันที

ดินกระจายเต็มพื้น เถาตึงจนใบหลุดร่วง เยว่ซีถูกลากไปชนขอบหน้าต่าง นางใช้แขนอีกข้างเกี่ยวเสาไม้ไว้

หนักเกินไป

รากที่หลุดจากกระถางกำลังฉีกออกทีละเส้น

เบื้องล่าง จ้าวเฉิงวิ่งข้ามลานมา

เขาถีบฐานเสา กระโจนขึ้นเหยียบขอบรั้ว แล้วรับร่างที่ห้อยอยู่ได้พอดีกับเถาซึ่งขาดผึง

ทั้งสองกลิ้งลงบนพื้น

จ้าวเฉิงใช้หลังรับแรงกระแทก เสียงครางหลุดจากลำคอ แต่ยังจับคนหมดสติไว้แน่น

เยว่ซีชะโงกลงไป

“เจ้าเป็นอย่างไร!”

เขาหอบอยู่สองครั้งก่อนตอบ

“คราวหน้า…เลือกคนตัวเบากว่านี้หน่อย”

นางเพิ่งหายใจออกได้

ทว่าบนพื้นลาน ศิษย์ชายที่เขาช่วยไว้กลับลืมตาขึ้น

ดวงตาทั้งสองดำสนิท

มือข้างหนึ่งคว้าคอจ้าวเฉิงทันที

⸻

เยว่ซีคว้าถังน้ำที่ตั้งอยู่ข้างบันได สาดลงจากหน้าต่าง

น้ำแตกกระจายกลางอากาศ

นางยกฝ่ามือบังคับมันให้รวมเป็นสาย กระแทกข้อมือที่กำลังบีบคอจ้าวเฉิงจากด้านข้าง

แรงเพียงพอให้มือคลาย

จ้าวเฉิงพลิกตัวหลุดออกมา ก่อนใช้สายรัดกระบี่รวบแขนอีกฝ่ายไว้

คราวนี้เขาไม่พูดเล่น

“ตามผู้รักษามาเร็ว!”

เยว่ซีปล่อยปราณน้ำทันที ความเย็นแล่นผ่านปลายนิ้วจนชา

นางเพิ่งใช้ปราณไม้ไป

การเปลี่ยนสายอย่างเร่งร้อนทำให้ลมหายใจสะดุด แต่ไม่มีเวลายืนรอให้หาย

เมื่อหันกลับมา นางเห็นหลิงยวนออกจากห้องแรก ในมือมีเศษผ้าหุ้มบางสิ่งไว้ด้วยปราณ

“หมอนอีกใบอยู่ที่ใด”

เยว่ซีชี้ห้องตรงหน้าต่าง

“คนในนั้นตกลงไป จ้าวเฉิงรับไว้แล้ว แต่เขาถูกควบคุม!”

หลิงยวนมองลงไปเพียงครั้งเดียว ก่อนส่งเสียงสั่งผู้อาวุโสด้านล่าง

“ตรึงตัวไว้ อย่ากระตุ้นปราณของเขา”

จากนั้นเขาถีบประตูห้องที่สองเปิด

บนเตียง หมอนสมุนไพรกำลังขยับ

ราวกับมีคนหายใจอยู่ข้างใน

⸻

เยี่ยจื้อหยวนมาถึงพร้อมเสิ่นซูเหอและคนจากหอวินัย

เสียงกรีดร้องยังดังอยู่เหนือเรือนพัก

ท่านเยี่ยมองชายชุดน้ำตาลซึ่งถูกตรึงอยู่ข้างโต๊ะ ก่อนก้มเก็บเศษหลอดกระดูกด้วยผ้า

“มันไม่ได้ทำให้คนหลับ” เขากล่าว “มันเร่งสิ่งที่ถูกฝังไว้แล้ว”

“ตัดหมอนทิ้งได้หรือไม่” เยว่ซีถามจากหัวบันได

“ได้ แต่ต้องแยกปราณของผู้ฟังออกก่อน”

หลิงยวนยืนอยู่กลางห้องที่สอง

เงาดำทะลักจากหมอน พันขึ้นมาตามคมกระบี่ ทว่าไปได้เพียงครึ่งทางก็ถูกแสงสีเงินอมฟ้ากดกลับ

“ข้าจับทางเชื่อมได้แล้ว”

เยี่ยจื้อหยวนเดินไปที่หน้าต่าง มองศิษย์ชายซึ่งยังดิ้นอยู่ในลาน

“อย่าให้เขาได้ยินเสียงเรียกซ้ำ”

ชายชุดน้ำตาลด้านล่างหัวเราะขึ้นอีกครั้ง

แล้วเสียงของเขาก็เปลี่ยน

“ศิษย์น้อง…วันนั้นเหตุใดเจ้าจึงหนีไปคนเดียว”

ร่างที่ถูกตรึงอยู่ในลานกระตุกอย่างรุนแรง

จ้าวเฉิงเกือบถูกสะบัดหลุด

เยว่ซีหันขวับ

ต้นเสียงอยู่ข้างล่าง

นางวิ่งลงบันได กระบี่ในมือยังไม่เก็บเข้าฝัก

คนร้ายเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาเป็นประกายเยาะหยัน เขาถูกผนึกปราณ แต่ในลำคอกลับมีบางสิ่งขยับขึ้นลง

“อย่าเข้าใกล้ปากเขา!” เยี่ยจื้อหยวนเตือน

เยว่ซีหยุดห่างสองก้าว

นางคว้าเสื้อคลุมบนพนักเก้าอี้ โยนคลุมศีรษะคนร้ายแล้วดึงชายผ้าจากด้านหลัง บังคับให้เขาเงยหน้า

เสียงเรียกอู้อี้ลง

ผู้อาวุโสที่คุมตัวอยู่เข้าใจทันที เขาจับกรามอีกฝ่ายไว้ ขณะที่เสิ่นซูเหอปักเข็มลงข้างลำคอ

ชายชุดน้ำตาลดิ้นจนโต๊ะสั่น

เสิ่นซูเหอใช้คีมคีบสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ลิ้นออกมา

เป็นแผ่นกระดูกบางเปื้อนเลือด

เมื่อมันพ้นปาก เสียงที่ดังอยู่ทั่วเรือนก็หยุดลง

“ตอนนี้!” เยี่ยจื้อหยวนกล่าว

แสงสีเงินอมฟ้าสว่างผ่านหน้าต่าง

หมอนทั้งสองใบถูกผ่าออกพร้อมกัน

เสียงกรีดร้องสั้น ๆ ดังขึ้น ก่อนทุกอย่างสงบลง

⸻

สมุนไพรแห้งกระจายอยู่บนพื้น

ปะปนกับเศษกระดูกเล็กจนแทบมองไม่เห็น หากใช้มือคลำผ่านถุงผ้า ย่อมคิดว่าเป็นเพียงก้านยา

หลิงยวนห่อสิ่งเหล่านั้นแยกกัน ก่อนเดินลงมาที่ลาน

ศิษย์ชายฟื้นแล้ว

เขานั่งพิงเสา มองจ้าวเฉิงซึ่งกำลังยกมือแตะรอยแดงบนคอตนเอง

“ข้าทำหรือ”

จ้าวเฉิงเหลือบมองเขา

“แรงดีทีเดียว คราวหน้าเก็บไว้ใช้บนลานประลอง”

ชายหนุ่มหน้าซีดกว่าเดิม

เสิ่นซูเหอวางมือบนไหล่เขา

“ค่อยพูดเรื่องนั้นภายหลัง ตอนนี้หายใจตามข้า”

อีกด้านหนึ่ง อาหรานนั่งกอดเข่าอยู่กับเพื่อน

นางไม่ได้ร้องเรียกพี่ชายอีกแล้ว

แต่ตอนผู้อาวุโสจะพาไปพัก นางกลับคว้าชายแขนเสื้อเยว่ซีไว้

“เสียงเมื่อครู่เหมือนเขามาก”

เยว่ซีหยุดฟัง

“ข้าจำเสียงพี่ได้…แม้แต่ตอนเรียกชื่อข้าผิดเพราะรีบร้อนก็เหมือน”

นางพูดประโยคสุดท้ายแทบไม่เป็นคำ

เยว่ซีคุกเข่าลงตรงหน้า

“คนที่ทำสิ่งนี้กำลังใช้ความคิดถึงของเจ้าทำร้ายเจ้า”

“แล้วถ้าพี่ข้ายังรออยู่จริง ๆ เล่า”

เยว่ซีมองมือที่กำแขนเสื้อตนจนยับ

“เช่นนั้นเจ้าต้องมีชีวิตอยู่ไปหาเขา”

อาหรานนิ่งไป

คราวนี้ เมื่อนางปล่อยมือ นางยอมลุกตามผู้อาวุโสออกไปเอง

⸻

ฟ้ายังไม่สางเมื่อการตรวจสิ่งของทั้งหมดสิ้นสุดลง

พบหมอนสมุนไพรอีกสามใบซึ่งยังไม่ได้แกะห่อ ถูกเก็บแยกออกไปพร้อมของกลาง ผู้ได้รับของทั้งหมดอยู่กับผู้รักษา ไม่มีผู้ใดถูกปล่อยให้นอนลำพังจนกว่าจะตรวจเสร็จ

ชายชุดน้ำตาลเป็นผู้รับเงิน จัดของ และตรวจของด้วยตนเอง

เมื่อพบตั๋วเงินซ่อนในพื้นรองเท้า เขาจึงเลิกอ้างว่าถูกใส่ร้าย

เจ้าสำนักชิงเสวียนมาถึงขณะผู้อาวุโสจากอีกสองสำนักกำลังอ่านคำให้การ

“เฉินซู่อยู่ที่ใด” เจ้าสำนักถาม

คนร้ายหลบตา

หัวหน้าผู้คุมวางตั๋วเงินตรงหน้า

“ชื่อผู้รับเงินเป็นชื่อเจ้า หากยังจะปกป้องคนจ่าย ก็ให้ดูเสียก่อนว่าเขาทิ้งอะไรไว้ให้เจ้ารับผิดแทน”

ความเงียบผ่านไปนาน

ในที่สุด ชายชุดน้ำตาลก็บอกสถานที่

เป็นเรือนพักนอกเมืองซึ่งเฉินซู่ใช้รอข่าวตั้งแต่ก่อนเกิดเหตุที่ชิงเหอ

เจ้าสำนักหันไปสั่งทันที

“ส่งข่าวให้คนที่เฝ้าทางออกเมือง ปิดทางก่อนเข้าจับ ใช้กำลังร่วมกับอีกสองสำนัก”

หลิงยวนขยับมือบนฝักกระบี่

เจ้าสำนักมองเขา

“ข้าจะไปเอง”

“เขาอาจมีของชนิดเดียวกันอีก”

“เช่นนั้นท่านเยี่ยไปกับข้า ผู้อาวุโสสวี่ตรวจของกลางต่อ ส่วนเจ้าส่งคนเจ็บกลับสำนัก”

คำสั่งชัดเจนจนไม่มีสิ่งใดต้องโต้

หลิงยวนค้อมศีรษะรับ

⸻

ก่อนออกเดินทาง เยว่ซีพบเผยเหวินซูตรงทางเดินหน้าเรือนรักษา

เขาถูกนำมาพร้อมผู้คุม เพื่อชี้ตัวผู้จัดส่งของซึ่งเคยติดต่อกันในอดีต ห่วงผนึกยังอยู่บนข้อมือ เสื้อคลุมบางไม่ช่วยกันลมเช้าเท่าใดนัก

เมื่อเห็นรอยเลือดบนหลังมือนาง เขาขยับเข้ามาครึ่งก้าว

โซ่ตึงทันที

เผยเหวินซูหยุด

“มีคนบาดเจ็บมากหรือไม่”

“ไม่มีใครตาย”

เขาหลับตาลงชั่วครู่

เยว่ซีมองมือที่ถูกผนึกของเขา

“คำเตือนเรื่องของรับรองมาทันเวลา”

เผยเหวินซูเงยหน้า

นางไม่ได้ยิ้มให้ แต่ก็ไม่ได้หันหนี

“เหตุใดท่านจึงจำได้ว่าเป็นใบรับของ”

“ข้าเคยทำเอกสารแบบนั้นให้เซี่ยจิ้งเหิง”

คำตอบออกมาอย่างยากลำบาก

“หากของไปถึงมือแล้ว เขาจะเปลี่ยนตำแหน่งวันที่ เพื่อแยกจากรายการที่ยังค้างส่ง”

เยว่ซีมองเขาอยู่อึดใจ

“เช่นนั้นเขียนวิธีอ่านให้ครบ คนอื่นจะได้รู้ด้วย”

เผยเหวินซูพยักหน้า

“ข้าจะเขียน”

ผู้คุมส่งสัญญาณให้เดินต่อ

เขาก้าวผ่านนางไปแล้วจึงหยุดอีกครั้ง

“แผลที่มือควรล้างก่อน—”

“ข้ากำลังไปหาท่านอาจารย์เสิ่น”

เยว่ซีตอบแล้วเดินต่อ

เผยเหวินซูไม่ได้เรียกนางอีก

เขามองตามเพียงครู่เดียว ก่อนหันกลับไปหาผู้คุม

“ขอเพิ่มกระดาษ ข้ายังจำตราของคนส่งได้อีกสองแห่ง”

⸻

หลังล้างแผล เยว่ซีนั่งอยู่บนม้านั่งหน้าเรือนรักษา

ความเหนื่อยเริ่มตามทัน แขนทั้งสองหนักราวกับแขวนก้อนหินไว้ นางก้มมองปลายนิ้วซึ่งยังสั่นเป็นพัก ๆ

หลิงยวนเดินมานั่งข้างกัน

เขาวางห่อขนมกุ้ยฮวาลงบนตักนาง

“เสี่ยวถังฝากมา นางช่วยอาจารย์ฉินอยู่ด้านใน”

เยว่ซีแกะห่อช้า ๆ

“จ้าวเฉิงเล่าเรื่องที่ข้าทำกระถางแตกแล้วหรือ”

“เล่าตอนที่เจ้าดึงคนไว้ด้วย”

“ข้าดึงไว้ไม่อยู่”

“เจ้าทำให้เขามีเวลารับ”

นางกัดขนมคำเล็ก ก่อนก้มมองมืออีกครั้ง

“แต่ถ้าเขาอยู่ไกลกว่านั้น ข้าคงช่วยไม่ได้”

หลิงยวนไม่รีบปลอบ

เขารอให้นางกินหมดคำจึงถาม

“ตอนเปลี่ยนไปใช้ปราณน้ำ เจ้าทำสิ่งใดก่อน”

เยว่ซีนึกย้อนกลับไป

“ปล่อยปราณไม้ แล้วเรียกน้ำ”

“เจ้าปล่อยเถาแล้ว แต่ยังเกร็งปราณไว้ที่ไหล่”

นางลองขยับแขน ความเจ็บตึงแล่นขึ้นมาทันที

“เพราะข้ากลัวว่าจะไม่ทัน”

“ความกลัวทำให้เจ้าลงแรงเพิ่มในที่ซึ่งไม่จำเป็น”

เยว่ซีหันมองเขา

“ข้าต้องฝึกต่อสู้จริงจังแล้ว”

หลิงยวนพยักหน้า

“พรุ่งนี้เช้า”

นางชะงักเล็กน้อย

“ท่านเตรียมไว้แล้วหรือ”

“เจ้าผ่านการทดสอบปราณ ไม่ได้หมายความว่าคู่ประลองจะยืนรอให้เจ้าเลือกว่าจะใช้สายใด”

“แล้วจะเริ่มจากอะไร”

เขามองกระบี่ข้างม้านั่ง

“ทำให้เจ้ามีเวลาพอจะเลือก”

เยว่ซีตามสายตาเขาไป ก่อนค่อย ๆ ยิ้ม

“คราวนี้ห้ามให้ข้าใช้กระบี่เขี่ยแผ่นเหล็กอีก”

มุมปากหลิงยวนยกขึ้น

“คราวนี้ใช้ตีข้า”

“ท่านพูดเองนะ”

“ตีให้ถูกก่อน”

เยว่ซียกห่อขนมหนีทันทีที่เขาจะหยิบ

“คนที่ดูแคลนข้าไม่ได้กิน”

หลิงยวนมองห่อขนม แล้วโน้มเข้ามาใกล้

“เช่นนั้นข้าต้องขอโทษอย่างไร”

นางถอยจนแผ่นหลังชิดเสา

ระยะห่างสั้นลงจนเห็นแสงเช้าสะท้อนในดวงตาเขา

“นั่งดี ๆ ก่อน”

“ข้านั่งอยู่”

“หลิงยวน…”

เขาหยุดแกล้ง ยื่นมือไปปัดเศษขนมตรงมุมปากให้นาง

เยว่ซีเงียบลงทันที

หลิงยวนรับขนมชิ้นที่นางยื่นให้ในที่สุด โดยไม่กล่าวถึงใบหูซึ่งแดงขึ้นเรื่อย ๆ

⸻

ข่าวการจับกุมมาถึงชิงเสวียนในช่วงบ่าย

เฉินซู่พยายามออกทางหลังเรือน แต่พบกำลังของอีกสองสำนักขวางอยู่ เขาลงมือทำร้ายผู้เข้าจับกุม ก่อนถูกเจ้าสำนักชิงเสวียนทำลายอาวุธและผนึกปราณ

ในเรือนพบของที่ยังไม่ได้ส่งออก รายชื่อผู้รับ และเงินซึ่งตรงกับตั๋วของชายชุดน้ำตาล

คนที่สั่ง คนที่ส่ง และคนที่ลงมืออยู่ในความควบคุมทั้งหมดแล้ว

เยว่ซีอ่านรายงานสั้นที่หลิงยวนนำมาให้จนจบ

คราวนี้ไม่มีชื่อสถานที่ใหม่ให้ต้องรีบวิ่งไปก่อนฟ้ามืด

นางวางกระดาษลง แล้วเปิดสมุดฝึกของตน

หน้าที่ค้างไว้หลายวันยังมีรอยนิ้วเปื้อนหมึกอยู่ตรงมุม

เยว่ซีหยิบพู่กันขึ้นเขียนใต้รายการเดิม

เปลี่ยนปราณให้ทันก่อนคู่ต่อสู้เข้าประชิด

นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเติมอีกบรรทัด

ตีโม่หลิงยวนให้ถูกสักครั้ง

“ข้าเห็นแล้ว”

เสียงจากหน้าต่างทำให้นางรีบเอามือปิดสมุด

หลิงยวนวางกระบี่ไม้สองเล่มลงบนขอบหน้าต่าง

“ก่อนยามเฉิน ลานฝึกด้านตะวันออก”

เยว่ซีเงยหน้าขึ้นรับคำท้า

“หากข้าตีถูกเล่า”

เขามองนาง ก่อนตอบอย่างสงบ

“เจ้าขอได้หนึ่งอย่าง”

พู่กันในมือเยว่ซีหยุดนิ่ง

“ห้ามคืนคำ”

“เจ้าก็ห้ามออมมือ”

หลังเขาเดินจากไป เยว่ซีเปิดสมุดอีกครั้ง

นางขีดเส้นใต้ประโยคสุดท้ายสองครั้ง แล้วลุกไปลองน้ำหนักกระบี่ไม้ทันที