Home / แฟนตาซี / พันธนาการรักใต้เงากระบี่ / บทที่ 86 — คนที่พวกเขาคิดว่าจะจับได้ง่าย

Share

บทที่ 86 — คนที่พวกเขาคิดว่าจะจับได้ง่าย

last update publish date: 2026-10-23 23:52:58

“หยุดรถ!”

ศิษย์หอวินัยซึ่งเดินนำยกมือขึ้น

รถเข็นคลุมผ้าสีเทาหยุดอยู่กลางทางเชื่อมระหว่างลานประลองกับเรือนพัก ล้อข้างหนึ่งติดร่องหิน ชายสองคนกำลังก้มช่วยกันยก ขวางทางเดินแคบไปเกือบทั้งหมด

หลินเยว่ซีหยุดตาม

ด้านหลังยังมีคนทยอยออกจากประตูเหนือ เสียงเรียกหาศิษย์ร่วมสำนักดังปะปนกับเสียงฝีเท้า ทว่าทางเบื้องหน้ากลับเงียบกว่าปกติ

ชายที่จับด้ามรถเงยหน้าขึ้น

“ขออภัยขอรับ ขนของจากสนาม ล้อติดเสียก่อน”

“ใครสั่งให้ใช้ทางนี้?”

“ผู้ดูแลด้านเหนือขอรับ”

“ป้ายขนของ”

ชายผู้นั้นล้วงมือเข้าอกเสื้อ

เยว่ซีมองผ้าคลุมรถ

ตรงชายผ้ามีตราของสนามประลอง นางเคยเห็นมันคลุมลังอุปกรณ์อยู่ข้างลาน แต่ใต้ผ้าตอนนี้มีบางสิ่งขยับ

ไม่ใช่เพราะลม

นางจับแขนเสี่ยวถังทันที

“ถอย”

ศิษย์หอวินัยชักกระบี่พร้อมกัน

มือที่ล้วงเข้าอกเสื้อสะบัดออกมา

สิ่งที่พุ่งออกมาไม่ใช่ป้าย

เป็นมีดสามเล่ม!

เสียงโลหะปะทะดังติดกัน ศิษย์ด้านหน้าปัดมีดสองเล่มพ้นทาง ส่วนเล่มที่สามถูกจ้าวเฉิงฟันกระเด็นไปปักเสาระเบียง

“กลับประตู!”

เขาดันเยว่ซีกับเสี่ยวถังถอยหลัง

ผ้าคลุมรถพลันถูกกระชากออก

ชายอีกคนซึ่งซ่อนอยู่ด้านในเหวี่ยงม้วนผ้าหนาไปพาดข้ามทาง ก่อนตรึงปลายลงกับหลักทองแดงข้างกำแพง

อักขระบนผ้าสว่างวาบ

เสียงผู้คนจากประตูเหนือเบาลงทันที ราวกับถูกผลักออกไปไกลหลายสิบจั้ง

ศิษย์หอวินัยคนหลังยกกระบอกส่งสัญญาณขึ้น

ปัง!

แสงแดงพุ่งจากกระบอก แต่ยังไม่ทันพ้นชายคา ตาข่ายเส้นบางก็กางรับเหนือศีรษะ ประกายไฟแตกกระจายติดตาข่ายก่อนดับลง

เยว่ซีเงยหน้ามอง

บนหลังคามีคนอีกผู้หนึ่ง

สี่คน

สองคนหน้า หนึ่งคนกลางรถ อีกคนอยู่ข้างบน

คนเหล่านี้ไม่ได้เพิ่งคิดว่าจะลงมือเมื่อเห็นนางเดินผ่านมา

พวกเขาเตรียมที่นี่ไว้แล้ว

“เอาตัวหญิงชุดสีอ่อน!” ชายข้างรถสั่ง “คนอื่นขวางก็ฟัน!”

จ้าวเฉิงยกกระบี่ขึ้น

“เจ้าคงต้องเสียเวลาหน่อย”

คมอาวุธฟันเข้ามาทันที

⸻

ศิษย์หอวินัยด้านหน้ารับคนร้ายสองคนไว้ตรงรถเข็น กระบี่กระแทกด้ามไม้จนหัก ขณะที่อีกคนถอยมาคุ้มกันด้านหลัง พร้อมตะโกนให้คนข้างนอกแจ้งเหตุ

ไม่มีเสียงตอบ

ผ้าอาคมที่กางขวางทางสั่นเบา ๆ ทุกครั้งที่มีคนตะโกน

เยว่ซีเห็นแล้วหันไปมองหลักทองแดง

มันถูกปักไว้ชิดเสาระเบียงสามจุด แต่ละจุดมีเส้นด้ายดำโยงเข้าหากันอยู่เหนือพื้น

“เสี่ยวถัง ผ้านั่นเก็บเสียง!”

เพื่อนมองตามแล้วชักแผ่นอาคมสำหรับป้องกันตัวออกจากถุงข้างเอว

ยังไม่ทันได้ขยับ เงาจากหลังคาก็ทิ้งตัวลงมา

“ก้ม!”

เยว่ซีกระชากเพื่อนหลบ

ตะขอเหล็กเฉี่ยวเหนือศีรษะไปเกี่ยวราวไม้ด้านหลัง คนบนหลังคาดึงเชือกตึง แล้วใช้แรงเหวี่ยงตัวลงกลางกลุ่ม

จ้าวเฉิงหมุนกลับมารับ

เคร้ง!

กระบี่ของเขาปะทะดาบโค้ง แรงกดทำให้ส้นเท้าครูดพื้น

คนร้ายยกเข่ากระแทกซ้ำ

จ้าวเฉิงเบี่ยงสะโพกหลบ แล้วใช้ไหล่ชนกลับ ทั้งสองถอยห่างจากกันเพียงก้าวเดียวก่อนเข้าปะทะใหม่

เสี่ยวถังดึงเยว่ซีไปชิดกำแพง

อีกด้านหนึ่ง ชายที่เคยซ่อนอยู่ในรถเดินอ้อมคู่ต่อสู้เข้ามา

ในมือเขามีแถบผ้าสีดำ ปลายฝังห่วงโลหะสองวง

สายตาของเขาหยุดอยู่บนข้อมือนาง

เยว่ซีจำแรงบีบเมื่อครู่ที่สนามได้

ความเจ็บยังอยู่

คราวนี้นางไม่ยอมให้เขาเข้าถึงตัวง่าย ๆ

นางชักกระบี่ออกจนสุด

“อยู่หลังข้า” เสี่ยวถังกล่าว

เยว่ซีขยับมายืนข้างเพื่อน

“ช่วยดูมืออีกข้างให้ข้า”

เสี่ยวถังหันมองนางเพียงชั่วครู่ ก่อนพยักหน้า

ชายตรงหน้าหัวเราะในลำคอ

“บนลานเจ้ามีคนคอยห้ามเมื่อแพ้ ที่นี่ไม่มี”

เขาสะบัดแถบผ้า

ห่วงโลหะพุ่งตรงเข้าข้อมือเยว่ซี!

นางถอยเฉียง ปล่อยให้ห่วงผ่านข้างตัว แล้วฟันลงบนแถบผ้า

คมกระบี่ตัดเข้าไปได้เพียงครึ่ง

เส้นใยด้านในส่งเสียงเสียดหู

คนร้ายกระชากกลับทันที

แรงดึงบิดกระบี่เยว่ซีออกด้านข้าง หากนางยังฝืนจับไว้ ข้อมือต้องถูกลากตามไปด้วย

นางจึงก้าวตามแรง

ชายผู้นั้นยิ้ม เตรียมรับร่างที่เสียหลักเข้ามา

แต่เยว่ซีไม่ได้ล้ม

นางลดปลายกระบี่ให้แถบผ้าลื่นหลุด แล้วก้าวเฉียงเข้าหาหัวไหล่เขา

เหมือนตอนฝึกกับจ้าวเฉิงเมื่อวาน

เข้าไปก่อนที่แขนจะเหยียดสุด

กระบี่กดใกล้ข้อมือ เท้าหน้าปิดทางหมุน

ชายผู้นั้นชะงัก

เยว่ซีกระแทกด้ามกระบี่เข้ามือเขาเต็มแรง

แถบผ้าหลุดตกพื้น

นางยังไม่ทันถอย มือซ้ายของอีกฝ่ายก็พุ่งเข้าหาลำคอ

“ซ้าย!”

เสียงเสี่ยวถังดังขึ้น

เยว่ซีย่อเข่าทันที ฝ่ามือเฉียดผ่านเส้นผม ขณะที่แผ่นอาคมของเสี่ยวถังถูกตบลงบนท่อนแขนคนร้าย

แสงเหลืองกะพริบ

แขนข้างนั้นกระตุกค้างไปชั่วลมหายใจ

เยว่ซีถีบหัวเข่าเขาแล้วถอยกลับมาข้างเพื่อน

คนร้ายเซชนรถเข็น

รอยยิ้มหายไปจากใบหน้า

⸻

“เยว่ซี ทางนี้!”

จ้าวเฉิงตะโกนขณะปัดดาบโค้งออก

ศิษย์หอวินัยด้านหลังฟันผ้าอาคมเป็นรอยยาวแล้ว แสงจากประตูเหนือลอดเข้ามา เสียงข้างนอกดังขึ้นวูบหนึ่ง

“มีคนอยู่ข้างใน!”

ใครบางคนตะโกนตอบ

เยว่ซีใจชื้นขึ้น

แต่ชายข้างรถหันขวับ

เขากระแทกฝ่ามือลงบนหลักทองแดงใกล้เท้า

รอยขาดของผ้าถูกดึงเข้าหากันอย่างรวดเร็ว เส้นด้ายดำเหนือพื้นสว่างขึ้นทีละเส้น

คนร้ายที่ถูกเยว่ซีถีบลุกขึ้นแล้ว

เขาชักมีดสั้นจากเอว คราวนี้ไม่พูดอีกแม้แต่คำเดียว

เยว่ซีเหลือบมองแถบผ้าบนพื้น

ห่วงโลหะข้างหนึ่งกระตุก

นางรีบดึงเสี่ยวถังออก

แถบผ้าลอยขึ้นรัดข้อเท้าตำแหน่งที่ทั้งสองเพิ่งยืนอยู่ ก่อนพุ่งกลับเข้ามือเจ้าของ

มันยังใช้ได้

ส่วนแผ่นอาคมในมือเสี่ยวถังแตกไปแล้วครึ่งหนึ่ง

“ไปหาจ้าวเฉิง” เยว่ซีกระซิบ

ทั้งสองถอยพร้อมกัน

คนร้ายไม่ยอมปล่อย เขาพุ่งเข้ามา ใช้มีดสั้นบังคับกระบี่นางให้อยู่สูง แล้วสะบัดแถบผ้ากวาดต่ำ

เยว่ซีกระโดดหลบ

ปลายรองเท้าพ้นห่วงไปนิดเดียว แต่ก่อนเท้าจะลงพื้น อีกฝ่ายก็เปลี่ยนแนวมีดเข้าหาต้นขา

นางเบี่ยงกระบี่ลงรับ

แรงกระแทกทำให้แขนชา

หลังชนกำแพง

ไม่มีระยะให้ถอยแล้ว

เสี่ยวถังแทงกระบี่จากด้านข้าง คนร้ายถอนมีดกลับปัด แล้วใช้ข้อศอกกระแทกเพื่อนนางถอยไป

“เสี่ยวถัง!”

“ข้าไม่เป็นไร!”

เสียงตอบดังทันที เสี่ยวถังยันตัวลุกขึ้น กระบี่ยังอยู่ในมือ

เยว่ซีบังคับตนเองให้มองศัตรูตรงหน้า

เขารอให้นางหันไป

รอเพียงเท่านั้น

นางเห็นปลายมีดขยับต่ำลง จึงยกกระบี่ขวางไว้ก่อน

คมทั้งสองปะทะกันอีกครั้ง

ข้อมือที่ถูกบีบจากสนามปวดแปลบจนแทบหลุดมือ

เยว่ซีกัดฟัน

ใต้ร่องกำแพงใกล้เท้ามีรากวัชพืชชอนไชอยู่

นางส่งปราณไม้ลงไป

รากเส้นเล็กดันผ่านรอยแตก พุ่งพันข้อเท้าคนร้ายจากด้านหลัง

เขาเสียจังหวะไปครึ่งก้าว

เพียงพอให้นางดันกระบี่ออกจากคมมีดแล้วหนีจากกำแพง

ทว่าอีกฝ่ายฟันรากขาดทันที

แถบผ้าดำสะบัดตามมา

เยว่ซีหลบพ้นข้อมือ แต่ห่วงโลหะเกี่ยวชายแขนเสื้อไว้ได้

แรงกระชากเหวี่ยงนางกลับ!

ตะเข็บตรงไหล่ตึงจนเจ็บ

นางใช้กระบี่ตัดชายแขนเสื้อตนเอง

ผ้าขาดสะบั้น

ร่างของนางหลุดจากแรงดึงแล้วกลิ้งลงกับพื้น มีดสั้นแทงตามมาปักตรงข้างแก้มจนเศษหินบาดผิว

เยว่ซีกลั้นหายใจ

นางไม่รอดูมีดเล่มที่สอง

เท้าถีบเข้าใส่ข้อเท้าศัตรูเต็มแรง ก่อนม้วนตัวหนีออกจากใต้ร่างเขา

กระบี่ของเสี่ยวถังพุ่งมาขวางไว้พอดี

“ลุก!”

มือเพื่อนคว้าแขนนาง

คราวนี้เยว่ซีไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางจับตอบแล้วดึงตัวลุกขึ้นพร้อมกัน

⸻

ด้านหน้ารถเข็น ศิษย์หอวินัยถูกฟันต้นแขนจนเลือดเปียกแขนเสื้อ

เขายังยืนอยู่

หนึ่งในคนร้ายกลับนอนหมดสติข้างล้อรถ ส่วนอีกคนใช้คมดาบกดเขาไม่ให้ถอยมารวมกับกลุ่ม

จ้าวเฉิงติดอยู่กับชายดาบโค้ง

ทุกครั้งที่เขาจะมาช่วยเยว่ซี อีกฝ่ายจะบุกเข้าใส่ทันที

คนเหล่านี้รู้ว่าต้องแยกใครออกจากใคร

ศิษย์หอวินัยด้านหลังฟันผ้าอาคมอีกครั้ง

รอยขาดเปิดขึ้น

ก่อนถูกดึงปิด

เยว่ซีมองแสงที่แล่นตามเส้นด้ายบนพื้น

คราวนี้นางเห็นต้นทางชัด

หลักข้างรถ

คนที่เฝ้ามันคอยกดปราณลงไปทุกครั้งที่ผ้าขาด

นางไม่ต้องเข้าใจอาคมทั้งผืน

เพียงทำให้มือข้างนั้นกดลงไม่ได้สักครั้ง

“เสี่ยวถัง!”

เพื่อนหันมาพร้อมกระบี่

เยว่ซีชี้หลักทองแดงแล้วมองไปยังศิษย์ที่กำลังเปิดทางออก

เสี่ยวถังเข้าใจทันที

นางวิ่งไปด้านหลัง ตะโกนบอกศิษย์หอวินัยให้รอจังหวะ

คนใช้แถบผ้าพุ่งขวางเยว่ซี

นางยกกระบี่รับ แต่ไม่ปะทะตรง ๆ กลับถอยล่อเขาเข้าใกล้รถเข็น

อีกก้าว

แล้วอีกก้าว

“ไม่มีทางให้วิ่งแล้ว”

คนร้ายกดมีดเข้ามา

เยว่ซีเหลือบมองช่องใต้รถ

รากไม้ที่นางเรียกขึ้นเมื่อครู่ยังทอดอยู่ใกล้กำแพง ระยะถึงหลักทองแดงไม่เกินสามวา

นางถอนปราณจากรากที่ขาด แล้วส่งไปตามรากเส้นใหม่

ปลายรากเลื้อยต่ำผ่านใต้ท้องรถ

ชายเฝ้าหลักไม่เห็น

เขากำลังยกดาบรับกระบี่ของศิษย์หอวินัย

รากพันข้อมือเขาในจังหวะที่มืออีกข้างยกขึ้น

เยว่ซีดึงสุดแรง!

ร่างชายผู้นั้นกระแทกขอบรถ มือหลุดจากหลักทองแดง

“ตอนนี้!”

เสียงนางดังพร้อมกับกระบี่ที่ฟันลงบนผ้าอาคม

เสี่ยวถังตบแผ่นอาคมที่เหลือใส่รอยขาด

แสงเหลืองดันขอบผ้าแยกจากกัน

ศิษย์หอวินัยยกกระบอกสัญญาณสำรอง ลอดมือผ่านช่องนั้นแล้วจุดทันที

คราวนี้แสงแดงพุ่งพ้นชายคา

เสียงระเบิดกังวานเหนือทางเดิน

คนร้ายทุกคนหันมองพร้อมกัน

เยว่ซีเผลอผ่อนลมหายใจ

เพียงชั่วขณะเดียวเท่านั้น

ศัตรูตรงหน้าก็เปลี่ยนจากมีดเป็นด้าม กระแทกเข้ากระบี่นางจนหลุดแนว แล้วพุ่งมือมาคว้าคอเสื้อ

“เจ้าส่งข่าวได้แล้วอย่างไร!”

เขาลากนางเข้าไปหนึ่งก้าว

เยว่ซียกเข่ากระแทก แต่ถูกอีกฝ่ายบิดตัวหลบ

แถบผ้าดำพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง

นางยกแขนขวางตามสัญชาตญาณ

ห่วงโลหะปิดรอบข้อมือ

ความเย็นบาดลึกเข้าใต้ผิว ปราณไม้ที่กำลังส่งออกไปสะดุดทันที

รากใต้รถคลายตัว

ชายเฝ้าหลักสะบัดแขนหลุดแล้วตะโกน

“พานางขึ้นหลังคา!”

⸻

เสียงสัญญาณดังถึงห้องด้านข้างสนาม

โม่หลิงยวนลุกขึ้นก่อนผู้คุมจะหันมองหน้าต่าง

เขาจำทิศได้

ประตูเหนือ

เส้นทางที่เยว่ซีเพิ่งผ่านออกไป

ชายชุดเทาซึ่งถูกตรึงกับเก้าอี้เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว แววตาเผยความหวังออกมาโดยไม่ทันปิดบัง

หลิงยวนเห็นมัน

“เฝ้าไว้ ห้ามใครเข้าออก”

สิ้นคำ ร่างเขาก็พ้นประตู

ผู้คุมด้านนอกเพิ่งชักกระบี่เมื่อแสงสีเงินอมฟ้าพุ่งผ่านเหนือกำแพง

⸻

เยว่ซียังไม่ได้ถูกลากพ้นพื้น

นางใช้มือข้างที่เป็นอิสระคว้าด้ามกระบี่ แล้วแทงลงในรอยต่อหิน

คนร้ายกระชากห่วง

ความเจ็บแล่นจากข้อมือถึงหัวไหล่

กระบี่ครูดไปตามร่องหินทีละน้อย

“ปล่อยมือ!”

เขายกมีดขึ้น

เยว่ซีไม่ปล่อย

คมมีดฟันลงมา—

กระบี่อีกเล่มรับไว้เหนือมือนาง

จ้าวเฉิง!

เขาเข้ามาขวางทั้งตัว ทิ้งชายดาบโค้งไว้ให้ศิษย์หอวินัยรับช่วง แล้วกระแทกหน้าผากใส่จมูกคนที่กำลังลากนาง

เสียงดังทึบ

ทั้งคู่ผงะ

จ้าวเฉิงหน้าเหยเก แต่ยังเอื้อมไปจับแถบผ้าดำ

“จับคนผิดแล้ว!”

เขากระชากสวน

เสี่ยวถังเข้าถึงตัวเยว่ซีจากอีกด้าน ใช้กระบี่สอดใต้แถบผ้า ไม่ให้ห่วงบีบรัดเพิ่ม

คนร้ายสบถแล้วปล่อยปลายสายข้างหนึ่ง

แถบผ้าพลันยาวออก

มันพันรอบเสาระเบียง ก่อนดึงคนทั้งสามกระแทกเข้าหากัน!

จ้าวเฉิงใช้หลังรับเสาไว้ เสี่ยวถังเซชนเขา ส่วนเยว่ซีถูกกระชากแขนขึ้นจนปลายเท้าแทบพ้นพื้น

เสียงไม้ลั่นดังเหนือศีรษะ

คนใช้ดาบโค้งกระโดดขึ้นไปบนราว ชักเชือกตะขอที่พาดค้างไว้บนหลังคา

พวกมันตั้งใจดึงนางขึ้นไปทั้งอย่างนี้

เยว่ซีเงยหน้ามองคานไม้

เชือกเส้นนั้นตึงขึ้น

นางฝืนยกกระบี่จะฟัน ทว่าห่วงที่ข้อมือบีบรัดอีกครั้งจนมือชา

“อย่าให้เท้าพ้นพื้น!” จ้าวเฉิงตะโกน

เสี่ยวถังกอดเอวเพื่อนไว้ทันที

แรงดึงจากด้านบนทำให้รองเท้าของทั้งคู่ครูดพื้น

เยว่ซีมองเสี่ยวถัง

เพื่อนกัดฟันแน่น ไม่ยอมปล่อยแม้แขนจะสั่น

นางจึงหยุดฝืนเรียกปราณ

ห่วงอยู่ที่ข้อมือขวา

แต่กระบี่อยู่ในมือซ้าย

เยว่ซีเปลี่ยนจากฟันเชือกเหนือหัว เป็นแทงใส่แถบผ้าตรงที่พาดผ่านขอบเสา

คมครูดเส้นใย

ไม่ขาด

นางกดซ้ำด้วยน้ำหนักทั้งตัว

เลือดจากฝ่ามือที่ถลอกไหลเปื้อนด้าม

แถบผ้าเริ่มปริ

คนร้ายบนราวเห็นเข้าก็กระชากสุดแรง หมายยกนางขึ้นก่อนมันจะขาด

เยว่ซีหลุดจากพื้น!

เสี่ยวถังร้องเรียกชื่อนาง

ทันใดนั้น แสงสีเงินอมฟ้าก็ตัดผ่านเหนือระเบียง

เชือกตะขอขาดสะบั้น

แรงดึงหายไป

เยว่ซีร่วงลง แต่ยังไม่ทันกระแทกพื้น แขนข้างหนึ่งก็รับเอวนางไว้

กลิ่นคุ้นเคยทำให้นางเงยหน้าขึ้นทันที

โม่หลิงยวนยืนอยู่ข้างนาง

กระบี่ในมือเขายังมีแสงปราณไหลผ่านคม

บนราวไม้ คนร้ายถือปลายเชือกที่ขาดค้างอยู่ สีหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

หลิงยวนก้มมองห่วงบนข้อมือเยว่ซี

แล้วมองรอยเลือดที่มือนาง

เขาประคองให้นางยืนมั่นคง ก่อนยกกระบี่ขึ้น

ชายที่ใช้แถบผ้าถอยทันที

“อย่าฟัน! ห่วงนั่นเชื่อมกับ—”

ปลายกระบี่แตะลงบนรอยต่อโลหะ

แสงสีเงินวาบเพียงครั้งเดียว

ห่วงแตกออกจากข้อมือเยว่ซี ตกกระทบพื้นเป็นสองซีก

หลิงยวนก้าวมาขวางหน้านาง

“เชื่อมกับอะไร”

ไม่มีใครตอบ

เสียงฝีเท้าศิษย์หอวินัยดังมาจากทั้งสองปลายทางแล้ว

ชายบนราวไม้หันมองกำแพง เตรียมกระโดดหนี

หลิงยวนพลิกข้อมือ

คมปราณตัดราวตรงใต้เท้าเขาขาดในครั้งเดียว ร่างนั้นเสียหลักตกลงมากระแทกพื้น กระบี่ของศิษย์หอวินัยจ่อถึงลำคอก่อนจะลุกได้

ส่วนคนที่เคยลากเยว่ซี ค่อย ๆ ยกมีดในมือขึ้น

คราวนี้เขาไม่ได้เล็งมาทางนาง

คมมีดหันเข้าหาลำคอตนเอง

หลิงยวนเคลื่อนไหวทันที

เสียงโลหะหักดังขึ้นสั้น ๆ

ตามด้วยเสียงร้องลั่นของคนร้าย

เยว่ซีมองเศษมีดที่ตกลงใกล้เท้า แล้วเงยหน้าขึ้น เห็นหลิงยวนกดแขนชายผู้นั้นลงกับขอบรถเข็น

ดวงตาของเขาเย็นจนอีกฝ่ายไม่กล้าขยับ

“คนที่ส่งเจ้ามายังอยู่ในสำนัก”

หลิงยวนกล่าว

“เจ้าจะมีชีวิตอยู่ชี้ตัวเขา”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • พันธนาการรักใต้เงากระบี่   บทที่ 102 — คราวนี้ข้าจะไปให้ทัน

    “ตอนนั้นท่านแม่อยู่ข้างข้า แล้วข้ากำลังเรียกใคร”หลินเยว่ซีวางบันทึกลงกลางโต๊ะประโยคสุดท้ายยังติดอยู่ในสายตา นางอายุเพียงสี่ขวบ แต่กลับได้ยินเสียงเรียกจากคนที่ไม่มีตัวตน ก่อนเหตุการณ์เมืองหลินอันถูกทำลายถึงหนึ่งปีผู้อาวุโสสวี่เลื่อนกระดาษส่วนที่พับไว้ออก“วันต่อมาบิดาเจ้าพาออกจากเรือนด้านตะวันตก อาการก็สงบ เขาเขียนไว้เท่านี้”เยว่ซีอ่านต่อจนถึงปลายหน้า แล้วพลิกด้านหลังเองไม่มีข้อความอื่นนางหันหาโม่หลิงยวน“ท่านเคยได้ยินเรื่องนี้หรือไม่”“ไม่เคย ตอนข้าพบเจ้า เจ้าห้าขวบแล้ว”“เช่นนั้นอย่าเพิ่งถือว่าเป็นอาคมเดียวกับที่ใช้จับคนเหล่านั้น”เยี่ยจื้อหยวนเงยหน้ามองนางเยว่ซีชี้ข้อความเรื่องย้ายเรือน“คนเจ็บที่เราช่วยกลับมายังมีอาการหลังออกจากที่ขัง แต่ข้าสงบลงทันทีที่เปลี่ยนสถานที่ อย่างน้อยมันก็ต่างกันตรงนี้เจ้าค่ะ”“ถูกต้อง” เขาตอบ “เก็บข้อแตกต่างนี้ไว้ตรวจต่อ”นางพยักหน้า ก่อนขอกระดาษมาคัดข้อความส่วนของบิดาระหว่างเขียน สายตากลับสะดุดลายหมึกที่คนอื่นเพิ่มลงในบันทึกฉบับใหญ่ ตรงที่บิดากำชับให้หยุดเมื่อผู้ป่วยเจ็บ มีคำสั่งให้ฝืนส่งปราณต่อเขียนทับอยู่พู่กันในมือนางหยุด“คนเขียนส่วนนี้ถูกจ

  • พันธนาการรักใต้เงากระบี่   บทที่ 101 — ลายมือที่กลับมาถึงนาง

    เผยเหวินซูหันกลับมาเมื่อได้ยินคำถามผู้คุมหยุดตาม เขามองบันทึกที่เยว่ซีประคองอยู่ ก่อนเดินกลับเข้ามาใต้ชายคาโดยมีคนตามประกบ“ตอนที่เซี่ยจิ้งเหิงสั่งให้ข้านำไปส่ง มันอยู่ในห้องหนังสือของเขาแล้ว”“เขาเคยบอกหรือไม่ว่าได้มาอย่างไร”“ไม่เคย”คำตอบสั้นจนเยว่ซีเผลอกำขอบกระดาษเผยเหวินซูเห็น แต่ไม่ได้รีบเติมสิ่งที่ตนไม่รู้ลงไปเพื่อให้นางพอใจ“ข้าจำได้ว่าตอนรับมา ปกกับเนื้อในหลุดจากกัน เขาให้คนเย็บใหม่ก่อนส่งออก ข้าเห็นเพียงหน้าที่เปิดค้างอยู่กับข้อความที่เขาสั่งให้ตรวจ”ผู้อาวุโสสวี่พลิกดูสันบันทึกทันทีด้ายสองแนวซ้อนกันอยู่จริง แนวหนึ่งสีซีดเกือบกลืนกับกระดาษ อีกแนวใหม่กว่าและร้อยห่างอย่างลวก ๆเยว่ซีมองรอยเย็บนั้นสิ่งที่บิดาเคยเขียนเพื่อช่วยคน ถูกใครบางคนถอดออก เปลี่ยนคำสอน แล้วเย็บกลับเข้าเล่มเหมือนไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น“ส่วนที่ใช้เสียงเรียกคน…” นางถาม “เป็นของท่านพ่อด้วยหรือไม่เจ้าคะ”เยี่ยจื้อหยวนเลื่อนบันทึกเข้าหาแสง“ที่อ่านพบตอนนี้ บิดาเจ้าใช้สิ่งคุ้นเคยช่วยให้ผู้ป่วยแยกความทรงจำออกจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ส่วนผู้แก้ไขกลับใช้ความคุ้นเคยนั้นหลอกให้คนยอมเปิดเส้นปราณ”เขาชี้ข้อความซึ่งถูก

  • พันธนาการรักใต้เงากระบี่   บทที่ 100 — โอกาสที่ต้องเดินกลับมา

    “เจ้าจะออกจากที่คุมขังเพื่อช่วยคนครั้งนี้เท่านั้น”เจ้าสำนักกล่าวพลางเลื่อนคำสั่งแผ่นหนึ่งมาตรงหน้าเผยเหวินซู“เครื่องผนึกปราณยังอยู่ ห้ามพกอาวุธ ห้ามแยกจากผู้ควบคุม หากพบสิ่งใดต่างจากที่เคยให้การ ต้องแจ้งทันที เมื่อเสร็จงานให้กลับมารับโทษตามเดิม”เผยเหวินซูก้มอ่านจนจบ“ข้ายอมรับ”ผู้คุมวางพู่กันให้ เขาจึงลงชื่อใต้คำสั่ง มือข้างที่ถูกเครื่องผนึกเสียดสีมีรอยแดง แต่ไม่ได้ร้องขอให้คลายออกจ้าวเฉิงมองลายมือบนกระดาษแล้วหันหาเจ้าสำนัก“ข้ามีเรื่องจะถามขอรับ”เผยเหวินซูวางพู่กันลง“ถามข้าเถิด”จ้าวเฉิงมองเขาตรง ๆ“จะให้พวกเราไว้ใจเจ้าได้อย่างไร ในเมื่อเจ้าก็เคยหักหลังพวกเรา”ห้องเงียบลงทันทีเผยเหวินซูไม่ได้หลบสายตา แต่คำตอบกลับช้ากว่าตอนรับเงื่อนไข“ข้าไม่มีคำใดทำให้เรื่องนั้นหายไป”“แล้วหากข้างในมีทางหนีที่เจ้าจงใจไม่เขียน—”“จ้าวเฉิง”เยว่ซีเรียกเบา ๆเขาหันมา สีหน้ายังคงเคร่งเครียด“ข้าไม่ได้ค้านเพราะไม่อยากช่วยคน แต่หากเขาพาหลิงยวนกับผู้อาวุโสเข้าไปติดกับ เราจะเสียคนเพิ่มอีกเท่าไร”“ข้าก็กลัวเรื่องนั้น”คำตอบทำให้เขานิ่งเยว่ซีมองเผยเหวินซู ก่อนพูดต่อ“ข้ายังจำสิ่งที่เขาทำได้ แต่คำเตือน

  • พันธนาการรักใต้เงากระบี่   บทที่ 99 — เสียงของคนที่ไม่อยู่

    “ตรวจสายเลือด?”หลินเยว่ซีเงยหน้าจากจดหมายเสียงเก็บเก้าอี้จากลานพิธีรับรางวัลยังดังลอดหน้าต่างเข้ามา ป้ายรางวัลบนฝักกระบี่ของหลิงยวนยังผูกด้วยเชือกเส้นที่นางเพิ่งจัดให้ แต่บนโต๊ะตรงหน้ากลับมีคำขอเลือดของนางวางอยู่เรียบร้อยแล้วเจ้าสำนักเลื่อนจดหมายอีกสามฉบับมารวมกัน“บางสำนักเชิญเจ้าไปพักฟื้น บางแห่งเสนอช่วยฝึกควบคุมปราณ ข้าเรียกมาถามความประสงค์ของเจ้า มิได้รับปากผู้ใด”เยว่ซีวางจดหมายคืน“ข้าไม่ไปเจ้าค่ะ”“อาจารย์ฉินกับท่านเยี่ยดูแลข้าก็เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ”เจ้าสำนักพยักหน้า ก่อนส่งจดหมายให้ศิษย์รับรอง“แจ้งตามนี้ แล้วส่งแขกกลับไปพัก ไม่ต้องรอพบเยว่ซี”ศิษย์รับคำแล้วออกจากห้องไม่มีใครขอให้นางคิดใหม่เยว่ซีจึงคลายมือที่กำชายแขนเสื้อโดยไม่รู้ตัว หลิงยวนเห็น แต่เพียงขยับเก้าอี้ให้นางลุกสะดวกทั้งสองเดินออกทางประตูข้าง ระหว่างผ่านระเบียง เสียงสนทนาจากห้องรับรองดังขึ้นพอดี“แม้แต่พบสักครู่ก็ไม่ได้หรือ”“ศิษย์พี่หลินต้องพักขอรับ”“ข้าเพียงอยากช่วยให้นางรู้ว่าพลังนั้นมาจากไหน”เยว่ซีชะลอฝีเท้า เหลือบมองไปเพียงครู่เดียวหลิงยวนหยุดรออยู่ข้างหน้า“กลับหรือไม่”เยว่ซีเดินไปจับมือเขาเอง“กลับเ

  • พันธนาการรักใต้เงากระบี่   บทที่ 98 — วันที่เสียงปรบมือกลับมา

    “อย่าให้ผู้ใดตามเสียงเข้าไปตามลำพัง”เยี่ยจื้อหยวนกล่าวหลังอ่านรายงานจบ เขาพลิกกระดาษกลับไปดูคำให้การของผู้รอดชีวิตอีกครั้ง ก่อนวางลงตรงหน้าเจ้าสำนัก“ยังสรุปไม่ได้ว่าเสียงมาจากคน อาคม หรือสิ่งอื่น แต่หากมันดังจากห้องที่ตรวจแล้วว่าไม่มีใคร ต้องรักษาระยะไว้ก่อน”ผู้อาวุโสสวี่เตรียมแผ่นอาคมลงกล่อง“ข้าจะไปกับคนส่งข่าว ตรวจทางเชื่อมใต้ดินและรอยสลักในห้อง ส่วนผู้รอดชีวิตให้ย้ายออกมาก่อน”หลิงยวนเลื่อนแผนที่เข้ามา“ใช้ทางเกวียนด้านใต้ เส้นทางสั้นกว่า และไม่ต้องผ่านช่องเขา ข้าจะให้คนไปสมทบที่ปากทาง”เจ้าสำนักอนุญาตทันที พร้อมส่งหมอและผู้คุ้มกันเพิ่มเมื่อจัดการเสร็จ ฟ้าด้านนอกเริ่มสว่างแล้วผู้อาวุโสสวี่ปิดกล่อง หันมองหลิงยวนซึ่งยังยืนอยู่ข้างแผนที่“เรื่องทางนี้มีคนรับแล้ว วันนี้เจ้ามีหน้าที่บนลาน”หลิงยวนพยักหน้าเขารอจนกลุ่มเดินทางพ้นประตู ก่อนหยิบกระบี่ขึ้นมาสายรัดข้อมือที่เยว่ซีผูกให้ยังเรียบร้อย⸻เยว่ซีมาถึงลานเหนือพร้อมยายหวังวันนี้เสี่ยวถังเลือกพักช่วงเช้า เพื่อเก็บแรงมาร่วมพิธีมอบรางวัลในตอนบ่าย จ้าวเฉิงรับปากจะจำกระบี่สุดท้ายไปเล่าให้ฟังอย่างละเอียด“ข้าบอกนางแล้วว่าจะไม่แต่งเต

  • พันธนาการรักใต้เงากระบี่   บทที่ 97 — ก้าวกลับเข้าสู่ลาน

    เสียงกระบี่ไม้กระทบกันดังขึ้นสามครั้งครั้งที่สี่ เหยียนอวี้หนิงหยุดมือก่อนปลายกระบี่จะถึงไหล่จ้าวเฉิง“เจ้าเปลี่ยนเท้าเร็วเกินไป”จ้าวเฉิงก้มมองเท้าตนเอง“ข้าฝึกมาทั้งชีวิตเพื่อให้เร็วขึ้น วันนี้กลับต้องช้าลงอีก”“ข้าขอให้เจ้าจำลองจังหวะของเขา มิได้ขอให้เจ้าชนะข้า”“คำขอของเจ้าทำร้ายความมั่นใจข้ามาก”เยว่ซีซึ่งนั่งอยู่บนม้านั่งหลุดหัวเราะ ก่อนใช้ปลายกิ่งไม้ขีดเส้นบนดิน“ตอนเขายกกระบี่หนัก ไหล่จะขยับก่อน แต่ตอนส่งปราณดิน เขาจะกดส้นเท้า”อวี้หนิงลดกระบี่แล้วเดินมาดู“หากเขาใช้สองอย่างพร้อมกัน?”เยว่ซีวางกิ่งไม้ทาบเส้นหนึ่ง“ครั้งก่อนเราคิดแต่ทำให้เขาลงเท้าไม่เต็มฝ่าเท้า แต่ถ้าเขายืนมั่นคงอยู่แล้ว เจ้าจะทำอย่างไร”อวี้หนิงมองภาพบนดิน ก่อนใช้รองเท้าลบเส้นตรงกลางทิ้ง“ข้าไม่จำเป็นต้องทำให้เขาล้ม”นางขีดเส้นใหม่ออกไปด้านข้าง“ให้กระบี่เขาไปถึงตำแหน่งที่ต้องการ แล้วข้าไปอีกทาง”จ้าวเฉิงชะโงกมอง“ดี เช่นนั้นคนที่ต้องยืนรับคือข้าหรือ”อวี้หนิงยื่นกระบี่ไม้คืนให้“เจ้าฉลาดขึ้นแล้ว”⸻สิบสองวันผ่านไปนับจากเหตุที่เรือนรักษาคนทั้งสามที่พยายามลักพาตัวผู้ป่วยถูกแยกสอบ บัญชีคลังอาวุธของสำนักต้นสังก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status