บทที่ 9 พี่สาวโรมราชัน

ในเวลานี้ทางบ้านของโรมราชันกำลังรู้ข่าวเรื่องที่เขาไปเปิดบาร์โฮสต์ ซึ่งทำให้ผู้เป็นบิดาไม่พอใจอย่างมาก จนขู่จะตัดพ่อตัดลูกกันเลยทีเดียว ส่งผลให้มารดาขอความช่วยเหลือจากลูกสาวคนโต สิ่งเดียวที่จะทำให้บิดาคลายความโกรธลงนั่นคือการพาโรมราชันกลับมาทำงานที่โรงพยาบาล

“ฉันให้เงินมันไปลงทุนทำธุรกิจ ไม่คิดว่าลูกชายของคุณจะกล้าเปิดบาร์โฮสต์ มันบ้าไปแล้วหรือไง”

“ลูกชายของฉันคนเดียวที่ไหนกัน โรมก็ลูกคุณเหมือนกันอย่ามาโยนความผิดให้ฉันคนเดียวสิ”           

“ผมไม่เข้าใจเป็นหมอมันไม่ดีตรงไหน”                                        

“ก็ตรงที่โรมไม่อยากเป็นหมอยังไงละค่ะ”                         

“ตระกูลของเราไม่เคยมีใครกล้าทำเรื่องแบบนี้ มันเสียสติไปแล้วหรือไง”                              

“พ่อกับแม่บังคับน้องให้เรียนหมอทำไมก็ไม่รู้ ป่านนี้คงกู่ไม่กลับแล้วค่ะ ปล่อยให้เขาไปใช้ชีวิตในแบบที่อยากเป็นเถอะนะคะ พอเบื่อแล้วโรมคงกลับมาบริหารงานที่โรงพยาบาลเองแหละค่ะ”           

“ยังไงมันก็ต้องกลับมาทำงานที่โรงพยาบาล และแต่งงานกับหนูซารังอยู่ดี”                          

“คุณจะบังคับลูกไปถึงไหนกันคะ”                                               

“บังคับอะไรผมกำลังเลือกผู้หญิงดี ๆ ให้มัน แต่ดูเหมือนลูกชายสุดที่รักของคุณจะไม่รักดี”    

“ฉันขี้เกียจทะเลาะกับคุณแล้วค่ะ”                                                           

“เพราะคุณให้ท้ายลูกแบบนี้ไง เดี๋ยวคงได้สะใภ้เที่ยวโฮสต์สมใจ”    

“โรสถ้าเจอน้องช่วยบอกโรมด้วยนะ คนแก่แถวนี้ไม่มีเหตุผลไม่ต้องกลับมาหรอก”               

“แม่ค่ะ พ่อค่ะ เดี๋ยวเรื่องโรมโรสจัดการเองค่ะ” แพทย์หญิงผู้แบกรับความกดดันจากบิดา พยายามปั้นยิ้มให้ดูเริงร่า ทั้งที่เธอนั้นไม่ต่างอะไรกับโรมราชัน เพราะเธอกำลังจะถูกคลุมถุงชน ให้แต่งงานกับคนที่ตัวเองไม่ชอบขี้หน้า ที่สำคัญโรซานน่าไม่ศรัทธาในความรัก เพราะเธอเห็นคู่ของบิดามารดาแล้วมันเต็มไปด้วยทุกข์มากกว่าสุข                                    

///คอนโดมิเนียมหรู////                                                               

โรซานน่าเดินทางมาพบโรมราชันแต่เช้า หญิงสาวรู้ดีว่าน้องชายกำลังต่อต้านบิดา ซึ่งมันส่งผลไม่ดีกับตัวเขาเองเลยสักนิด ตั้งแต่เล็กจนโตมีเพียงมารดาที่เข้าใจลูกทั้งสอง แต่ก็ไม่อาจต้านทานความปรารถนาของหัวหน้าครอบครัวได้ โรมราชันกับพี่สาวของเขาถูกผู้เป็นบิดาบงการชีวิตมาตั้งแต่ยังไม่ได้ลืมตาดูโลกด้วยซ้ำ

“ไอ้น้องบ้า! นายจะเอายังไง”                                                      

“พี่หมายถึงอะไรเหรอครับ”                                                         

“หมอ! นายคิดอะไรอยู่ทำไมถึงเปลี่ยนไปใช้นามสกุลของแม่ล่ะ... เมื่อไหร่จะกลับไปบริหารงานที่โรงพยาบาลสักที คนไข้ต้องการนายนะ”  

ซึ่งความจริงแล้วชายหนุ่มเป็นถึงทายาทโรงพยาบาลเอกชนหลายแห่ง อีกทั้งโรมราชันยังเรียนจบปริญญาโทจากต่างประเทศอีกด้วย เขาเป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งที่หาตัวจับยาก แต่กลับหนีออกจากบ้านมาเปิดบาร์โฮสต์กับเพื่อน                                                                                       

สาเหตุหลักมาจากการถูกครอบครัวกดดันให้เรียนแพทย์ แม้ชายหนุ่มต้องฝืนใจ แต่เขากลับมีความสามารถคว้าเกียรตินิยมมาได้อย่างง่ายดาย ทว่าพอเรียนจบมาได้สักพัก เขากลับเลือกใช้ชีวิตสวนทางกับวิชาชีพที่เรียนมา                                                                                     

“ฝากพี่ไปบอกพ่อกับแม่ด้วย พวกเขาอยากให้ผมเรียนหมอ            ผมก็เรียนให้แล้วไงจะเอาอะไรอีก”

“โรมอย่าประชดพ่อกับแม่แบบนี้สิ โรงพยาบาลของเราต้องการศัลยแพทย์ฝีมือดีอย่างนายนะ”           

“ตอนนี้ผมก็กำลังทำหน้าที่ของหมออยู่นะพี่”                               

“หมออะไรของนาย”                                                                  

“ก็หมอนวดไง ทำงานที่โฮสต์สบายใจไม่ต้องถูกใครจับตามอง”      

“ไอ้น้องบ้า! กลับบ้านกับฉันเลยนะ”                                            

“ผมไม่กลับ จนกว่าพ่อจะยอมรับผิด”                                          

“หมอ... นายก็รู้ว่าพ่อเป็นคนแบบไหน”                                       

“ที่แม่ต้องกินยาระงับประสาททุกวัน อาจเกิดภาวะแทรกซ้อนได้ เขาควรหยุดทุกอย่างได้แล้ว”           

“ตอนนี้อาการของแม่ดีขึ้นมากแล้วนะ”                                        

“แต่เขาไม่เคยสำนึกหรือรู้สึกผิดต่อแม่เลยนะครับพี่” น้ำเสียงของโรมราชันสั่นเครือ ประหนึ่งกำลังอดทนอดกลั้นไม่ให้สะอื้นออกมาสุดกำลัง            เมื่อผู้เป็นบิดานอกใจมารดาของเขา จนทำให้ชีวิตคู่สั่นคลอน แต่นั่นก็ไม่เท่ากับที่ปริญทำให้รสา ผู้เป็นภรรยาตกอยู่ในภาวะซึมเศร้า                  

“ตระกูลกิตติกูลไพศาลขาดนายไม่ได้นะหมอ”                              

“ผู้หญิงคนนั้นอาจให้กำเนิดทายาท ที่ทำให้พ่อพึงพอใจได้”                       

“พี่จัดการกับเธอแล้ว ผู้หญิงอย่างเอมอรจะไม่มีวันได้เป็นแม่คน”

            “ถ้าพ่อรู้พี่เดือดร้อนแน่” คราวนี้ใบหน้าของโรมราชันตึงเครียดกว่าที่เคย                              

“ไม่หรอก... พ่อสัญญากับแม่แล้ว เขาจะเลิกยุ่งกับผู้หญิงทุกคน เพื่อใช้เวลาบั้นปลายชีวิตกับแม่”

“คำพูดของเขาเชื่อได้กี่เปอร์เซ็นต์”                                                           

“เถอะน่า... พ่อแก่แล้วเขาคงคิดได้แหละ”                                     

“ผมคนหนึ่งที่ไม่เชื่อ”                                                                 

“ยังไงเขาก็เป็นพ่อเรานะหมอ”                                                    

“พ่อแบบไหน สร้างภาพในคราบนักบุญ”                                     

“หมอโรม!”                                                                               

“ผมพูดผิดตรงไหน เบื้องหลังเขาชอบทำตัวเผด็จการวางอำนาจบาตรใหญ่ กดขี่ข่มเหงลูกน้องไม่เว้นแม้แต่คนในครอบครัว”                     

“สุดท้ายเขาก็คือพ่อของเราอยู่ดี กลับไปคุยกันที่บ้าน”                   

“ไม่! ผมไม่กลับ”                                                                                   

“นายอย่าดื้อได้ไหม โตแล้วนะหมอ”                                            

คนทั้งคู่เอะอะโวยวายโต้เถียงกันไปมา จนทำให้เฌอรีนต้องเดินออกมาดู เธอเห็นผู้หญิงสาวสวยหมวยผิวขาวยังกับไข่ปอก จึงทำให้โกรธจนเลือดขึ้นหน้า                                                                           

“หยุดนะ!” เสียงเฌอรีนดังขึ้น ซึ่งทำเอาสองพี่น้องถึงกับหันไปมองพร้อมกัน                        

“ไหนบอกว่าเมื่อยไปทั้งตัวไง แล้วนี่คุณลุกออกมาทำไม” โรมราชันถึงกับเลิกคิ้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย                                                       

“ฉันต่างหากที่ต้องถามนาย ทำไมเงินที่ฉันให้ไปไม่พอใช้หรือไง”    

“คือ... คุณฟังผมอธิบายก่อนได้ไหมครับ”                                    

“ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น ฉันเข้าใจเป็นอย่าดี  อ้อ! คุณลูกค้าค่ะ พอดีว่าฉันเหมาจ่ายเขาทั้งปี เขาคงไม่สามารถบริการคุณได้ อีกอย่างเขาเป็นผู้ชายของฉัน ขอตัวพาสามีกลับห้องนะคะ ส่วนคุณก็กลับไปได้แล้วค่ะ แล้วอย่าคิดกลับมาที่นี่อีก ชิ!”                                                               

“ฮ่ะ!/ฮ่ะ!” สองพี่น้องอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ ชายหนุ่มถูกเฌอรีนลากเข้าห้องไป ปล่อยให้โรซานน่ายืนงงกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น                                                                        

ซึ่งโรมราชันเองก็ไม่คิดว่าหญิงสาวจะกล้าประกาศออกไปแบบนั้น ก็ไหนเธอบอกให้เก็บเป็นความลับรู้แค่ไม่กี่คนไง ให้ตายเถอะ! พี่สาวเขารู้แล้ว ป่านนี้โรซานน่าคงวิ่งแจ้นไปฟ้องพ่อกับแม่เรียบร้อยแล้ว     

“คุณทำบ้าอะไร”                                                                       

“ทำไม!  ยังอาลัยอาวรณ์ผู้หญิงคนนั้นอยู่รึไง”                               

“เธอแค่มาตามผมกลับ”                                                             

“แต่นายได้ลงนามในสัญญาฉบับนั้นแล้วนะ อ๋อ... นี่นายหลอกฉันเหรอ ก็ไหนว่าโสดไง”      

“คุณรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังหึงผมอยู่... หืม” ชายหนุ่มพูดพลางเดินเข้าหาหญิงสาว ดวงตากลมโตประสานเข้ากับสายตาอันแหลมคมอย่างไม่ทันระวังตัว ส่งผลให้หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อนึกถึงค่ำคืนแสนหวาน                                                                                   

“ใครหึงนายหลบเลยนะ ฉันจะรีบไปทำงาน” เธอแสร้งทำเป็นขึ้นเสียงใส่อีกฝ่าย เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายทีมันกำลังส่งผลให้พวงแก้มของเธอร้อนผ่าวราวกับโดนแสงแดดแผดเผา                                   

“เย็นนี้เจอกันนะ”                                                                      

“คุณย่ากำลังจะเดินทางไปเชียงใหม่ ฉันต้องกลับบ้านไม่ว่างมาหานายหรอก” หญิงสาวพูดระคนกำลังน้อยใจอีกฝ่าย                              

“ผมจะไปค้างบ้านคุณเอง”                                                          

“แล้วงานของนายล่ะ รับปากฉันว่าจะเลิกทำแต่ก็ยังกลับไปบาร์นั่นอีก”                               

“ผมแวะไปที่นั่น เพื่อดูแลความเรียบร้อยไม่ได้ไปรับแขกคุณสบายใจได้”                              

“ฉันเองก็ไม่ได้คาดหวังกับนายเต็มร้อยอยู่แล้ว แค่ทำตามข้อตกลงที่ระบุไว้สัญญาก็พอ ยังไงสุดท้ายแล้วเราก็ต้องแยกย้ายกันไปอยู่ดี” เพราะเฌอรีนแอบเปิดอ่านไดอารี่ของชายหนุ่ม เธอจึงรู้ว่าภายในใจของโรมราชันมีผู้หญิงที่เขาแอบชอบอยู่แล้ว                                           

“เป็นอะไรไปเนี่ย... หืม หรืออาการของวัยทองกำเริบ”                   

“นั่นปากหรือกรรไกร ผู้ชายอย่างนายคงเห็นความรู้สึกของผู้หญิงเป็นแค่เพียงเรื่องล้อเล่นสินะ”           

“อ้าว! คุณ! อะไรเนี่ยวีนฉ่ำแล้วก็เดินออกไป”                    

            “ไม่ต้องยุ่งไม่ต้องตามฉันกลับเองได้” โรมราชันมองตามหลังหญิงสาวร่างเล็กด้วยความมึนงง เขาไม่รู้ตัวว่าทำอะไรผิด เธอถึงได้แสดงสีหน้าและน้ำเสียงไม่พอใจ หรือเธอกำลังเข้าใจผิด โกรธที่โรซานน่าพี่สาวของเขาเข้ามาตามถึงห้อง