พาล Blaming Her Sin

พาล Blaming Her Sin

last updateLast Updated : 2026-06-04
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
3 ratings. 3 reviews
114Chapters
3.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อแม่ของลลิตราแต่งงานใหม่กับมหาเศรษฐีผู้ใจดี แต่กลับเป็น "อธิป" ลูกชายของเขาที่เหยียดหยามเธอและแม่ต่างๆ นานาราวกับว่าเธอได้เข้าไปรบกวนโลกของเขาจนไม่สมควรจะอยู่ในบ้านเดียวกันอีกต่อไป ⚠️ Trigger Warning นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ (18+) ประกอบด้วยความรุนแรง การบังคับ การควบคุมทางร่างกายและจิตใจ ฉากทางเพศและประเด็นเกี่ยวกับการยินยอมที่ไม่ชัดเจน (Dubious Consent) โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

View More

Chapter 1

ตอน 1 ผมไม่มีน้องสาว

# In Seoul, 16 November 2015

Langit Kota Seoul terlihat begitu cerah. Begitupun dengan penampilan seorang gadis cantik ini. Dia terlihat sangat anggun. Berjalan di sekitaran taman-taman penuh warna warni bunga mawar. Dia seakan menikmati waktu sendirinya di taman yang sedang sepi pengunjung.

Kakinya membawanya menyusuri taman kota, sementara fikirannya jauh menerawang entah kemana. Yang ada di fikirannya hanya tentang masa depannya. Dia seakan tidak percaya diri untuk menatap masa depan. Karena hatinya sedang terluka. Ia tidak tahu lagi bagaimana perasaannya saat ini. Ia terluka terlalu dalam. Hingga ia menutup diri dari siapapun Pria yang akan mendekatinya.

Kenangan itu ingin sekali dihapusnya. Ingin ia buang jauh-jauh semua perasaannya pada siapapun dan menjadikannya pribadi yang dingin. Mungkin itu lebih baik.

Tes...tes...

Sesuatu terjatuh di pipi kirinya.

Cairan bening itu seakan meluncur bebas saat ia mengingat seseorang.

Seseorang yang sangat berarti baginya. Seseorang yang mengajarkan arti bahagia sekaligus arti kecewa. Ia tidak menyangka takdir hidupnya seperti ini.

“Aku tidak boleh seperti ini,” Ucapnya dengan lirih seraya menoleh ke arah Gedung perkantoran di sebelah kanannya. Dan ia pun cukup terkejut tatkala ternyata ada seorang Pria di balik jendela besar Gedung perkantoran itu yang juga sedang menatap ke arahnya.

Ia pun memilih melanjutkan perjalanannya untuk kembali ke rumahnya.

                                                                      💘

# In Seoul, 16 November 2015

Seorang Pria sedang berkutat dengan pekerjaan kantornya yang masih menumpuk. Semakin hari pekerjaan kantornya semakin bertambah. Ia hampir stres menghadapinya. Bahkan jarum jam sudah menunjukkan pukul 17.00 KST, ia pun masih sibuk dengan pekerjaannya.

Sungguh Pria yang sangat disiplin.

20 menit kemudian...

“Heuhhhh......akhirnya selesai juga. Hahh...” Ucap Pria tampan itu sambil meregangkan otot-otonya yang terasa kaku.

Pria tampan itu bisa dibilang bekerja hanya sebagai sampingan saja. Dibandingkan itu semua, ia lebih mempunyai segalanya kecuali perasaan Cinta. Bahkan bisa dibilang ia mempunyai perusahaan sendiri, ia dirikan sendiri, ia pimpin sendiri sampai mempunyai anak cabang di beberapa negara. Bisa dibilang BigBoss.

Meski sebagai BigBoss, ia malah menikmati waktunya sebagai karyawan biasa di perusahaan orang. Seluruh karyawannya pun tidak ada yang mengetahui jika BigBossnya sedang menjadi karyawan. Bahkan rekan kerja dan Bossnya di perusahaan tempat ia bekerja pun juga tidak mengetahui latar belakang sesungguhnya Arthur ini. Ia sengaja menutupinya. Itulah dirinya. Entah apa yang sedang ia rencanakan.

Ia pun bergegas merapikan pekerjaannya dan bersiap untuk pulang ke rumah. Setelah semua selesai, ia mendekat ke arah jendela besar yang menghadap ke pusat kota.

TAP!

Ia menghadap jendela sambil menerawang jauh ke depan. Di depan kantornya terdapat taman kota yang cantik dihiasi lampu – lampu yang menawan. Pria tampan itu nampak mengarahkan pandangannya ke arah taman kota. Ia seolah terpaku untuk beberapa saat dan bergeming sama sekali.

Mengamati sesuatu yang sanggup mengalihkan dunianya.

Yap, seorang gadis.

Pria tampan itu sedang mengamati dengan seksama apa yang dilakukan oleh gadis cantik itu sendirian di taman kota. Ia semakin terhanyut tatkala gadis itu menundukkan kepalanya dan menangis. Tapi tiba-tiba ia tersentak kaget saat gadis cantik itu menatap dirinya.

Menatap tajam dirinya.

DEG! Jantung keduanya pun serasa bergetar saat dua pasang bola mata saling menatap.

“Apa ini...” Ucap keduanya dalam hati.

                                                                       💘

# In Seoul, 26 November 2015

“Ahh, akhirnya selesai juga tugasku. Wahhh, senangnya...” Ucap seorang gadis cantik sambil merapikan meja kerjanya.

Kini gadis cantik ini pun siap melanjutkan aktivitasnya.

Ting! Suara pintu terbuka.

Munculah seorang Pria tampan ke dalam ruangan gadis cantik itu. Ia duduk di seberang gadis cantik itu. Akan tetapi gadis itu tidak menyadari kehadiran Pria itu. Sampai akhirnya gadis ini mengedarkan tatapannya ke sekitarnya dan kedua matanya bertemu pandang dengan seseorang.

Yap, kedua kalinya mereka beradu pandang dan di jarak yang dekat.

DEG!

“Apa ini?? Hatiku kenapa? Kenapa berdebar? Aduh, panas sekali di sini! Apa AC nya mati, ya? Uhh...”

Ucap gadis cantik dalam hati.

Di sisi lain,

“Hahh, Aku kenapa? Apa ini?? Hatiku berdebar-debar. Aku , ya? Ahh, bukan. Hatiku yang kenapa, ya? Sudah lama sekali hatiku tidak berdebar seperti ini… hahh, panas sekali ruangan ini. hahh...”  Ucap Pria tampan dalam hati.

Setelah mencoba meredam semua rasa yang ada di dalam hati, Pria tampan itu memberanikan diri menatap ke arah gadis tadi. Mencoba mengamati semuanya. Berharap menemukan jawabannya.

Yap, dan akhirnya terjawab sudah.

Gadis tadi tersenyum simpul ke arahnya. Dan semakin menambah rasa aneh di dadanya. Senyuman khas milik gadis manis. Tidak akan pernah ia lupakan sampai kapanpun.

                                                                     💘

“Erina, tolong bantuin Aku, ya. Tolong anterin ini ke Divisi Keuangan, ya. Bolehkah?” Pinta Hana, rekan Erina.

“Oke, baiklah,” Ucap Erina.

“Erina, bareng, yuk. Aku juga mau ke Keuangan. Yuk,” Ucap Jong Yo, sahabat Erina.

“Oke,” Ucap Erina.

Sesampainya di gedung utama, Jong Yo memanggil seorang Pria tampan. Salah satu sahabatnya.

“Arthur!” Ucap Jong Yo sambil berlari.

DEG!

''Dia di sini. Untuk apa?'' Tanya Arthur dalam hati.

“Hay, Hyung, apa kabar?” Ucap Pria tampan itu yang bernama Arthur.

“Baik, Kau kuharap juga begitu. Ahh, lupa. Erina, sini deh! Kenalin ini sahabatku, Arthur Eryk Shaquile. Arthur Eryk Shaquile, ini sahabatku namanya Erina Eshal Mislav,” Ucap Jong Yo antusias.

“Ahh, nee salam kenal,” Ucap mereka barengan disertai dengan jabatan tangan.

Entah sudah berapa kali mereka seperti itu.

“Aih, kalian berdua bisa kompakan gitu sih. Aih, jadi iri. He..he..oh, iya, Arthur, kita duluan yaa. Lain kali ajak ngobrol dia ya. Okeyy,” Ucap Jong Yo antusias ingin menjodohkan kedua sahabatnya ini.

“Hissh, Kau ini apa-apaan, sih. Ngaco, oke, bye,” Jawab Arthur malu-malu.

“Bye,” Ucap Erina malu.

“Ya,” Jawab Arthur tanpa sadar.

                                                                      💘

# Dua minggu kemudian,

“Erina, Aku minta tolong untuk transferin ini ke bank, ya. Bisakah?” Tanya Jong Yo seraya menyerahkan semua berkasnya.

“Nde. Hanya ini saja. Baiklah. Aku juga sekalian mau ke Bank juga. Aku duluan, ya,” Ucap Erina.

“Ehh, Kau sendiri? Ah, maksudku Kau naik kendaraan sendiri? Tidak pakai mobil kantor?” Tanya Jong Yo khawatir.

“Aku pakai kendaraan pribadi saja, Oppa. Gwenchana. Dah,” Ucap Erina sambil tersenyum.

“Dah, ati-ati, Erina,”

@ At Bank Seoul

'’Hahhh, lama sekali, sih antriannya. Masih 5 orang lagi. Aduh, mau makan siang juga. Hahhh!!!'' Ucap Gadis cantik itu sambil membolak balikkan berkasnya.

Di sisi lain, di luar Bank, nampak seorang Pria yang tengah sibuk menelepon seseorang. Dilihat dari posisinya saat bersandar di mobilnya kemudian ia berjalan bolak balik, sepertinya ia memang sedang mengalami masalah serius.

Yap, Pria itu kini tengah gundah. Ia bingung harus bagaimana. Dalam situasi pelik saat ini, ia butuh bantuan.

Kemudian ia melangkah menuju Bank. Bahkan ia pun tidak sadar bahwa ia kini duduk sebelahan dengan Erina.

Erina sendiri pun juga tidak menyadari itu. Karena mereka berdua sama sama sedang memikirkan sesuatu. Hingga akhirnya saat mereka berdua sama sama menoleh...

“Neo...,” Ucap mereka berdua samaan sembari sedikit berteriak saking terkejutnya.

“Yah, aishh. Kau di sini. Sendirian?” Tanya Arthur Eryk Shaquile pertama kali.

“Aihhh, iya Aku sendirian. Kau?” Giliran Erina yang bertanya sambil memegangi jantungnya yang tidak karuan karna terlalu dekat dengan Pria tampan.

“Nado. Hahhh, pasti melelahkan, ya menunggu lama seperti ini? Membosankan. Lapar lagi. Hahhh...” Ucap Arthur sembari menghembuskan nafasnya kasar.

“Ehm, iya Kau benar. Lapar banget,” Ucap Erina lemas.

“Kau lapar? Kalau begitu habus dari Bank, kita makan, yuk?! Ehh, kalau Kau tidak keberatan, sih,” Tanya Arthur sambil tersenyum lebar dan malu malu.

“Ahh, tidak apa-apa. Boleh,” Jawab Erina dengan malu dan menunduk.

Setelah itu diam yang menghiasi. Dan canggung.

Lima belas menit berlalu. Dan semuanya telah selesai.

# At mobil Arthur Eryk Shaquile

“Kita makan apa ini? Kau ada ide?” Tanya Arthur sambil memfokuskan pandangannya pada jalan di depannya.

“Ah, Aku sih terserah mau makan apa juga pasti Aku makan. He..he..”

“Baiklah, kita makan ramen, aja yang di Gangnam. Oke,” Ucap Arthur sambil menambah kecepatan mobilnya.

“Okee,”

@ At Ramen’s Kedai

“Wahhh, besar sekali porsinya...” Ucap Erina takjub sambil menampilkan eye smile-nya.

“Ha..ha..ha.. Kau harus habiskan, ya!?” Titah Arthur girang.

“Ahhh, tidak mungkin. Sebesar ini...” Erina menggelengkan kepalanya.

“Ya harus. Atau dibungkus saja, ya,” Arthur memberi saran dan Erina hanya menganggauk karena ia masih menikmati ramennya itu.

Namun, bukannya makan, Arthur malah asyik memandangi wajah cantik di hadapannya. Bukannya ia tidak selera makan. Namun, kehadiran gadis cantik di hadapannya kini yang tidak pernah ia banyangkan sebelumnya mampu melenyapkan rasa laparnya. Sepertinya ia mulai ada sesuatu di hatinya.

“Yaa, Arthur-Ssi. Kau tidak makan?”

“Akh, akh, Aku. Oia, Aku akan makan,” Arthur menjawab dengan tergagap karena saking paniknya ia karena aktivitasnya diketahui oleh empunya.

Pipi dan telinga Arthur tiba tiba merona merah. Menandakan Pria tampan ini tengah gugup sekarang. Ia tidak pernah mengalami seperti ini setelah 10 tahun berlalu. Perasaan yang selalu ditekannya. Kini, perasaan itu muncul lagi tanpa bisa ia halangi lagi. Bahkan ia pun tidak ingin menekannya.

Hingga keduanya pun saling memandang dalam diam dan terpesona akan visual masing masing.

‘’Ehem, Arthur-Ssi, apa Kau karyawan baru, ya?’’ Tanya Erina kemudian.

‘’Yup, mungkin sekitar 1 bulan yang lalu. Mungkin Kau tidak pernah melihatku karena saat itu Kau pasti masih mengikuti pelatihan, kan?

‘’He..he.. iya. Oia, waktu itu Kau juga belum pulang, ya sore itu?’’

‘’Ahh, itu. Kau juga melihatku? Iya. Aku bosan saja. Oia, Kau sudah berapa lama kerja di situ?’’ Tanya Arthur penasaran.

‘’Aku kira-kira hampir 5 Tahun. Tapi selalu berubah-ubah tiap Tahun posisiku. Entahlah. Yang penting Aku jalani dengan ikhlas,’’

‘’Wahh, lama sekali ya. Yup, tidak apa-apa. Dengan begitu Kau Sudah banyak pengalamannya bahkan dari berbagai bidang. Multitalented. He..he..’’ Ucap Arthur memberi semangat.

‘’Ahh, Kau ini. Yah, tidak apa-apa. Sebenarnya Aku tidak ingin kerja dengan penekanan. Karena Aku berjiwa bebas. Tidak ingin dikekang. Tapi masih sesuai aturan yang ada, itulah mimpiku… tapi… Aku sekarang menjadi ragu untuk melangkah. Aku ragu dengan masa depanku. Aku tidak tahu harus bagaimana. Tiba-tiba Aku kehilangan arah sekaligus dalam sekejap. Entah sampai kapan, Aku juga tidak tahu. Aihhh, kenapa Aku malah curhat, ya? Maaf ya, Arthur-Ssi. Aku malah jadi curhat padamu…’’ Cerita Erina pada Arthur secara tidak sadar.

Entah kenapa Erina begitu nyaman saat bicara dengan Arthur. Ia kembali menatap Arthur di depannya dan tersenyum.

‘’ …’’ Arthur diam tidak menjawab pernyataan dari Erina. Ia hanya tidak menduga kalau Erina akan menceritakan hal penting itu padanya. Ia terkesan dan tidak tahu harus berbuat apa.

‘’Ahh, tidak apa-apa. Pelan-pelan saja Kau memulai lagi. Mulailah dengan perasaan bahagia dan yakinlah Kau harus hidup bahagia. Karena Kau yang menentukan seperti apa hidupmu selanjutnya. Perjuangkanlah! Aku akan selalu mendukungmu! Oke,’’ Nasehat Arthur diiringi senyuman tipis darinya dan berhasil membuat gadis cantik didepannya tersenyum juga.

‘’Gomawo, Arthur-Ssi,’’

‘’Sama-sama, Erina. Oia, panggil namaku saja, ya. Arthur. Tidak usah pake embel-embel ‘’-Ssi’’, Oke?‘’ Pinta Arthur manja.

‘’ Hahh, baiklah, Arthur,’’ Dengan senyuman malu-malu.

‘’Ha..ha.. Nah itu lebih bagus. Oia, btw, Kau tinggal di daerah mana?’’

‘’Aku di daerah Cheongdam-Dong. Kalau Kamu?’’

‘’Aku di Apgujeong-Dong,’’ Ucap Arthur akhirnya.

‘’Wah, tempatnya Idol-idol, dong?’’ Ucap Erina antusias.

‘’Yah, begitulah,’’

‘’Oia, Aku belum tau Kau di bagian apa, ya? Seingatku kemarin Kau keluar dari Ruangan CTO. Apa Kau CTO yang baru?? Kalau benar, wah, Aku merasa tidak sopan berbicara seperti ini dengan Kau,’’

‘’Ahh, itu. . ehm, iya begitulah. Eits, tidak apa-apa. Jangan sungkan seperti itu padaku. Kalau gak, Aku akan marah padamu, he..he..’’ Ucap Arthur disertai senyuman malu-malu.

‘’Oke, siap. Baiklah. Eh, mian Arthur, boleh Aku tanya. Kau berbicara berdua denganku apa tidak ada yang marah. Ah, maksudku, seseorang begitu, he..he..’’ Tanya Erina hati-hati.

‘’Ah, maksudmu Pacar? Kalau itu, Kau tidak usah khawatir. Karena Aku saat ini tidak ada yang akan memarahiku, oke,’’ Sambil tersenyum ke arah Erina.

Erina yang mendengar itu pun langsung tersenyum malu-malu. Entah kenapa dia tersenyum.

‘’Kalau Kau, Erina?’’ Ucap Arthur tiba-tiba dan akhirnya membuat senyum Erina tiba-tiba lenyap.

‘’…’’ Erina hanya diam saja dengan senyumnya tiba-tiba lenyap. Erina menatap ke dalam kedua mata Arthur. Seolah-olah sedang berbicara melalui mata.

‘’Ahh, mianhae. Kalau Kau tidak ingin menjawab, tidak apa-apa Erina. Aku faham. Yuk, kita pulang. Aku antarkan Kau ke parkiran Bank tempat mobilmu diparkir, ya,’’ Titah Arthur lembut sembari menuju kasir.

‘’Ne, terima kasih, Arthur. Mian,’’

Mereka masih dalam keadaan hening. Bahkan didalam mobil Arthur pun juga mereka masih diam. Entah apa yang mereka fikirkan masing-masing.

‘’Erina, boleh bagi nomor teleponmu? Kalau keberatan, tidak apa-apa sih,’’ Pinta Arthur dengan lembut yang mampu menyadarkan Erina.

‘’Ah, boleh, ini Kartu namaku,’’

‘’Oke, Aku save, ini kartu namaku, Erina. Terima kasih, ya,’’

Erina hanya membalas dengan senyuman.

.

.

''Arthur Eryk Shaquile… Nama yang bagus. Terkesan elegan’’ Ucap Erina dalam hati.

''Erina Eshal Mislav … Nama yang cantik seperti orangnya’’ Ucap Arthur dalam hati.

.

.

.

‘’Udah sampai, Erina, hati-hati, ya. Mian kita tidak bareng ke kantornya karena masih ada hal lain yang perlu Aku selesaikan. Mian. ya. Gomawo, Erina,’’ Ucap Arthur lembut.

‘’Gwenchana, Arthur. Nado, hati-hati juga,’’ Ucap Erina seraya melambaikan tangannya ke arah mobil Arthur yang bergerak menjauhinya. Dan si pemilik mobil tersenyum bahagia melihat itu semua.

@ At Kantor

Mereka berdua tidak bertemu lagi sampai jam pulang kantor. Bahkan sampai pergantian Tahun baru, Tahun 2016.

                                                                     💘

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

วันเพ็ญ
วันเพ็ญ
สนุกค่ะ ติดตามอยู่นะคะ
2025-09-28 20:18:01
1
0
Jeda Dumdee
Jeda Dumdee
ออกวันละหลายๆตอนหน่อยค่ะ
2025-09-15 06:28:20
1
0
เพลงมีนา
เพลงมีนา
ตามมาส่งกำลังใจให้นักเขีบนค่ะ
2025-09-14 19:48:30
1
0
114 Chapters
ตอน 1 ผมไม่มีน้องสาว
คืนนั้นพายุฝนโหมกระหน่ำ แม้แต่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่มั่นคงและแข็งแรง เสียงฝนฟ้าก็ยังคำรามลอดเข้ามาไม่ขาดสาย ลลิตรา...นอนตัวเย็นเฉียบอยู่บนเตียงกว้าง น้ำตาไหลเปียกหมอน ผ้าปูเตียงสีขาวปรากฏร่องรอยสีเข้ม... เมื่อสติกลับมา เธอก็รู้สึกอดสูจนไม่กล้าแม้แต่จะสะอื้น กระทั่งมือร้อนผ่าวของใครคนหนึ่งแตะตัวเธออีกครั้ง ลลิตราหรือลูกอมก็สะดุ้งเบา ๆ "ไปตายซะ" เสียงแหบเครือแข็งกร้าว แต่เจ้าของร่างสูงใหญ่ที่แน่นตึงไปด้วยมัดกล้ามก็ไม่สะทกสะท้าน เขายังคงดึงร่างบางไปกอดแนบตัว เธอพยายามออกจากวงแขนแข็งแรงแต่ไร้ผล หนำซ้ำยิ่งดิ้นรนยิ่งเสียดสี ก็ยิ่งกระตุ้นให้อะไร ๆ ที่เพิ่งสลดกลับลุกโลดขึ้นมาอีก “ครั้งแรกอาจเป็นเพราะฉัน แต่ครั้งที่สองนี่เธอหาเรื่องเองนะ” อธิปกระซิบเสียงแตกพร่า แค่คิดถึงสัมผัสรัดรึงที่แสนอ่อนนุ่มเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาก็ทำให้เขาร้อนวูบขึ้นมาอีกครั้ง “ไม่นะ หยุดเถอะ พอได้แล้ว” “จะพออะไร ฉันยังเหลือแรงสะสางกับเธออีกทั้งคืนนั่นแหละ” “ไม่นะ ฉันไม่...” หญิงสาวขอร้องเสียงสั่น ส่ายหน้าไปมา น้ำตาและเรือนผมสีน้ำตาลเข้มกระจายแผ่บนหมอน พยายามทุบถองจิกตีเพื่อไม่ให้ผู้ชายสารเ
Read more
ตอน 2 แผล
อธิปพูดสวนขึ้นมา สีหน้าเย่อหยิ่ง"และก็ไม่คิดจะมีแม่เลี้ยงคนใหม่ด้วย มีแค่น้านุชเป็นแม่คนเดียวก็พอ"ลินดาหน้าซีดทันตา อรรถหน้าเครียด"เจ้าอาร์ต! ขอโทษน้าลินดาเดี๋ยวนี้!""ขอโทษทำไมครับ ถ้าเมียใหม่พ่อกล้าพอจะแย่งพ่อมาจากน้านุช คำพูดผมแค่นี้ก็ไม่น่าจะทำอะไรเขาได้นะ""ไอ้ลูกเวรนี่ ถ้าแกจะมาทำให้เสียบรรยากาศ ก็ไปซะ จะไปไหนก็ไป"อรรถตัวสั่น เขาไม่เคยดุด่าลูกชายมากไปกว่านี้ แม้จะโกรธจัดอย่างตอนนี้เขาก็ทำได้แค่ชี้มือชี้ไม้ไล่ลูกชายออกไปไกล ๆ แต่อธิปไม่คิดจะไปไหนทั้งนั้น เขาแค่ผิวปากหวือ คำนับให้ลินดาอย่างล้อเลียน โยนกุญแจรถให้คนรถที่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่อีกด้านแล้วก็เดินเข้าตัวบ้านไปไม่ใส่ใจใครอีก ไม่แม้แต่จะมองหญิงสาวคนที่เขาเคยขับรถเฉี่ยวเมื่อไม่กี่วันก่อน...หากเขาจะจำได้"ลินดา ผมเสียใจ"อรรถรีบหันมาบอกภรรยาคนใหม่ ลินดาส่ายหน้ายิ้ม ๆ ทั้งที่หน้ายังไร้สีเลือด"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันเข้าใจ ไม่ต้องไปดุลูกชายคุณนะคะ ไม่อย่างนั้นเขาจะยิ่งไม่ชอบหน้าฉันกับลูก"อรรถกัดฟันหันมามองหญิงสาวคราวลูกที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ สีหน้ารู้สึกผิด ลลิตราไม่โทษพ่อเลี้ยงของเธอหรอก พวกเขาอยู่กันมาก่อน เธอกับแม่ต่างหากที่มาที
Read more
ตอน 3 เวลคัมคิส
อธิปจ้องเธอ สักพักริมฝีปากบางเฉียบสีสดก็คลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์"เธอใช่ไหม มอเตอร์ไซค์คันนั้น"ลลิตรากัดฟันกรอด กำลังจะแหกหน้าเขาด้วยการบอกว่าหมอนี่ขับรถเร็วจนน้ำโคลนกระเซ็นใส่คนริมถนน รถเธอล้ม แถมยังแค่โยนเงินให้ แต่อธิปชิงหันไปหาพ่อของเขาก่อน"ผมจำได้แล้วพ่อ สองสามวันก่อนเกิดอุบัติเหตุ ขับรถเฉี่ยวมอเตอร์ไซค์ ที่แท้ก็เป็นลูกเลี้ยงของพ่อคนนี้นี่เอง"อรรถสีหน้าตกใจ หันไปหาลลิตราทันที"แล้วหนูเป็นอะไรมากไหม ที่บอกว่าแผลตามตัวเพราะรถล้ม ก็เพราะรถนายอาร์ตเองหรือนี่""ค่ะ แผลใกล้จะหายแล้วค่ะ"ลลิตรายกมือแตะโหนกแก้มที่มีพลาสเตอร์ยาปิดอยู่โดยไม่ได้ตั้งใจ อธิปเอ่ยขึ้นมาอีก"ตอนนั้นผมรีบ ไม่ได้ขอคอนแท็กไว้ ได้เจอกันก็ดีแล้ว วันนี้ฉันจะพาเธอไปหาหมอตรวจร่างกายอย่างละเอียดอีกครั้งก็แล้วกัน"หญิงสาวแค่นหัวเราะ คิดว่าเขาพูดเล่น จะมาตรวจอะไรกันตอนนี้ ถ้าสมองเธอกระทบกระเทือนป่านนี้ก็คงตายไปแล้วมั้งแต่อรรถกลับเห็นเป็นเรื่องจริงจัง"ดีแล้ว ดี หนูลูกอม ให้พี่เขาพาไปหาหมออีกครั้งก็แล้วกันนะ ลุงก็ผิดเองไม่ได้ถามให้ละเอียดว่าหนูไปโดนอะไรมา""ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณลุงอรรถ หนูไม่เป็นไร""เป็นหมอหรือไง ฉันบอกว่าจะพาไ
Read more
ตอน 4 คนรัก
ลลิตราสาปส่งอธิปอยู่ในใจมาตลอดทางที่กำลังจะไปห้างสรรพสินค้า ริมฝีปากยังรู้สึกร้อนเห่อ "ไอ้คนต่ำช้าสารเลว" หญิงสาวเผลอคำรามออกมา คนขับรถแท็กซี่ถึงกับสะดุ้งนิด ๆ แล้วมองกระจกมองหลังอย่างหวาดระแวง คงนึกเสียวสันหลังอยู่บ้างไม่น้อย ชั่วโมงต่อมา ลลิตราก็มาถึงห้างสรรพสินค้าที่นัดกับกิตติทัศน์เอาไว้... หญิงสาวมาถึงก่อนเวลาเล็กน้อย เธอรีบเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา หยิบตลับแป้งมาตบหน้าเบา ๆ อีกรอบและแตะลิปกลอสสีส้มใสที่ริมฝีปากอีกครั้ง...พยายามลบลืมความรู้สึกและการกระทำหยาบเถื่อนของนายอธิป เธอกำลังจะมาเจอคนที่ควรจะได้เป็นเจ้าของจูบแรกของเธอตัวจริง ดังนั้นเธอต้องกำจัดรอยร้อนผ่าวจากผู้ชายอีกคนออกไปให้หมด "พี่ติ!" หญิงสาวร้องออกมาอย่างดีใจเมื่อเห็นว่าคนรักมารอที่ร้านอาหารก่อนแล้ว กิตติทัศน์เพิ่งกลับจากต่างจังหวัด ชายหนุ่มเป็นผู้จัดการฝ่ายขายอสังหาริมทรัพย์ของบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่ง โครงการบ้านจัดสรรระดับลักซูรี่เพิ่งเปิดตัวที่เชียงใหม่ กิตติทัศน์จึงต้องไปเทรนด์งานให้ลูกน้องที่นั่นถึงสามเดือนและเพิ่งกลับมา วันนี้ลลิตราตั้งใจจะบอกเขาว่าแม่ของเธอแต่งงานใหม่และพวกเธอได้ย้ายเข้าไปอยู่ใ
Read more
ตอน 5 บพิตร
"ก็หรือไม่จริง นี่ถ้าแกไม่เกิดพลาดขึ้นมา ฉันคงจะไล่มันออกโทษฐานที่มาเจาะไข่แดงลูกสาวฉัน เผลอ ๆ จะจับมันเข้าคุกด้วย" "ชลอายุ 27 แล้วนะ แม่จะเอาติเข้าคุกข้อหาอะไรไม่ทราบ" "ถ้าฉันจะทำ จะข้อหาอะไรก็หายัดมันได้ทั้งนั้นแหละ" วิภาตอบตาเขียว หล่อนมีลูกสาวแค่สองคนคือชลธิชา กับโชติรส ลำพังไม่มีลูกชายให้ตระกูลสามี ก็รู้สึกเสียหน้าพออยู่แล้ว นี่ลูกสาวคนโตยังจะท้องก่อนแต่ง แถมพ่อของเด็กก็เป็นแค่ลูกจ้างในบริษัทตัวเอง หล่อนนี่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟอยู่เกือบเดือน กระทั่งตอนนี้ก็ยังคุกรุ่นอยู่ไม่หาย ชลธิชาหน้างอที่แม่ว่าคนรัก ส่วนโชติรสก็ยังคงยิ้มขัน เธอสนุกเสมอเวลาได้เห็นคนในครอบครัวโดยเฉพาะแม่กับพี่สาวโต้คารมกัน วิภาหันมาตาเขียวใส่ลูกสาวคนเล็กบ้าง "แล้วแกล่ะ มานั่งเจ๋อทำอะไร ไม่ต้องรีบไปสนามบินหรือไง เชียงใหม่เดี๋ยวนี้รถมันติดหนักนะยะโดยเฉพาะเส้นนั้นน่ะ" "แหมแม่ โชเป็นแอร์ฯ นะ คนเป็นแอร์ฯ ไม่รู้จักบริหารเวลา ไปไม่ทันเช็คอินก็ตลกตายล่ะ" "เออ ๆ ลูกแต่ละคนมันเก่งกันทั้งนั้น แล้วพักบินทั้งทีแทนที่จะอยู่บ้าน จะไปทำไมนักหนาก็ไม่รู้กรุงเทพฯ น่ะ" "แล้วกรุงเทพไม่ใช่บ้านหรือไงล่ะ" "บ้านป๊าแกกับอีพวกกะหรี
Read more
ตอน 6 คืนเดียวพอ
ยลดามองไปตามสายตาพี่ชาย แล้วก็นิ่งอึ้งไกลขนาดนี้ก็ยังมองเห็นผู้ชายตัวสูงผมยาวย้อมสีทองโดดเด่นแต่ไกลแต่อะไรก็ไม่เท่ากับเสื้อกีฬายี่ห้อดังสีเขียวสะท้อนแสง กางเกงสีส้ม รองเท้าสีเหลือง...บพิตรยิ้มกว้างเห็นฟันขาวทุกซี่มาแต่ไกล ก่อนจะกึ่งกระโดดกึ่งก้าวยาว ๆ ขึ้นมาหายศกรแล้วกระโดดกอดกันอย่างรักใคร่อธิปที่เดินตามหลังมาส่ายหน้า ไม่รู้ทำไมไอ้เพื่อนคนนี้มันดีดนักถ้าไม่รู้จักกันคงคิดว่าบพิตรเป็นพวกเล่นยาเพราะพลังล้นเหลือเหลือเกิน"โหพี่บอม โคตรคิดถึงเลย ไหนว่าจะยังไม่กลับไทยง่าย ๆ ไง""ไม่กลับไม่ได้ แม่กูยึดบัตรเครดิตไปหมดแล้ว อยู่ต่อก็เหี่ยวแห้งหัวโต"บพิตรตอบตามตรงตามประสาคนจริงใจก่อนหันมาแนะนำเพื่อนที่มาด้วย"ไอ้ยอช นี่เพื่อนพี่ชื่ออาร์ต เพื่อนรักเพื่อนสนิทเลย...ไอ้อาร์ตนี่น้องกู รู้จักกันที่ลอนดอน ชื่อไอ้ยอช"ยศกรยกมือไหว้อย่างนอบน้อมผิดกับลูกหลานไฮโซทั่วไปที่เห็นในละครคุณธรรม"หวัดดีครับพี่อาร์ต ผมชื่อยศครับพี่ แต่ตอนอยู่ลอนดอนเพื่อนฝรั่งเรียกยอช พี่จะเรียกผมว่ายอชอีกคนก็ได้ครับ..."อธิพยักหน้าทักทายเพื่อนรุ่นน้องคนใหม่ ไม่แปลกใจทำไมยศหรือยอชถึงสนิทกับบพิตรได้...ท่าทางคงเป็นพวกไฮเปอร์เห
Read more
ตอน 7 ได้ทุกที่
อธิปคิดว่าเขาน่าจะพอรอได้จนถึงตีสอง...แต่เพียงแค่เที่ยงคืน เขาก็พาโชติรสนั่งแท็กซี่กลับไปที่เพนท์เฮาส์ของตัวเองทันทีอย่างคนที่ไม่สามารถอดทนรอได้อีกต่อไป... แค่มองตากันครั้งแรก ชายหนุ่มก็รู้ว่าคืนนี้จะไปลงเอยที่ตรงไหน เขาเองก็ร้อนรุ่มมาทั้งวัน ก็คงตั้งแต่ดันไปจูบยัยลูกสาวแม่เลี้ยงของเขาเข้าให้นั่นแหละโชติรสไม่มีเวลากวาดสายตามองรอบ ๆ เพนท์เฮาส์หรูของอธิปด้วยซ้ำ เพราะทันทีที่สองร่างผ่านก้าวเข้าประตูห้องได้ อธิปก็แทบจะผลักเธอติดผนัง ลิ้นและริมฝีปากโรมรันพันตูกันอย่างหิวกระหาย เสื้อสีดำของโชติรสแทบปกปิดอะไรไม่ได้ เพียงแค่เขาล้วงมือเข้าไปก็สัมผัสเนินเนื้อข้างใต้ได้แทบทุกอณู"จะทำตรงนี้เลยเหรอคะ"จังหวะหนึ่งที่โชติรสผละริมฝีปากออกห่างเขาเพื่อหอบหายใจ เธอถามเสียงสั่นพร่าอธิปตอบกลับมาเสียงกระเส่าพอกัน "ได้ทุกที่""งั้นขอบนเตียงได้มั้ย โชผิวบางน่ะ"ดวงตาสีฟ้าของอธิปหรี่ลงเล็กน้อย พริบตาเดียวร่างสูงโปร่งของแอร์โฮสเตสสาวก็ถูกอุ้มลอยหวือขึ้นจากพื้น เสียงโชติรสหวีดร้องเบา ๆ อย่างไม่ทันตั้งตัว อธิปอุ้มหญิงสาวก้าวยาว ๆ ไปที่ห้องนอนจุดหมายคือเตียงกว้างขนาดซูเปอร์คิงไซส์ สั่งทำพิเศษสำหรับคนตัวสูงเกื
Read more
ตอน 8 เริ่มต้นใหม่
ตะวันที่อยู่ตรงกับศีรษะเริ่มจะเคลื่อนไปทางทิศตะวันตกตอนที่แอร์โฮสเตสสาวแห่งสายการบินไซแอมเจ็ตถูกปลุกด้วยเสียงเครื่องดูดฝุ่นจากด้านนอกที่ดังเข้ามาในห้องนอนโชติรสค่อย ๆ ปรือตาตื่นเนื้อตัวปวดระบมโดยเฉพาะอวัยวะท่อนล่างแต่มันก็คุ้มค่ากับเรี่ยวแรงทุกหยาดหยดที่เสียไปถ้าเลือกได้ เธอก็อยากจะทำมันกับเขาอีกเรื่อย ๆ"คุณอาร์ต..."โชติรสครางเรียกชื่อเขาอย่างงัวเงีย แต่ไร้เสียงตอบเตียงนอนไร้เงาของเจ้าของห้อง มีเพียงเธอที่นอนเปลือยเปล่าอยู่คนเดียว"คุณอาร์ตคะ!"เสียงเครื่องดูดฝุ่นหยุดฉับพลัน ไม่ถึงนาทีประตูห้องนอนก็ค่อย ๆ เปิดออกคนที่มาเปิดไม่ใช่อธิปแต่เป็นหญิงกลางคนแต่งตัวเรียบร้อย หน้าตาใจดี ส่งยิ้มแหย ๆ มาให้โชติรส"เมื่อกี้เรียกหาคุณอาร์ตหรือคะ""เอ่อ ใช่ ป้าเป็นใคร เป็นคนใช้ที่นี่เหรอ""เปล่าคะ คุณอาร์ตแค่จ้างฉันมาทำความสะอาดรายวัน""อ๋อ แล้วคุณอาร์ตอยู่ที่ไหนล่ะ" โชติถามคว้าผ้าห่มนวมมาปิดหน้าอกพลางยันตัวลุกขึ้นนั่ง"คุณอาร์ตออกไปตอนก่อนเที่ยงแล้วค่ะ บอกให้ฉันอยู่รอจนกว่าคุณจะตื่น...คุณเค้าบอกให้คุณสั่งอาหารได้เลย ที่นี่มีรูมเซอร์วิสค่ะ..."คนทำความสะอาดตอบก่อนจะกลับไปทำความสะอาดต่อ
Read more
ตอน 9 ฝันร้าย
"คราวหน้าคุณหนูให้น้าดาวไปส่งสิครับ ถ้าจะซื้อของกลับมาเยอะขนาดนี้ ให้น้าดาวไปส่งน่าจะดีกว่า"รปภ.หนุ่มน้อยที่ลลิตราทราบชื่อภายหลังว่าชื่อคมสันต์ เอ่ยแนะนำ"นั่นน่ะสิคะ เอาไว้คราวหน้าก็แล้วกันเนาะ""ว่าแต่ คุณหนูซื้อมาทำไมเยอะแยะหรือครับ ผมนึกว่าในครัวจะมีของพวกนี้แล้วเสียอีก""ซื้อมาทำขนมขายค่ะ ฉันทำขนมไทยขาย"คมสันต์ตาลุกวาว"จริงหรือครับ!""จริงค่ะ เอาไว้ทำเสร็จแล้วจะเอามาให้ชิมนะคะ"รถกอล์ฟแล่นมาถึงพอดี น้าดาวนั่นเองที่เป็นคนขับมา และก็เอ่ยเหมือนที่คมสันต์เอ่ยคือคราวหน้ายอมให้เขาขับรถให้เถอะ เพราะไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเขาจะตกงาน หญิงสาวเลยตอบรับและหัวเราะเบา ๆ อย่างขัดเขินขนของขึ้นรถไฟฟ้าคันเล็กเสร็จ น้าดาวขับกลับเข้าไปด้านในโดยมีลลิตรานั่งมาด้วยก่อนไปถึงเรือนครัวที่อยู่ด้านหลัง จะต้องผ่านโรงรถลลิตราพยายามไม่สองไปยังรถพอร์ชเหลืองที่จอดอยู่...ขนาดแค่หางตาเหลือบเห็น ยังรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆโชคดีที่ตั้งแต่เธอลงจากรถเขาวันนั้น จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ต้องเผชิญหน้ากัน และหญิงสาวก็หวังว่าเธอจะหลบเลี่ยงเขาไปได้เรื่อย ๆแต่เหมือนฟ้ากลั่นแกล้งหรือไม่ก็ฟังคำภาวนาผิดไป เพราะคนที่เพิ่งเดินออกมาจากในต
Read more
ตอน 10 หวานและหอม
ลิ้นสาก ๆ ของชายหนุ่มจงใจลากผ่านแอ่งชีพจรบนข้อมือของลลิตรา เธอชาวาบเหมือนโดนไฟช็อต ดึงมือออกอย่างแรงแต่อธิปก็จับไว้แน่นไม่ยอมปล่อย“ปล่อยนะ! ปล่อย!”เธอกัดฟันบอก ไม่ได้กลัวเขามากเท่ากลัวคนอื่นเดินเข้ามาเห็นไม่กี่นาทีก่อน ทุกคนยังสลอนกันอยู่ในครัว เธอเองที่ออกปากให้ทุกคนกลับไปพักเพราะเกรงใจที่ทำงานกันมาทั้งวันยังมาช่วยเธอทำขนมแต่ตอนนี้เธออยากตะโกนเรียกให้ทุกคนกลับมาจริง ๆหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้าปกติเวลาหลังอาหารมื้อเย็น เมื่ออรรถกับลินดารับประทานอาหารเสร็จแล้ว คนในครัวก็จะช่วยกันเก็บล้างทำความสะอาดและแยกย้ายกันไปพักผ่อนห้องใครห้องมัน ถือว่างานวันนั้นได้เสร็จสิ้นแต่วันนี้ ทั้งแม่ครัว แม่บ้าน และคนงานทุกคนที่พักอยู่ที่เรือนเล็กด้านหลัง มาออกันอยู่ในครัวเพื่อช่วยลลิตราทำขนม“ป้าเดือนคะ ไม่ต้องช่วยลูกอมจริง ๆ ลูกอมทำเองได้”ลลิตราพยายามบอก“ปกติลูกอมก็ทำเองนะคะ แล้วป้ากับคนอื่น ๆ ก็ทำงานกันมาทั้งวันแล้ว ลูกอมไม่รบกวนหรอกค่ะ นี่พูดจริง ๆ นะคะนี่”ป้าเดือนกำลังจะอ้าปากตอบ แต่หลานสาวที่เป็นผู้ช่วยแม่ครัวนามว่าน้ำค้างพูดขึ้นมาก่อน“คุณเขาก็พูดถูกนะป้า เขาจ้างเรามาทำอาหารให้คุณท่าน ไม่ได้จ้างใ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status